Wyrok z 9 czerwca 2026, sygn. VI Ka 1600/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 1600/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2025 roku sygn. akt III K 1147/23

w sprawie E. X. (1).

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

Lp.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

1.

niekaralność oskarżonego

karta karna  k. 434

2.

stan majątkowy oskarżonego

EPUAP  k. 433

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

1 i 2

karta karna, EPUAP

Dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Apelacja obrońcy oskarżonego

Lp.

Zarzut

1.

1.  mającą wpływ na treść wyroku obrazę prawa procesowego – art. 7 k.p.k. - polegającą na:

powierzchownej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w oderwaniu od zasad prawidłowego rozumowania i wskazań doświadczenia życiowego, co uwidoczniło się w bezkrytycznym zaaprobowaniu zeznań świadków G. X. i C. H., podczas gdy G. X. pozostaje z oskarżonym w ostrym konflikcie i jest w oczywisty sposób zainteresowana konkretnym wynikiem niniejszego postępowania zaś świadek C. H. jest jej synem a byłym pasierbem oskarżonego E. X. (1), z którym nigdy nie miał dobrych relacji i przez to nie jest obiektywny,

zdyskwalifikowaniu sprzecznych z nimi wyjaśnień E. X. (1) i potraktowaniu ich wyłącznie jako linii obrony, przyjętej w celu uniknięcia odpowiedzialności,

uznaniu, że zeznania C. T. nie mają znaczenia dla sprawy;

2.  mającą wpływ na treść wyroku obrazę prawa procesowego - art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. – polegającą na nie uwzględnieniu przy wyrokowaniu okoliczności ujawnionych w trakcie rozprawy, a wynikających z:

wydruków ze stron internetowych, z których wynika, że marka Ł. została stworzona przez G. X. wraz z córką E. i przedmiotem jej działalności było szycie oraz sprzedaż odzieży damskiej,

informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP, z której wynika, że: a) w dniu 12 października 2016 r. C. H. zarejestrował działalność gospodarczą (...) pod adresem (...) (...), ul. (...)” - tj. adresem zamieszkania E. X. (1) i G. X. - pomimo, że sam nigdy tam nie mieszkał, a jego ówczesny adres zamieszkania to: (...) N. (...), (...), lok. (...)”, (...)) jako dane kontaktowe tej firmy podany został numer telefonu (...), należącego do G. X. oraz jej adres e-mail: (...),

zeznań C. T., potwierdzających wyjaśnienia oskarżonego, iż C. H. nie miał nigdy nic wspólnego z działalnością gospodarczą firmy (...) i z tej przyczyny nie spłacał pożyczki zaciągniętej w (...) (...) w V.,

wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 25 września 2003 r., w sprawie (...), postanowienia Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy z dnia 23 listopada 2000 r., w sprawie (...), opinii grafologicznej mgr C. O. z dnia 26 września 1998 r. w sprawie (...) Komisariatu Policji w U. - potwierdzających wyjaśnienia oskarżonego, że w przeszłości padł ofiarą fałszerstwa, polegającego na podrobieniu jego podpisu pod umową o kredyt, który uzyskała ze (...) Banku (...) w N. Oddział w U. jego ówczesna żona.

3.  błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mające wpływ na jego treść a polegające na ustaleniu, że oskarżony:

I.  w dniu 20 lutego 2023 r. w N., wiedząc, że przestępstwa nie popełniono zawiadomił organ powołany do ścigania przestępstw, tj. Prokuraturę Rejonową Warszawa Praga Południe i fałszywie oskarżył przed tym organem G. X. o popełnienie przestępstwa z art. 270 § 1 kk w zb. z art. 310 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk polegającego na posłużeniu się podrobionym dokumentem w postaci deklaracji poręczycieli weksla własnego in blanco z dnia 24 października 2016 r. oraz puszczeniu w obieg dokumentu uprawniającego do otrzymania sumy pieniężnej, tj. weksla, na których znajdowały się podrobione podpisy o treści (...),

II.  w dniu 23 marca 2023r. w N., będąc uprzedzonym o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, składając przed funkcjonariuszem (...) N. (...) zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu przygotowawczym o sygn. 4321-4.Ds.91.2023 prowadzonym na podstawie kodeksu postępowania karnego, zeznał nieprawdę, w ten sposób, że zawiadomił organ powołany do ścigania przestępstw i fałszywie oskarżył G. X. o przestępstwo z art. 310 § 2 kk w zw. art. 11 § 2 kk polegające na posłużeniu się podrobionym dokumentem w postaci deklaracji poręczycieli weksla własnego in blanco z dnia 24 października 2016r. oraz puszczeniu w obieg dokumentu uprawniającego do otrzymania sumy pieniężnej, tj. weksla, na których znajdowały się podrobione podpisy o treści (...).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

1.  Apelacja obrońcy oskarżonego nie zawiera argumentacji, która mogłaby podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Wbrew stanowisku skarżącej, nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.k., gdyż sąd rejonowy zgromadzone dowody ocenił z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego a w następstwie dokonanej oceny prawidłowo ustalił stan faktyczny. Argumentacja sądu, rzeczowa i logiczna, zasługuje na pełną aprobatę. Natomiast naruszenie przepisu art. 410 k.p.k. wymaga wykazania, że przy wyrokowaniu sąd opierał się na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej, bądź oparł się na części materiału ujawnionego. W przypadku, gdy sąd prawidłowo ujawnił na rozprawie dowody, które pozwoliły na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie i poddał je ocenie to zarzut naruszenia art. 410 k.p.k. jest bezpodstawny. Pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego dowodów, które nie zostały uznane za wiarygodne jest oczywistą konsekwencją obowiązku ustalenia prawdy, a ta nie może być oparta na niewiarygodnych źródłach.

2.  W pierwszej kolejności należy zauważyć, że sprawa rozpatrywana w tym postępowaniu nie odnosi się do nierozwiązanych spraw pomiędzy E. X. (1) a G. X., czy też nie dotyczy prowadzenia, bądź nieprowadzenia działalności gospodarczej przez G. X.. Nie dotyczy tego, kto faktycznie wykonywał czynności w ramach marki Ł., co było przedmiotem tej działalności. Zakres tego postępowania jest dosyć wąski, gdyż oskarżonemu zarzucono dwa czyny, czyli fałszywe oskarżenie G. X. o popełnienie przestępstwa polegającego na posłużeniu się podrobionym dokumentem w postaci deklaracji poręczycieli weksla własnego in blanco z dnia 24 października 2016 roku oraz puszczeniu w obieg tego dokumentu oraz zeznanie nieprawdy podczas składania zeznań mających służyć za dowód w postępowaniu przygotowawczym. Tak zakreślone ramy postępowania powodują, że przedmiotem rozważań były i w dalszym ciągu są dwa fakty, czy oskarżony podpisał deklarację poręczycieli weksla własnego in blanco, rewers weksel in blanco i jaki był zakres jego świadomości co do tego komu poręcza pożyczkę od (...) (...). Tak zakreślone ramy postępowania powodują, że znaczna część apelacji jest w zasadzie niejako obok tego, co obejmuje to toczące się postępowania.

3.  Nie sposób przyznać jakoby sąd rejonowy dokonując oceny zeznań świadków G. X. i C. H. naruszył zasady określone w art. 7 k.p.k. Słusznie natomiast uznano, że zeznania świadków są szczegółowe i wyczerpujące, a przy tym są one spójne, logiczne i pokrywają się z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie.

4.  Jak wynika z zeznań świadka G. X., oskarżony nieustannie składał na nią doniesienia do różnych organów. Fakt pozostawania w głębokim konflikcie nie może jednak automatycznie stanowić podstawy do odmowy wiarygodności zeznań świadka szczególnie, jeżeli znajdują one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, a ich szczegółowość i konsekwentność nie budzi wątpliwości sądu. Poza tym istnienie konfliktu pomiędzy G. X. i C. H. a oskarżonym, należy brać pod uwagę dwustronnie.

5.  Rację należy przyznać sądowi pierwszej instancji w zakresie w jakim odmówił on wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego. Wbrew twierdzeniom obrońcy, sąd nie uwzględnił ich przy wyrokowaniu nie tyle ze względu na sprzeczne z nimi zeznania świadków, ale z uwagi na ich rozbieżność co do przedmiotu niniejszego postępowania. Trafnie ujął sąd rejonowy, iż oskarżony skupia się głównie na osobie G. X.. Podkreśla, że czuje się oszukany przez G. X., jakoby pożyczka miała zostać de facto zaciągnięta na nią. Podobnie oskarżony w niniejszym postępowaniu podejmował temat działalności gospodarczej córki E. X. (2), oskarżając byłą żonę o faktyczne prowadzenie działalności podczas gdy córka, miała jedynie formalnie figurować w rejestrze CEIDG. W ocenie sądu okręgowego oskarżony w ten sposób uznał, że argumenty te mogłyby wpłynąć słusznościowo na rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie. Jednakże oderwane od przedmiotu postępowania okoliczności podnoszone przez oskarżonego należało pominąć przy wyrokowaniu. Słusznie zatem sąd rejonowy uznał te argumenty za niezwiązane z niniejszą sprawą i prawidłowo zakwalifikował je wyłącznie jako linię obrony.

6.  W ocenie sądu okręgowego, tożsamej z oceną dokonaną przez sąd pierwszej instancji, zeznania świadka C. T. należało uznać za nieistotne. Świadek, będąca byłą partnerką C. H., wielokrotnie podkreślała, że nie posiadała szczególnej wiedzy co do okoliczności zawarcia umowy pożyczki, a sama dowiedziała się o tym fakcie przypadkiem na długo po jej zawarciu. Nie miała również żadnych informacji co do podpisów złożonych na deklaracji poręczenia oraz wekslu in blanco. Ponownie jak w przypadku wyjaśnień oskarżonego sąd rejonowy podkreślił, że zeznania świadka odwołują się głównie co do działalności prowadzonych przez G. X., co nie ma związku z przedmiotem niniejszego postępowania. Wiedza świadka w zakresie tego, kto faktycznie prowadził działalność gospodarczą pozostaje bez znaczenia dla oceny działań podjętych przez oskarżonego. Bo to nie wiedza świadka jest istotna, tylko wiedza oskarżonego. Tym samym rację należy przyznać sądowi rejonowemu, iż zeznania te nie wnoszą nic wartościowego dla rozpoznania sprawy.

7.  Całkowicie nietrafne okazały się również zarzuty obrońcy oskarżonego zawarte w pkt. 2 apelacji. Przytoczone przez obrońcę argumenty pozostają w oderwaniu od przedmiotu niniejszego postępowania, nie mają związku z przypisaniem odpowiedzialności karnej oskarżonemu a nawet uwzględnienie tej argumentacji nie dowodzi niewinności oskarżonego. W niniejszej sprawie nie ma bowiem żadnego znaczenia, czy C. H. oraz E. X. (2) udostępnili swoje dane do prowadzenia działalności gospodarczej przez G. X.. Bez związku jest również to, na jaki adres były rejestrowane działalności gospodarcze dzieci G. X., czy też pod jaki adres kierowano korespondencję. Podniesione przez obrońcę twierdzenia nie odnoszą się do kwestii objętych przedmiotem sprawy, nie podważają ustalonego przez sąd rejonowy w sposób prawidłowy stanu faktycznego, a tym samym nie mają wpływu na ocenę zasadności argumentacji apelacji.

8.  Nadto sąd okręgowy zwraca uwagę, iż fakt prowadzenia postępowania przeciwko G. X. w sprawie podrobienia podpisu nie wpływa w żaden sposób na odpowiedzialność oskarżonego ujawnioną w toku niniejszego postępowania. Sąd rejonowy dokonał oceny całokształtu okoliczności sprawy i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia do prawdy, co w konsekwencji ujawniło, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów. Nie ma przy tym znaczenia wcześniejsza karalność jego byłej małżonki, bowiem wobec zebranego w sprawie materiału dowodowego należy uznać winę oraz sprawstwo oskarżonego za niewątpliwe.

9.  Przechodząc zatem do meritum tego postępowania z dwóch opinii wydanych przez biegłego X. N. z zakresu badań kryminalistycznych wynika bezspornie, że zakwestionowany zapis w funkcji podpisu (...) widniejący w obrębie dokumentu „deklaracja poręczycieli weksla własnego in blanco” w pozycji podpisy poręczycieli został nakreślony przez E. X. (1). Również pismo ręczne widniejące na odwrocie dokumentu „Weksel” zostało nakreślone przez E. X. (1).

10.  Wykazano zatem w sposób niewątpliwy, że to oskarżony podpisał te dokumenty. Natomiast jak wynika z jego pisma datowanego 20 lutego 2023 roku będącym zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa przez G. X. stwierdził, że to nie on podpisał dokumenty w postaci deklaracji poręczycieli weksla in blanco czy weksla. Tej treści zeznania złożył również w dniu 23 marca 2023 roku stwierdzając, że „ten podpis jest podobny do mojego, ale jestem pewny, że to nie jest mój podpis.” (k. 80v). Zatem oskarżony złożył fałszywe zawiadomienie o przestępstwie oraz fałszywe zeznania.

11.  Odnosząc się do prezentowanej przez niego linii obrony, że myślał, że podpisuje pożyczkę dla G. X. a nie dla C. H., czyli jej syna a jego pasierba rację ma sąd pierwszej instancji, że jego twierdzenia nie znajdują potwierdzenia w wiarygodnym materiale dowodowym.

12.  Słusznie ustalił sąd pierwszej instancji, że oskarżony był świadomy zaciąganej pożyczki, jak i jej warunków. Nie został przymuszony do złożenia podpisu, ani również nikt takiego podpisu nie złożył w imieniu oskarżonego. Wskazują na to złożone zeznania przez G. X., C. H., ale także V. X.. Ta ostatnia świadek jest osobą obcą dla wszystkich stron tego postępowania, w szczególności zwaśnionych byłych małżonków. Pracowała bowiem w (...) (...) i wykonywała czynności związane z pożyczką. Z jej zeznań wynika wprost, że w przypadku tego rodzaju pożyczek klient i poręczyciele zjawiali się w biurze, pożyczkobiorca i poręczyciel podpisywali w obecności pracownika dokumenty umowy pożyczkowej i zabezpieczeń. Nie musieli być razem. Pożyczkobiorcą był C. H., wszelkie dokumenty były przygotowywane i sporządzane na jego osobę, nigdy na G. X..

13.  Dokumentem dobitnie świadczącym o tym, że oskarżony wiedział na czyją rzecz jest udzielana pożyczka jest deklaracja poręczycieli weksla własnego in blanco. Jest to krótki jednostronicowy dokument, na którym widnieje podpis oskarżonego. Kilka linijek wyżej jest wskazane pogrubioną czcionką, że wystawcą weksla jest (...) C. H., właścicielem jest C. H., widnieje pieczątka o tych samych danych. Takiej treści dokument również w jego formie wizualnej wskazuje wprost, że oskarżony wiedział dokładnie komu poręcza pożyczkę, nawet jeżeli pokazano mu miejsce gdzie ma podpisać. Dane osoby zaciągającej pożyczkę są widoczne w sposób bardzo wyraźny i precyzyjny. Uwzględniając, że oskarżony w dacie podpisywania dokumentów miał 48 lat, był osobą zdrową, nie leczoną psychiatrycznie ani neurologicznie, prowadził własną działalność gospodarczą, brak jest jakichkolwiek powodów by przypuszczać, że nie potrafi dostrzec tak ewidentnych oznaczeń pożyczkobiorcy.

14.  Słusznie sąd rejonowy uznał, że negowanie podpisów zostało podyktowane wszczętym postępowaniem nakazowym z weksla oraz postępowaniem egzekucyjnym.

15.  Reasumując zarzuty przedstawione w środku odwoławczym mają w istocie charakter polemiczny i opierają się na wybiórczej oraz subiektywnej ocenie zebranych w sprawie dowodów. To, że skarżący przedstawia własne, odmienne od wyprowadzonych przez sąd I instancji, wnioski w zakresie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie oznacza, że tenże sąd naruszył reguły poprawnego wnioskowania, przez co obraził normę wynikającą z art. 7 k.p.k., a w konsekwencji ustalił sprzeczny z rzeczywistością stan faktyczny.

16.  Nie sposób również uznać argumentów obrońcy, iż oskarżony zawiadamiając organ powołany do ścigania przestępstw, tj. prokuraturę Rejonową Warszawa Praga w Warszawie nie miał wiedzy co do zeznania przez niego nieprawdy.

Wniosek obrońcy oskarżonego

o zmianę wyroku i uniewinnienie E. X. (1) od popełnienia obu zarzuconych mu czynów

ewentualnie

uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi Południe do ponownego rozpoznania

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Wniosek o uniewinnienie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem sąd rejonowy dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, który wyraźnie wskazuje na popełnienie przez oskarżonego przypisanego mu czynu i nie zachodziły żadne okoliczności wyłączjące w tym zakresie jego odpowiedzialność karną. Okoliczności zdarzenia i ich przebieg pozwalają na uznanie winy oskarżonego E. X. (1). W sprawie brak było również okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu określonych w art. 439 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k.

W zakresie wniosku ewentualnego sąd okręgowy uznał, że w świetle postawionych zarzutów, czy też treści art. 437 § 1 k.p.k. skarżący nie uzasadnił w żaden sposób, z jakiego powodu sprawa oskarżonego winna być rozpoznana po raz kolejny przez sąd pierwszej instancji.

4.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

4.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1

Przedmiot utrzymania w mocy

Wina i kara

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Kompleksowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego - wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego prowadzi do wniosku, że ustalenia faktyczne, jakie na jego podstawie poczynił sąd I instancji, są prawdziwe i odpowiadające zgromadzonym dowodom, prawidłowo określono kwalifikację czynów oskarżonego, jak i poddano je wykładni zgodnie z zasadą o jakiej mowa w art. 7 k.p.k.

4.2. Zamiana w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot zmiany

zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że

1.  w punkcie pierwszym z podstawy wymiaru kary wyeliminowano „w zb. z art. 238 k.k.”

2.  w punkcie drugim z podstawy wymiaru kary wyeliminowano „w zb. z art. 234 k.k.”

Zwięźle o powodach zmiany wyroku

Zgodnie z treścią art. 11 § 3 k.k., w przypadku gdy czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą. Przepis art. 238 k.k. przewiduje karę ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2, zaś przepis art. 234 § 1 k.k. przewiduje karę pozbawienia wolności do lat 5. Nie ulega więc wątpliwości, że podstawą wymiaru kary w niniejszej sprawie winien być jedynie przepis art. 234 k.k. (w zw. z art. 11 § 3 k.k.). Analogicznie w pkt. 2 wyroku należało wyeliminować z podstawy wymiaru kary art. 234 § 1 k.k., bowiem przepis art. 233 § 1 k.k. na podstawie którego wymierzono oskarżonemu karę, przewiduję karę surowszą.

5.  Koszty Procesu

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

III.

Zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, z uwagi na nieuwzględnienie apelacji.

6.  PODPIS

SSO Ludmiła Tułaczko SSA (del.) Anna Kalbarczyk SSO Anna Zawadka

1.1.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2025 roku sygn. akt III K 1147/23

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana