Wyrok z 9 marca 2026, sygn. IV U 1277/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Motyczyńska

Protokolant: Magdalena Kubiak - Myśliwek

po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2026 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy

z odwołania H. J.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w R. z dnia 14.10.2025 r. nr sprawy (...)

o zasiłek chorobowy

I.  oddala odwołanie;

II.  nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV U 1277/25

UZASADNIENIE

Ubezpieczony H. J. pismem z dnia 17 października 2025 r. (data stempla pocztowego k. 7) wniósł odwołanie od decyzji organu rentowego – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w R. z dnia 14 października 2025 r. znak: (...) (...) (...).(...).(...) (...) (...), którą organ na podstawie art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie chorobowy i macierzyństwa odmówił prawa do zasiłku chorobowego za okres od 15 września 2025 r. do 28 września 2025 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał, że zasiłek chorobowy przysługuje osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowe, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowe. Dalej organ rentowy wskazał, iż z posiadanej dokumentacji wynikało, że ubezpieczenie chorobowe ustało w dniu 30 sierpnia 2025 r. Ubezpieczony był niezdolny do pracy od 28 sierpnia 2025 r. do 12 września 2025 r., a kolejna niezdolność do pracy powstała po przerwie w dniu 15 września 2025 r., a więc po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego.

Zaskarżając decyzję ubezpieczony wniósł o jej uchylenie. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że nie można zgodzić się z twierdzeniem organu rentowego jakoby kolejna niezdolność do pracy powstała po przerwie w dniu 15 września 2025 r. W ocenie ubezpieczonego jego niezdolność do pracy należy traktować jako ciągłość, albowiem trwała nieprzerwanie od 28 sierpnia 2025 r. do 28 września 2025 r., a w okresie tym ubezpieczony nie świadczył pracy i przebywał wyłącznie na zwolnieniu lekarskim (k. 4).

Odpowiadając na odwołanie, organ rentowy wniósł o jego oddalenie z uwagi na brak podstaw do jego uwzględnienia. Uzasadniając swoje stanowisko organ podtrzymał stanowisko oraz argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 8).

Na dalszym etapie postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony H. J. urodził się (...) W okresie od 16 czerwca 2025 r. do 30 sierpnia 2025 r. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony w firmie Agencja (...) Sp. z o.o. z siedzibą w M. jako pracownik ochrony. Ubezpieczony pierwotnie miał zawartą umowę do 15 września 2025 r. jednakże zdecydował się ją wypowiedzieć, a miejsce pracy było we M..

Okoliczności bezsporne, a nadto:

zaświadczenie płatnika składek Z-3 z dn. 01.09.2025 r. – akta organu rentowego,

częściowo przesłuchanie stron z ograniczeniem do przesłuchania ubezpieczonego H. J. na rozprawie w dn. 09.03.2026 r., (k. 18v.).

Ubezpieczony był niezdolny do pracy w okresach:

- od 28 sierpnia 2025 r. do 12 września 2025 r. na podstawie zaświadczenia lekarskiego (...) nr (...) z dnia 28 sierpnia 2025 r.,

- od 15 września 2025 r. do 16 września 2025 r. na podstawie zaświadczenia lekarskiego (...) nr (...) z dnia 15 września 2025 r.,

- od 17 września 2025 r. do 22 września 2025 r. na podstawie zaświadczenia lekarskiego (...) nr (...) z dnia 17 września 2025 r.,

- od 23 września 2025 r. do 28 września 2025 r. na podstawie zaświadczenia lekarskiego (...) nr (...) z dnia 23 września 2025 r.

Pierwsze zwolnienie lekarskie ubezpieczonego obejmowało okres do dnia 12 września 2025 r. (piątek). Po upływie weekendu ubezpieczony stawił się na wizytę lekarską celem kontynuacji orzeczenia o czasowej niezdolności do pracy. Z uwagi na nieobecność lekarza prowadzącego, ubezpieczony uzyskał zaświadczenie lekarskie obejmujące jedynie dwa dni niezdolności do pracy od 15 września 2025 r., przy czym lekarz wystawiający wskazał na konieczność zgłoszenia się do lekarza prowadzącego. Następnie, po powrocie lekarza prowadzącego, ubezpieczony uzyskiwał kolejne zaświadczenia lekarskie dokumentujące dalszą niezdolność do pracy.

