Zarządzenie z 11 czerwca 2026, sygn. I C 212/26

UZASADNIENIE

wyroku w postępowaniu uproszczonym

Powód (...) we W. wniósł przeciwko S. Z. powództwo o zapłatę kwoty 5.670,25 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia złożenia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, tj. 02 lipca 2025 roku do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, opłaty od pozwu.

W uzasadnieniu pozwu wyjaśnił, że w dniu 02 września 2024 roku pozwana zawarła z wierzycielem pierwotnym - (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością umowę pożyczki o numerze (...), zgodnie z której postanowieniami pozwana otrzymała na wskazany przez siebie rachunek bankowy kwotę 4.500 zł. Kwota pożyczka ustalona została między pozwaną i wierzycielem pierwotnym z uwzględnieniem regularnych dochodów, bieżących zobowiązań kredytowych oraz historii kredytowej pozwanej. Pożyczkobiorczyni zobowiązała się do spłaty kwoty 4.986,68 zł, na którą składały się: 4.500 zł kapitału oraz 486,68 zł prowizji. Powód podkreślił, że pożyczkodawca przed udzieleniem pożyczki - zgodnie z art. 9a ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim - zweryfikował pozytywnie zdolność kredytową pozwanej, która to weryfikacja odbyła się na podstawie informacji podanych przez nią, a nadto pozyskanych z biur informacji gospodarczych i Biura Informacji Kredytowej oraz danych posiadanych przez wierzyciela pierwotnego. Pozaodsetkowe koszty kredytu wyliczone zostały zgodnie z wynikającymi z przepisów ograniczeniami, a tym samym nie przekraczają ich górnej granicy określonej w art. 36a ust. 1 i 2 ustawy o kredycie konsumenckim. Umowa pożyczki stanowiąca podstawę dochodzonego roszczenia w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wskazuje kwoty należne z tytułu całkowitego kosztu kredytu, w tym prowizję i pozostałe opłaty, które zostały ujęte na pierwszej stronie umowy, w sposób wyodrębniony graficznie, pozostając czytelne i łatwo zauważalne dla pożyczkobiorcy. Opłaty te zostały ustalone na rozsądnym poziomie i nie powodują dysproporcji praw i obowiązków stron wynikających z umowy na niekorzyść konsumenta. Pozwana zobowiązała się do spłaty zadłużenia do dnia 02 października 2024 roku, jednak nie wywiązała się z tego obowiązku, w konsekwencji czego wraz z upływem okresu obowiązywania umowy pożyczki roszczenie stało się wymagalne w dniu 02 października 2024 roku. Od momentu powstania stanu wymagalności wierzyciel pierwotny rozpoczął naliczanie odsetek karnych w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, a w związku z utrzymującym się zadłużeniem zdecydował o sprzedaży wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki nr (...). W dniu 27 lutego 2025 roku roszczenie zostało scedowane na rzecz powoda. Wierzytelności będące przedmiotem umowy cesji zostały wskazane w wykazie wierzytelności stanowiącym załącznik do tej umowy. Powód poinformował pozwaną o dokonanej cesji, wskazując jednocześnie na możliwość polubownej spłaty zadłużenia, które to działania pozostały bezskuteczne. Wyjaśnił, iż na dochodzoną kwotę 5.670,25 zł składają się: 4.500 zł kapitału, 683,57 zł skapitalizowanych odsetek - na które składa się 68,24 zł odsetek umownych naliczonych przez wierzyciela pierwotnego zgodnie z postanowieniami umowy, 448,06 zł odsetek karnych naliczonych przez wierzyciela pierwotnego zgodnie z postanowieniami umowy w wysokości odpowiadającej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie odpowiednio od niezapłaconej kwoty należności głównej do dnia cesji, 167,27 zł odsetek karnych naliczonych przez powoda w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po dniu cesji do dnia poprzedzającego dzień złożenia pozwu - oraz 486,68 zł prowizji. Podkreślił, że dowodem istnienia oraz obowiązku spełnienia świadczenia ciążącego na pozwanej jest nie tylko umowa zawarta pomiędzy pozwaną a wierzycielem pierwotnym, ale również wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu wierzytelności i ewidencji analitycznej nr (...) z dnia 11 lutego 2026 roku podpisany przez osobę upoważnioną do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych funduszu. W dniu 16 czerwca 2025 roku powód skierował do pozwanej przedsądowe wezwanie do zapłaty, w treści którego ponownie wykazał wolę zawarcia ugody w sprawie poprzez ustalenie dogodnych dla pozwanej warunków spłaty należności, które pozostało bezskuteczne.