Zarządzenie z 16 czerwca 2026, sygn. I C 136/26

UZASADNIENIE

w postępowaniu uproszczonym

Powód (...) Spółka Akcyjna w W. wniósł przeciwko M. D. powództwo o zapłatę kwoty 4.659,24 zł z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 15 października 2025 roku do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu wyjaśnił, że w dniu 10 września 2022 roku pozwana zawarła z powodem umowę pożyczki nr (...), w wykonaniu której została jej wypłacona kwota 7.000 zł. Z uwagi na nieterminowość w regulowaniu rat umowy pożyczki, powód pismem z dnia 25 września 2025 roku wezwał pozwaną do spłaty zaległości wyznaczając 14- dniowy termin na zapłatę. Pozwana nie zastosowała się do wezwania i nie wpłaciła na rzecz powoda wymaganej kwoty. Do dnia wniesienia pozwu pozwana wpłaciła na rzecz powoda kwotę 6.819 zł. Bezspornym jest więc, że pozwana działając w ramach swobody kontraktowej nie spłaciła w całości swojego zobowiązania. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 13 sierpnia 2024 roku w skład roszczenia wchodzi: 7.000 zł kapitału, 340 zł opłaty przygotowawczej, 4.138,24 zł odsetek, których suma pomniejszona o wpłaty pozwanej 6.819 zł.

Pozwana M. D.w odpowiedzi na pozew (k. 38-40) wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazała, że umowa pożyczki, z której powód wywodzi roszczenia w sprawie, jest wadliwa w świetle ustawy o kredycie konsumenckim oraz przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących klauzul abuzywnych. Umowa ta, jako sprzeczna z ustawą o kredycie konsumenckim, uprawniała pozwaną do złożenia oświadczenia o kredycie darmowym. Umowa pożyczki nr (...) nie zawiera wymaganych przepisami prawa danych, w tym adresu poczty elektronicznej pośrednika kredytowego i jego adresu elektronicznego (art. 30 ust. 1 pkt 1 ukk), w sytuacji, gdy powód wskazał, że umowa zawarta została przez pośrednika oraz pobrał prowizję za pośrednika. Nadto umowa przewiduje naliczanie odsetek od kredytowanych kosztów, co jest sprzeczne z regulacjami art. 30 ust. 1 pkt 6 i 7 w związku z art. 5 pkt 7 i 10 ukk, a rzeczywista roczna stopa oprocentowania nie zawiera założeń, została nieprawidłowo wyliczona, podobnie jak całkowity koszt kredytu na kwotę 11.864 zł. Pełnomocnik pozwanej złożył powodowi oświadczenie o kredycie darmowym, wysyłając je na podany pozwanej jako pożyczkobiorczyni adres e-mailowy powoda: (...), wobec czego pozwana nie jest obowiązana do zapłaty jakichkolwiek związanych z pożyczką kosztów. Podkreśliła, że na gruncie poprzednio toczącego się między stronami postępowania Sąd nie badał tego oświadczenia merytorycznie z przyczyn dowodowych, tj. braku dołączonego oświadczenia do wiadomości e-mail oraz brak potwierdzenia doręczenia wiadomości powodowi. Skoro pozwana z uwagi na skutecznie złożone oświadczenie o kredycie darmowym zobowiązana była do spłaty wyłącznie kapitału pożyczki, tj. kwoty 7.000 zł i uregulowała kwotę 6.819 zł, to do zapłaty pozostawałaby ewentualnie istniejąca między wskazanymi należnościami różnica, a powód niezasadnie domaga się odsetek umownych, skoro pozwana wpłacała w toku obowiązywania umowy raty w wyższej wysokości aniżeli powinna, dokonując nadpłat na poczet wcześniejszej częściowej spłaty pożyczki stosownie do art. 48 -50 ustawy o kredycie konsumenckim, które to nadpłaty nie zostały przez powoda rozliczone.

