Wyrok z 18 czerwca 2026, sygn. I C 587/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 czerwca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Janusz Supiński

Protokolant: Katarzyna Kucharska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19.05.2026 r.

sprawy z powództwa B. A.

przeciwko (...) SA (...) w A.

o zapłatę

I.  Zasądza od pozwanego (...) SA (...) w A. na rzecz powódki B. A. kwotę 3.500,00 (trzy tysiące pięćset) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 09.08.2024r. do dnia zapłaty.

II.  Oddala powództwo w pozostałym zakresie.

III.  Zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 531,20 tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienie się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt. I C 587/25

UZASADNIENIE

Powódka B. A. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego (...) SA (...) w A. kwoty 6.012,26 złotych wraz z odsetkami oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu podniosła, że w dniu 31.01.2024r. w budynku należącym do powódki doszło do awarii instalacji wodociągowej, wskutek czego nastąpił wyciek wody; powódka zgłosiła ten fakt pozwanemu, którego przedstawiciel nakazał wezwanie profesjonalnego podmiotu zajmującego się lokalizacją oraz usuwaniem wycieków; powódka zleciła takiemu podmiotowi zlokalizowanie i usunięcie wycieku, a następnie, po usunięciu wycieku – zleciła następnej firmie wykonanie prac związanych z naprawą glazury i terakoty uszkodzonej podczas usuwania awarii. Dalej powódka podniosła, iż pozwany, odpowiedzialny wobec powódki na podstawie łączącej strony umowy ubezpieczenia, odmówił wypłaty odszkodowania.

Pozwany – (...) SA (...) w A. – nie uznał roszczenia powoda i wniósł o jego oddalenie w całości na koszt powoda. W uzasadnieniu pozwany potwierdził, iż strony łączyła umowa ubezpieczenia obejmująca odpowiedzialność pozwanego za szkody, będące wynikiem wypadku ubezpieczeniowego, ale jednocześnie podniósł, iż w przypadku tego zdarzenia nie można mówić ani o wypadku ubezpieczeniowym, ani o szkodzie. Z ostrożności procesowej pozwany zakwestionował powództwo także co do wysokości.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 31.01.2024r. w budynku sanitariatów, położonym w M., należącym do powódki B. A. doszło do awarii sieci wodociągowej, przebiegającej w ścianie za położoną glazurą. Wystąpienie awarii powódka stwierdziła po gwałtownym wzroście zużycia wody w budynku, nieużywanym o tej porze roku, co wynikało z braku turystów przebywających w obiekcie powódki. Powódka prowadzi we wskazanym obiekcie działalność agroturystyczną. Poza stwierdzeniem wzrostu zużycia wody powódka zauważyła wypływ wody spod glazury.

W dacie zdarzenia strony – powódkę B. A. i pozwanego (...) SA (...) w A. łączyła umowa ubezpieczenia, obejmująca odpowiedzialność pozwanego za szkody powstałe w wyniku wypadków ubezpieczeniowych, określonych w Ogólnych warunkach umów.

O wycieku wody spod glazury powódka zawiadomiła pozwanego, którego przedstawiciel dokonał oględzin miejsca zdarzenia i polecił powódce, aby zleciła firmie profesjonalnie zajmującej się lokalizacją wycieków wodnych i usuwaniem takich wycieków taką właśnie operację zlokalizowania miejsca usterki i jej usunięcia.

W dniu 12.02.2024r. firma (...) w I. ustaliła miejsc awarii instalacji wodociągowej w budynku powódki, usunęła płytki glazury, zakrywające zlokalizowane miejsce awarii oraz usunęła usterkę. Za wykonaną usługę firma (...) w I. wystawiła fakturę na kwotę 3.500 zł i taką też kwotę powódka zapłaciła.

Po usunięciu awarii wodociągowej powódka zakupiła płytki glazury za kwotę 512,26 zł oraz zleciła ułożenie tej glazury, za którą to usługę zapłaciła kwotę 2.000 zł.

dowód: zeznania powódki k 111

odpis k 10-82, 96

materiał fotograficzny k 37-45

opinia biegłego k 81-92

Sąd zważył, co następuje:

Bezspornym w sprawie jest ustalony wyżej stan faktyczny. Owa bezsporność wynika wprost z dokumentów, zalegających w aktach sprawy oraz twierdzeń samych stron. Mając na uwadze korelację zeznań powódki z bezosobowym materiałem dowodowym sprawy należało, rzecz jasna, dać wiarę zeznaniom (...). Na uwagę przy tym zasługuje w szczególności fakt obejmowania ochroną ubezpieczeniową majątku powódki i prowadzonej przez nią działalności gospodarczej przez pozwanego, co wynika wyłącznie z twierdzeń stron, bowiem żadna ze stron nie przedstawiła dokumentów potwierdzających tę okoliczność. Tym niemniej skoro obie strony zgodnie przyznawały, że taka umowa łączyła strony to Sąd nie miał podstaw do kwestionowania tego, choć też nie miał możliwości zweryfikowania konkretnych ustaleń umownych.

Zagadnieniami ewidentnie spornymi zatem pozostała ocena, czy zdarzenie z 31.01.2024r. spowodowało szkodę w majątku powódki, czy też zdarzenie to należy zakwalifikować jako awarię bez skutku w postaci szkody w w/w majątku, a nadto ewentualna wysokość związanego z tym odszkodowania.

Pochylając się nad dostrzeżoną kwestią sporną Sąd w pierwszej kolejności dostrzegł treść § 4 ust. 85 (...) mających zastosowanie do umów ubezpieczenia zawieranych przez pozwanego. Otóż w/w przepis stanowi, że szkodą jest utrata, uszkodzenie lub zniszczenie ubezpieczonego mienia bezpośrednio wskutek wystąpienia wypadku ubezpieczeniowego. Definicję wypadku ubezpieczeniowego reguluje z kolei § 4 ust. 111 w/w OWU, przewidujący, że jest to zaistniałe w okresie ubezpieczenia niezależne od woli ubezpieczonego zdarzenie przyszłe i niepewne o charakterze nagłym i niespodziewanym, związane z prowadzoną przez ubezpieczonego działalnością gospodarczą określoną w dokumencie ubezpieczenia lub z mieniem wykorzystywanym do prowadzenia tej działalności gospodarczej, będące bezpośrednią przyczyną powstania szkody. Wreszcie § 4 ust. 112 OWU określa definicję zalania – jest to szkoda powstała bezpośrednio wskutek niezamierzonego i niekontrolowanego wydostania się wody, pary wodnej lub płynów z instalacji i urządzeń sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, grzewczej lub technologicznej na skutek awarii tych instalacji lub urządzeń.

W kontekście do zacytowanych wyżej definicji Sąd uznał, że w dniu 31.01.2024r. doszło do awarii sieci wodociągowej w budynku powódki, służącym do prowadzenia działalności gospodarczej, a zdarzenie to było niewątpliwie nagłe, nieoczekiwane przez powódkę i wywołujące szkodę. Nagłe, bo dziura w rurze wodnej, choćby nawet tworzyła się latami, to i tak ujawniła się jednorazowo (poprzez gwałtowny wypływ cieczy). Niespodziewane, bo powódka (podobnie jak każdy właściciel lub posiadacz nieruchomości) nie oczekuje takich atrakcji. Wywołujące szkodę, bo szkodą jest już sama uszkodzona rura, wymagająca wymiany lub innej naprawy. W przypadku nieruchomości powódki szkodą jest też zalana ściana zakrywająca instalację wodociągową oraz płytki wraz z klejem i podłożem, wymagające wymiany, a zniszczone podczas lokalizacji i usuwania awarii. Oczywistym jest też związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy uszkodzeniem rury wodociągowej, a szkodą – gdyby bowiem nie uszkodzona rura, to nie wypłynęła by z niej woda, a gdyby nie wypłynęła woda – nie doszłoby do zalania ściany i konieczności jej rozkuwania.

Skoro zatem do awarii i zalania pomieszczeń powódki doszło w sposób nagły, niespodziewany, w nieruchomości służącej powódce do prowadzenia działalności gospodarczej, a efektem zdarzenia była szkoda, to niewątpliwym jest, że należy mówić do wypadku ubezpieczeniowym, przewidzianym w OWU pozwanego zakładu ubezpieczeń i odpowiedzialności tego pozwanego za wynikłe stąd następstwa.

Zupełnie inną kwestią jest wysokość odszkodowania, należnego powódce. I tak co do kwoty 3.500 zł dochodzonego roszczenia, Sąd dostrzegł treść § 17 ust. 1 pkt 2b OWU, przewidującego, że pozwany zwraca ubezpieczonemu koszty poszukiwania przyczyny szkody, faktycznie poniesione przez ubezpieczonego. Skoro zatem powódka poniosła faktycznie owe koszty w kwocie 3.500 zł, to roszczenie powódki w tym zakresie należało uznać za zasadne. Dalej idące roszczenie powódki należało potraktować odmiennie. Zgodnie bowiem z art. 363 § 1 kc naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. „W przypadku gdy naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, określenie wysokości odszkodowania jest ostatnim istotnym elementem w procesie ustalania odpowiedzialności odszkodowawczej. Wysokość odszkodowania powinna być zgodna z zasadą pełnej kompensacji szkody, a z drugiej strony nie może przekraczać zakresu obowiązku naprawienia szkody wyznaczonego przez przepisy szczególne, mające zastosowanie w określonym stanie faktycznym. Wysokość odszkodowania powinna być ustalona, co do zasady, według cen z daty ustalenia odszkodowania. W związku z tym, że ustawodawca dla określenia punktu odniesienia dla ustalenia wysokości odszkodowania posługuje się pojęciem "ceny", rodzi się pytanie, jaki rodzaj cen może być prawnie relewantny dla ustalenia wysokości odszkodowania. Poza sporem jest brak możliwości stosowania jako miernika dla ustalenia wysokości odszkodowania cen, jakie poszkodowany byłby skłonny zapłacić, uwzględniając jego subiektywne odczucia ( pretium affectionis) (por. Z. Banaszczyk, w: Pietrzykowski, Komentarz KC, t. I, 2015, art. 363, Nb 25). W konkretnych przypadkach mogą zachodzić wątpliwości, czy odszkodowanie powinno być ustalane z uwzględnieniem jedynie wartości rynkowej samego przedmiotu naruszenia, z którego wynikła szkoda ( pretium commune), czy też powinna być uwzględniona wartość przedmiotu naruszenia jako elementu większej całości, jaką jest mienie poszkodowanego ( pretium singulare). Należy zgodzić się ze stwierdzeniem, że wysokość odszkodowania powinna być, co do zasady, wyznaczana przy pomocy miernika w postaci pretium singulare (tak Radwański, Olejniczak, Zobowiązania, 2014, s. 107, Nb 270)" [ B. Lackoroński [w:] W. Borysiak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 35, 2026, art. 363]. W realiach niniejszej sprawy dostrzec trzeba, że strona powodowa nie wykazała w żaden sposób, ani rozmiarów powierzchni uszkodzonych glazury i terakoty, wymagających naprawy, ani przyczyny uszkodzenia zarówno glazury jak i terakoty (skoro usterka miała miejsce w ścianie), ani ceny jednostokowej zakupionych pytek, ani wreszcie sposobu obliczenia wysokości wynagrodzenia pobranego przez wykonawcę prac glazurniczych. Zgodnie z art. 6 kc kwestie dowodowe obejmujące powyższe zagadnienia pozostawały po stronie powódki, która powinna była wykazać i rozmiar koniecznych napraw i rynkową wartość użytych materiałów oraz robocizny, a wszystko to pod rygorem oddalenia pozwu. Skoro powódka nie udźwignęła w tym zakresie ciężaru dowodzenia, roszczenia powódki w omawianym zakresie należało oddalić. Na marginesie należy wskazać, że przedstawienie kilku fotografii, obrazujących otwór w ścianie, pokrytej glazurą nie wyczerpuje obowiązku z art. 6 kc.

W efekcie powyższego Sąd orzekł jak w pkt I i II wyroku. O odsetkach należało orzec po myśli art. 817 § 1 kc, zakreślającego zakładowi ubezpieczeń 30 dniowy termin do wypłaty odszkodowania od dnia zgłoszenia szkody. Skoro zatem szkoda została zgłoszona 05.02.2024r. to pozwany pozostaje w zwłoce od 05.03.2024r., ale roszczenie pozwu w zakresie odsetek doprecyzowało datę rozpoczęcia biegu owych odsetek na 09.08.2024r. i tak też Sąd orzekł.

O kosztach procesu orzeczono w pkt III. wyroku zgodnie z zasadą opisaną w art. 100 kpc, dostrzegając, że powódka wygrała proces w 58,21 % i przegrała do 41,79. Koszty procesu wyniosły w sprawie po stronie powódki 2.217,00 zł (1.800 zł - koszty zastępstwa procesowego, kwota 400 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa). Koszty pozwanego z kolei to kwota 1.817,00 zł (1.800 zł - koszty zastępstwa procesowego, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa). Obliczenia rachunkowe pozwoliły na sformułowanie p kt III wyroku.