Uzasadnienie z 6 marca 2026, sygn. IX Ka 1300/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IX Ka 1300/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Skarżysku - Kamiennej z dnia 6 czerwca 2025 r., II K 546/24

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k.

1.obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k., poprzez wybiórczą, jednostronną i zarazem dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności materiału dowodowego w postaci:

a) wyjaśnień oskarżonego w zakresie w jakim A. H. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, poprzez uznanie ich za niewiarygodne, w sytuacji, gdy depozycje oskarżonego nie uległy zmianie w toku całego postępowania, są konsekwentne, logiczne i spójne, a przez to wiarygodne, korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, zwłaszcza z depozycjami świadków, z których zeznań wynika, że oskarżony konsekwentnie przedstawiał im, że to nie on wysłał do pokrzywdzonej wiadomości w dniu 11 maja 2024 r., zaś sama okoliczność nieprzyznawania się przez oskarżonego w całości do winy nie może rodzić dla niego ujemnych skutków procesowych per se;

b) zeznań świadka G. H., poprzez uznanie ich za w pełni wiarygodne i czynienie na ich podstawie zasadniczych dla sprawy ustaleń co do winy i sprawstwa oskarżonego, w sytuacji, gdy depozycje pokrzywdzonej w zakresie tego, że słowa oskarżonego z maja 2024 r. nagrane na skrzynkę głosową miały charakter gróźb karalnych i spowodowały u niej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione oraz co do tego, że oskarżony nie przestrzegał zakazu kontaktowania się z nią poprzez jednostronne próby nawiązania kontaktu, są niewiarygodne i tendencyjne, zmierzają 'do' przedstawienia osoby oskarżonego w jak najmniej korzystnym świetle, z uwagi na istniejący pomiędzy nimi konflikt

i stoją w opozycji wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z którego wynika, że groźba ta miała charakter niedookreślony, zaś pokrzywdzona dobrowolnie i świadomie uczestniczyła w konwersacjach z oskarżonym, które dotyczyły spraw rodzinnych

i dziecka, sama także inicjowała rozmowy;

c)zeznań świadka M. X., poprzez uznanie ich za w pełni wiarygodne i czynienie na ich podstawie zasadniczych dla sprawy ustaleń co do winy i sprawstwa oskarżonego, w sytuacji, gdy świadek posiada jedynie pośrednią wiedzę o sprawie, albowiem dysponuje informacjami na temat zdarzeń od pokrzywdzonej G. H.; i w konsekwencji powyższego:

2) na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony w okresie od daty bliżej nieustalonej czerwca 2023 r. do 5 lipca 2024 r. wielokrotnie kontaktował się telefonicznie z pokrzywdzoną w kwestiach niezwiązanych ze sprawami rodzinnymi i wychowaniem córki M., wbrew orzeczonemu środkowi karnemu w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną za wyjątkiem spraw rodzinnych, w sytuacji, gdy:

a) kontakt podejmowany przez oskarżonego z pokrzywdzoną dotyczył kwestii z obszaru spraw rodzinnych, w szczególności dotyczył małoletniej córki i obowiązku alimentacyjnego na nim spoczywającego, a także spraw majątkowych pomiędzy byłymi małżonkami, nadto oskarżony na podstawie orzeczenia Sądu rodzinnego był uprawniony do dowiadywania się

o sytuacji córki poprzez wiadomości tekstowe;

b) oskarżony nie łamał w/w zakazu i nie działał wbrew woli G. H., albowiem pokrzywdzona wielokrotnie sama inicjowała kontakt z oskarżonym w okresie zarzutu (o czym świadczy fakt, że w okresie od 14 września 2023 r. do 5 lipca 2024 r. wykonała

do A. H. łącznie 35 połączeń, jak wynika z bilingów dostarczonych przez P4 sp. z 0.0.) (k. 536), odpisywała na wiadomości oskarżonego, prowadziła z nim rozmowy, nie wskazywała kategorycznie, że nie życzy sobie kontaktu od oskarżonego, również pokrzywdzona używała wulgarnych określeń pod adresem oskarżonego, nie zostało przy tym wykazane, że załączone wydruki rozmów (k. 430-508) pochodzą z okresu objętego zarzutem, jedynie niewielka część zdjęć opatrzona jest datą, pozostałe materiały nie zawierają metryki czasowej, zatem mają charakter nieweryfikowalny H) są wyrwane z kontekstu, podobnie nie zostało wykazane, że to oskarżony wysłał do pokrzywdzone wiadomości w dniu 11 maja 2024 r., ponieważ jak wyjaśnił, wiadomości z dnia 11 maja 2024 r. zostały wysłane bez jego zgody i wiedzy przez osoby trzecie, za co już następnego dnia oskarżony przeprosił pokrzywdzoną, co pokrzywdzona przyznała przed Sądem;

c) z pism sporządzonych przez funkcjonariusza Policji H. V. z Komendy Powiatowej Policji w (...) z dnia 13.07.2023 r. (k. 396) oraz 25.10.2023 r. (k. 404) wynika, że A. H. przestrzega porządku prawnego oraz że w rozmowie z G. H. ustalono, że oskarżony wywiązuje się z postanowienia Sądu i wykonuje środek karny w postaci zakazu zbliżania się do wymienionej oraz zakazu kontaktowania się z nią, z pisma (...) z dnia 22.05.2024 r. (k. 421) wynika, że oskarżony

dopiero w dniu 11 maja 2024 r. nawiązał kontakt z pokrzywdzoną funkcjonariusz Policji S. V. w dniu 2 września 2024 r. zeznał, że jako dzielnicowy skontaktował się w maju 2024 r. z G. H., która przekazała, że ,jej były mąż realizuje środki w postaci zakazu zbliżania się do niej, ale w dniu 11 maja tego roku przysyłał do niej

wiadomości tekstowe SMS w których jej ubliżał." (k. 522v); kurator M. X. zeznał, że podczas kontroli środków karnych realizowanych przez oskarżonego wystąpiły nieprawidłowości w dniu 11 maja 2024 r., nie wspomniał jednocześnie o jakichkolwiek innych wcześniejszych problemach związanych z wykonywaniem środków (k. 379), ponadto Z.

(...) partner pokrzywdzonej również zeznał wyłącznie o sytuacji z maja 2024 r. (k. 509v), co łącznie wskazuje na to, że pokrzywdzona przed dniem 11 maja 2024 r. nie wskazywała wobec m.in. funkcjonariuszy Policji nieprawidłowości związanych z nieprzestrzeganiem przez oskarżonego środków karnych, co dowodzi tego, że wiadomości sprzed maja miały charakter neutralny i wpisywały się w obszar dozwolonego kontaktu;

3) na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony w dniu 11 maja 2024 r. w przesłanej wiadomości zapisanej na poczcie głosowej groził pokrzywdzonej wyrządzeniem jej krzywdy osobistej poprzez użycie słów "załatwię cię", która to groźba wzbudziła w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę jej spełnienia, w sytuacji, gdy:

a) użyte przez oskarżonego sformułowanie "załatwię cię" nie stanowi groźby popełnienia przestępstwa, albowiem słowa te są zbyt ogólne, nie wyrażają nic konkretnego, mają charakter niedookreślony i wieloznaczny, można je pojmować na wiele sposobów, mając zwłaszcza na uwadze spór majątkowy, który wystąpił w maju 2024 r. pomiędzy oskarżonym

a pokrzywdzoną, kiedy to oskarżony dowiedział się o dokonaniu przez pokrzywdzoną sprzedaży darowanej jej przez oskarżonego części nieruchomości, która miała być przeznaczona dla małoletniej i bacząc, na zamiar A. H. co do sądowego odwołania darowizny, wobec czego upatrywanie w tychże słowach groźby wyrządzenia krzywdy osobistej pokrzywdzonej jest niedopuszczalnym domniemaniem przeciw

oskarżonemu, które stoi w opozycji wobec zasady in dubio pro reo wyrażonej art. 5 § 2 k.p.k., skoro groźba ta nie ma charakteru konkretnego i weryfikowalnego;

b) groźba nie wzbudziła w pokrzywdzonej uzasadnionej ubawy, że zostanie spełniona, z uwagi na niedookreśloność groźby, a nadto świadczy o tym okoliczność, iż żaden ze świadków, w tym osoby najbliższe dla pokrzywdzonej, nie wskazywały na to, aby pokrzywdzona artykułowała wobec nich, że ma obawiać spełnienia się tej konkretnej groźby;

partner pokrzywdzonej Z. U. zeznał, że pokrzywdzona nie odtwarzała tego nagrania i nie pamięta, czy mówiła co jest na tym nagraniu, tym bardziej, że oskarżony już następnego dnia po zdarzeniu przeprosił pokrzywdzoną za użycie wulgarnych słów; na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 1 k.k. w zw. z art. 190 § 1 k.k., poprzez niewskazanie w opisie czynu, który przypisano oskarżonemu A. H., zaistnienia pełnego zespołu znamion występku groźby karalnej z art. 190 § 1 k.k.,

albowiem w zmienionym opisie czynu przyjętym do sentencji wyroku Sąd meriti ustalił jedynie, iż groźba wypowiedziana przez oskarżonego dotyczyła wyrządzenia pokrzywdzonej krzywdy osobiste, a tym samym nie sprecyzowano, że oskarżony groził pokrzywdzonej popełnieniem konkretnego przestępstwa na jej szkodę, co stanowi warunek sine qua non

przypisania odpowiedzialności karnej za popełnienie przestępstwa groźby karalnej; groźba wyrządzenia krzywdy osobistej ma charakter niedookreślony i nie musi dotyczyć wyrządzenia krzywdy w rozumieniu kodeksu karnego, w szczególności nie zostało sprecyzowane, że krzywda osobista ma dotyczyć popełnienia określonego przestępstwa na szkodę pokrzywdzonej, poprzestano wyłącznie na określeniu, które nie oddaje pełni

znamion w/w czynu zabronionego, w efekcie czego doszło do dekompletacji znamion przypisanego oskarżonemu czynu z art. 190 § 1 k.k.;

5) na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 5 § 2 k.p.k., poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości w zakresie interpretacji sformułowania "załatwię cię" na niekorzyść oskarżonego, poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej i przyjęcie nieuprawnionego

domniemania, że słowa te stanowią groźbę popełnienia przestępstwa, w sytuacji, gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów nie udało się wykazać ponad wszelką wątpliwość, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu groźby karalnej, zatem skoro powstała niemożność dowodowego rozstrzygnięcia zasadniczej dla sprawy kwestii, oskarżonego winna chronić reguła in dubio pro reo;

6) na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę- przepisów postępowania, która mogła mieć

wpływ na treść orzeczenia, a to art. 117 § 2 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 zd. 1 k.p.k. w zw. z art. 390 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., poprzez przeprowadzenie rozprawy głównej w dniu 11 marca 2025 r. pod nieobecność oskarżonego, w sytuacji, gdy jak ustalił Sąd meriti, nieobecność oskarżonego była usprawiedliwiona, albowiem oskarżony wskazał we wniosku o odroczenie z dnia 11 marca 2025 r. na obiektywne przesłanki zdrowotne, które uniemożliwiły mu stawiennictwo na rozprawie głównej, o których Sąd miał wiedzę i mimo to ich nie uwzględnił, co skutkowało naruszeniem prawa oskarżonego do obrony w wymiarze

materialnym i pozbawieniem oskarżonego możliwości brania udziału w czynnościach postępowania sadowego, tym bardziej, że czynności przeprowadzone na rozprawie miały doniosły charakter, gdyż obejmowały przesłuchanie kluczowego świadka dla sprawy w osobie oskarżycielki posiłkowej G. H.; z najdalej posuniętej ostrożności procesowej, w razie nieuwzględnienia powyższego:

7) na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. rażącą niewspółmierność kary, poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kary niewspółmiernie surowej tj. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, w stosunku do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości czynów, co jest wynikiem przecenienia przez Sąd meriti okoliczności obciążających oskarżonego oraz pominięcia lub nienadania właściwej wagi okolicznościom przemawiającym na korzyść oskarżonego ujawnionym w toku postępowania w postaci m.in. prowadzenia przez oskarżonego ustabilizowanego trybu życia, wykonywania stałej pracy zarobkowej przez A. H. jako specjalista ochrony przeciwpożarowej w formie jednoosobowej działalności

gospodarczej, podejmowania przez oskarżonego pracy jako ekspert z zakresu ratownictwa pożarniczego na podstawie umowy zawartej z Komendą Wojewódzką Państwowej Straży Pożarnej w G., pozytywnych wniosków płynących z wywiadu środowiskowego,

posiadania przez oskarżonego określonej sytuacji rodzinnej, posiadania na utrzymaniu małoletniego dziecka względem którego oskarżony realizuje obowiązek alimentacyjny, faktu, iż od maja 2024 r. oskarżony nie podejmuje kontaktu z pokrzywdzoną, przeproszenia za swoje zachowanie przez oskarżonego, okoliczności, iż A. H. nie jest osobą

zdemoralizowaną i posiada pozytywną prognozę kryminologiczną, nadto surowość kary jest wynikiem niedostatecznego rozważenia przez Sąd celów zapobiegawczych i wychowawczych jakie kara ta winna spełnić wobec oskarżonego, które to wzięte pod uwagę łącznie okoliczności przemawiają za wymierzeniem A. H. kary o charakterze