Pismem procesowym z dnia 02 kwietnia 2026 roku (k. 42-52) powód podkreślił, że oświadczenie o kredycie darmowym złożone przez pozwaną jest bezskuteczne jako złożone po terminie, a umowa pożyczki nie narusza art. 30 ust. 1 pkt 1, 6, 7 ustawy o kredycie konsumenckim. Wyjaśnił, że stosownie do stanowiska prezentowanego w orzecznictwie, użyty przez ustawodawcę na gruncie przepisu art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim termin „rok od dnia wykonania umowy” winien być rozumiany jako rok od dnia przekazania kwoty pożyczki, co oznacza, że pozwana złożyła oświadczenie już po upływie tego terminu mającego charakter zawity. Wskazał, że dopuszczalne jest naliczanie odsetek od pozaodsetkowych kosztów kredytu, a pozwana mająca możliwość zapoznania się z warunkami umowy, zaakceptowała je i to również w zakresie regulującym w sposób jasny związane z zawarciem umowy koszty, do zapłaty których się zobowiązała.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwana M. D. zawarła z powodem (...) Spółką Akcyjną w W. w dniu 10 września 2022 roku umowę pożyczki gotówkowej nr (...).

Zgodnie z treścią umowy całkowita kwota pożyczki opiewała na 7.000 zł, a całkowita kwota do zapłaty ustalona została na kwotę 18.864 zł. Po myśli pkt 1.1. umowy pożyczkodawca na wniosek pożyczkobiorcy udzielił pożyczki gotówkowej w kwocie 14.000 zł, na którą składa się: całkowita kwota pożyczki, czyli suma środków pieniężnych, nieobejmujących kredytowanych kosztów pożyczki, które pożyczkodawca udostępnia pożyczkobiorcy na podstawi umowy wynosząca 7.000 zł oraz kredytowane koszty pożyczki czyli kwota pieniężna wynosząca 7.000 zł, która przeznaczona miała zostać na zapłatę kosztów należnych w dniu zawarcia umowy. Pożyczkobiorczyni zobowiązała się ponieść następujące koszty: opłatę przygotowawczą w wysokości 340 zł, koszt prowizji pośrednika finansowego naliczony od całkowitej kwoty do zapłaty w wysokości 471 zł oraz prowizję pożyczkodawcy w wysokości 6.189 zł. Spłata pożyczki miała nastąpić w 36 równych ratach miesięcznych w wysokości 524 zł w terminach wskazanych w harmonogramie, przy czym pierwsza rata płatna była do dnia 19 października 2022 roku, zaś ostatnia do dnia 19 września 2025 roku. Pożyczka była oprocentowana według stałej stopy oprocentowania w wysokości 20,37% w skali roku. W przypadku braku spłaty w terminie poszczególnych rat lub ich części lub innej kwoty związanej z umową, niespłacona kwota stawać się miała zadłużeniem przeterminowanym, od którego pożyczkodawca uprawniony był do naliczania odsetek za opóźnienie za każdy dzień opóźnienia w wysokości rocznej stopy oprocentowania zadłużenia przeterminowanego równej stopie odsetek maksymalnych za opóźnienie. Jednocześnie pożyczkodawca uprawniony był do wypowiedzenia umowy w przypadku: gdy opóźnienie płatności kwoty równej jednej racie przekroczy 30 dni, po uprzednim wezwaniu pożyczkobiorcy do zapłaty zaległości w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Pożyczkodawca zobowiązany był do zachowania 30-dniowego okresu wypowiedzenia warunków umowy.

W wykonaniu umowy pozwana dokonała na rzecz powoda wpłat w łącznej wysokości 6.819 zł.

( dowód: umowa pożyczki gotówkowej nr (...) - k. 6-8,

harmonogram spłat - k. 8a,

potwierdzenie wykonanej operacji - k. 9,

wykaz operacji finansowych na koncie rozliczeniowym klienta - k. 10 )

Zainicjowane przez powoda przeciwko pozwanej przed Sądem Rejonowym w Świnoujściu postępowanie o zapłatę kwoty 11.765,62 zł tytułem spłaty wynikającego z umowy pożyczki nr (...) zadłużenia zakończyło się wydaniem w dniu 13 sierpnia 2024 roku wyroku oddalającego powództwo z uwagi na brak wymagalności roszczenia.

Pozwana nie uczyniła zadość wystosowanemu do niej przez powoda pismem z dnia 25 września 2025 roku, skutecznie doręczonemu w dniu 30 września 2025 roku, wezwaniu do zapłaty kwoty 4.659,24 zł w nieprzekraczalnym terminie 14 dni roboczych od daty doręczenia wezwania.

( dowód: wezwanie do zapłaty z 25.09.2025r. - k. 11,

wydruk z systemu (...) - k. 12,

wyrok Sądu Rejonowego w Świnoujściu z 13.08.2024r. z uzasadnieniem -

k. 16-22 )

W dniu 23 marca 2026 roku pozwana, działając przez swojego pełnomocnika, złożyła powodowi oświadczenie o skorzystaniu z przewidzianej art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim sankcji kredytu darmowego, przesyłając jego treść na adres poczty elektronicznej (...).