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 17 marca 2026 roku, sygn. akt I Nc 202/26 Sąd Rejonowy w Świnoujściu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Pozwana S. Z. w sprzeciwie od nakazu zapłaty (k. 36-39) wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwana zakwestionowała roszczenie co do zasady, jak i co do wysokości. W szczególności zakwestionowała: fakt zawarcia umowy pożyczki w formie skutecznej i zgodnej z prawem, okoliczność istnienia umowy o pośrednictwo kredytowe zawartej pomiędzy pożyczkodawcą a (...) S.A., fakt otrzymania środków finansowych w kwocie wskazanej w pozwie, okoliczność istnienia zobowiązania dochodzonego pozwem, legitymację czynną powoda do dochodzenia roszczenia, fakt zbadania jej zdolności kredytowej - a co za tym idzie ważność umowy cesji. Zarzuciła brak dowodów wykazujących skuteczne złożenie przez nią oświadczenia woli o zawarciu umowy. Pozwana stanęła na stanowisku, że powód nie dowiódł, iż zawarła ona z jego poprzednikiem prawnym umowę pożyczki, a w szczególności, że złożyła ważne oświadczenie woli oraz otrzymała umowę na trwałym nośniku, podczas gdy zgodnie z wynikającym z art. 6 kc ciężarem dowodu to na nim spoczywał w tym zakresie ciężar udowodnienia. Wskazała, że kserokopia przedstawiona jako dowód zawarcia umowy była w swojej istocie jedynie niewypełnionym formularzem, podczas gdy powód w załączonych dokumentach przyznaje, że proces zawarcia umowy był wieloetapowy i wymagał dodatkowych działań po stronie konsumenta, a już z samych informacji widniejących na stronie internetowej pierwotnego wierzyciela wynika, że istniała konieczność potwierdzenia umowy w panelu klienta, co jednoznacznie świadczy o tym, że sam pożyczkodawca nie traktował wygenerowanego pliku jako ostatecznej i wiążącej formy kontraktu. Powód nie wykazał, że pozwana złożyła oświadczenie woli w postaci elektronicznej, jak i nie przedstawił żadnego dowodu na to, że w ogóle założyła konto w portalu rzekomego pożyczkodawcy, a samo wygenerowanie pliku w formacie PDF z danymi pozwanej, a następnie jego wydrukowanie nie jest jednoznaczne z zawarciem umowy. Brak przy tym dowodu na złożenie przez pozwaną wniosku o pożyczkę czy też na doręczenie jej formularza informacyjnego. Nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że umowa została zawarta, to powód nie udowodnił, że pożyczkodawca spełnił swoje podstawowe świadczenie, tj. że wypłacił pozwanej kwotę pożyczki, a w kategoriach dowodu na tą okoliczność nie może być poczytywane „potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej”, którego prawdziwości pozwana na podstawie art. 253 kpc zaprzeczyła podkreślając, że wydruk ten został wygenerowany jednostronnie przez (...) S.A. i nie posiada cech dokumentu bankowego, nie ma mocy urzędowej, stanowiąc jedynie dokument prywatny. Tym samym brak jest dowodu na to, że środki pieniężne, których zwrotu dochodzi powód, opuściły rachunek bankowy pożyczkodawcy oraz że zostały one ostatecznie zaksięgowane na rachunku bankowym pozwanej. W dokumentacji widnieje zresztą jedynie informacja o rachunku płatniczym, który jest pojęciem z ustawy o usługach płatniczych, a nie rachunku bankowym w rozumieniu prawa bankowego, a nie wykazano, aby pozwana była posiadaczką takiego rachunku. Nie ulega wątpliwości, że profesjonalny uczestnik obrotu finansowego jakim jest pożyczkodawca, powinien przedstawić dowody o niepodważalnej wartości, takie jak wyciąg z historii rachunku bankowego potwierdzający obciążenie go kwotą pożyczki na rzecz pozwanej. Powód nie udowodnił również, aby skutecznie nabył od rzekomego pierwotnego wierzyciela dochodzoną pozwem wierzytelność, wobec czego nie można przyjąć, iż przysługuje mu legitymacja procesowa czynna w sprawie. Powód przedkładając wyciąg z umowy cesji i jej załącznika celowo zanonimizował wszystkie kluczowe dane finansowe, w tym cenę, jaką zapłacił za portfel wierzytelności, a które to działanie stanowi próbę ukrycia przed Sądem rzeczywistego, spekulacyjnego charakteru transakcji, co z kolei rodzi uzasadnione domniemanie, że cena nabycia była rażąco niska, a powód nabył świadomie portfel ryzykownych i potencjalnie wadliwych długów celem osiągnięcia wysokiego zysku. Powód nie tylko nie wykazał, że doszło do rzeczywistego uiszczenia ceny za pakiet wierzytelności, ale również tego, że zawierające umowę cesji osoby były należycie do tego umocowane. Dodatkowo choć powód opiera swoje roszczenie na umowie przelewu wierzytelności, to nie przedłożył kompletnego materiału dowodowego, bowiem przedstawił jedynie wyciąg z listy wierzytelności zamiast kompletnego załącznika do umowy.

Pismem procesowym z dnia 30 kwietnia 2026 roku (k. 54-62) powód podkreślił bezzasadność zarzutów pozwanej w przedmiocie nieważności czy bezskuteczności umowy przelewu wierzytelności. Wskazał, że wyciąg z ksiąg funduszu wierzytelności stanowi dokument prywatny w rozumieniu art. 245 kpc i podlega ocenie razem z wszystkimi innymi dowodami w myśl reguł wynikających z art. 233 kpc, a zaprzeczenie prawdziwości dokumentu prywatnego w postaci sporządzonego prawidłowo i zgodnie z kompetencją ustawową wyciągu z ksiąg rachunkowych wierzyciela nie może polegać na samej negacji istnienia lub wysokości długu, jeśli z pozostałych przedłożonych przez wierzyciela dokumentów wynika fakt zawarcia umowy pożyczki, jej wysokość i ustalone przez strony warunki spłaty. Powód podniósł, że wbrew zarzutom pozwanej, zbadana została jej zdolność kredytowa, a w poczet materiału dowodowego załączono dokumentację potwierdzającą brak zaległości w spłacie zobowiązań pieniężnych wynoszących powyżej 6 miesięcy. Niezależnie od tego wskazał, że zgodnie z zapisami umowy pożyczki, jej zawarcie było uzależnione od weryfikacji i pozytywnej oceny zdolności kredytowej wnioskującego, a zatem zawarcie umowy i przekazanie środków pieniężnych pozwanej świadczą o tym, że pożyczkodawca uprzednio dokonał indywidualnej oceny zdolności kredytowej pozwanej. Zwrócił uwagę, że pozwana nie konkretyzuje swoich zarzutów w zakresie wysokości dochodzonego roszczenia i nie wskazuje ile w jej ocenie winna wynosić prawidłowo wyliczona wysokość zadłużenia mimo, że w tym zakresie to ją obciąża ciężar dowodu. Podkreślił, że w treści umowy pożyczki wpisane zostały dane osobowe pozwanej takie jak numer PESEL czy adres poczty elektronicznej, które to dane nie są powszechnie dostępne, a w sytuacji, gdyby wierzyciel pierwotny w posiadanie tych danych wszedł nielegalnie, to pozwana już wcześniej podjęłaby działania mające na celu wyjaśnienie tej sytuacji, co jednak nie miało miejsca. Odnosząc się do zarzutu braku przekazania pozwanej przez pożyczkodawcę przyznanych w ramach umowy pożyczki środków pieniężnych powód podał, iż materiał dowodowy obejmuje potwierdzenie dokonania przelewu wystawione przez (...) S.A., który to podmiot otrzymał zezwolenie KNF na oferowanie usług płatniczych jako instytucja płatnicza w rozumieniu ustawy o usługach płatniczych. W nawiązaniu do zakwestionowanej przez pozwaną mocy dowodowej przedłożonych dokumentów powód wskazał, że zgodnie z aktualnym stanem prawnym nawet niepodpisane wydruki i kserokopie pozostają dokumentami w rozumieniu art. 77 ^{( 3)} kc, a kodeks postępowania cywilnego nie zawiera zamkniętej listy środków dowodowych, co oznacza, że możliwe jest przeprowadzenie dowodu także innymi środkami aniżeli enumeratywnie wymienione w Kodeksie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Zgodnie z treścią formularza umowy pożyczki (...).PL, która zawarta miała zostać w dniu 02 września 2024 roku, (...) Spółka z o.o. z siedzibą w W. udzielić miała pozwanej S. Z. pożyczki w wysokości 4.500 zł, ustalając całkowitą kwotę do zapłaty na poziomie 5.054,92 zł. Umowa zawarta miała zostać na czas określony, tj. 30 dni, a termin spłaty zobowiązania przypaść miał w dniu 02 października 2024 roku. Pożyczkodawcy przysługiwać miała od pożyczkobiorczyni prowizja w kwocie 486,68 zł oraz odsetki w łącznej kwocie 68,24 zł.

Na podstawie umowy, po dokonaniu przez pożyczkodawcę oceny zdolności kredytowej pożyczkobiorcy oraz po uzyskaniu przez pożyczkobiorcę pozytywnej oceny zdolności kredytowej, a także po spełnieniu przez pożyczkobiorcę warunków określonych w umowie, pożyczkodawca udzielić miał pożyczkobiorcy pożyczki. Pożyczkodawca wypłacić miał pożyczkobiorcy pożyczkę w kwocie określonej przez pożyczkobiorcę podczas składania wniosku o pożyczkę lub kolejnych wnioskach o wypłatę, składanych przy użyciu Profilu Klienta, telefonicznie, poprzez Aplikację mobilną lub w inny sposób ustalony przez strony. Pożyczka mogła być według wyboru pożyczkobiorcy wypłacona jednorazowo w całości lub w podziale na transze, których wysokość ustalana była przez pożyczkobiorcę, przy czym wysokość transzy musiała stanowić wielokrotność kwoty 100 zł i nie mogła być niższa niż 100 zł, a jeżeli kwota dotychczas wypłaconych transz była niższa aniżeli całkowita kwota pożyczki, pożyczkobiorca miał prawo żądać wypłaty kolejnych transz do chwili upływu terminu spłaty pożyczki (§ 2 ust. 1 i 7 formularza umowy).

Pożyczka na podstawie umowy mogła być udzielona pożyczkobiorcy, który łącznie spełnia warunki: posiada pełną zdolność do czynności prawnych (a), jest konsumentem, tj. osobą fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio ze swoją działalnością gospodarczą lub zawodową (b), posiada miejsce zamieszkania na terenie RP (c), posiada zdolność do spłaty zobowiązań względem pożyczkodawcy powstałych na skutek zaciągnięcia pożyczki (d), posiada aktywny profil klienta na stronie internetowej w przypadku wnioskowania o pożyczkę za pośrednictwem strony internetowej (e), uzyskał pozytywną ocenę zdolności kredytowej na podstawie informacji podanych pożyczkodawcy przez pożyczkobiorcę oraz informacji pozyskanych z Biur Informacji Gospodarczej, Biura Informacji Kredytowej oraz ze zbioru danych pożyczkodawcy (f), zawarł umowę pożyczki (g) i w chwili ubiegania się o pożyczkę nie posiada zaległości pieniężnych względem pożyczkodawcy (§ 3 formularza umowy). Warunkiem zawarcia umowy za pośrednictwem strony internetowej oraz udzielenia pożyczki było uprzednie utworzenie przez pożyczkobiorcę profilu klienta na stronie internetowej, w aplikacji mobilnej lub za pośrednictwem Działu Obsługi Klienta i posiadanie przez pożyczkobiorcę aktywnego profilu klienta, a po utworzeniu przez pożyczkobiorcę profilu klienta na stronie internetowej, celem weryfikacji podanych danych oraz potwierdzenia numeru rachunku bankowego pożyczkobiorcy, pożyczkobiorca zobowiązany był do dokonania przelewu identyfikacyjnego albo do przekazania do pożyczkodawcy niezbędnych danych w ramach Usługi (...), przy czym w zależności od możliwości technicznych oraz przyjętego procesu oceny zdolności kredytowej dostępna może być jedna lub kilka z opcji weryfikacji danych. Po otrzymaniu od pożyczkobiorcy przelewu identyfikacyjnego albo danych w ramach Usługi (...), a także po zweryfikowaniu danych podanych przez pożyczkobiorcę podczas utworzenia profilu klienta na stronie internetowej, pożyczkodawca informuje pożyczkobiorcę o wyniku dokonanej weryfikacji poprzez wysłanie wiadomości SMS lub poprzez wysłanie wiadomości na adres e-mail podany przez pożyczkobiorcę podczas tworzenia profilu klienta (§ 4 ust. 1, 5 i 9 formularza umowy).

( dowód: formularz umowy pożyczki z 02.09.2024r. - k. 20-22,

potwierdzenie wypłaty transzy pożyczki - k. 23,

potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej - k. 24,

zagregowany raport z udostępnionych informacji gospodarczyk - k. 28 )

W dniu 27 lutego 2025 roku (...) we W. zawarł - w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej - z (...) Spółką z o.o. z siedzibą wW. umowę przelewu wierzytelności w ramach przeniesienia ryzyka z wierzytelności, której przedmiotem miała być - między innymi - wierzytelność przysługująca pierwotnemu wierzycielowi wobec S. Z.na kwotę 5.502,98 zł, wynikająca z umowy pożyczki z dnia 02 września 2024 roku.

( dowód: umowa przelewu wierzytelności z wyciągiem z załącznika z 27.02.2025r. -

k. 12-19,

wezwanie do zapłaty z 16.06.2025r. - k. 27,

pełnomocnictwa z załącznikami - k. 63-81,

potwierdzenie przelewu ceny - k. 82 )

W księgach rachunkowych (...) we W. widnieje zapis o nabyciu od (...) Spółki z o.o. wierzytelności w kwocie 5.670,25 zł mającej przysługiwać wobec S. Z. z tytułu umowy pożyczki nr (...).

( dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych z 11.02.2026r. - k. 11 )

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W myśl art. 509 § 2 kc w przypadku zawarcia umowy przelewu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym roszczenie o zaległe odsetki. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki łączył go z dłużnikiem. Wierzytelność, jak i prawo do jej dochodzenia przechodzi na nabywcę w takim kształcie, w jakim przysługiwała cedentowi w chwili zawarcia umowy przelewu. Warunkiem więc otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi.

Na uwadze zatem pierwszorzędnie należało mieć, iż zobowiązanie pozwanej - według twierdzeń powoda - swoje źródło miało mieć w umowie pożyczki. Stosownie zaś do treści art. 720 § 1 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, wątpliwości Sądu budziła już sama skuteczność zawarcia przez pozwaną S. Z. z pierwotnym wierzycielem (...) Spółką z o.o. z siedzibą w W.umowy pożyczki nr (...). Materiał dowodowy przedstawiony przez powoda zawierał tak daleko idące braki, iż nie można było przyjąć, jakoby strona powodowa sprostała ciążącemu na niej - na podstawie art. 6 kc - ciężarowi dowodu w zakresie wykazania związania pozwanej z pierwotnym wierzycielem jakimkolwiek węzłem obligacyjnym.

Choć nie ulega wątpliwości, że na podstawie art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2025r., poz. 1362) strony mogą zawrzeć umowę pożyczki bez swojej jednoczesnej obecności, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, to nie można przy tym pominąć tego, że zawarcie umowy każdorazowo wymaga złożenia zgodnych oświadczeń woli, zaś wykonanie umowy pożyczki przez podmiot jej udzielający wymaga, co do zasady, przeniesienia posiadania jej przedmiotu na biorącego pożyczkę. W grę wchodzi każdy sposób jego przeniesienia, a za wystarczające można uznać zapewnienie pożyczkobiorcy nabycia własności przedmiotu pożyczki pieniężnej poprzez wykonanie umowy w formie bezgotówkowej, na przykład w formie przelewu. Przekazanie przedmiotu pożyczki w takiej właśnie formie - bezgotówkowej - starał się wykazać powód na gruncie niniejszej sprawy, jednak bez powodzenia.

Przedłożony przez powoda materiał dowodowy obejmuje: formularz umowy pożyczki (...).PL datowany na dzień 02 września 2024 roku, której stronami miała być pozwana oraz poprzednik prawny powoda (pożyczkodawca), potwierdzenie wypłaty transzy pożyczki, a także potwierdzenie wykonania transakcji płatniczej na kwotę 4.500 zł, tj. na kwotę rzekomej pożyczki, a nadto wyciąg z umowy cesji wierzytelności wraz z fragmentem załącznika do niej oraz wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu wierzytelności i ewidencji analitycznej, to jednak nie okazał się on wystarczający do pozbawionego wątpliwości stwierdzenia skuteczności zawarcia przez pozwaną umowy pożyczki, a co za tym idzie powstania po jej stronie obowiązku zwrotu przedmiotu tej pożyczki.

W ocenie Sądu, powód nie przedłożył żadnych dowodów dla wykazania faktu przedsięwzięcia przez pozwaną czynności zmierzających do zawarcia umowy pożyczki, zaakceptowania warunków wskazywanej jako źródło zobowiązania pozwanej umowy, jak i ewentualnego przekazania pozwanej przedmiotu tej pożyczki.

Zgodnie bowiem z treścią zapisów przedłożonego w poczet akt sprawy formularza umowy pożyczki, umowa pożyczki mogła być zawarta tylko z osobą spełniającą jednocześnie warunki wskazane w § 3 formularza, tj.: posiadającej pełną zdolność do czynności prawnych (a), będącą konsumentem, tj. osobą fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio ze swoją działalnością gospodarczą lub zawodową (b), posiadającą miejsce zamieszkania na terenie RP (c), posiadającą zdolność do spłaty zobowiązań względem pożyczkodawcy powstałych na skutek zaciągnięcia pożyczki (d), posiadającą aktywny profil klienta na stronie internetowej w przypadku wnioskowania o pożyczkę za pośrednictwem strony internetowej (e), która nadto uzyskała pozytywną ocenę zdolności kredytowej na podstawie informacji podanych pożyczkodawcy przez pożyczkobiorcę oraz informacji pozyskanych z Biur Informacji Gospodarczej, Biura Informacji Kredytowej oraz ze zbioru danych pożyczkodawcy (f), zawarł umowę pożyczki (g) i w chwili ubiegania się o pożyczkę nie posiadającą zaległości pieniężnych względem pożyczkodawcy. Jeśli zaś chodzi o procedurę prowadzącą do zawarcia umowy pożyczki, to warunkiem zawarcia umowy za pośrednictwem strony internetowej oraz udzielenia pożyczki było uprzednie utworzenie przez pożyczkobiorcę profilu klienta na stronie internetowej, w aplikacji mobilnej lub za pośrednictwem Działu Obsługi Klienta i posiadanie przez pożyczkobiorcę aktywnego profilu klienta, a po utworzeniu przez pożyczkobiorcę profilu klienta na stronie internetowej, celem weryfikacji podanych danych oraz potwierdzenia numeru rachunku bankowego pożyczkobiorcy, pożyczkobiorca zobowiązany był do dokonania przelewu identyfikacyjnego albo do przekazania do pożyczkodawcy niezbędnych danych w ramach Usługi (...), przy czym w zależności od możliwości technicznych oraz przyjętego procesu oceny zdolności kredytowej dostępna może być jedna lub kilka z opcji weryfikacji danych. Po otrzymaniu od pożyczkobiorcy przelewu identyfikacyjnego albo danych w ramach Usługi (...), a także po zweryfikowaniu danych podanych przez pożyczkobiorcę podczas utworzenia profilu klienta na stronie internetowej, pożyczkodawca poinformować miał pożyczkobiorcę o wyniku dokonanej weryfikacji poprzez wysłanie wiadomości SMS lub poprzez wysłanie wiadomości na adres e-mail podany przez pożyczkobiorcę podczas tworzenia profilu klienta. Powód tymczasem w żaden sposób nie dowiódł, jakoby pozwana zarejestrowała się na stronie internetowej pożyczkodawcy, założyła na niej profil klienta, prawidłowo zweryfikowała swoją tożsamość i złożyła w sposób prawidłowy wniosek o udzielenie pożyczki, a następnie zaakceptowała warunki umowy pożyczki i wyraziła wolę zawarcia takowej umowy.

Choć warunkiem zawarcia umowy pożyczki było dokonanie przez pożyczkobiorcę rejestracji na stronie internetowej oraz utworzenie profilu klienta w portalu, to jednak powód nie przedłożył żadnego dowodu przedstawiającego jakąkolwiek aktywność pozwanej w systemie teleinformatycznym, jak na przykład historię logów, numeru IP, czy miejsca logowania. Nie sposób wartość dowodową przypisać wydrukowi umowy pożyczki (k. 20-22) skoro nie tylko nie jest on opatrzony jakimkolwiek podpisem, a powód nie wykazał, aby do akceptacji jej treści doszło w jakikolwiek sposób. Żaden inny znajdujący się w aktach sprawy dokument również nie został opatrzony podpisem pozwanej. Jednocześnie powód nie wykazał tego, aby pozwana złożyła wniosek o udzielenie pożyczki, jak i tego, że dane pozwanej zostały zweryfikowane stosownie do wymogów wskazanych w treści przedłożonego w poczet materiału dowodowego formularza umowy pożyczki. Na marginesie jedynie wskazać należy, że rzeczony formularz nie tylko nie został opatrzony numerem odpowiadającym numerowi umowy pożyczki wskazywanemu w uzasadnieniu pozwu, ale nie widnieje na nim żaden numer umowy. Powód nie wykazał zatem, iż doszło do złożenie zgodnych oświadczeń woli stron, które to oświadczenia są niezbędne dla skutecznego zawiązania węzła obligacyjnego.

Wątpliwości budzi również fakt ewentualnego przeniesienia własności przedmiotu pożyczki z pożyczkodawcy na rzekomą pożyczkobiorczynię. W materiale dowodowym na próżno szukać jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na to, iż pozwana była posiadaczem rachunku bankowego o numerze (...), na który przelana miała zostać kwota 4.500 zł tytułem pożyczki (k. 23-24). W tym zakresie wskazać należy, że stosownie do treści zapisów formularza umowy pożyczki, tj. § 5 ust. 3 po wydaniu pozytywnej decyzji o udzieleniu pożyczki, pożyczkodawca bezzwłocznie, w terminie nie dłuższym niż 72 godziny przekazać miał przelewem bankowym kwotę pożyczki wskazaną do wypłaty przez pożyczkobiorcę na rachunek bankowy pożyczkobiorcy, tj. rachunek bankowy, którego pożyczkobiorca jest posiadaczem i z którego został dokonany przelew identyfikacyjny albo który został wskazany przez pożyczkobiorcę w wyniku świadczenia usługi (...) i na który, zgodnie z warunkami umowy, pożyczkodawca przelewa kwotę pożyczki (§ 1 pkt 17 formularza umowy). Skoro zaś powód nie udowodnił, a nawet nie uprawdopodobnił, że pozwana takowy proces zainicjowała, to nie sposób przyjąć, iż numer rachunku bankowego, na który przelana została kwota 4.500 zł tytułem rzekomej pożyczki, należał do pozwanej. Wreszcie, nawet gdyby czysto hipotetycznie uznać, że wykonanie wskazywanego przez powoda przelewu na rzecz pozwanej rzeczywiście miało miejsce, to dokonanie przelewu określonej kwoty stanowi czynność jednostronną, z której w żaden sposób nie można wywnioskować podjęcia przez pozwaną jakichkolwiek czynności zmierzających do zawarcia umowy pożyczki, a tym bardziej zaakceptowania opisanych w niej warunków. Nie ulega przy tym wątpliwości, że samo potwierdzenie wykonania przelewu na rzecz danej osoby nie oznacza jeszcze, że osoba ta przelew ten otrzymała. Na uwadze bowiem należy mieć, iż na dostawcy usług płatniczych spoczywa jedynie obowiązek weryfikacji numeru rachunku, nie zaś danych posiadacza rachunku, na którego rzecz ma nastąpić wpłata. Oznacza to, że w świetle obowiązujących przepisów bankowi nie można zarzucić niedochowania należytej staranności poprzez niesprawdzenie personaliów beneficjenta przelewu z danymi posiadacza rachunku. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że potwierdzenie wykonania operacji (k. 22) należałoby interpretować wyłącznie w ten sposób, iż przelew kwoty 4.500 zł został wykonany na rachunek o numerze (...), co jednak z całą stanowczością nie przesądza o tym, że rachunek ten należy bądź należał do pozwanej S. Z. (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 31 października 2014 roku, sygn. akt I ACa 607/14).

Mając na uwadze poczynione powyżej rozważania nie sposób przyjąć, iż do zawarcia umowy pożyczki wskazywanej przez powoda jako źródło zobowiązania pozwanej w ogóle doszło, a z pewnością już zaoferowane w tej sprawie przez powoda dowody nie pozwalają na poczynienie w tym zakresie ustaleń zgodnych z jego wolą.

Ostatecznie dowodu na istnienie jakiegokolwiek stosunku zobowiązaniowego pomiędzy pozwaną a pierwotnym wierzycielem nie stanowią przedłożone w poczet materiału dowodowego umowa przelewu wierzytelności z dnia 27 lutego 2025 roku (k. 12-19), a także adresowane do pozwanej pismo zawierające wezwanie do zapłaty (k. 27), które to dokumenty mają charakter wtórny i z całą stanowczością nie potwierdzają faktu zawarcia przez pozwaną z pierwotnym wierzycielem umowy pożyczki, jej treści czy też wysokości rzekomo zaciągniętego zobowiązania.

Oceny prawnej w tym zakresie nie może zmienić przedłożenie przez powoda na poparcie swego roszczenia wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu wierzytelności (k. 11), który to jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 kpc stanowi dowód wyłącznie tego iż osoba, która go podpisała, złożyła zawarte w dokumencie oświadczenie. Zgodnie z treścią art. 194 ust. 2 ustawy z 27 maja 2004 roku o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz.U. z 2026r., poz. 60) wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego pozbawiony jest mocy prawnej dokumentów urzędowych w postępowaniu cywilnym. Samo dokonanie zapisu w księgach funduszu o istnieniu wierzytelności nie wiąże się bowiem z domniemaniem prawnym, iż wierzytelność istnieje, brak bowiem jakiegokolwiek sposobu kontroli prawidłowości podstaw dokonywanych wpisów, poza ich prawidłowością formalną. O ile zatem wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu może potwierdzać fakt dokonania cesji (nabycia wierzytelności), o tyle do wykazania skuteczności tego nabycia w świetle prawa cywilnego lub szerzej - do wykazania istnienia wierzytelności konieczne jest przedstawienie przez fundusz odpowiednich dowodów. Domniemanie zgodności z prawdą treści dokumentu w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego nie obejmuje faktu istnienia wierzytelności nabytej przez fundusz sekurytyzacyjny w drodze przelewu.

Konkludując całokształt poczynionych powyżej rozważań wskazać należy, że powód w żadnej mierze nie wykazał nie tylko tego, że pozwana skutecznie zawarła z pierwotnym wierzycielem jakąkolwiek umowę, ale nawet tego, że przedsięwzięła ona jakiekolwiek czynności zmierzające do zawarcia umowy pożyczki oznaczonej numerem (...). Powód wykazał właściwie tylko to, że dysponuje danymi osobowymi pozwanej, co nie pozwala na ustalenie, że pozwana złożyła jakiekolwiek oświadczenie woli, na skutek którego zawarła umowę pożyczki. Co za tym idzie, brak było podstaw do przyjęcia, iż po stronie pozwanej powstał obowiązek zwrotu przedmiotu tej pożyczki.

Powód nie udowodnił także, iż posiada legitymację czynną do występowania w niniejszej sprawie. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, nie wykazał nawet tego, iż pozwaną łączył z pierwotnym wierzycielem jakikolwiek stosunek obligacyjny, który doprowadzić mógł do powstania wierzytelności. Tylko zaś istniejąca wierzytelność mogła być przedmiotem skutecznego przelewu w rozumieniu art. 509 kc wraz z należnymi od niej odsetkami na jego rzecz.

Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dokumentów, których ocena została przedstawiona przez Sąd w rozważaniach prawnych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił powództwo w całości, o czym orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku.

O kosztach procesu w punkcie II. sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w związku z art. 108 § 1 kpc i art. 109 § 2 kpc zgodnie z ogólną zasadą, że strona która proces przegrała jest zobowiązana do zwrotu przeciwnikowi poniesionych przez niego kosztów procesu i obciążył tymi kosztami powoda jako stronę przegrywającą proces w całości. Na koszty poniesione przez pozwaną składa się wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie 1.800 zł ustalone stosownie do treści § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026r., poz. 118) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Koszty procesu zasądzone zostały z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku. Zgodnie bowiem z art. 98 § 1 ¹ kpc od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

SSR Agnieszka Trytek - Błaszak

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

Dnia 11 czerwca 2026 roku

SSR Agnieszka Trytek - Błaszak