Okoliczności bezsporne, a nadto:

zaświadczenie lekarskie (...) nr (...) z dn. 28.08.2025 r., (k. 5),

zaświadczenie lekarskie (...) nr (...) z dn. 15.09.2025 r., (k. 5),

zaświadczenie lekarskie (...) nr (...) z dn. 17.09.2025 r., (k. 5),

zaświadczenie lekarskie (...) nr (...) z dn. 23.09.2025 r., (k. 5),

częściowo przesłuchanie stron z ograniczeniem do przesłuchania ubezpieczonego H. J. na rozprawie w dn. 09.03.2026 r., (k. 18v.).

Wnioskiem z dnia 24 września 2025 r. ubezpieczony zwrócił się o wypłatę zasiłku chorobowego za okres od 15 września 2025 r. do 28 września 2025 r. Nadto zostało złożone oświadczenie do wniosku o zasiłek chorobowy po ustaniu tytułu zatrudnienia oraz zaświadczenie płatnika składek.

Decyzją z dnia 14 października 2025 r. znak: (...) (...) (...).(...).(...) (...) (...) organ rentowy odmówił prawa do zasiłku chorobowego za okres od 15 września 2025 r. do 28 września 2025 r.

Dowód: wniosek z dn. 24.09.2025 r. – akta organu rentowego,

oświadczenie z dn. 24.09.2025 r. – akta organu rentowego,

zaświadczenie płatnika składek Z-3 z dn. 01.09.2025 r. – akta organu rentowego,

decyzja znak: (...) (...) (...).(...).(...) (...) (...) z dn. 14.10.2025 r. – akta organu rentowego.

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie odwołujący się H. J. wnosił o zmianę decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w R. z dnia 14 października 2025 r., znak: (...) (...) (...).(...).(...).2025-ZAS. W zaskarżonym rozstrzygnięciu odmówiono odwołującemu się prawa do zasiłku chorobowego za okres za okres od 15 września 2025 r. do 28 września 2025 r., a odwołujący się domagała się ostatecznie przyznania tego świadczenia. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony oraz znajdujące się w aktach organu rentowego, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c., których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu.

Nadto Sąd, dokonując oceny dowodu z przesłuchania stron, ograniczonego do przesłuchania odwołującego się H. J., dał wiarę jego zeznaniom jedynie w zakresie, w jakim pozostawały one zgodne z pozostałym, zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W szczególności Sąd uznał za wiarygodne jego relacje dotyczące przebiegu zatrudnienia oraz okoliczności związanych z uzyskiwaniem zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy. W tym zakresie zeznania odwołującego się były spójne, logiczne i korespondowały z treścią dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym w aktach organu rentowego. W pozostałej części Sąd odmówił zeznaniom odwołującego się waloru wiarygodności, zwłaszcza w zakresie dotyczącym rzeczywistego okresu zatrudnienia oraz zachowania ciągłości zwolnień lekarskich. Podawane przez niego okoliczności pozostawały bowiem w sprzeczności z przedłożonymi przez niego zaświadczeniami lekarskimi, jak również z dokumentami zgromadzonymi w aktach organu rentowego. Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić tym dokumentom mocy dowodowej, zwłaszcza że odwołujący się – poza własnymi zeznaniami – nie przedstawił żadnych innych dowodów, które podważałyby ich treść lub wskazywały na istnienie rozbieżności wynikających z przyczyn niezależnych od niego.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2025 r. poz. 501, t.j.; dalej jako ustawa zasiłkowa) świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 350, t.j.; dalej jako ustawa systemowa).

Takimi świadczeniami są między innymi: zasiłek chorobowy (art. 2 ust. 1 ustawy), który przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego oraz zasiłek opiekuńczy (art. 2 pkt 6 ustawy), który przysługuje na warunkach określonych w Rozdziale 7 ustawy zasiłkowej. Powyższe świadczenia przysługują więc osobie objętej ubezpieczeniem społecznym.

W myśl natomiast art. 7 pkt 1 ustawy zasiłkowej zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego.

Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z ustawy zasiłkowej, prawo do zasiłku chorobowego przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w okresie trwania ubezpieczenia chorobowego. Ustawodawca przewidział jednak wyjątek od tej zasady, uregulowany w art. 7 ustawy zasiłkowej, zgodnie z którym zasiłek chorobowy może przysługiwać również osobie, która stała się niezdolna do pracy już po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego. Właśnie dlatego przepis ten posługuje się pojęciem „osoba”, a nie „ubezpieczony” – jego ratio legis polega bowiem na umożliwieniu nabycia prawa do świadczenia także podmiotowi, który w chwili powstania niezdolności do pracy nie posiada już statusu ubezpieczonego w rozumieniu art. 3 ustawy zasiłkowej.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że świadczenie przewidziane w art. 7 ustawy zasiłkowej ma charakter wyjątkowy, gdyż ryzyko ubezpieczeniowe – w postaci niezdolności do pracy – ziszcza się już po ustaniu tytułu ubezpieczenia ( por. uchwała SN z dnia 12 czerwca 2002 r., III UZP 4/02, OSNAPiUS 2002, Nr 24, poz. 601; wyrok SN z dnia 25 lipca 2006 r., I UK 42/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 232). Celem tego unormowania jest zapewnienie pracownikowi ochrony materialnej w sytuacji czasowej przeszkody w podjęciu nowego zatrudnienia, a więc zabezpieczenie przed utratą zarobków spowodowaną przemijającą, chorobową niemożnością ich uzyskiwania.