( dowód: pełnomocnictwo - k. 39 odwrót,

oświadczenie o kredycie darmowym - k. 40 )

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

W okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy nie budziło wątpliwości, że pozwana M. D. zawarła z powodem (...) S.A. w W. w dniu 10 września 2022 roku umowę pożyczki gotówkowej nr (...). Fakt związania stron przedmiotową umową wynikał nie tylko z przedłożonej przez powoda dokumentacji, w szczególności umowy pożyczki opatrzonej podpisem pozwanej oraz harmonogramu spłat, ale ponadto nie był kwestionowany przez samą pozwaną, która nie zaprzeczała zawarciu umowy ani otrzymaniu środków pieniężnych w kwocie 7.000 zł, koncentrując się na zarzutach dotyczących ważności i skuteczności jej zapisów.

Okoliczność istnienia i ważności stosunku prawnego łączącego strony została przesądzona w poprzednim postępowaniu sądowym toczącym się pomiędzy tymi samymi stronami przed Sądem Rejonowym w Świnoujściu pod sygn. akt I C 372/24, zakończonym wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2024 roku oddalającym powództwo w całości.

W tym kontekście godzi się wskazać, że choć w orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje zapatrywanie, iż wynikająca z art. 365 § 1 kpc moc wiążąca wyroku dotyczy związania sentencją, a nie uzasadnieniem wyroku innego sądu, czyli przesłankami faktycznymi i prawnymi przyjętymi za jego podstawę, gdyż zakresem prawomocności materialnej jest objęty tylko ostateczny wynik rozstrzygnięcia, a nie jego przesłanki (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2007 roku, sygn. akt II CSK 347/07 czy też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2010 roku, sygn. akt IV CSK 359/09), to bywa tak, że na podstawie brzmienia samej tylko sentencji wyroku nie sposób jest zidentyfikować nie tylko stosunku prawnego, z którego wynikało rozstrzygnięte nim roszczenie, ale także wszystkich charakterystycznych dla niego aspektów, różniących go od innych stosunków tego samego rodzaju. Stąd odwołanie się do samej sentencji wyroku często nie jest wystarczające do wyznaczenia granic powagi rzeczy osądzonej, jaką należy mu przypisać i z tego samego powodu nie wystarcza też do określenia właściwej mu mocy wiążącej, co ma miejsce szczególnie przy orzeczeniach oddalających powództwo lub wniosek w postępowaniu nieprocesowym, gdy z sentencji nie wynika zakres przedmiotowy rozstrzygnięcia. Wówczas doniosłe i wiążące mogą być również motywy rozstrzygnięcia zawarte w uzasadnieniu orzeczenia, a szczególnie ustalenia prejudycjalne sądu, prowadzące do oddalenia powództwa lub wniosku (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2011 roku, sygn. akt IV CSK 652/10). Na uwadze warto mieć wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2009 roku, sygn. akt II PK 302/08, w którym podkreślono, że treść prawomocnego orzeczenia, o którym stanowi art. 365 § 1 kpc, stanowi treść wyrażonej w nim indywidualnej i konkretnej normy prawnej, w tym zwłaszcza zakres jej obowiązywania (związania stron i sądów), która często nie jest - i z obiektywnych względów nie może być - w pełni wysłowiona w sentencji orzeczenia. Z tego względu ustalenie tej treści, a przede wszystkim zakresu związania prawomocnym wyrokiem, wymaga niejednokrotnie wykładni orzeczenia w świetle sporządzonego do niego uzasadnienia, a w braku pisemnego uzasadnienia w świetle odtworzonego (np. na podstawie akt sprawy) rozumowania sądu, który wydał badane rozstrzygnięcie. Wskazana metoda określenia zakresu związania prawomocnym orzeczeniem, o którym stanowi art. 365 § 1 kpc, jest analogiczna do przyjętej w orzecznictwie sądowym metody ustalania granic powagi rzeczy osądzonej, normowanej w art. 366 kpc, a taki kierunek wykładni potwierdza pogląd wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 roku, sygn. akt III CZP 97/02, w myśl którego sąd nie jest związany ustaleniami wynikającymi z uzasadnienia orzeczenia w takim zakresie, w jakim nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia, będąc natomiast związanym wskazanymi w uzasadnieniu ustaleniami mającymi wpływ na końcowe rozstrzygnięcie, w szczególności ustaleniami prejudycjalnymi, których skutkiem było wydanie określonego wyroku lub postanowienia orzekającego co do istoty sprawy.

Z uzasadnienia wskazanego wyroku Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 13 sierpnia 2024 roku jednoznacznie wynika, że oddalenie powództwa nie nastąpiło wskutek stwierdzenia nieistnienia, nieważności czy też bezskuteczności umowy pożyczki, lecz wyłącznie z uwagi na brak wymagalności dochodzonego wówczas roszczenia. Wątpliwości nie budzi przy tym, iż oddalenie powództwa z przyczyny przedwczesności roszczenia nie stoi na przeszkodzie ponownemu dochodzeniu tego samego roszczenia po nadejściu terminu jego wymagalności. W takim przypadku zmianie ulega stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, a wcześniejsze orzeczenie nie wyłącza możliwości ponownego wszczęcia postępowania. Skoro zatem poprzednie powództwo zostało oddalone wyłącznie z uwagi na brak wymagalności roszczenia, zaś po wydaniu tamtego wyroku termin obowiązywania umowy pożyczki upłynął, a powód skutecznie wezwał pozwaną do zapłaty (vide: wezwanie do zapłaty z dnia 25 września 2025 roku - k. 11-12), a następnie bezskutecznie upłynął wyznaczony na uregulowanie zadłużenia termin, to nic nie stało na przeszkodzie ponownemu dochodzeniu przez powoda należności wynikających z tej samej umowy pożyczki.

Bezsporne było również, że pozwana nie wywiązała się z przyjętego na siebie obowiązku spłaty pożyczki. Z przedłożonego przez powoda wykazu operacji finansowych wynika, że pozwana dokonała wpłat jedynie w wysokości 6.819 zł, podczas gdy zobowiązanie wynikające z ważnych i skutecznych, tj. nie uznanych za abuzywne, zapisów umowy opiewało na kwotę 11.478,24 zł i obejmowało kwoty: kapitału w wysokości 7.000 zł, opłaty przygotowawczej w wysokości 340 zł, odsetek w wysokości 4.138,24 zł. Pozwana nie tylko nie udowodniła, iż suma dokonanych przez nią wpłat była wyższa niż wynikająca z przedłożonego przez powoda zestawienia, ale nawet nie podjęła zmierzającej w takim kierunku inicjatywy dowodowej.

Na uwzględnienie nie zasługiwał podniesiony przez pozwaną zarzut skorzystania z sankcji kredytu darmowego, o której mowa w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2025r., poz. 1362).

Zgodnie z art. 45 ust. 1 ukk w przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie.

Pozwana zachowała roczny termin na złożenie oświadczenia, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ukk. Jak wynika z art. 45 ust. 5 oświadczenie to należy złożyć w terminie jednego roku od dnia wykonania umowy, co należy rozumieć jako spełnienie świadczenia nie tylko przez kredytodawcę, ale także przez kredytobiorcę, który to pogląd dominuje tak w doktrynie, jak i w judykaturze. Należy zatem przyjąć, iż w świetle art. 45 ust. 5 ukk wykonanie umowy następuje w momencie, gdy każda ze stron umowy wykona swoje zobowiązania względem drugiej. W świetle tej interpretacji sama wypłata kredytu/ pożyczki jest niewystarczająca do wykonania umowy. Podstawowymi zobowiązaniami stron umowy pożyczki są - po stronie pożyczkodawcy wypłata kwoty pożyczki oraz końcowe rozliczenie umowy pożyczki, a pożyczkobiorcy - spłata zaciągniętego zobowiązania. Dopiero wywiązanie się z całokształtu zobowiązań przez każdą ze stron pozwala na uznanie, że umowa jako całość została wykonana. Stąd roczny termin prekluzyjny na złożenie oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego upływa rok po końcowym rozliczeniu kredytu przez podmiot udzielający (zob. też wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 19 lipca 2024r., sygn. akt I C 988/23), który to termin niewątpliwie jeszcze nie upłynął w dacie złożenia przez pozwaną oświadczenia z dnia 23 marca 2026 roku. W sprawie bezsporne pozostawało, że pozwana nie dokonała całkowitej spłaty zobowiązania wynikającego z umowy pożyczki. Przeciwnie, sama pożyczkobiorczyni kwestionowała wysokość dochodzonego przez powoda roszczenia, nie twierdząc jednak, aby zobowiązanie zostało wykonane w całości. Skoro zatem umowa nie została ostatecznie rozliczona i nadal istnieje niespłacona część zadłużenia, termin do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego nie rozpoczął jeszcze biegu. Tym samym nie można uznać, aby oświadczenie pozwanej było bezskuteczne z uwagi na uchybienie terminowi przewidzianemu w art. 45 ust. 5 ustawy o kredycie konsumenckim.

Niezależnie od powyższego, Sąd nie podzielił stanowiska pozwanej, jakoby umowa naruszała obowiązki informacyjne określone w art. 30 ustawy o kredycie konsumenckim w stopniu uzasadniającym zastosowanie sankcji kredytu darmowego. Sankcja kredytu darmowego sprowadza się do wyposażenia konsumenta w uprawnienie do spłaty kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy, a zgodnie z uzasadnieniem do ustawy o kredycie konsumenckim, celem omawianej sankcji jest pozbawienie kredytodawcy prawa do pobierania odsetek i innych opłat określonych w umowie z tytułu udzielonego kredytu za naruszenie obowiązków informacyjnych. Obowiązek informacyjny sankcjonowany przez art. 45 ukk odnosi się do podstawowych - z punktu widzenia konsumenta - elementów dotyczących umowy kredytu. O zastosowaniu sankcji kredytu darmowego nie przesądza zatem zaistnienie jakiejkolwiek wadliwości reguł przewidzianych w art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c ustawy o kredycie konsumenckim, a jedynie takich z nich, które naruszają ochronę konsumentów poprzez niewłaściwe sformułowanie umowy. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, artykuł 23 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 roku w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG - będący podstawą wprowadzenia do polskiego porządku prawnego sankcji kredytu darmowego - należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie przewidziało w uregulowaniu krajowym, że w wypadku gdy umowa o kredyt nie zawiera wszystkich elementów wymaganych w art. 10 ust. 2 tej dyrektywy, umowę tę uważa się za nieoprocentowaną i bezpłatną, o ile - co należy podkreślić - chodzi o element, którego brak może podważyć możliwość dokonania przez konsumenta oceny zakresu ciążącego na nim zobowiązania (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 9 listopada 2016 roku w sprawie C-42/15 czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 13 lutego 2025 roku w sprawie C-472/23). Naruszenie przepisów musi być zatem na tyle poważne, że sformułowana umowa o treści przedstawionej konsumentowi - przed związaniem się jej postanowieniami - uniemożliwia zweryfikowanie przez konsumenta jakie właściwie zobowiązania wobec pożyczkodawcy/ kredytodawcy zaciąga.

Formułując uzasadnienie dla złożenia oświadczenia w trybie art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim pozwana zarzucała naruszenie dyspozycji art. 30 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 w związku z art. 5 pkt 7 i 10 poprzez: niewskazanie adresu poczty elektronicznej pośrednika kredytowego i jego adresu elektronicznego, naliczania odsetek od kredytowanych kosztów kredytu oraz nieprawidłowego wskazania wysokości rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania.

Podkreślić należy, że dopuszczalne jest pobieranie przez pożyczkodawcę oprocentowania od kredytowanych kosztów pożyczki, które należy w takim przypadku traktować jako kapitał, z którego korzysta konsument, w tym sensie, że nie jest zobowiązany do zapłaty takiego kosztu (np. prowizji) jednorazowo, ale może rozłożyć jego spłatę na raty. Pobieranie oprocentowania od prowizji nie stoi w sprzeczności z istotą odsetek kapitałowych, które stosownie do przepisów kodeksu cywilnego stanowić mają wynagrodzenie za korzystanie z kapitału (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2019 roku, sygn. akt I NSK 9/18). Jednocześnie brak zakazu kredytowania kosztów kredytu/ pożyczki jest konsekwencją swobody umów znajdującej swój wyraz w art. 353 ¹ kc. Właściwość stosunku prawnego kredytu czy też pożyczki, zasady współżycia społecznego i ustawa nie sprzeciwiają się oprocentowaniu kredytu udzielanego na pokrycie jego kosztów. Strony umowy kredytu czy pożyczki mają więc prawo umówić się o udzielenie kredytu/pożyczki na sfinansowanie jego kosztów. Z żadnego z aktów prawnych nie wynika norma zakazująca kredytowanie prowizji. Strony mogą zatem umówić się, że zapłata prowizji będzie odroczona w czasie, jak i mogą umówić się, że zapłata prowizji nastąpi w dniu udzielenia kredytu/pożyczki i jak wskazuje praktyka, taka jest reguła, wynikająca z tego, że prowizja jest - obok odsetek kapitałowych - wynagrodzeniem podmiotu udostępniającego środki pieniężne. Odsetki kapitałowe są wynagrodzeniem za korzystanie z kapitału, ich wysokość zależy od czasu korzystania z kapitału, wobec czego ze swej natury są płacone z każdą kolejną ratą, podczas gdy prowizja jest, jak się przyjmuje, wynagrodzeniem za samo udzielenie kredytu/ pożyczki. Skoro zaś kredytowanie prowizji jest dopuszczalne w świetle art. 353 ¹ kc, a Dyrektywa 2008/48/EWG nie zawiera norm zakazujących kredytowanie kosztów kredytu, bo w ogóle nie dotyczy tej materii, to konsekwentnie za dopuszczalne poczytywać należy pobieranie odsetek kapitałowych od kwoty kredytu udzielonego na ten cel (zob. wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 26 listopada 2024 roku, sygn. akt II Ca 1999/23). Także sposób określenia całkowitego kosztu kredytu oraz rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania został przedstawiony w treści umowy, z którą pozwana mogła się zapoznać przed jej zawarciem. Wreszcie bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 1 ukk poprzez niewskazanie w umowie adresu do doręczeń elektronicznych kredytodawcy oraz pośrednika kredytowego wpisanego do bazy adresów elektronicznych. Po pierwsze bowiem, pozwana nie wykazała, aby w dacie zawarcia umowy pożyczki, tj. w dniu 10 września 2022 roku, zarówno powód, jak i pośrednik kredytowy posiadali adres do doręczeń elektronicznych wpisany do Bazy Adresów Elektronicznych, a ciężar dowodu w tym zakresie - stosownie do art. 6 kc - spoczywał na stronie pozwanej, która z faktu tego wywodziła korzystne dla siebie skutki prawne. Tymczasem pozwana ograniczyła się wyłącznie do ogólnego podniesienia zarzutu, nie przedstawiając żadnych dowodów pozwalających ustalić, że taki adres istniał i powinien był zostać ujawniony w umowie. Co jednak istotniejsze, nawet przy założeniu, że doszło do uchybienia informacyjnego, pozwana nie wykazała, aby miało ono jakikolwiek wpływ na zakres jej praw i obowiązków wynikających z umowy tudzież możliwość wykonania zobowiązania. Nie ulega zaś wątpliwości, że brak wskazania adresu do doręczeń elektronicznych nie wpływał na wysokość zobowiązania pozwanej, zasady jego spłaty, oprocentowanie czy całkowity koszt kredytu.

W konsekwencji powyższego należało uznać, że pozwana nie wykazała istnienia podstaw do skutecznego skorzystania z sankcji kredytu darmowego, a jej zobowiązanie winno być oceniane zgodnie z treścią zawartej przez strony umowy, w zakresie w którym postanowienia tej umowy nie zostały uznane za abuzywne.

Sąd ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie okoliczności bezspornych oraz przedłożonych przez strony dokumentów.

Uwzględniając dokonane przez pozwaną wpłaty, jest ona zobowiązana do uiszczenia na rzecz powoda kwoty 4.659,24 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 15 października 2025 roku, tj. od dnia następującego po upływie 14 dni roboczych od doręczenia pozwanej wezwania do zapłaty wystosowanego pismem z dnia 25 września 2025 roku, które to doręczenie nastąpiło w dniu 30 września 2025 roku, do dnia zapłaty, co mając na względzie Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku.

O kosztach procesu w punkcie II. sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w związku z art. 99 kpc i art. 108 § 1 kpc, zgodnie z ogólną zasadą, że strona która proces przegrała jest zobowiązana do zwrotu przeciwnikowi poniesionych przez niego kosztów procesu i obciążył tymi kosztami pozwaną jako stronę przegrywającą proces w całości. Na koszty poniesione przez powoda składa się wynagrodzenie pełnomocnika powoda będącego radcą prawnym w kwocie 900 zł ustalone stosownie do treści § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026r., poz. 118), opłata sądowa od pozwu w kwocie 400 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Koszty procesu zasądzone zostały z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku. Zgodnie bowiem z art. 98 § 1 ¹ kpc od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

SSR Agnieszka Trytek - Błaszak

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

Dnia 16 czerwca 2026 roku

SSR Agnieszka Trytek - Błaszak