Uzasadnienie z 11 maja 2026, sygn. VI Ka 350/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 350/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 5 lipca 2024 roku, sygn. akt II K 374/22.

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐Uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

N. L.

Sytuacja majątkowa oskarżonego

Informacja
e-PUAP

k. 462

2.1.1.2.

N. L.

Niekaralność oskarżonego

Aktualna Karta Karna

k. 467

2.1.1.3.

N. L.

Niefigurowanie przez oskarżonego
w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego

Dokument wydany przez Komendę Stołeczną Policji

k. 469

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

Informacja e-PUAP

Załączony dokument urzędowy został sporządzony w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentu.

2.1.1.2

Aktualna Karta Karna

Załączony dokument urzędowy został sporządzony w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentu.

2.1.1.3

Dokument wydany przez Komendę Stołeczną Policji

Załączony dokument został sporządzony przez uprawniony do tego organ. Stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentu.

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonego zarzucił:

1.  1. obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia;

2.  2. rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych oraz kary łącznej;

3.  3. obrazę prawa materialnego tj. art. 47 § 3 k.k.

4.  Zarzuty zostały szczegółowo opisane w apelacji na k. 342-346.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przeprowadzona przez Sąd Okręgowy kontrolna instancyjna zaskarżonego orzeczenia pozwala na stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się obrazy wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeśli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (por. np.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2006 r., II KK 12/06, LEX nr 193084; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2004 r., sygn. WK 26/03, OSNwSK 2004, nr 1, poz. 53). Warunek ten został w przedmiotowej sprawie spełniony. To, że apelujący nie akceptuje oceny zebranego materiału dowodowego i poczynionych w wyniku tej oceny ustaleń faktycznych, a w środku odwoławczym prezentuje własne oceny i krytykę ocen dokonanych przez Sąd pierwszej instancji, nie upoważnia do automatycznego uznania, że zaskarżone orzeczenie jest wadliwe.

W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie sprawstwa oskarżonego N. L., opierając je o trafną analizę materiału dowodowego, która nie zawiera błędów natury logicznej, czy też faktycznej. Ze szczegółowego, wnikliwego i dokładnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody, dla którego oskarżonego uznano za winnego popełnienia przypisanych mu czynów. Dokonana przez Sąd Rejonowy analiza materiału dowodowego jest jasna, odpowiada dyrektywom określonym w art. 4 k.p.k., a przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 k.p.k. oraz przekonująco uzasadnione.

Sąd Okręgowy nie podziela zarzutów skarżącego, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżony N. L. był sprawcą przedmiotowego wypadku, w szczególności, że nie zachował ostrożności podczas zbliżania się do przejścia dla pieszych, w tym nienależycie obserwował drogę i nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze. Należy wskazać przede wszystkim, iż Sąd Rejonowy orzekający w przedmiotowej sprawie dysponował licznym materiałem dowodowym, w tym zeznaniami naocznych świadków, nagraniem z monitoringu oraz opinią biegłego z zakresu badań wypadków drogowych, który jednoznacznie wskazywał na sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. Również zgromadzony materiał dowodowy pozwala bez żadnych wątpliwości uznać, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił dyspozycje przestępstwa z art. 160 § 1 i 2 k.k. Natomiast wersja zdarzenia przedstawiana przez oskarżonego, w której twierdził, że nie jest sprawcą wypadku, a jedynie prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości oraz że nie naraził swojego małoletniego syna na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu wioząc go w stanie nietrzeźwości samochodem, nie znajdowała potwierdzenia w dowodach zgormadzonych w niniejszej sprawie, jak również jest sprzeczna z zasadami wiedzy i logicznego rozumowania.

Odnosząc się do zarzutu z pkt I aktu oskarżenia, wskazać należy, iż o naruszeniu zasad w ruchu drogowym przez podsądnego świadczą dowody w postaci nagrania z monitoringu, które pokazuje sposób poruszania się oskarżonego i opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego, ale też przede wszystkim stan nietrzeźwości, w którym się znajdował, a który w sposób jednoznaczny wynika z przeprowadzonego badania urządzeniem pomiarowym. Przebieg zdarzenia, a w szczególności zachowanie oskarżonego po zaistnieniu wypadku drogowego pozwalają również ustalić zeznania przesłuchanych w sprawie świadków.

