Wyrok z 28 maja 2026, sygn. II W 774/25

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 maja 2026r.

Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący sędzia Marek Tyciński

Protokolant st. sekretarz sądowy Marcin Szymczak

w obecności oskarżyciela publicznego

-------------------------------------------------------------

po rozpoznaniu dniach: 10 lutego 2026r., 24 marca 2026r. i 28 maja 2026r.

sprawy

H. B. (1) s. C. i Ś. z domu L. ur. (...) w D.

obwinionego o to, że:

1.  W dniu 11 czerwca 2024r. około godziny 17:50, na(...) nr (...) w m. I., kierował pojazdem marki T. (...) (1) o nr rej. (...) - tablice z(...), nie posiadając podczas kontroli dokumentu stwierdzającego dopuszczenie pojazdu do ruchu oraz dokumentu potwierdzającego zawarcie obowiązkowego ubezpieczenia OC

tj. o czyn z art. 95 kw w zw. z art. 38 ust. 2 Ustawy pord

2.  W dniu 11 czerwca 2024r. około godziny 17:50, na(...) (...) w m. I., kierował pojazdem marki T. (...) (1) o nr rej. (...), pomimo braku dopuszczenia pojazdu do ruchu

tj. o czyn z art. 94 § 2 kw

orzeka:

I.  uznaje obwinionego H. B. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu w punktach 1-2 czynu wyczerpującego znamiona wykroczeń z art. 95 kw w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy PRD oraz z art. 94 § 2 kw i za to w myśl art. 9 § 1 kw na podstawie art. 94 § 2 kw wymierza mu karę 1500 (tysiąc pięćset) złotych grzywny;

II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty sądowej i obciąża go wydatkami w kwocie 120 zł (sto dwadzieścia złotych).

II W 774/25

UZASADNIENIE

W dniu 11 czerwca 2024 r. funkcjonariusze T. S. i Ł. P. pełnili służbę patrolową na terenie P. radiowozem oznakowanym. O godzinie 17:50 w I. (...) dokonali kontroli pojazdu T. (...) (2) o nr. (...). (...). W trakcie kontroli stwierdzono, iż pojazd jest niedopuszczony do ruchu z uwagi na to, że posiadał tablice rejestracyjne z (...), lecz nie posiadał do tego żadnych dokumentów, tj. dowodu rejestracyjnego i ubezpieczenia OC. Kierujący pojazdem H. B. (1) oświadczył funkcjonariuszom, że nie musi posiadać żadnych dokumentów i „ma gdzieś co kto uważa”. Z uwagi na fakt, że kierujący nie poczuwał się do winy, odstąpiono od ukarania mandatem karnym i w związku z popełnionymi wykroczeniami poinformowano o sporządzeniu dokumentacji do wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego w Toruniu.

(Dowód: notatka urzędowa T. S. k. 1;

informacja o naruszeniach k. 16

zeznania T. S. k. 56

zeznania Ł. P. k. 56)

Obwiniony H. B. (2) nie stawił się na wezwanie w(...) D.-X. i nie złożył wyjaśnień w sprawie.

(Dowód: pismo KP D.-X. k. 10)

Na rozprawie głównej funkcjonariusze T. S. i Ł. P. złożyli zeznania zgodne z ustalonym stanem faktycznym sprawy.

Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd dał wiarę w całości zeznaniom funkcjonariuszy (...) w D.. Zeznania te były spójne i logiczne, konsekwentnie podtrzymywane w toku czynności wyjaśniających i postępowania sądowego. Nie zmieniły się mimo upływu czasu. Przymiot wiarygodności Sąd przyznał także notatce urzędowej sporządzonej w toku wykonywania czynności służbowych przez funkcjonariuszy. Notatki sporządzono w przepisanej prawem formie. Notatki odpowiadają sobie treścią, nie zwierają żadnych wykluczających się wzajemnie stwierdzeń.. Sąd uznał za prawdziwe zeznania funkcjonariuszy T. S. i Ł. P. z dnia rozprawy. Wyjaśnienie te są spójne i zazębiają się z resztą zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które mogłyby podważać wiarygodność zeznań funkcjonariuszy. Nie ma żadnych przesłanek, które stawiałyby pod znakiem zapytania rzetelność i profesjonalizm funkcjonariuszy. Brak jakichkolwiek obiektywnych powodów, aby w sprawie miało dochodzić do „fabrykowania” dowodów. Wobec zeznań funkcjonariuszy i notatek urzędowych nie przedstawiono również żadnych przeciwdowodów, które mogłyby na to wskazywać.

Świadek C. B. zeznał, że w momencie kontroli policjanci mieli świadomość, że pojazd jest ubezpieczony i mieli możliwość sprawdzenia tego. Zeznał, również, że w momencie sprowadzenia samochodu do Polski prawo nie zobowiązywało do przerejestrowania pojazdów sprowadzonych z (...). Gdy zadzwonił do wydziału komunikacji to dowiedział się, że prawo nie działa wstecz i nie obowiązuje go obowiązkowe przerejestrowanie samochodu. Sąd nie dał wiary zeznaniom uznając, iż stanowiły one wyłącznie próbę przedstawienia okoliczności w sposób korzystny dla obwinionego i zmierzały do uwolnienia go od odpowiedzialności za popełnione wykroczenia.

Sąd zważył, co następuje

Zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy w postaci zeznań funkcjonariuszy policji oraz notatki urzędowej bezsprzecznie wskazuje na to, że obwiniony popełnił zarzucane mu we wniosku o ukaranie czyny, tj. wykroczenie z art. 95 kw w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym oraz wykroczenie z art. 94 § 2 kw.

Stosownie do dyspozycji art. 95 k.w. kto prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu pojazd, nie mając przy sobie wymaganych dokumentów, podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.

Zgodnie natomiast z art. 38 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym kierujący pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wymagane dla danego rodzaju pojazdu lub kierującego:

1) dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem inny niż wydane w kraju prawo jazdy, pozwolenie na kierowanie tramwajem albo tymczasowe elektroniczne prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, jeżeli kierujący nie posiada wydanego w kraju prawa jazdy, pozwolenia na kierowanie tramwajem albo tymczasowego elektronicznego prawa jazdy;

3a) zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z wynikiem pozytywnym w zakresie wyposażenia pojazdu w blokadę alkoholową w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 5 pkt 7 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami;

3b) protokół z ostatniej drogowej kontroli technicznej, jeżeli taka była przeprowadzona - w przypadku pojazdu kategorii M2, M3, N2 i N3, przyczepy kategorii O3 i O4 i ciągnika kołowego kategorii T1b, T2b, T3b, T4.1b, T4.2b, T4.3b i T5 użytkowanego na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy;

4) zezwolenie, o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami;

4a) dokument potwierdzający kalibrację blokady alkoholowej, wystawiony przez producenta urządzenia lub jego upoważnionego przedstawiciela;

4b) pokwitowanie zatrzymania:

a) prawa jazdy albo pozwolenia na kierowanie tramwajem,

b) dowodu rejestracyjnego albo pozwolenia czasowego,

c) profesjonalnego dowodu rejestracyjnego

- w okresie, w którym upoważnia ono do kierowania pojazdem albo jego używania;

4c) kartę kwalifikacji kierowcy, o ile jest wymagana;

4d) wydruk z systemu teleinformatycznego właściwego polskiego związku sportowego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2023 r. poz. 2048) zawierający informację o posiadaniu licencji sportu samochodowego wydanej przez ten związek, w przypadku kierowania samochodem osobowym przeznaczonym do zawodów sportowych;

4e) książkę samochodu sportowego wydaną przez właściwy polski związek sportowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, w przypadku samochodu osobowego przeznaczonego do zawodów sportowych;

5) inne dokumenty, jeżeli obowiązek taki wynika z odrębnej ustawy.

Ustęp 2 ww. przepisu stanowi z kolei, że kierujący pojazdem zarejestrowanym za granicą uczestniczącym w ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3a-5, oraz dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu i dokument potwierdzający zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowód opłacenia składki za to ubezpieczenie.

Artykuł 94 § 2 kw stanowi, że kto prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu pojazd pomimo braku dopuszczenia pojazdu do ruchu podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 1500 złotych.

Obwiniony w momencie kontroli przeprowadzanej przez funkcjonariuszy nie posiadał przy sobie celem okazania wymaganych przez prawo dokumentów świadczących o dopuszczeniu pojazdu do ruchu oraz dotyczących zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia. Tym samym wypełnił znamiona czynu z art. 95 kw w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym. Bez znaczenia dla odpowiedzialności za powyższe wykroczenie pozostaje fakt, że w toku postępowania ojciec obwinionego przedłożył dokumenty świadczące o objęciu pojazdu obowiązkowym ubezpieczeniem OC, albowiem obowiązek okazania wymaganych dokumentów aktualizuje się w chwili kontroli drogowej. Skoro obwiniony dokumentów wówczas nie posiadał ani nie okazał funkcjonariuszom, swoim zachowaniem zrealizował ustawowe znamiona wskazanego wykroczenia.

Ponadto H. B. (1), kierując pojazdem posiadającym zagraniczne tablice rejestracyjne i nie okazując dokumentów pozwalających na ustalenie legalności uczestnictwa pojazdu w ruchu drogowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wyczerpał znamiona wykroczenia określonego w art. 94 § 2 kw. Przedłożone w toku postępowania przez ojca obwinionego zgłoszenie celne potwierdza jedynie dokonanie formalności celnych związanych z importem pojazdu, nie jest natomiast tożsame z dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu, którym zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Nadto wskazać należy, iż nawet możliwość czasowego uczestnictwa w ruchu pojazdu sprowadzonego spoza granic kraju po dokonaniu odprawy celnej ma charakter ograniczony czasowo. Skoro odprawa celna pojazdu została dokonana w dniu 30 czerwca 2020 r., to dokument ten nie mógł stanowić podstawy dopuszczenia pojazdu do ruchu w dniu 11 czerwca 2024 r., a więc po upływie prawie czterech lat od dokonania odprawy. Obwiniony nie dysponował natomiast żadnym aktualnym dokumentem potwierdzającym rejestrację pojazdu lub jego dopuszczenie do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 6 § 2 kw wykroczenie popełnić można również nieumyślnie jeśli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. Informacje dotyczące obowiązku posiadania przy sobie dokumentów wymaganych podczas kontroli drogowej mają charakter powszechnie dostępny, wobec czego obwiniony, jako kierujący pojazdem uczestniczącym w ruchu drogowym, powinien znać ciążące na nim obowiązki w tym zakresie. Nie zmienia powyższej oceny okoliczność, iż ojciec obwinionego zeznał, że kontaktował się z agencją celną oraz wydziałem komunikacji i miał uzyskać informację, że pojazd nie wymaga przerejestrowania. Nawet przyjmując, że takie informacje rzeczywiście zostały mu przekazane, nie zwalniało to obwinionego z obowiązku zachowania należytej ostrożności oraz upewnienia się, czy pojazd spełnia wszystkie wymogi dopuszczenia do ruchu i czy podczas kontroli drogowej będzie możliwe okazanie wymaganych dokumentów. Ewentualne błędne przekonanie co do zgodności zachowania z prawem, wynikające z informacji uzyskanych od osób trzecich, nie wyłącza odpowiedzialności za popełnione wykroczenia, zwłaszcza gdy obwiniony nie dysponował podczas kontroli żadnymi dokumentami potwierdzającymi legalność uczestnictwa pojazdu w ruchu drogowym.

Z zachowania obwinionego podczas zdarzenia można wnioskować, że nie poczuwał się do skruchy. Wykazywał lekceważącą postawę co do popełnionego czynu wskazując, że „ma gdzieś co kto uważa”. Nie uważał, aby jego zachowanie było naganne.

Podstawę wymiaru kary stanowił przepis art. 94 § 2 kw. Wykroczenie popełnione przez obwinionego zagrożone jest alternatywnie karą grzywny wymierzaną w kwocie nie niższej niż 1500 zł, karą aresztu oraz karą ograniczenia wolności. Sąd wymierzył obwinionemu karę w wysokości 1500 zł grzywny. Ustalając rodzaj i wymiar kary Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary zawartymi w art. 33 kw.

Sąd za właściwą reakcję uznał karę grzywny. Ma ona na celu zniechęcić obwinionego od popełniania podobnych czynów w przyszłości. Przy wymiarze kary Sąd miał na względzie zarówno stopień społecznej szkodliwości czynów, jak i postawę obwinionego prezentowaną w trakcie kontroli drogowej. Z zachowania obwinionego wynikało bowiem, że nie poczuwał się on do odpowiedzialności za popełnione wykroczenia, a jego stosunek do obowiązujących przepisów pozostawał lekceważący. Obwiniony w trakcie interwencji oświadczył funkcjonariuszom, że „ma gdzieś co kto uważa”, dając tym samym wyraz braku krytycznego stosunku do własnego zachowania oraz obowiązujących norm prawnych. Wymierzona kara nie jest jednak nadmiernie surowa, ponieważ jest to najniższa możliwa do wymierzenia kwota.

Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania w kwocie 120 zł, których wysokość ustalono na podstawie § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269)

Sąd zasądził również od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 zł tytułem opłaty. Zgodnie z art. 119 k.p.w. do kosztów postępowania w sprawach o wykroczenia stosuje się odpowiednia przepisy art. 616 k.p.k. i art. 627 k.p.k. Według tych przepisów od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego Sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa, którymi są opłaty i wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania. Wysokość opłat określona jest w ustawie o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 2023r. poz. 123 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 cytowanej ustawy, skazany w pierwszej instancji na karę grzywny obowiązany jest uiścić opłatę w wysokości 10%, nie mniej jednak niż 30 zł.