W judykaturze przyjmuje się również, że art. 7 ustawy zasiłkowej określa materialnoprawne przesłanki nabycia prawa do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia, stanowiąc samodzielną podstawę do przyznania świadczenia ( por. wyrok SN z dnia 25 lipca 2006 r., I UK 42/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 232). Oznacza to, że spełnienie warunków wskazanych w tym przepisie jest wystarczające do nabycia prawa do zasiłku, o ile nie zachodzą przesłanki negatywne przewidziane w art. 13 ustawy.

Dla nabycia prawa do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia konieczne jest łączne spełnienie czterech przesłanek. Dwie z nich wynikają bezpośrednio z art. 7 ustawy zasiłkowej.

Po pierwsze, niezdolność do pracy musi powstać w tzw. okresie ochronnym, tj. nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego (a w przypadkach określonych w ustawie – 3 miesięcy).

Po drugie, niezdolność ta musi trwać nieprzerwanie co najmniej 30 dni, co oznacza konieczność zachowania ciągłości orzeczenia lekarskiego.

Kolejną, niejako wstępną przesłanką jest posiadanie przez osobę ubiegającą się o świadczenie wymaganego okresu wyczekiwania, o którym mowa w art. 4 ustawy zasiłkowej. Dopiero bowiem osoba, która spełniła warunek odpowiedniej długości podlegania ubezpieczeniu chorobowemu, może skutecznie ubiegać się o świadczenie po ustaniu tego tytułu.

Ostatnią grupę warunków stanowią tzw. przesłanki negatywne, określone w art. 13 ustawy zasiłkowej, których wystąpienie wyłącza możliwość nabycia prawa do zasiłku chorobowego za okres niezdolności do pracy powstałej po ustaniu tytułu ubezpieczenia. Przepis ten enumeratywnie wskazuje sytuacje, w których świadczenie nie przysługuje, m.in. w razie kontynuowania działalności zarobkowej stanowiącej tytuł do ubezpieczenia chorobowego, pobierania świadczeń z tytułu bezrobocia czy nieprzedłożenia zaświadczenia lekarskiego w wymaganym terminie.

Dopiero łączne spełnienie wszystkich powyższych przesłanek – pozytywnych i brak przesłanek negatywnych – umożliwia przyznanie zasiłku chorobowego osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego. Konstrukcja ta, jako wyjątek od zasady, podlega wykładni ścisłej, co wielokrotnie akcentowano w orzecznictwie Sądu Najwyższego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd Rejonowy rozpoznający niniejszą sprawę doszedł do przekonania, iż odwołujący się nie spełnił ustawowych przesłanek warunkujących nabycie prawa do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, o których mowa w art. 7 ustawy zasiłkowej. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego bezsporne pozostaje, iż stosunek pracy odwołującego się ustał w dniu 30 sierpnia 2025 r., co skutkowało równoczesnym ustaniem tytułu do ubezpieczenia chorobowego. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentów zgromadzonych w aktach organu rentowego, w szczególności z zaświadczenia płatnika składek Z‑3 z dnia 1 września 2025 r.

W dalszej kolejności Sąd zważył, że odwołujący się na dzień powstania spornej niezdolności do pracy, tj. 15 września 2025 r., posiadał wymagany okres wyczekiwania, o którym mowa w art. 4 ustawy zasiłkowej, a nadto w jego przypadku nie ziściły się negatywne przesłanki określone w art. 13 ustawy zasiłkowej. Tym samym dwie z czterech koniecznych przesłanek zostały spełnione. Nie oznacza to jednak, że odwołujący się nabył prawo do świadczenia, albowiem – jak wskazano wyżej – art. 7 ustawy zasiłkowej wymaga łącznego spełnienia wszystkich przesłanek pozytywnych, a ich niespełnienie choćby w części skutkuje brakiem prawa do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia.

Analizując pozostałe przesłanki, Sąd stwierdził, że odwołujący się nie wykazał, aby niezdolność do pracy, która powstała po ustaniu tytułu ubezpieczenia, mieściła się w ustawowym okresie ochronnym. Zgodnie z art. 7 pkt 1 ustawy zasiłkowej niezdolność do pracy musi powstać nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego. W niniejszej sprawie tytuł ten ustał 30 sierpnia 2025 r., natomiast kolejna niezdolność do pracy została orzeczona dopiero od dnia 15 września 2025 r., co oznacza, że powstała ona po upływie 16 dni od ustania ubezpieczenia. Tym samym przekroczony został ustawowy termin 14 dni, który – jako wyjątek od zasady ogólnej – podlega wykładni ścisłej i nie może być interpretowany rozszerzająco. Już tylko ta okoliczność wyklucza możliwość przyznania odwołującemu się prawa do zasiłku chorobowego za sporny okres.

Niezależnie od powyższego, Sąd uznał, że odwołujący się nie spełnił również drugiej z przesłanek wynikających z art. 7 ustawy zasiłkowej, tj. wymogu nieprzerwanego trwania niezdolności do pracy przez co najmniej 30 dni. Odwołujący się twierdził, że jego niezdolność do pracy miała charakter ciągły i trwała od 28 sierpnia 2025 r. do 28 września 2025 r., jednakże twierdzenie to pozostaje w sprzeczności z dokumentacją medyczną zgromadzoną w aktach sprawy. Pierwsze zaświadczenie lekarskie obejmowało okres od 28 sierpnia 2025 r. do 12 września 2025 r. Kolejne zaświadczenie zostało wystawione dopiero od dnia 15 września 2025 r., a więc po dwudniowej przerwie obejmującej dni 13 i 14 września 2025 r. Przerwa ta była bezsporna i wynikała wprost z treści zaświadczeń lekarskich (...) nr (...) oraz (...). Odwołujący się nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazywałyby, że w okresie tej przerwy pozostawał niezdolny do pracy, ani że przerwa ta wynikała z błędu medycznego lub innej obiektywnej przyczyny. Przeciwnie – sam odwołujący się przyznał, że zgłosił się do lekarza dopiero po weekendzie, a lekarz wystawiający zaświadczenie w dniu 15 września 2025 r. nie był jego lekarzem prowadzącym i orzekł jedynie krótkotrwałą niezdolność do pracy.

W świetle powyższego nie sposób uznać, że niezdolność do pracy odwołującego się miała charakter nieprzerwany. Przerwa w orzeczeniu niezdolności do pracy powoduje, że okresy te nie mogą być traktowane jako ciągłe, co jednoznacznie wyklucza spełnienie przesłanki 30‑dniowej nieprzerwanej niezdolności do pracy. Podkreślić należy, że ustawodawca wymaga nie tylko faktycznej niezdolności do pracy, ale jej formalnego potwierdzenia w sposób ciągły zaświadczeniami lekarskimi. Brak takiej ciągłości – nawet jednodniowy – powoduje przerwanie biegu okresu niezdolności, co potwierdza utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego.

Nadto Sąd wskazuje, że bez znaczenia dla ustalenia daty ustania tytułu do ubezpieczenia chorobowego pozostaje fakt, iż odwołujący się był niezdolny do pracy już od 28 sierpnia 2025 r. Ustanie tytułu do ubezpieczenia chorobowego następuje bowiem z mocy prawa z dniem ustania stosunku pracy i nie może zostać „zawieszone” ani przesunięte w czasie z powodu trwającej niezdolności do pracy. Przepisy ustawy systemowej nie przewidują jakiejkolwiek możliwości utrzymania tytułu ubezpieczenia po ustaniu stosunku pracy z uwagi na trwające zwolnienie lekarskie. Tym samym niezdolność do pracy orzeczona w okresie od 28 sierpnia 2025 r. do 12 września 2025 r. nie miała wpływu na datę ustania ubezpieczenia, które wygasło bezwzględnie w dniu 30 sierpnia 2025 r.

W konsekwencji, wobec niespełnienia dwóch kluczowych przesłanek określonych w art. 7 ustawy zasiłkowej – powstania niezdolności do pracy w okresie ochronnym oraz nieprzerwanego trwania tej niezdolności przez co najmniej 30 dni – odwołujący się nie mógł skutecznie nabyć prawa do zasiłku chorobowego za okres od 15 września 2025 r. do 28 września 2025 r.

Mając powyższe na uwadze w punkcie I. sentencji wyroku, Sąd działając na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c., oddalił odwołanie.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie II. sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.