Wyrok z 1 kwietnia 2026, sygn. VI U 210/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 kwietnia 2026 roku

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Karolina Chudzinska

po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2026 roku w D.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy P. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w D.

o dodatek pielęgnacyjny

na skutek odwołania P. B.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w D.

z dnia 15 grudnia 2023r., znak: (...)

oddala odwołanie

Sędzia Karolina Chudzinska

Sygn. akt VI U 210/24

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 grudnia 2023r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w D. odmówił P. B. prawa do dodatku pielęgnacyjnego na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2023r., poz. 1251 ze zm. ), powołując się na orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS, która stwierdziła, że ubezpieczona nie jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła ubezpieczona, domagając się ich zmiany i przyznania żądanego świadczeń, bowiem spełnia wszystkie warunki niezbędne do ich przyznania, w szczególności jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się ponownie na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił i zważył co następuje :

Zgodnie z art. 75 ustawy o emeryturach i rentach z FUS – dodatek pielęgnacyjny przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty, jeżeli osoba ta została uznana za całkowicie niezdolna do pracy oraz niezdolną do samodzielnej egzystencji. Przez niezdolność do samodzielnej egzystencji rozumie się naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się, komunikację, komunikowanie się, robienie zakupów, załatwianie spraw w urzędzie.

Przy czym w myśl art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 1270 ze zm. ) – niezdolną do samodzielnej egzystencji jest osoba, u której doszło do naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w celu zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych.

Przez niezdolność do samodzielnej egzystencji rozumie się naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się, komunikację, komunikowanie się, robienie zakupów, załatwianie spraw w urzędzie.

Natomiast całkowicie niezdolną do pracy, zgodnie z art. 12 ust. 1 powyższej ustawy, jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie stanu zdrowia ubezpieczonej i jego wpływu na zdolność samodzielnej egzystencji.

W celu rozstrzygnięcia powyższej kwestii Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłych sądowych :

- neurologa,

- psychiatry,

- specjalisty medycyny pracy,

- specjalisty rehabilitacji medycznej,

którzy rozpoznali u ubezpieczonej poniższe schorzenia :

- zaawansowaną chorobę zwyrodnieniową stawów biodrowych i kolanowych leczoną endoprotezoplastyką całkowitą po lewej ( biodro w 2023r., kolano w 2007r. ).

- stan po przebytym leczeniu zachowawczym ( 10.2024r. 0 złamania okołoprotezowego kości udowej lewej, wygojonym ze skróceniem kończyny dolnej lewej 4-5- cm.,

- stan po przebytym złamaniu kompresyjnym trzonów od L1 – L5,

- dyskopatię lędźwiową,

- przewlekły zespół bólowy piersiowo – lędźwiowy z zaostrzeniami i obecnymi objawami ubytkowymi,

- osteoporozę,

- zespół kanału cieśni nadgarstka lewego leczony operacyjnie w wywiadzie,

- stan po leczeniu operacyjnym raka szyjki macicy w 2013r. bez cech wznowy.

Biegli wydający opinie nie stwierdzili, aby ubezpieczona była niezdolna do samodzielnej egzystencji, czym podzielili stanowisko Komisji Lekarskiej ZUS .

- dowód – opinia biegłych sądowych ( k. 61 – 64 akt ).

Opinie zostały doręczone stronom, przy czym zostały one zobowiązane do złożenia ewentualnych zastrzeżeń do opinii w terminie 7 dni. Żadna ze stron nie zgłosiła zastrzeżeń do opinii.

W tej sytuacji Sąd pozytywnie ocenił opinię biegłych sądowych, jako wydaną zgodnie z posiadaną przez biegłych wiedzą medyczną i doświadczeniem, z uwzględnieniem przeprowadzonych badań oraz dokumentacji medycznej. Wydana opinia była spójna, logiczna i uzasadniona w sposób jasny i przekonujący.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznał, że odwołanie ubezpieczonej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem ubezpieczona nie spełnia wszystkich przesłanek niezbędnych do nabycia dodatku pielęgnacyjnego wynikających z przytoczonej na wstępie ustawy, dlatego też działając na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. wniesione odwołanie zostało oddalone.

Sędzia Karolina Chudzinska