Podkreślić należy, iż rację ma apelujący, iż pokrzywdzony V. O. swoim zachowaniem, nie zachowując szczególnej ostrożności podczas poruszania się po przejściu dla pieszych, w szczególności nie zejścia z roweru, przyczynił się do zaistnienia przedmiotowego wypadku drogowego. Wbrew jednakże twierdzeniom obrony, powyższy fakt został dostrzeżony i odpowiednio uwzględniony przez Sąd Rejonowy, przy czym słusznie Sąd I instancji przyjął, że nieodpowiednie zachowanie pokrzywdzonego, jakkolwiek może mieć znaczenie przy określaniu rodzaju i wysokości wymierzanej kary, to w żadnym razie nie może zostać uznane za okoliczność, która wyłączałaby winę oskarżonego w zakresie realizacji przez niego znamion zarzucanego mu czynu zabronionego z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k.

Współodpowiedzialnymi za występek określony w art. 177 § 1 lub 2 k.k. (to jest za spowodowanie wypadku drogowego) mogą być dwaj współuczestnicy ruchu, a czasem nawet większa ich liczba. Warunkiem takiej oceny prawnej jest stwierdzenie, w odniesieniu do każdego z tych uczestników z osobna, że w zarzucalny sposób naruszył on, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu, a także, że pomiędzy jego zachowaniem a zaistniałym wypadkiem istnieje powiązanie przyczynowe, oraz tego, że istnieje normatywna podstawa do przyjęcia, iż zachowanie uczestnika ruchu powiązane przyczynowo z wypadkiem zasługuje z kryminalno-politycznego punktu widzenia na ukaranie. Ten ostatni wyznacznik odpowiedzialności należy oceniać według kryterium, w myśl którego przypisywalny jest tylko taki skutek, który został przez danego uczestnika ruchu spowodowany w wyniku sprowadzenia przezeń niedozwolonego niebezpieczeństwa (ryzyka) jego powstania albo istotnego zwiększenia ryzyka już istniejącego (a będącego np. wynikiem zachowania innego współuczestnika ruchu) - oczywiście w razie zrealizowania się tego właśnie niebezpieczeństwa (ryzyka) w postaci skutku spełniającego znamiona typu czynu określonego w art. 177 § 1 lub 2 k.k. (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 kwietnia 2013 r. w sprawie II KK 206/12)

Mając na uwadze powyższe rozważania, wyrażone w licznym orzecznictwie Sądu Najwyższego, które Sąd Okręgowy w pełni podziela, wskazać należy, iż Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie i właściwie dokonał odrębnej oceny zachowania każdego z uczestników ruchu uczestniczących w przedmiotowym zdarzeniu.

Z przywołanej opinii biegłego jednoznacznie wynika, że N. L., naruszając zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym (art. 3 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 44 ust. 1 i 4, art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym), doprowadził do zaistnienia inkryminowanego zdarzenia. Zbliżając się bowiem do przejścia dla pieszych, nie zachował on szczególnej ostrożności i niewłaściwie obserwował je, do których to zachowań zobligowany był przez ww. przepisy, jak również nie zmniejszył prędkości, czego konsekwencją było niedostrzeżenie przez niego poruszającego się rowerem V. O.. Jak natomiast stwierdził Sąd Najwyższy w Postanowieniu z dnia 27 lipca 2021 roku, w sprawie sygn. akt IV KK 309/21, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela "odnośnie zaś kwestii przyczynienia się pokrzywdzonego do zaistnienia wypadku, to choć jego zachowanie było nieprawidłowe, to z punktu widzenia odpowiedzialności karnej oskarżonego, nie miało znaczenia." Nieodpowiednie zachowanie małoletniego pokrzywdzonego V. O., polegające na poruszaniu się rowerem po przejściu dla pieszych, pomimo, iż w tym miejscu nie ma ścieżki rowerowej, bez zachowania szczególnej ostrożności, nie eliminuje możności przypisania oskarżonemu sprawstwa i winy w zakresie przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. Do realizacji znamion owego czynu zabronionego nie jest bowiem konieczne, aby zachowanie oskarżonego stanowiło jedyną, wyłączną przyczynę zaistnienia wypadku. Gdyby nie naruszenie przez N. L. obowiązujących go zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, skutkujące niedostrzeżeniem na swojej drodze V., do wypadku by nie doszło.

Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącego, który podnosi, iż gdyby pokrzywdzony nie naruszył zasad ruchu drogowego i nie wjechałby rowerem na przejście dla pieszych, to do wypadku w ogóle by nie doszło, wskazać należy, iż okoliczności te zostały poddane wnikliwej ocenie Sądu meriti, czemu dał on wyraz w uzasadnieniu i doszedł do słusznych wniosków, iż zachowanie V. O. nie uchyla odpowiedzialności oskarżonego. Jak wskazano powyżej każdy z uczestników zdarzenia w ruchu drogowym powinien ponosić bowiem, indywidualnie, w granicach własnego zawinienia, odpowiedzialność karną, w odrębnie prowadzonych sprawach.

Podkreślić również należy, że przebieg zdarzenia został utrwalony na nagraniu z monitoringu. Wynika z niego w sposób jednoznaczny, że oskarżony wjechał na skrzyżowanie, a następnie na przejście dla pieszych w sposób dynamiczny, bez dostatecznej kontroli i obserwacji przejścia dla pieszych. Przy takim układzie ruchu i ograniczonej widoczności powinien zmniejszyć prędkość, a w razie potrzeby zatrzymać się przed przejściem dla pieszych, czego nie zrobił. W tym zakresie również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut zawarty w apelacji obrońcy, że Sąd Rejonowy dokonał błędnej oceny materiału dowodowego, albowiem nie wziął pod uwagę treści opinii biegłego, z której wynika, że oskarżony poruszał się z prędkością „nie będącą znaczną”. Oczywistym jest, że kierujący pojazdem ma poruszać się z prędkością bezpieczną i taką, która jest dostosowana do aktualnych warunków drogowych. W przedmiotowej sprawie z uwagi na wystąpienie szczególnych okoliczności tj. zbliżenia się do przejścia dla pieszych, przy ograniczonej widoczności, uczestnik ruchu zobowiązany był do zachowania prędkości bezpiecznej, niższej niż prędkość administracyjnie dopuszczalna. W końcu trzeba mieć na uwadze, że wyrok skazujący Sądu I instancji nie zawiera w opisie czynu przypisanego oskarżonemu zarzutu przekroczenia prędkości administracyjnie dozwolonej, a jedynie niedostosowanie prędkości do warunków drogowych, w jakich ten ruch się odbywał. Ponadto oczywistym jest w ocenie Sądu Odwoławczego, że poruszanie się oskarżonego pojazdem w stanie nietrzeźwości, znacznie osłabiało jego reakcje psychomotoryczne.

W ocenie Sądu Okręgowego, również rozważania Sądu I instancji nie zawierają błędów świadczących o przekroczeniu reguł oceny dowodów, sformułowanych w art. 7 k.p.k. w odniesieniu do czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt 2 aktu oskarżenia. Obrońca nie wskazuje żadnych argumentów, które mogłyby przekonać do zasadności jego tezy, że sąd a quo dowolnie ocenił materiał dowodowy z rażącym przekroczeniem granic dopuszczalnej swobody oceny dowodów i z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań i doświadczenia życiowego. Jeżeli obrońca podejmuje się próby wykazania naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.), to nie wystarczy, że odwoła się wyłącznie do afirmacji korzystnych dla oskarżonego okoliczności, przemilczając jednocześnie okoliczności niekorzystne. W realiach przedmiotowej sprawy, dla przypisania odpowiedzialności za czyn z art. 160 § 1 i 2 k.k. bez znaczenia pozostaje fakt, że oskarżony w dniu zdarzenia znajdował się w trudnej sytuacji rodzinnej oraz że na co dzień jest dobrym ojcem. To są okoliczności mające wpływ na wymiar kary, a nie powodujące wyłączenie odpowiedzialności karnej.

Zachowanie sprawcy przestępstwa z art. 160 k.k. opisane zostało za pomocą znamienia czasownikowego "naraża", bez żadnej bliższej jego charakterystyki. Chodzi zatem o wszelkie zachowania, które można określić jako powodowanie narażenia. Określenie to nie wskazuje żadnego skonkretyzowanego sposobu zachowania ani jakiejkolwiek czynności, która wywoływałaby stan narażenia człowieka na niebezpieczeństwo, lecz stanowi zbiorcze określenie dla wszystkich zachowań, które skutek taki mogą wywołać. Dla przypisania skutku w postaci narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo określonego dobra (np. życia lub zdrowia dziecka) jest bez znaczenia, czy osoba zobowiązana do działania nie przeszkodziła wystąpieniu bezpośredniego zagrożenia, czy też przez zaniechanie wykonania obowiązku nastąpiło zwiększenie bezpośredniego zagrożenia, którego powstania osobie zobowiązanej przypisać nie można (tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2025 r. w sprawie IV KK 345/24).

Mając na uwadze powyższe nie sposób zgodzić się z obrońcą, że przywiezienie syna do przedszkola przez oskarżonego N. L., w sytuacji znajdowania się w stanie nietrzeźwości nie wywołało skutku w postaci bezpośredniego narażenia go na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Powszechnie wiadomym jest, że poruszania się pojazdem mechanicznym pod wpływem alkoholu stanowi bardzo duże zagrożenie dla uczestników ruchu, gdyż znacznie ogranicza możliwości psychomotoryczne i zdolność obserwacji sytuacji na drodze, jak również spowalnia czas reakcji. Oskarżony jest osobą dorosłą, wykształconą, poczytalną i zdawał sobie sprawę z konsekwencji swojego zachowania. Decydując się na jazdę w stanie nietrzeźwości samochodem wraz z 5 letnim synem doprowadził do sytuacji narażenia go na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Nie ulega wątpliwości, że działał umyślnie, bo musiał mieć świadomość, że spożyty alkohol wprowadził go w stan nietrzeźwości, a tym samym wsiadając za kierownice przewidywał możliwość, że może dojść do wypadku drogowego i godził się na to. Tym bardziej, że chwilę po tym jak podwiózł syna do przedszkola doprowadził do wypadku, w którym obrażeń ciała, a w związku z tym rozstroju zdrowia na okres powyżej 7 dni doznało inne dziecko.

Podsumowując niebezpieczeństwo dla życia albo zdrowia drugiego człowieka będące skutkiem zachowania sprawcy, to pewien obiektywnie istniejący układ rzeczy i zjawisk o charakterze dynamicznym, który łączy się z dużym prawdopodobieństwem wystąpienia określonych, ujemnych następstw dla chronionych dóbr. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.

Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia wykazała, że Sąd Rejonowy w sposób właściwy określił wysokość kary pozbawienia wolności, wymierzonej wobec N. L., a zatem podniesiony zarzut rażącej niewspółmierności kary nie jest zasadny. Orzeczonych kar jednostkowych pozbawienia wolności oraz kary łącznej nie sposób bowiem uznać za kary na tyle surowe, że w następstwie prawidłowego zastosowania zasad wymiaru kary należałoby je znacząco złagodzić.

Z rażącą niewspółmiernością kary (rozumianej jako całokształt kar i środków karnych) mamy do czynienia wówczas, gdy na podstawie wszystkich okoliczności, mających wpływ na jej wymiar, można ustalić, że zachodzi wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I Instancji, a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej przy prawidłowym zastosowaniu dyrektyw wymiaru kary zawartych w art. 53 k.k. i dalszych. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara co prawda mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, jednakże nie uwzględnia ona w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 297/09, LEX nr 553884, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 21/13, LEX nr 1292670, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 12 lipca 2000 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 116/00, Prok. i Pr. - wkł. 2002/1/30).

Zdaniem Sądu Okręgowego wymierzona w przedmiotowej sprawie kara łączna i kary jednostkowe nie są nadmiernie surowe, a tym bardziej nie są rażąco niewspółmierne. Wbrew twierdzeniom obrońcy przy wymiarze kar uwzględnione zostały zarówno okoliczności łagodzące, jak i obciążające oraz cele wychowawcze i zapobiegawcze, jakie kara ma osiągnąć. Trafnie odzwierciedlają one stopień jego winy, stopień naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz ciężar szkodliwości społecznej jego zachowania.

Należy zwrócić uwagę, że Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności wziął pod uwagę kwestie stopnia społecznej szkodliwości i innych kwantyfikatorów wymiaru kary wymienionych w art. 53 k.k. i z pewnością nie można w niniejszej sprawie mówić o rażącej niewspółmierności tychże kar. Sąd I Instancji prawidłowo uwzględnił przesłanki zawarte w art. 53 § 1 i § 2 k.k., w szczególności znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu. Oskarżony okazał jawne lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego, naruszając podstawowy obowiązek kierowcy jakim jest pozostawanie w trzeźwości. Swoim zachowaniem wykazał brak poszanowania podstawowych zasad w ruchu drogowym, narażając tym samym na niebezpieczeństwo innych uczestników ruchu drogowego, jak również własne dziecko. Przy wymiarze kary Sąd Okręgowy wziął pod uwagę także nagminność tego rodzaju czynów.

Ponadto oceniając wysokość orzeczonych kar Sąd miał na względzie, że do zdarzenia doszło na przejściu dla pieszych. Zbliżając się do tego miejsca kierowcy powinni wykazać się szczególna ostrożnością. Sąd również wziął pod uwagę sposób zachowania się oskarżonego po zdarzeniu, który odjechał z miejsca wypadku nie udzielając pomocy małoletniemu dziecku. Oskarżony sam jest ojcem i powinien niezależnie od jego odczuć, co do przyczyn zaistniałego zdarzenia, zainteresować się, czy nie stało się nic poważnego V. O., jak również zapewnić mu pomoc medyczną. Taką postawę należy ocenić wysoce nagannie.

Sąd I instancji orzekając w niniejszej sprawie wziął również pod uwagę wszystkie okoliczności łagodzące, w szczególności uwzględnił fakt, iż oskarżony jest osobą niekaraną, prowadzącą ustabilizowany tryb życia. Miał również na względzie sytuację rodzinną oskarżonego.

Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za potrzebą zmiany wysokości wymierzonej kary łącznej oraz kar jednostkowych. Tego rodzaju modyfikacja byłaby uzasadniona, gdyby uznać, że kara odbiegałby w sposób rażący od zasłużonej. Chodzi tu wyłącznie o przypadki znacznej (wyraźnej, oczywistej, nie dającej się zaakceptować) dysproporcji między karą wymierzoną, a sprawiedliwą, czyli taką która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary. Zdaniem Sądu Okręgowego wymierzone w niniejszej sprawie kary jednostkowe i kara łączna nie są nadmiernie surowe, a tym bardziej nie są rażąco niewspółmierne. Orzeczenie kary łącznej 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności we wskazanym przez Sąd meriti wymiarze spełni cele wychowawcze i prewencyjne, a ponadto stanowić będzie sprawiedliwe w odczuciu społecznym.

Reasumując Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący, precyzyjny i w pełni przekonujący uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w kwestii kary, realizując wymagania stawiane przez ustawodawcę. Dokonana przez Sąd I instancji ocena okoliczności podmiotowych i przedmiotowych istotnych z punktu widzenia społecznej szkodliwości, a także pozostałych mających wpływ na wymiar orzeczonych kar jest zdaniem Sądu Okręgowego trafna i nie budzi żadnych zastrzeżeń.

Nie ma również racji obrońca skarżonego, że Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy prawa materialnego tj. art. 47 § 3 k.k. poprzez jego zastosowanie i orzeczenie na rzecz pokrzywdzonego V. O. nawiązki w kwocie 12.000 złotych.

Zgodnie z art. 47 § 3 k.k. w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 173, art. 174, art. 177 lub w art. 355, jeżeli sprawca był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, a w razie jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa nawiązkę na rzecz osoby najbliższej, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu pogorszeniu. W razie gdy ustalono więcej niż jedną taką osobę, nawiązki orzeka się na rzecz każdej z nich. Jeśli ustalenie takiej osoby nie jest możliwe, sąd orzeka nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Sąd orzeka nawiązkę w wysokości co najmniej 10 000 złotych. Z treści przepisu wyraźnie wynika, iż orzeczenie nawiązki w przypadku skazania za przestępstwo wypadku drogowego, jeżeli sprawca dopuścił się go w stanie nietrzeźwości, jest obligatoryjne i nie ma żadnej możliwości odstąpienia od jej orzeczenia. Niezależnie od tego, czy jakaś kwota została wypłacona z tytułu odszkodowania.

Ponadto w ocenie Sądu Okręgowego kwota wyliczona i przyznana oskarżycielowi posiłkowemu V. O. przez ubezpieczycielanie jest wystarczająca i nie rekompensuje w pełni krzywdy wyrządzonej pokrzywdzonemu na skutek popełnienia przez N. L. zarzucanego mu czynu. Podkreślenia wymaga tu, że następstwa inkryminowanego zdarzenia mają bardzo istotne przełożenie na życie małoletniego V. O.. Pokrzywdzony poddany zostać musiał wielu zabiegom medycznym i długotrwałej rehabilitacji, a przez długi czas nie był zdolny do samodzielnej egzystencji i zmuszony do zaniechania aktywności sportowych. Zmagać musiał się on ponadto z dużym bólem, a do tego doszedł duży stres i trauma związana z przebytym wypadkiem. Wysokość nawiązki, w ocenie Sądu Odwoławczego, odpowiednio zrekompensuje V. O. poniesione krzywdy, a jednocześnie stanowić będzie adekwatną dolegliwość dla N. L. w związku z popełnieniem przez niego zarzucanego mu czynu. Dotychczas przyznana rekompensata finansowa nie pokrywa w całości strat moralnych jakich doznał pokrzywdzony. Orzeczenie w niniejszej sprawie nawiązki rozwiązuje ponadto problem dublowania się roszczeń z tytułu odszkodowania i zadośćuczynienia.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez:

1. wyeliminowanie z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 1 stwierdzenia o umyślnym naruszeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a w konsekwencji obniżenie kary orzeczonej za powyższy czyn w pkt 1 zaskarżonego wyroku;

2. uniewinnienie oskarżonego N. L. od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia, a przypisanego mu w pkt 2 zaskarżonego wyroku;

3. w konsekwencji uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 3 w zakresie odnoszącym się do kary łącznej oraz zastosowanie kary nieizolacyjnej na podstawie art. 31a § 1 k.k. lub też dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary orzeczonej za czyn przypisany w pkt 1 zaskarżonego wyroku;

4. uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt. 5.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski są niezasadne z przyczyn wskazanych w powodach uznania zarzutów za niezasadne. Materiał dowodowy w sposób prawidłowy został oceniony przez Sąd I instancji i w sposób jednoznaczny wskazuje na sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 5 lipca 2024 roku, sygn. akt II K 374/22.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Stwierdzić należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 k.p.k. i przekonująco uzasadnione w pisemnych, szczegółowych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia skutkującego uznaniem oskarżonego za winnego popełnienia przypisanych mu czynów. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody takiego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację. Wniesiona apelacja nie zawiera zaś argumentacji zasługującej na uwzględnienie, a lektura jej treści na tle analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego świadczy o charakterze jej niezasadności. Przeprowadzone przez Sąd Rejonowy postępowanie dowodowe jednoznacznie wskazuje na winę oskarżonego, a także słuszne jest rozstrzygnięcie w zakresie orzeczenia o karach jednostkowych i karze łącznej. Zdaniem Sądu Odwoławczego analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, iż wymierzenie oskarżonemu kar jednostkowych jednego roku pozbawienia wolności i kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności poprzedzone zostało ze strony Sądu I instancji właściwą oceną i uwzględnieniem wszystkich okoliczności mających wpływ na jej intensywność. Przekonuje o tym argumentacja przytoczona - na ten temat - w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, którą należało, jako słuszną, podzielić. Orzekając o karze Sąd ten w sposób właściwy dokonał prawno-karnej oceny popełnionych czynów, adekwatnie do stopnia zawinienia, stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz właściwości i warunków osobistych oskarżonego. Zdaniem Sądu Okręgowego tak orzeczone kary jednostkowe oraz kara łączna winny spełnić wobec oskarżonego stawiane im cele, zarówno w zakresie prewencji indywidualnej jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt. 2

Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 zł tytułem opłaty za II instancję.

Na podstawie art. 636 § 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k., obciążono oskarżonego pozostałymi kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym.

pkt 3 i 4

Na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 11 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie w zw. z art. 627 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwotę 840 zł tytułem ustanowienia pełnomocnika w instancji odwoławczej.

O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu w postepowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

7.  PODPIS

SSR (del.) Izabela Kościarz - Depta

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok w całości

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana