Wyrok z 2 czerwca 2026, sygn. VI U 1800/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 czerwca 2026 roku

Sąd Okręgowy w (...) VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący:	SSO Andrzej Stasiuk

po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 roku w K.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy V. D.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K.

w związku z odwołaniem V. D. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P. z dnia 1 września 2025 roku znak (...)

o prawo do świadczenia wspierającego

I.  zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonej V. D. prawo do świadczenia wspierającego;

II.  zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P. na rzecz V. D. , tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

SSO Andrzej Stasiuk

Sygn. akt VI U 1800/25

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 września 2025 r. znak (...) organ rentowy - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. odmówił ubezpieczonej - V. D. prawa do świadczenia wspierającego. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że nie może przyznać ubezpieczonej świadczenia wspierającego, ponieważ przebywa ona w placówce/zakładzie, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym.

Odwołanie z dnia 14 września 2025 r. od powyższej decyzji wywiodła V. D. wskazując, iż przebywa w prywatnym domu seniora, który nie jest jednostką organizacyjną systemu pomocy społecznej w rozumieniu ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, lecz podmiotem gospodarczym świadczącym usługi opiekuńcze na zasadach komercyjnych. Wskazując na powyższe ubezpieczona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako wydanej z naruszeniem prawa oraz o zobowiązanie ZUS do przyznania jej świadczenia wspierającego od dnia złożenia wniosku.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił, co następuje:

Ubezpieczona - V. D. urodziła się (...).

Ubezpieczona ma znaczny stopień niepełnosprawności. Od 3 stycznia 2025 r. przebywa w (...) w K., zapewniającym jej całodobową opiekę. Jest to prywatny ośrodek opieki, w formie indywidualnej działalności gospodarczej prowadzonej przez O. X.. Opłata za pobyt wynosi 6.400 zł miesięcznie.

(...) w K. działa na podstawie zezwolenia C. (...) - decyzji z 19 czerwca 2015 r., stanowiącej podstawę wpisu placówki do rejestru placówek zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekłe chorym lub osobom w podeszłym wieku z województwa (...), zgodnie z art. 67 ust. 3 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (pod nr 16).

Niesporne, a nadto dowód:

- orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 17.02.2025 r. k. 34

- umowa z 03.01.2025 r. k. 8-9, k. 41-42

- regulamin organizacyjny k. 10-14, k. 43-47

- decyzja z 19. 06. 2015 r. k. 15-16

Decyzją z dnia 7 czerwca 2025 r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. ustalił dla V. D. poziom potrzeby wsparcia wynoszący 84 punkty.

W dniu 1 sierpnia 2025 r. B. W., córka V. D., jako jej pełnomocnik złożyła do ZUS wniosek o przyznanie dla V. D. świadczenia wspierającego.

Decyzją z dnia 1 września 2025 r., znak (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. odmówił V. D. prawa do świadczenia wspierającego.

Niesporne, a nadto dowód:

- decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia z 07.06.2025 r. k. 33

- wniosek z 1. 08. 2025 r., k. 1-3 akt ZUS

- pełnomocnictwo z 29. 04. 2025 r., k. 4-5 akt ZUS, k. 35-36 akt sprawy

- decyzja z 1. 09. 2025 r. k. 7 akt ZUS, k. 17 akt sprawy

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie okazało się uzasadnione.

Stan faktyczny w tej sprawie był niesporny. Został on ustalony na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach organu rentowego i aktach postępowania sądowego. Sad uznał je za wiarygodne, ponieważ zostały one sporządzone przez uprawnione osoby w ramach ich kompetencji oraz nie nasuwały wątpliwości co do ich rzetelności.

Wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2024 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1429, ze zm.), która wprowadziła nowe rozwiązania w systemie świadczeń dla osób z niepełnosprawnościami i ich opiekunów. Ustawa ta określa warunki nabywania prawa do świadczenia mającego na celu wsparcie osób z niepełnosprawnościami, które mają największe trudności w samodzielnym funkcjonowaniu oraz zasady przyznawania i wypłacania tego świadczenia.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy celem świadczenia wspierającego jest udzielenie osobom niepełnosprawnym mającym potrzebę wsparcia pomocy służącej częściowemu pokryciu wydatków związanych z zaspokojeniem szczególnych potrzeb życiowych tych osób.

Art. 3 ust. 2 tej ustawy stanowi, że świadczenie wspierające przysługuje osobie w wieku od ukończenia 18 roku życia posiadającej decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 6b ³ ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 100, 173, 240, 852, 1234 i 1429), w której potrzebę wsparcia określono na poziomie od 70 do 100 punktów w skali potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 4b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Bezspornie ubezpieczona jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, dla której Wojewódzki Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności określił poziom potrzeby wsparcia wynoszący 84 punkty.

Odmawiając ubezpieczonej prawa do świadczenia wspierającego Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. podniósł, że V. D. przebywa w placówce, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym. Kwestionując prawidłowość stanowiska organu rentowego ubezpieczona zakwestionowała wyłączenie jej z grona beneficjentów ustawy, wskazując, że przebywa w prywatnej placówce opiekuńczo-leczniczej, która jej zdaniem nie mieści się w definicji zawartej w przepisie art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ww. ustawy świadczenie wspierające nie przysługuje, jeżeli:

1) osoba, o której mowa w art. 3 ust. 2, została umieszczona w domu pomocy społecznej, w rodzinnym domu pomocy, zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym, placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, o której mowa w przepisach o pomocy społecznej, zakładzie karnym, zakładzie poprawczym, areszcie śledczym albo schronisku dla nieletnich;

2) osoba, o której mowa w art. 3 ust. 2, jest uprawniona za granicą do świadczenia o podobnym charakterze do świadczenia wspierającego, chyba że dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej;

3) na osobę, o której mowa w art. 3 ust. 2, inna osoba jest uprawniona za granicą do świadczenia na pokrycie wydatków związanych z opieką, chyba że dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: Dz.U. z 2026 r. poz. 639), osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej ( dalej: (...)). Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy, domy pomocy społecznej mogą prowadzić, po uzyskaniu zezwolenia wojewody:

1) jednostki samorządu terytorialnego;

2) Kościół (...), inne kościoły, związki wyznaniowe oraz organizacje społeczne, fundacje i stowarzyszenia;

3) inne osoby prawne;

4) osoby fizyczne.

W ustawie o pomocy społecznej zostały uregulowane zasady ponoszenia odpłatności za pobyt w (...). Te zasady są inne w placówkach prowadzonych przez podmioty publiczne, a inne w tych prowadzonych przez podmioty niepubliczne.

Jeżeli chodzi o publiczne (...), to na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca, a na podstawie art. 60 ust. 2. średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca:

1) w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym - ustala wójt (burmistrz, prezydent miasta) i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku;

2) w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym - ustala starosta i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku;

3) w regionalnym domu pomocy społecznej - ustala marszałek województwa i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku.

Zgodnie z art. 61 ust. 2. ww. ustawy, opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą:

1) mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu;

2) małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2:

a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium,

b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie;

3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2.

Z kolei na podstawie art. 65 ust. 1. ww. ustawy, do domów pomocy społecznej prowadzonych przez podmioty niepubliczne, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2-4, jeżeli nie są one prowadzone na zlecenie organu jednostki samorządu terytorialnego, nie stosuje się przepisów art. 55b, art. 55c ust. 6-8 oraz art. 59-64b. W konsekwencji koszty pobytu w niepublicznych (...) są ustalane na zasadach rynkowych. Nie ma w tej sytuacji wspomnianej wyżej dopłaty do tych kosztów uiszczanej przez gminę.

W sprawie niespornym pozostawało, że ubezpieczona od 3 stycznia 2025 r. przebywa w (...) w K., który zapewnia jej całodobową opiekę, ponosi jednak pełną odpłatność za pobyt w tej placówce (ona sama albo członkowie jej rodziny). (...) w K. jest bowiem komercyjnym domem opieki działającym na podstawie zezwolenia C. (...) - decyzji z 19 czerwca 2015 r., stanowiącej podstawę wpisu placówki do rejestru placówek zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekłe chorym lub osobom w podeszłym wieku województwa (...) zgodnie z art. 67 ust. 3 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Właścicielem przedmiotowego obiektu jest O. X. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą: (...).

(...) prowadzi działalność na zasadach rynkowych, bez jakiegokolwiek finansowania ze środków publicznych (zarówno w formie i dotacji, jak i subwencji, kontraktów z NFZ czy innych źródeł wsparcia ze strony państwa lub jednostek samorządu terytorialnego). Oznacza to, że państwo nie ponosi żadnych kosztów utrzymania odwołującej jako pensjonariuszki placówki, zatem w przypadku przyznania ubezpieczonej prawa do świadczenia wspierającego nie można mówić o jakimkolwiek dublowaniu się ponoszonych przez państwo wydatków.

W związku z tym podkreślić należy, iż głównym powodem, dla którego ustawodawca wprowadził w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniu wspierającym wyłączenie pobierania tego świadczenia, jest chęć uniknięcia podwójnego finansowania. Jeżeli bowiem osoba przebywa w instytucji, której działalność jest dotowana lub finansowana ze środków publicznych (np. publiczny (...)), państwo ponosi już część kosztów jej utrzymania i opieki. Świadczenie wspierające, będące formą pomocy finansowej, w takim wypadku byłoby traktowane jako nieuzasadnione dublowanie wydatków.

Kwestia wyłączenia z prawa do świadczenia wspierającego osób przebywających w prywatnych placówkach budzi poważne wątpliwości natury konstytucyjnej (naruszenie zasady równości i prawa do zabezpieczenia społecznego). Prawa do świadczenia wspierającego pozbawiane są bowiem osoby korzystające z całodobowej opieki w prywatnym domu opieki, które otrzymałyby przedmiotowe świadczenie gdyby z prywatnej całodobowej opieki korzystałyby w swoim domu. Prowadzi to do niesprawiedliwości, bowiem osoby z niepełnosprawnościami, które z konieczności lub wyboru trafiły do prywatnej placówki, pozostają bez dodatkowego wsparcia finansowego. Odwołująca nie otrzymuje żadnego wsparcia finansowego od państwa, mimo iż jej potrzeby są równie duże jak u innych osób objętych pomocą, co prowadzi do wykluczenia i nierównego traktowania.

Zdaniem Sądu z tych względów w sprawie niniejszej konieczne jest odstąpienie od wykładni językowej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniu wspierającym na rzecz wykładni celowościowej. Taka możliwość wynika z analizy orzeczeń Sądu Najwyższego, w których podkreśla się trafnie, że odejście od wyników wykładni językowej jest uzasadnione wtedy, gdy prowadzi ona do absurdu albo do rażąco niesprawiedliwych lub irracjonalnych konsekwencji lub gdy zachodzi sprzeczność jej wyników z podstawowymi założeniami systemu prawnego albo niemożność jej akceptacji ze względów moralnych lub społecznych (por. np. uzasadnienie uchwały pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 14 października 2004 r., III CZP 37/04, uchwały Sądu Najwyższego z 20 lipca 2005 r., I KZP 18/05, i z 23 maja 2012 r., OSNC 2012 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z 21 lipca 2004 r., V CK 21/04, z 18 stycznia 2008 r. V CSK 351/07 lub z 8 maja 1998 r. I CKN 664/97).

W ocenie Sądu wykładnia art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, przy uwzględnieniu, iż głównym powodem, dla którego ustawodawca wprowadził w tym przepisie wyłączenie była chęć uniknięcia podwójnego finansowania, prowadzi do wniosku, że podmiotowe wyłączenie dotyczyć powinno wyłącznie osób, które korzystają z instytucjonalnego wsparcia państwa lub jednostek samorządu terytorialnego – przebywają w publicznych domach pomocy społecznej. Całodobowa opieka w placówce komercyjnej nie jest świadczeniem z budżetu państwa ani jakiejkolwiek jednostki samorządu, zatem pobyt osoby niepełnosprawnej w takiej placówce nie powinien stanowić przesłanki negatywnej przyznania prawa do świadczenia wspierającego. Pobyt w prywatnym domu opieki senioralnej jest w całości finansowany ze środków pensjonariusza i jego rodziny, a zatem takiej usługi w żadnym razie nie można uznać za pobieranie świadczenia pomocy społecznej z budżetu państwa.

Przyjęta przez Sąd interpretacja celowościowa jest zgodna z założeniami ustawy o świadczeniu wspierającym, której podstawowym celem jest udzielenie pomocy służącej częściowemu pokryciu wydatków związanych z zaspokojeniem szczególnych potrzeb życiowych osób niepełnosprawnych. Takie wsparcie często wymaga zapewnienia osobom z niepełnosprawnością opieki całodobowej. Niezrozumiałe jest zatem wyłączenie z tej pomocy osób, które - ze względu na swój stan zdrowia i potrzebę wsparcia - zdecydowały się na skorzystanie z odpłatnej pomocy w domu pomocy społecznej. Inna sytuacja ma miejsce w przypadku jednostek/instytucji dofinansowanych ze środków publicznych, w przeciwnym razie mielibyśmy do czynienia z podwójnym finansowaniem.

Zaproponowana przez organ rentowy wykładnia językowa skutkuje tym, że w przypadku osób korzystających z opieki w całodobowej prywatnej placówce dochodzi do nieuzasadnionego nierównego traktowania ubezpieczonych, co z kolei prowadzi do naruszenia art. 2a ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2024r. poz. 497), a także wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości oraz prawa obywatela do zabezpieczenia społecznego wyrażonego w art. 67 ust. 1 Konstytucji RP.

W takiej sytuacji Sąd uznał, że prawo do świadczenia wspierającego osoby niepełnosprawnej przysługuje pomimo przebywania osoby, o której mowa w art. 3 ust. 2 ustawy, w prywatnym domu pomocy społecznej lub placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, o której mowa w przepisach o pomocy społecznej. Odmienna interpretacja wskazanego przepisu prowadzi do dyskryminacji osób niepełnosprawnych mających potrzebę wsparcia, a przebywających w prywatnych domach opieki senioralnej – wobec osób, które z takich placówek korzystać nie muszą.

Uzupełniająco należy zwrócić uwagę na podobnego rodzaju uregulowanie w art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych: (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1208, ze zm.), zgodnie z którym zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie umieszczonej w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie. Dosłowne brzmienie tego przepisu nie pozwala na przyznanie tego świadczenia osobom umieszczonym np. w (...). Jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych przepis ten jest interpretowany w kontekście art. 3 pkt 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych, według którego ilekroć w ustawie jest mowa o instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie - oznacza to dom pomocy społecznej, młodzieżowy ośrodek wychowawczy, schronisko dla nieletnich, zakład poprawczy, areszt śledczy, zakład karny, szkołę wojskową lub inną szkołę, jeżeli instytucje te zapewniają nieodpłatnie pełne utrzymanie. Uzupełnienie o ten ostatni zwrot doprowadziło do powstania linii orzeczniczej, według której aby można było uznać, że osoba przebywa w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, to dom pomocy społecznej, w którym przebywa, winien jej zapewnić nieodpłatne pełne utrzymanie, a choćby częściowe ponoszenie kosztów utrzymania w domu pomocy społecznej przez przebywającego uzasadnia przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. (tak. np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2009 r., I OSK 1352/08; wyrokach WSA w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2010 r., I SA/Wa (...)/10; z dnia 5 października 2010 r.
I SA/Wa (...)/10; WSA w Krakowie z dnia 13 listopada 2018 r., III SA/Kr 984/18). W ocenie Sądu Okręgowego w tej sprawie należy również zastosować takie rozumowanie, co odpowiednio oznacza przyznanie prawa do świadczenia wspierającego.

Na marginesie zauważyć też należy, iż odnośnie treści przepisu art. 5 pkt 1 wypowiadał się Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z dnia 3 lutego 2025 r. o sygnaturze III.7064.478.2024.JA, opublikowanym pod adresem: https://bip.brpo.gov.pl/pl/content/rpo-swiadczenie-wspierajace-ustawa-uwagi-mrpips-przeglad-odpowiedz . Wskazał on na liczne skargi kierowane do Rzecznika dotyczące wykluczenia z dostępu do świadczenia wspierającego osób przebywających w domach pomocy społecznej i placówkach zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, o których mowa w przepisach o pomocy społecznej, szczególnie w sytuacji pobytu na zasadach komercyjnych pełnopłatnych. Materia ta w opinii Rzecznika wymaga dodatkowej analizy obejmującej kwestie zróżnicowanego charakteru placówek opieki całodobowej, trybu przyjęcia i podstaw pobytu mieszkańców oraz zakresu wnoszonej odpłatności za pobyt - tym bardziej, że celem świadczenia jest udzielanie osobom z niepełnosprawnością pomocy służącej częściowemu pokryciu wydatków związanych z zaspokojeniem szczególnych potrzeb życiowych. Kształt art. 5 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym powoduje, że prawa osoby z niepełnosprawnością do prowadzenia niezależnego życia i dokonywania wyboru miejsca zamieszkiwania doznaje istotnego ograniczenia.

Mając na uwadze wszystkie przytoczone wyżej okoliczności niniejszej sprawy oraz treść powołanych przepisów, Sąd na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przyznał V. D. prawo do świadczenia wspierającego od miesiąca złożenia wniosku (punkt I sentencji).

Rozstrzygnięcie o kosztach procesu zawarte w punkcie II wyroku zostało wydane na podstawie art. 98 § 1 i 3, w zw. z art. 98 § 1 ¹ k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118). Odpowiednio do tego Sąd zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P. na rzecz V. D., tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, kwotę 360 złotych wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Zarządzenia:

1. Odnotować;

2. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom: ubezpieczonej i organu rentowego;

SSO Andrzej Stasiuk