Zarządzenie z 24 kwietnia 2026, sygn. I C 628/25

UZASADNIENIE WYROKU

Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza w Krakowie

z dnia 31 marca 2026 roku

Pozwem z dnia 31 marca 2025 r. strona powodowa (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w T., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła w elektronicznym postępowaniu upominawczym pozew o zasądzenie od pozwanego T. R. kwoty 2.279,20 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od 31 marca 2025 r. do dnia zapłaty, jak również wniosła o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu.

Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2025 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie wobec skutecznego wniesienia przez pozwanego sprzeciwu
od nakazu zapłaty z dnia 13 marca 2025 r. umorzył postępowanie (k. 14).

Dnia 2 lipca 2025 r. strona powodowa, działając przez zawodowego pełnomocnika, wniosła na podstawie art. 505 ³⁷ § 2 k.p.c. do Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza
w Krakowie pozew przeciwko pozwanemu o to samo roszczenie w celu zachowania skutków wytoczenia powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Uzasadniając żądanie pozwu pełnomocnik wskazał, że strona powodowa domaga się od pozwanego zapłaty kwoty 2.279,20 zł tytułem zwrotu odszkodowania wypłaconego poszkodowanemu (roszczenie regresowe) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od żądanej kwoty od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Podał, że strona powodowa wywodzi zgłoszone roszczenie ze zdarzenia, które miało miejsce 25 kwietnia 2024 r. na parkingu podziemnym w D. przy ul. (...). Doszło wówczas do uszkodzenia wózka dziecięcego przez pojazd prowadzony przez pozwanego. Do zdarzenia doszło wskutek niezachowania należytej ostrożności przez pozwanego podczas wykonywania manewru wymijania. Poszkodowany wystąpił o likwidację szkody i w wyniku postępowania likwidacyjnego strona powodowa przyznała mu kwotę 2.279,20 zł tytułem odszkodowania. Pozwany po wystąpieniu szkody oddalił się z miejsca zdarzenia,
co uzasadnia roszczenie regresowe strony powodowej w oparciu o art. 43 pkt 4 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Pozwany T. R. w odpowiedzi na pozew, działając przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na swoją rzecz od strony powodowej kosztów procesu. Pełnomocnik zakwestionował roszczenie strony powodowej zarówno co do zasady jak i co do wysokości. Przyznał, że dnia 25 kwietnia 2025 r. pozwany potrącił samochodem wózek dziecięcy należący do sąsiada, jednakże zaprzeczył aby zbiegł on z miejsca zdarzenia. Pozwany wiedział, kto jest właścicielem wózka. Zdarzenie miało miejsce w budynku, w którym pozwany
i poszkodowany mieszkają. Pozwany dokonał oględzin wózka razem ze świadkami
i nie zauważył uszkodzeń. Nie sposób przyjąć, iż zbiegł z miejsca zdarzenia, w którym na stałe się przebywa. Pozwany dokonał oględzin wózka, ustalił, że szkoda nie wystąpiła
i dopiero wówczas oddalił się z miejsca zdarzenia. Pełnomocnik wskazał nadto, że pozwany kwestionuje istnienie szkody. Po zdarzeniu wózek był nadal użytkowany. Podkreślił, że manewr parkowania w garażu podziemnym realizowany jest z ograniczoną prędkością
stąd wysoce nieprawdopodobnym jest uderzenie z taką siłą aby doszło do uszkodzenia wózka w takim rozmiarze, że uzasadnione jest odszkodowania odpowiadające wartości nowego wózka (szkoda całkowita). Dodatkowo, wózek zarówno przed jak i po zdarzeniu
był przechowywany w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Pełnomocnik wskazał, że nie dość, że roszczenie strony powodowej nie jest zasadne, to również jego wysokość została znacznie zawyżona, między innymi poprzez niewłaściwe ustalenie rozmiaru szkody oraz samej wartości rynkowej wózka jako przewyższającej realną cenę.

W piśmie przygotowawczym oznaczonym datą 8 września 2025 r. strona powodowa podtrzymała stanowisko wyrażone w pozwie. Pełnomocnik podkreślił, że pozwany
został zidentyfikowany dzięki monitoringowi wspólnoty, co dodatkowo potwierdza fakt, że
nie wypełnił on obowiązku poinformowania poszkodowanego lub odpowiednich służb
o szkodzie i zbiegł z miejsca zdarzenia. Podał, że wysokość odszkodowania została ustalona
na podstawie ofert rynkowych, a ceny wózków mogły ulec zmianie między decyzją
o wypłacie odszkodowania a postępowaniem sądowym.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 25 kwietnia 2024 r. na parkingu podziemnym budynku przy ul. (...)
w D. pozwany T. R. kierując pojazdem marki E. (...)
o numerze rejestracyjnym (...) zahaczył o wózek dziecięcy marki P. (...) należący do poszkodowanego I. E..

/fakty bezsporne/

Pozwany cofał z miejsca parkingowego. Pojazd przez niego prowadzony uderzył tyłem w wózek dziecięcy, który znajdował się w ciągu pieszo-komunikacyjnym. Wózek był pozostawiony w miejscu, które nie jest do tego przeznaczone i utrudniał swobodne parkowanie. Pozwany wysiadł z samochodu i sprawdził czy doszło do uszkodzeń. Po obejrzeniu wózka nie zauważył uszkodzeń. Świadkami zdarzenia były C. F.
i N. Z., które w związku prowadzeniem zarządu nieruchomością wspólną budynku przy ul(...) dokonywały obchodu. C. F. podeszła do wózka, obejrzała go i nie stwierdziła widocznych uszkodzeń. Na samochodzie pozwanego widoczne było uszkodzenie lakieru. Poszkodowany I. E. rozmawiał telefonicznie
z C. F. przez którą był informowany, że wózek nie może być przechowywany
w ciągu pieszo - komunikacyjnym. Podczas rozmowy poszkodowany nie poinformował C. F. o uszkodzeniach wózka do których miało dość 25 kwietnia 2024 r.

Dowody : zeznania świadka C. F. na rozprawie w dniu 31 marca 2026 r. (00:08:00 – 00:29:43, k. 83v.-84); zeznania świadka Z. R. na rozprawie w dniu 31 marca 2026 r. (00:29:43-00:40:40, k. 84); zeznania pozwanego T. R. na rozprawie w dniu 31 marca 2026 r. (00:40:40-00:40:43, k. 84v.-85);

Komisariat Policji VI w D. prowadził czynności w sprawie zdarzenia drogowego z 25 kwietnia 2024 r. polegającego na najechaniu i uszkodzeniu przez pozwanego T. R. unieruchomionego wózka dziecięcego marki P.
podczas wykonywania manewru omijania. Pozwany odjechał z miejsca zdarzenia
nie pozostawiając żadnych danych kontaktowych.

Dowody: zaświadczenie Komendanta Policji z 24 września 2024 roku (k. 7); zeznania pozwanego T. R. na rozprawie w dniu 31 marca 2026 r. (00:40:40-00:40:43, k. 84v.-85);

Po zdarzeniu wózek dziecięcy marki P. (...) był przez poszkodowanego po zdarzeniu z dnia 25 kwietnia 2025 r. nadal użytkowany. Niektórzy mieszkańcy, w tym pozwany, próbowali wózek przesuwać, aby ułatwić sobie lepszy dostęp
do miejsca parkingowego, jednak potem właściciel wózka zaczął przypinać go linką do roweru w ciągu komunikacyjnym.

Dowody : zdjęcia wózka (k. 36-43); zeznania świadka C. F. na rozprawie w dniu 31 marca 2026 roku (00:08:00 – 00:29:43, k. 83v.-84); zeznania świadka Z. R. na rozprawie
w dniu 31 marca 2026 roku (00:29:43 – 00:40:40, k. 84); zeznania pozwanego T. R. na rozprawie w dniu 31 marca 2026 roku (00:40:40 – 00:40:43, k. 84v.-85)

Po zdarzeniu I. E. - właściciel wózka dziecięcego, zwrócił się do pozwanego o podpisanie pisma w celu przedłożenia stronie powodowej. Poszkodowany wówczas nie poinformował, na czym miało polegać uszkodzenie wózka i zagroził, że jeśli pozwany nie podpisze pisma to będzie musiał zapłacić za uszkodzony wózek.

Dowody : zeznania świadka Z. R. na rozprawie w dniu 31 marca 2026 roku (00:29:43 – 00:40:40, k. 84); zeznania pozwanego T. R. na rozprawie w dniu 31 marca 2026 roku (00:40:40 – 00:40:43, k. 84v.-85)

W dniu 29 kwietnia 2024 r. poszkodowany I. E. zgłosił szkodę stronie powodowej poprzez formularz. W treści formularza wskazał, że dnia 25 kwietnia 2024 r. kierujący pojazdem marki E. (...) wjeżdżając na parking podziemny zahaczył
o wózek P. & J. 3, znajdujący się w ciągu pieszym przy ścianie, przyciskając go do muru. Dalej wskazał, że wózek został wgięty i nie nadaje się do użytku a sprawca został zidentyfikowany poprzez nagrania monitoringu. W zgłoszeniu wskazano również,
że samochód pozwanego posiada zarysowania karoserii na wysokości wózka. Do formularza zgłoszenia szkody zostały dołączone zdjęcia uszkodzonego mienia.

Dowód : podsumowanie zgłoszenia (...) (k.5-6);

Decyzją z dnia 9 maja 2024 r. strona powodowa (...) Spółka Akcyjna T. przyznała poszkodowanemu I. E. odszkodowanie z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia pojazdu E. (...) należącego do pozwanego kwotę 2.279,20 zł. W decyzji wskazano, że kwotę odszkodowania ustalono jako wartość nowego wózka w kwocie 2.849.00 zł, po potrąceniu 20% z tytułu zużycia.

Dowód : decyzja o wypłacie (...).U. z dnia 9 maja 2024 roku (k. 9)

Kwota 2.279,20 zł została poszkodowanemu wypłacona.

/fakt bezsporny/

Do pozwanego dnia 19 listopada 2024 r. skierowano wezwanie do zapłaty kwoty 2.279,20 zł. W piśmie wskazano, że pozwany z dniem 10 maja 2024 r. stał się dłużnikiem strony powodowej w związku uszkodzeniem wózka i oddaleniem się z miejsca zdarzenia.

Dowód : wezwanie do zapłaty z dnia 19 listopada 2024 roku (k. 10)

W odpowiedzi na wezwanie z dnia 29 listopada 2024 r. pozwany odmówił zapłaty
i zakwestionował żądanie zarówno co do zasady, jak i co do wysokości.

Dowód : odpowiedź na wezwanie do zapłaty (k. 32)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wiarygodne w całości dowody
z dokumentów przedstawionych przez strony, zeznania świadków C. F. i Z. R. oraz przesłuchanie pozwanego T. R..

Sąd zważył co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Podstawą prawną dochodzonego przez stronę powodową roszczenia jest art. 43
pkt 4 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 367 – dalej u.u.o.). Zgodnie z powołanym przepisem Zakładowi ubezpieczeń
oraz Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, w przypadkach określonych
w art. 98 ust. 2a u.u.o., przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania jeżeli kierujący zbiegł z miejsca zdarzenia. Przepis ten
ma charakter wyjątkowy. Co do zasady bowiem istotą ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest definitywne przejęcie przez ubezpieczyciela ciężaru naprawienia szkody wyrządzonej osobie trzeciej ruchem pojazdu. Regres do kierującego
jest dopuszczalny tylko w przypadkach ściśle wskazanych w ustawie, gdy zachowanie kierującego ma kwalifikowany, naganny charakter. W orzecznictwie wskazuje się, że
art. 43 u.u.o. stanowi wyjątek od fundamentalnej zasady ochronnej ubezpieczenia OC, uzasadniony względami prewencyjnymi, wychowawczymi i represyjnymi.

Dla uwzględnienia roszczenia regresowego z art. 43 pkt 4 u.u.o. strona powodowa powinna wykazać łącznie: po pierwsze, że wypłaciła odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych; po drugie, że pozwany był kierującym pojazdem mechanicznym, którego zachowanie pozostawało w adekwatnym związku przyczynowym
ze szkodą; po trzecie, że zachodziła jedna z kwalifikowanych przesłanek regresu
- w tym przypadku „zbiegnięcie z miejsca zdarzenia”; po czwarte, że wypłacona
kwota odpowiadała rzeczywiście powstałej i należnej do naprawienia szkodzie. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na stronie powodowej jako podmiocie wywodzącym
z tych faktów skutki prawne, zgodnie z art. 6 k.c. oraz art. 232 k.p.c.

Samo oddalenie się z miejsca zdarzenia nie jest równoznaczne ze „zbiegnięciem”
w rozumieniu art. 43 pkt 4 u.u.o. Pojęcie to nie obejmuje każdego przypadku odjechania
z miejsca kolizji, lecz wymaga ustalenia, że kierujący miał świadomość spowodowania szkody, a mimo to oddalił się bez wykonania ciążących na nim obowiązków w celu uniknięcia odpowiedzialności, uniemożliwienia identyfikacji albo utrudnienia ustalenia okoliczności zdarzenia. Nie każde oddalenie się z miejsca kolizji stanowi zbiegnięcie z miejsca
zdarzenia w rozumieniu art. 43 pkt 4 u.u.o.

W niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie, że pozwany zbiegł z miejsca zdarzenia w rozumieniu art. 43 pkt 4 u.u.o. Pozwany po zahaczeniu wózka
wysiadł z pojazdu, dokonał oględzin oraz nie stwierdził uszkodzeń. Zamieszkuje on
w budynku, w którym znajduje się garaż podziemny, regularnie z niego korzysta a świadkami zdarzenia były osoby z administracji budynku, które pozwanego zidentyfikowały. Sam fakt, że tożsamość pozwanego musiała zostać ustalona przez poszkodowanego poprzez użycie monitoringu nie świadczy o spełnieniu przesłanki zbiegnięcia z miejsca zdarzenia. Pozwany nie ukrywał swojej tożsamości przed świadkami zdarzenia ani nie opuścił go pośpiesznie.
W okolicznościach sprawy przyczyną oddalenia się pozwanego z miejsca zdarzenia
i niepozostawienia danych nie była wola uniknięcia odpowiedzialności, lecz przekonanie, że nie doszło do powstania szkody. Ocena ta znajduje oparcie w zasadach doświadczenia życiowego. Jeżeli kierujący zatrzymuje się, wysiada z pojazdu, ogląda rzecz, której miało dotyczyć ewentualne uszkodzenie, a następnie - wobec braku stwierdzenia jakichkolwiek uszkodzeń także przez osoby trzecie - odjeżdża, to takie zachowanie nie wykazuje na zbiegnięcie. Brak jest w nim elementu celowego ukrycia tożsamości, zatarcia śladów zdarzenia, uchylenia się od kontaktu z poszkodowanym albo utrudnienia postępowania likwidacyjnego. Zachowanie pozwanego może być oceniane jako błędna ocena skutków zdarzenia, lecz nie jako kwalifikowane „zbiegnięcie” w rozumieniu art. 43 pkt 4 u.u.o.
W ocenie Sądu brak świadomości powstania szkody wyklucza przypisanie pozwanemu zamiaru uniknięcia odpowiedzialności.

Strona powodowa. mimo spoczywającego na niej ciężaru dowodu, nie przedstawiła dowodów pozwalających na odmienne ustalenie. W szczególności nie wykazała
aby pozwany widział uszkodzenia wózka, miał świadomość ich powstania albo aby jego zachowanie po zdarzeniu wskazywało na zamiar uchylenia się od odpowiedzialności.
Sam fakt niepozostawienia danych, przy jednoczesnym ustaleniu, że pozwany i świadkowie nie stwierdzili uszkodzeń wózka, nie jest wystarczający do przyjęcia regresu. Z tych przyczyn Sąd uznał, że nie została wykazana przez stronę powodową podstawowa przesłanka roszczenia regresowego z art. 43 pkt 4 u.u.o., tj. zbiegnięcie pozwanego z miejsca zdarzenia. Powództwo już z tej przyczyny podlegało oddaleniu.

Niezależnie od powyższego, nawet przy hipotetycznym założeniu, że zachowanie pozwanego mogłoby zostać zakwalifikowane jako zbiegnięcie z miejsca zdarzenia, strona powodowa nie wykazała wysokości szkody. Regres z art. 43 u.u.o. obejmuje zwrot odszkodowania wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC, ale nie oznacza to, że samo dokonanie wypłaty przez ubezpieczyciela zamyka pozwanemu możliwość kwestionowania wysokości szkody. Pozwany może kwestionować zarówno zasadę swojej odpowiedzialności jak i wysokość wypłaconego świadczenia, a ubezpieczyciel powinien wykazać, że wypłacona kwota odpowiadała rzeczywistemu, pozostającemu w normalnym związku przyczynowym uszczerbkowi. Zgodnie z art. 361 § 1 i 2 k.c. odszkodowanie obejmuje jedynie normalne następstwa zdarzenia, w granicach rzeczywiście poniesionej straty lub utraconych korzyści. W tym zakresie inicjatywa dowodowa strony powodowej w niniejszej sprawie była niewystarczająca. Pozwany zakwestionował wysokość odszkodowania, wskazując, że wózek dziecięcy był następnie użytkowany przez poszkodowanego, co podważało twierdzenie
o zakresie uszkodzeń uzasadniającym wypłatę poszkodowanemu odszkodowania w kwocie odpowiadającej cenie nowego wózka po potrąceniu jedynie 20% z tytułu zużycia.
Strona powodowa nie przedstawiła nawet zdjęć, które według treści formularza zgłoszenia szkody miały zostać załączone przez poszkodowanego. Brak tych fotografii uniemożliwiał Sądowi weryfikację, czy wózek rzeczywiście został uszkodzony, w tym czy te uszkodzenia były łatwe do stwierdzenia wbrew zeznaniom świadka C. F. i pozwanego, jaki był charakter i zakres uszkodzeń, czy pozostawały one w związku z manewrem cofania pozwanego, a także czy wypłacona kwota odpowiadała rozmiarowi szkody. Wobec zakwestionowania wysokości roszczenia przez pozwanego, sam formularz zgłoszenia szkody i decyzja strony powodowej o wypłacie odszkodowania nie mogły stanowić dowodu rzeczywistego rozmiaru szkody w związku ze zdarzeniem z 25 kwietnia 2024 r. Skoro strona powodowa nie przedstawiła materiału pozwalającego na ustalenie stanu wózka po zdarzeniu, zakresu jego ewentualnych uszkodzeń oraz wartości uszczerbku, to nie sprostała ciężarowi dowodu także w zakresie wysokości dochodzonego roszczenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił powództwo w całości.

O kosztach procesu orzeczono w punkcie II wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
w zw. z art. 99 k.p.c. i 505 ³⁷ § 2 k.p.c. zasądzając od strony powodowej na rzecz pozwanego wygrywającego proces wszystkie poniesione przez niego koszty celowej obrony. Do kosztów procesu zaliczyć należało wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym obliczone na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października
2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118) w kwocie 900,00 zł i opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł, razem 917,00 zł. Na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu zasądzono odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygnatura akt I C 628/25/P upr

ZARZĄDZENIE

1)  odnotować uzasadnienie;

2)  doręczyć pełnomocnikowi strony powodowej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem
za pośrednictwem portalu informacyjnego;

3)  dokumenty z okładki zgodnie z kolejnością wszyć do akt;

4)  kal. 21 dni lub wraz z wpływem.

D., dnia 24 kwietnia 2026 roku

Sędzia Marek Kamionka