wolnościowym w postaci kary ograniczenia wolności;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd Okręgowy, po zapoznaniu się z aktami postępowania w świetle złożonego środka odwoławczego uznał podniesione w nim zarzuty za niezasadne i skutkujące ich nieuwzględnieniem. Zdaniem Sądu II instancji, Sąd meriti dokonał prawidłowej, bezstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który doprowadził do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie, biorąc pod uwagę całokształt istotnych okoliczności ujawnionych na rozprawie, co doprowadziło do słusznego uznania oskarżonego za winnego popełnienia przypisanych mu wyrokiem czynów. Ponadto, zauważyć należało, że w sprawie nie pozostały żadne nieusuwalne wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego z uwzględnieniem zasady z art. 5 § 2 k.p.k., przy czym pamiętać trzeba, że to wątpliwości sądu, jako organu orzekającego, a nie wątpliwości strony, uzasadniają jej zastosowanie. Wymierzona zaś oskarżonemu kara 6 miesięcy pozbawienia wolności także odpowiadała prawu i właściwie uwzględniała wszelkie okoliczności sprawy.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Skarżysku – Kamiennej sygn. akt II K 350/22 orzekł środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z G. H. za wyjątkiem spraw rodzinnych na okres 2 lat obowiązującym od 27 kwietnia 2023 r. do 27 kwietnia 2025 r.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Skarżysku – Kamiennej w sprawie III (...) 275/22 z dnia 11 września 2023 r. zmienił wyrok sądu rozwodowego i powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką stron – matce G. H. – ograniczając władze rodzicielską jej ojca do prawa dowiadywania się o sytuacji zdrowotnej i szkolnej córki jeden raz w miesiącu ostatniego dnia miesiąca w formie wiadomości tekstowej – sms.

Nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego fakt, że oskarżony nie dostosował się do zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną. Jak wynika z akt sprawy oskarżony wielokrotnie kontaktował się z pokrzywdzoną. Z zeznań pokrzywdzonej wynika, że oskarżony wielokrotnie kontaktował się z pokrzywdzoną w kwestiach niezwiązanych ze sprawami rodzinnymi i wychowaniem córki. Podczas tych kontaktów obrażał pokrzywdzoną, oskarżał o rozpad małżeństwa, o bezprawną sprzedaż mieszkania. Kontakty te nie dotyczyły spraw dziecka.

Zeznania pokrzywdzonej słusznie sad uznał za wiarygodne, spójne i znajdujące potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Mając na uwadze powyższe słusznie Sąd Rejonowy uznał wyjaśnienia oskarżonego za niewiarygodne, sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Wyjaśnienia oskarżonego w których twierdzi, że wiadomości były wysłane bez jego zgody przez osoby trzecie nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

Prawidłowo zostały ocenione zeznania M. X., jako zeznania wiarygodne, spójne, znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Świadek jako kurator miał kontrolować wykonanie środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną jak również zakazu zbliżania się. Z zeznań tych wynika, że świadek jako kurator sądowy zwrócił się do pokrzywdzonej o udzielenie informacji czy oskarżony wykonuje orzeczony środek karny, z informacji zwrotnej uzyskanej od pokrzywdzonej uzyskał wiedzę, że oskarżony łamie zakaz zbliżania się i kontaktowania się. Wskazać tutaj należy, że uzyskanie przez kuratora wiedzy o sytuacji skazanego bezpośrednio z relacji pokrzywdzonej jest naturalnym elementem postępowania kuratorskiego i jednym ze źródeł o sposobie realizacji nałożonych obowiązków.

Wbrew twierdzeniom skarżącego obrońcy Sąd I instancji prawidłowo ustalił, iż oskarżony A. H. dopuścił się czynu z art. 190 § 1 k.k. a jego zachowanie wzbudziło u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona. Bez wątpienia użycie słów „załatwię cię” można odczytywać, jako grożenie wyrządzenie krzywdy. Sama pokrzywdzona zeznała, że ta groźbę oskarżonego zrozumiała w ten sposób, że ją zabije. Pokrzywdzona opisała wcześniejsze zachowania oskarżonego, wskazał dlaczego obawia się oskarżonego.

Nie było też podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutu obrazy art. 5 k.p.k. W tym miejscu należy przypomnieć, że wyrażona w tym przepisie zasada in dubio pro reo jest adresowana do organów postępowania karnego. Oznacza to, że dla oceny, czy nie został naruszony art. 5 § 2 k.p.k. nie są miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd meriti rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien powziąć (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2012 r., V KK 335/11, LEX nr (...)). Argumentacja zawarta w uzasadnieniu sądu I instancji nie wskazuje na to, aby powziął on niedające się usunąć wątpliwości natury faktycznej i nie postąpił zgodnie z nakazem wynikającym z art. 5 § 2 k.p.k. Brak jest też przesłanek uzasadniających stawianie temu sądowi zarzutu, że takich wątpliwości nie powziął. Właściwie oceniony materiał dowodowy nie pozostawia bowiem wątpliwości co do sprawstwa i winy oskarżonego.

Nie jest zasadny zarzut naruszeni art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.

Sąd dokładnie określił przypisany oskarżonemu czyn. Artykuł 413 § 2 pkt 1 k.p.k. nie wprowadza wymogu, aby w opisie czynu używać wyłącznie słów ustawy. Dlatego spełnia warunek określoności przypisanego czynu posłużenie się zamiast zwrotem ustawowym takim stwierdzeniem, które swoją treścią adekwatnie wypełnia znaczenie znamion ustawowych. Wskazuje się również, że pominięcie ustawowego określenia znamienia przestępstwa w opisie czynu przypisanego nie stanowi przeszkody do uznania, że wypełnia on znamiona konkretnego przestępstwa, jeśli opis ten mieści się w granicach pojęć, którymi przepis prawa materialnego określa te znamiona. Przepis art. 413 § 1 pkt 4 i § 2 pkt 1 k.p.k., normujący strukturę wyroku skazującego, nie formułuje wymogu, by w opisie czynu przytoczono expressis verbis brzmienie ustawowe wszystkich znamion czynu zabronionego. Wymogiem jest natomiast to, by określenie przypisanego czynu było dokładne, a kwalifikacja prawna była efektem subsumcji ustalonych faktów pod właściwy przepis prawa materialnego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2025 r., II KK 146/25, Lex nr 3873586).

Okoliczność usprawiedliwienia nieobecności na rozprawie nie ma znaczenia dla dopuszczalności stosowania instytucji z art. 378a § 1 k.p.k. Jest to instytucja, której stosowanie ograniczone powinno być do sytuacji wyjątkowych i wymaga szczególnej dbałości o rzetelność postępowania ze strony sądu. Nie może być wykorzystywana do pozbawienia strony prawa do udziału w postępowaniu dowodowym na rozprawie, lecz ma umożliwiać kontynuowanie postępowania w tym wyjątkowym trybie tylko z ważnych i wskazanych przez sąd powodów. Jej kontrowersyjność wyraża się właśnie w dopuszczalności prowadzenia postępowania dowodowego w tym przesłuchiwania świadków w razie usprawiedliwionej nieobecności oskarżonego lub obrońcy. Przewiduje ona wszakże instrument pozwalający na zapewnienie oskarżonemu możliwości udziału w przesłuchaniu uzupełniającym świadków w trybie wskazanym w art. 378a § 3-7 k.p.k. Ocena tego, czy w razie zastosowania instytucji z art. 378a § 1 k.p.k. doszło do choćby potencjalnego naruszenia gwarancji procesowych stron, w tym prawa do obrony jest obowiązkiem sądu. Realizując go jednak musi odnosić się do konkretnego układu procesowego, w tym do zachowania i stanowiska wyrażonego przez samą zainteresowaną stronę, w tym przypadku oskarżonego i obrońcę. Z analizy akt sprawy wynika, że na termin rozprawy w dniu 11 marca 2025 r. stawił się obrońca oskarżonego, dlatego nie można zgodzić się ze skarżącym, że oskarżony był pozbawiony prawa do obrony. O naruszeniu prawa do obrony można by było mówić wtedy, gdy na termin rozprawy nie stawiłby się obrońca i oskarżony.

Niestawiennictwo strony, która została należycie zawiadomiona o czynności procesowej, niezależnie od jego przyczyny, nie stoi na przeszkodzie przeprowadzeniu tej czynności, jeżeli stawił się jej obrońca lub pełnomocnik, o ile udział strony w tej czynności nie był obowiązkowy. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że udziału oskarżonego w rozprawie jest nieobowiązkowy, a w związku z tym sąd mógł przesłuchać pokrzywdzoną.

Wbrew twierdzeniom obrońcy, nie sposób zgodzić się z zarzutami w kwestii błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mających wpływ na jego treść, albowiem sąd I instancji błędu takiego się nie dopuścił.

Należy podkreślić, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie może sprowadzać się tylko i wyłącznie do samej polemiki z ustaleniami poczynionymi przez Sąd, a wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych powinien dążyć do wykazania konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, których miał dopuścił się Sąd przy ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd I instancji, a zwłaszcza tylko na wyjaśnieniach oskarżonego skarżącego wyrok, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (tak np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29.10.2010r., II Aka 162/10). Innymi słowy: sama możliwość przeciwstawienia poczynionym przez Sąd ustaleniom odmiennego punktu widzenia, nie stanowi uzasadnienia stwierdzenia, iż Sąd dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych.

Przyjmuje się również, iż błąd w ustaleniach faktycznych nie jest zarzutem samodzielnym. W praktyce każdy taki błąd jest bowiem skutkiem naruszenia przepisów postępowania, lecz nie odwrotnie. Jeśli bowiem Sąd przeprowadzi postępowanie, zachowując wszystkie reguły i zasady rzetelnego procesu, nie ma możliwości postawienia mu skutecznie zarzutu poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych. Wskazuje to więc, iż błąd w ustaleniach faktycznych jest zawsze wtórny wobec naruszenia przepisów postępowania i stanowi konsekwencję uchybień w procedowaniu.

Jak już wyżej wskazano, że sąd I instancji nie naruszył w przedmiotowej sprawie w żaden sposób przepisów postępowania, toteż poczynione przez niego ustalenia faktyczne – w oparciu o ujawnione i prawidłowo ocenione dowody – polegają na prawdzie i nie mogą być kwestionowane.

Niezasadny okazał się zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności.

Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną. Nie każda więc różnica w zakresie oceny wymiaru kary uzasadnia zarzut rażącej niewspółmierności kary, przewidziany w art. 438 pkt 4 k.p.k., ale tylko taka, która ma charakter zasadniczy, a więc jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować. Chodzi tu o tak istotne różnice ocen, że dotychczas wymierzoną karą można byłoby nazwać także w potocznym znaczeniu tego słowa rażąco niewspółmierną. Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie wskazanych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że zachodzi wyraźna różnica między karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, która powinna zostać wymierzona w instancji odwoławczej w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo.

Kontrola instancyjna nie wykazała, by wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności, była rażąco niewspółmiernie surowa. Sąd orzekający wziął pod uwagę przy jej wymiarze wszystkie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. Skarżący zdaje się pomijać fakt wysokiej społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego oraz umniejsza stopień zawinienia oskarżonego. W ocenie Sądu odwoławczego, kara pozbawienia wolności w orzeczonym wymiarze spełni w stosunku do oskarżonego cele zapobiegawcze i wychowawcze. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że oskarżony był już trzykrotnie karany, w tym za przestępstwo nękania na szkodę byłej żony, gdzie wymierzono mu kare pozbawienia wolności z warunkowym zwieszeniem jej wykonania. Oskarżony nie zmienił swojego zachowania, nie wyciągnął żadnych wniosków. U oskarżonego widoczny jest zatem brak poszanowania dla porządku prawnego, co świadczy o całkowitym niezrozumieniu przez niego norm społecznych i prawnych. Tym samym orzeczenie wobec oskarżonego kary 6 miesięcy pozbawienia wolności nie można uznane za rażąco surowe. Orzeczona kara jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu.

Wniosek

1) zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie pkt I i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uniewinnienie oskarżonego A. H. od popełnienia zarzucanych mu czynów;

ewentualnie, l najdalej posuniętej ostrożności procesowej, wnoszę o:

2) zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I, w zakresie rozstrzygnięcia o karze, poprzez orzeczenie wobec oskarżonego przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. kary 1 roku i 2 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin w stosunku miesięcznym;

3) nieobciążanie oskarżonego kosztami postępowania odwoławczego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zarzuty okazały się bezzasadne, stąd nie było podstaw do uwzględnienia wniosków.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zaskarżony wyrok w całości.

Zwięźle o powodach zmiany

Wskazano w rubryce 3.1. jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzenia z urzędu.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Pkt II

Sąd zasądził od oskarżonego A. H. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Na kwotę tą złożyła się opłata 120 zł zasądzona na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 655, poz. 2600) oraz kwota 20 zł tj. ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism co wynika z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2023 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

7.  PODPIS

SSO Marek Stempniak

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Skarżysku - Kamiennej z dnia 6 czerwca 2025 r., II K 546/24

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana