Wyrok z 25 marca 2026, sygn. I C 242/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Krośnie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. w G.

na rozprawie

sprawy z powództwa A. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...)

przeciwko (...) z siedzibą w A. reprezentowany przez (...) w Polsce

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) z siedzibą w A. reprezentowany przez (...) Spółka (...)
w Polsce na rzecz powoda A. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) kwotę 7.035,60 zł (słownie: siedem tysięcy trzydzieści pięć złotych 60/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 26 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.217,00 zł (słownie: dwa tysiące dwieście siedemnaście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kwotę 1.800,00 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych 00/100) tytułem kosztów zastępstwa procesowego, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

IV.  kosztami postępowania obciąża pozwanego i nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Krośnie kwotę 330,20 zł (słownie: trzysta trzydzieści złotych 20/100) tytułem części wynagrodzenia biegłego, tymczasowo wypłaconego ze środków Skarbu Państwa.

Sędzia Małgorzata Gałuszka

Sygn. akt I C 242/25

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 25 marca 2026r.

Powód A. C., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) w G., wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) z siedzibą w A. kwoty 7.207,80 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 26 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając swoje żądanie wskazał, że wskutek kolizji drogowej z dnia 19 kwietnia 2024 r. uszkodzeniu uległ pojazd należący do Poszkodowanego F. G.. Sprawca zdarzenia był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego. Powód działając jako pełnomocnik poszkodowanych dokonał zgłoszenia szkody. Powód świadczył na rzecz poszkodowanych usługi: dwukrotnego holowania pojazdu, przechowania pojazdu na parkingu (32 dni) i najmu pojazdu zastępczego klasy C (38 dni). Po zakończeniu świadczenia usług wystawił fakturę na łączną kwotę 12.915 zł. Pozwany uznał roszczenie powoda co do kwoty 5.707,20 zł i taką też kwotę wypłacił. Uznał on za zasadne: częściowo koszty usługi jednego holowania, negując zasadność drugiego holowania, częściowo koszty parkowania, oraz częściowo koszty najmu pojazdu zastępczego. Dnia 9 grudnia 2024 r. powód nabył dochodzone pozwem roszczenie od poszkodowanych.

Dnia 28 lutego 2025 r. w niniejszej sprawie został wydany nakaz zapłaty
w postępowaniu upominawczym, pod sygn. akt I Nc 96/25.

W sprzeciwie od ww. nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania,
w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych wraz z opłatą od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu swego stanowiska przyznał, że jako ubezpieczyciel sprawcy zdarzenia jest odpowiedzialny cywilnie za zaistniałą szkodę. Pozwany zakwestionował: stawkę i okres najmu pojazdu zastępczego, stawkę i okres przechowywania uszkodzonego pojazdu na parkingu, a także stawkę holowania i zasadność drugiego holowania. W ocenie pozwanego, uznane przez niego koszty są normalnym następstwem przedmiotowego zdarzenia szkodowego, natomiast w zakresie je przewyższającym zostały wygenerowane przez powoda w sposób zawyżony i nie są normalnym następstwem przedmiotowego zdarzenia. Nie są to jego zdaniem koszty ani ekonomicznie, ani celowo uzasadnione.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W następstwie kolizji drogowej, do której doszło w dniu 19 kwietnia 2024 r. w G., uszkodzeniu uległ pojazd marki B. (...) o numerze rejestracyjnym (...), stanowiący własność poszkodowanego F. G.. Sprawca zdarzenia objęty był ochroną ubezpieczeniową w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego zakładu ubezpieczeń. W dniu zdarzenia poszkodowany zawarł z powodem umowę najmu pojazdu zastępczego marki F. (...). Pojazd uszkodzony należał do segmentu C (L. van), natomiast pojazd wynajęty – do segmentu C. W tym samym dniu uszkodzony pojazd został, na zlecenie poszkodowanego, odholowany przez powoda z miejsca zdarzenia na jego parking. W dniu 22 kwietnia 2024 r. szkoda została zgłoszona pozwanemu, który zarejestrował ją pod numerem (...). W dniu 29 kwietnia 2024 r. pozwany przedstawił ofertę zapewnienia pojazdu zastępczego na wypadek konieczności jego najmu. Następnie, w dniu 30 kwietnia 2024 r., zgłoszono pozwanemu zapotrzebowanie na najem pojazdu zastępczego, jednakże pozwany nie podjął dalszych czynności zmierzających do zorganizowania pojazdu dla poszkodowanego.

Przedmiotowa szkoda została zakwalifikowana jako szkoda całkowita, a odszkodowanie zostało wypłacone poszkodowanemu w dniu 27 maja 2024 r. W tym samym dniu poszkodowany zwrócił powodowi pojazd zastępczy. Łączny okres najmu wyniósł 38 dób. Pismem z dnia 16 maja 2024 r. pozwany poinformował poszkodowanego o wydaniu decyzji o przyznaniu odszkodowania w kwocie 8.200 zł z tytułu szkody całkowitej w pojeździe, które to odszkodowanie zostało wypłacone w dniu 27 maja 2024 r. W dniu 21 maja 2024 r. powód, działając na zlecenie poszkodowanego, odholował wrak pojazdu we wskazane miejsce. Łączny okres przechowywania pojazdu na parkingu powoda wyniósł 32 doby. W dniu 9 grudnia 2024 r. powód wystawił fakturę VAT nr (...) na łączną kwotę 12.915 zł tytułem świadczonych usług, obejmujących: dwukrotne holowanie uszkodzonego pojazdu (po 861 zł brutto każde), 38 dób najmu pojazdu zastępczego według stawki 258,30 zł brutto za dobę oraz 32 doby usługi parkingowej według stawki 43,05 zł brutto za dobę.

Na mocy umowy przelewu wierzytelności z dnia 9 grudnia 2024 r. poszkodowany przeniósł na powoda przysługującą mu wobec pozwanego wierzytelność o zapłatę odszkodowania za usługi objęte wskazaną fakturą. Decyzjami z dnia 3 stycznia 2025 r. oraz 24 stycznia 2025 r. pozwany przyznał i wypłacił powodowi łącznie kwotę 5.707,20 zł tytułem odszkodowania obejmującego koszty najmu pojazdu zastępczego, parkowania oraz holowania. Uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego wynosił 38 dób, natomiast uzasadniony okres przechowywania wraku pojazdu na parkingu powoda wynosił 28 dób. Stosowane przez powoda stawki za najem pojazdu zastępczego segmentu C, usługę parkingową oraz usługę holowania odpowiadały stawkom rynkowym.

Dowody: oświadczenie z 19.04.2024 r. wraz z pełnomocnictwem (k. 22); zdjęcie (k. 23), dowód rejestracyjny nr (...) (k. 24), wiadomość mail z 15.05.2024 r. (k. 25), umowa o świadczenie usług z 19.04.2024 r. z załącznikami i protokołem odbioru (k. 26-30), potwierdzenie wypłaty odszkodowania z 27.05.2024 r. (k. 31), Faktura nr (...) (k. 32), decyzja z 03.01.2025 r. (k. 33-35), decyzja z dnia 24.01.2025 r. (k. 36-37), lista operacji (k. 38), zgłoszenie szkody (k. 39), informacja o możliwości najmu pojazdu zastępczego (k. 41), wiadomość mailowa z 30.04.2024 (k. 42), pismo z 30.04.2024 r. z załącznikami (k. 43-46), oświadczenie poszkodowanego z 14.05.2024 r. (k. 47), cennik (k. 48), faktura nr (...) z decyzją z 24.08.2023 r. (k. 49-51), faktura nr (...) z decyzją z 03.10.2023 r. (k. 52-53), faktura nr (...) z decyzją z 19.07.2021 r. (k. 54-56, decyzja z 10.09.2021 r. (k. 57), faktura nr (...) z decyzją z 12.03.2024 r. (k. 58-60), umowa przelewu wierzytelności z 09.12.2024 r. (k. 61), powiadomienie o przelewie wierzytelności z 9.12.2024 r. (k. 62), potwierdzenie przyjęcia szkody z 24.04.2024 r. (k. 79-81), mail z 15.05.2024 r. (k. 82-83), zeznania świadka W. C. (k. 104), zeznania świadka F. G. (k. 104 v.), opinia biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej U. M. (k. 113-120);

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, zostały one sporządzone w przewidzianej przez prawo formie, przez osoby do tego powołane, żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności, czy rzetelności.

Za co do zasady wiarygodne należy uznać zeznania świadka W. C. i F. G.. Ich zeznania były jasne i spójne z ustaleniami poczynionymi przez Sąd. Sąd uznał za w pełni wiarygodną opinię biegłego U. M.. Opinia jest jasna, pełna i logiczna, a biegły w sposób szczegółowy i przekonywujący uzasadnił swoje stanowisko. Strony nie wniosły zarzutów do opinii biegłego.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części. Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może, bez zgody dłużnika, przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), o ile nie sprzeciwia się temu ustawa, zastrzeżenie umowne albo właściwość zobowiązania. W realiach niniejszej sprawy powód nabył dochodzone roszczenie na podstawie umowy przelewu wierzytelności. Stosownie do treści art. 415 k.c., kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, zobowiązany jest do jej naprawienia. Wyrządzenie szkody czynem niedozwolonym stanowi samoistne źródło zobowiązania i rodzi odpowiedzialność odszkodowawczą ex delicto. Z kolei w myśl art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłaty określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Obowiązek naprawienia szkody przez ubezpieczyciela wynika również z art. 34–36 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. W myśl art. 361 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność wyłącznie za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W granicach tych naprawienie szkody obejmuje zarówno poniesione straty, jak i utracone korzyści. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13 marca 2020 r., sygn. III CZP 63/19, zaciągnięcie przez poszkodowanego zobowiązania do zapłaty czynszu najmu pojazdu zastępczego stanowi szkodę w rozumieniu art. 361 § 2 k.c., pozostającą w adekwatnym związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym. W uzasadnieniu tej uchwały podkreślono również, że dokonanie cesji wierzytelności przysługującej poszkodowanemu wobec sprawcy szkody (ubezpieczyciela) może stanowić dopuszczalny sposób wykonania zobowiązania, równoważny zapłacie czynszu najmu.

W niniejszej sprawie spór dotyczył wysokości stawek oraz zasadności okresu najmu pojazdu zastępczego, wysokości i zasadności kosztów holowania (w tym drugiego holowania), a także uzasadnionego okresu przechowywania pojazdu na parkingu.

W ocenie Sądu stosowane przez powoda stawki za najem pojazdu zastępczego, parkowanie oraz holowanie mają charakter rynkowy. Są one akceptowane przez podmioty działające na rynku, w tym zakłady ubezpieczeń, oraz pozostają zbieżne ze stawkami stosowanymi przez innych przedsiębiorców. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż powód zobowiązany był do stosowania stawek średnich bądź ustalanych według określonego algorytmu. Skoro stosowane przez niego ceny mieszczą się w realiach rynkowych, nie mogą zostać uznane za rażąco zawyżone. Powyższe znajduje również potwierdzenie w opinii biegłego sądowego, który wskazał, iż stawki te odpowiadają poziomowi cen stosowanych lokalnie. Z materiału dowodowego, w tym z oświadczenia poszkodowanego, wynika, iż nie dysponował on innym pojazdem i korzystał z samochodu zastępczego w celu zaspokajania bieżących potrzeb życiowych, w szczególności dojazdów do pracy. Jednocześnie, mimo uzyskania informacji o konieczności zapewnienia pojazdu zastępczego, pozwany nie podjął realnych działań zmierzających do jego zorganizowania. Ograniczył się jedynie do przedstawienia ogólnej oferty, nie podejmując dalszych czynności, które mogłyby prowadzić do minimalizacji szkody. W ocenie Sądu działania pozwanego miały charakter pozorny i zmierzały do ograniczenia wysokości odszkodowania, nie zaś do rzeczywistego wsparcia poszkodowanego. Pozwany nie wykazał przy tym, aby powód bądź poszkodowany działali nielojalnie lub przyczynili się do zwiększenia rozmiarów szkody.

W zakresie uzasadnionego okresu najmu pojazdu zastępczego oraz przechowywania pojazdu na parkingu Sąd oparł się na opinii biegłego sądowego, którą uznał za rzetelną i przekonującą. Zgodnie z nią uzasadniony okres najmu wynosił 38 dni, natomiast uzasadniony okres parkowania – 28 dni.

Odnosząc się do zasadności drugiego holowania, tj. z parkingu powoda do miejsca wskazanego przez poszkodowanego, Sąd uznał je za w pełni uzasadnione. Dopiero po wydaniu przez ubezpieczyciela decyzji kwalifikującej szkodę jako całkowitą poszkodowany mógł racjonalnie decydować o dalszym losie pojazdu. Należy przy tym podkreślić, że w przypadku szkody całkowitej własność wraku pozostaje przy poszkodowanym, który zachowuje swobodę dysponowania nim. W konsekwencji, skoro dalsze przechowywanie pojazdu na parkingu powoda nie było już uzasadnione, naturalnym następstwem było jego przetransportowanie w inne miejsce. Tym samym również drugie holowanie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem i stanowi szkodę podlegającą naprawieniu. W konsekwencji roszczenie powoda należało uznać za zasadne w całości w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego oraz kosztów holowania, a także za częściowo zasadne w zakresie kosztów przechowywania pojazdu. Uzasadniony okres parkowania wynosił bowiem 28 dni, podczas gdy powód dochodził wynagrodzenia za 32 dni.

Mając powyższe na uwadze, roszczenie objęte fakturą nr (...) należało uwzględnić w zakresie: kosztów holowania – 1.722,00 zł, kosztów najmu pojazdu zastępczego – 9.815,40 zł oraz kosztów parkowania w kwocie 1.205,40 zł (28 dni × 43,05 zł), tj. łącznie 12.742,80 zł. Po odjęciu kwoty 5.707,20 zł wypłaconej przez pozwanego, do zasądzenia pozostawała kwota 7.035,60 zł.

O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c., zasądzając je zgodnie z żądaniem pozwu od dnia 26 stycznia 2025 r., tj. od dnia następującego po wydaniu przez pozwanego ostatecznej decyzji w sprawie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz art. 113 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Jednocześnie, na podstawie art. 100 zdanie drugie k.p.c., Sąd obciążył pozwanego obowiązkiem zwrotu całości kosztów procesu, albowiem powód uległ jedynie w nieznacznej części swojego żądania (około 2,4%).

Sędzia Małgorzata Gałuszka