Uzasadnienie z 11 czerwca 2026, sygn. IV Ka 1041/24

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 1041/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej, II Wydział Karny, z dnia 24 maja 2024 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 730/22 dot. oskarżonego G. W.

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1

G. W.

Płacenie alimentów przez oskarżonego

Zeznania świadków B. W., P. G. i E. O.

361-361v.; 361v.- 362v.; 379-380

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2

G. W.

Płacenie alimentów przez oskarżonego

Wyjaśnienia oskarżonego wraz z przedłożonymi dokumentami

k. 396-396v.

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

_____

____________

______________________________________

_________

_______

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

___________

__________________________

_____________________________________________________

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1

Zeznania świadków B. W., P. G. i E. O.

Zeznania świadków nie mogą świadczyć o płaceniu alimentów przez oskarżonego na rzecz małoletnich dzieci.

Świadek B. W. to matka oskarżonego, która wskazała, iż syn mówił jej, że płacił alimenty. Podała, że przekazywała pieniądze, ale nie pamiętała dokładnie czasokresu ani wysokości kwot. Wskazała jedynie, że było to w latach 2019-2020 i były to kwoty wyższe od 1-2 tysięcy złotych. Podała, że wolała tak dostawać pieniądze R. G.. Już samo to czyni twierdzenia te niezasadnymi. Skoro tak to po co oskarżony czynił przelewy rzekomo tytułem alimentów. W jaki zatem sposób dokonywał zapłat. To bowiem, że czynił to nieregularnie nie świadczy o prawidłowym ich uiszczaniu. Dodatkowo świadek wskazała: „Nie wiem w jakiej wysokości syn miał płacić alimenty” (k. 361v.). Zatem, wedle świadka, były to kwoty dosyć dowolne, ustalane przez syna, który instruował matkę, jak z nimi postępować. Brzmi to mało wiarygodnie. Nadto świadek wskazała, że nie wie dlaczego przekazywał jej syn pieniądze skoro mógł to czynić na rzecz R. G.. „Nie wiem dlaczego syn sam nie przekazywał takich pieniędzy” (k. 361v.). Dodatkowo świadek podała, że z tego co wie syn nie miał problemów finansowych.

Świadek E. O. z kolei zeznał, że brał od oskarżonego pieniądze i przekazywał je na konto R. G.. Nie pamiętał jednakże kwot. Nie były to rozliczenia związane z działalnością gospodarczą. Środki przekazywał w latach 2019-2021. Na koniec zaś na pytanie Prokuratora świadek podał: „Ciekawe pytanie dlaczego ja się tym zajmowałem” (k. 362). Świadek nie potrafił wskazać wysokości przekazywanych kwot, nie podał jakim tytułem przekazywał pieniądze R. G., nie potrafił wskazać ilości transakcji, podając jedynie ich bardzo przybliżoną ilość. Nie wskazał w końcu dlaczego to właśnie on miał zajmować się przelewaniem środków a nie oskarżony. Nie potrafił w żaden sposób tego logicznie wytłumaczyć. Zeznania są niespójne, sprzeczne i mało szczegółowe. Nie zasługują zatem na uwzględnienie.

P. G. z kolei podał, iż przekazywał pieniądze R. G., nie pamiętał okresu, ale stwierdził, że było to 21.000 złotych tytułem alimentów. Był winny pieniądze oskarżonemu, lecz nie było go wówczas w Polsce i ten kazał mu zapłacić małżonce. Nie otrzymał pokwitowania przekazania pieniędzy. Zeznania świadka na wiarę nie zasługują. Był on winny oskarżonemu dość pokaźną sumę pieniędzy, a mimo to w żaden sposób nie udokumentował ich oddania. Sposób regulowania długu również nie spełniał ustalonych wymagań. Dlaczego nie mógł pieniędzy świadek zwrócić oskarżonemu tego w istocie nie wiadomo. Dodatkowo świadek jest tatą dziecka przyrodniej siostry oskarżonego, związki rodzinne pozostają tutaj dość oczywiste.

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

2

Wyjaśnienia oskarżonego wraz z przedłożonymi dokumentami

Wyjaśnienia złożone przez oskarżonego wraz z poszczególnymi dokumentami na uwzględnienie zasługiwać nie mogą. Usiłuje on bowiem przekonać, że wpłacał poszczególne kwoty alimentów, co jednakże nie znajduje żadnego potwierdzenia. Podnieść należy, że między nim a oskarżoną istniały również transakcje na tle prowadzonych działalności gospodarczych, co przecież dokumentuje najlepiej oświadczenie złożone przez niego w dniu 3 grudnia 2019 r. Jednocześnie oskarżony w trakcie postępowania podnosił zły stan finansów, problemy zdrowotne tymczasem rzekomo wpłacać miał bardzo wysokie kwoty tytułem alimentów. Nie ma w tym żadnego sensu. Co więcej nawet jeśli uznać niektóre wpłaty jako alimenty to przecież przelewy dokumentują jedynie nieregularne wpłaty niespełniające definicji prawidłowej realizacji obowiązku alimentacyjnego.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonego zarzucił:

1.  błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym a także sprzecznym z zebranym materiałem dowodowym ustaleniu, że oskarżony od marca 2019 roku do dnia 21 października 2021 roku, w Z. oraz we L. nie realizował ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego na rzecz małoletnich dzieci, córki R. W. oraz syna A. W., co w konsekwencji ma świadczyć o tym, że oskarżony uchylał się od płacenia alimentów podczas gdy oskarżony łożył na utrzymanie małoletnich w inkryminowanym okresie i podejmował wszelkie możliwe dla niego starania, aby płacić alimenty, a co za tym idzie opóźnienia w terminowym płaceniu alimentów nie były celowe ani zawinione,

wynikający z:

- naruszenia prawa procesowego art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. oraz 6 k.p.k. i art. 6.1. i 3 lit. d Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez oddalenie wniosku o przesłuchanie w charakterze świadków B. W., P. G. i E. O., błędnie uznając, że zeznania tych świadków nie mają znaczenia do stwierdzenia wnioskowanych okoliczności, podczas gdy oskarżony w swoich wyjaśnieniach i oświadczeniach wskazał, że osoby te przekazywały matce pokrzywdzonych środki pieniężne na utrzymanie zgodnie z dyspozycją podejrzanego a także znały sytuację życiowo-materialną oskarżonego w inkryminowanym okresie i wiedziały z własnego doświadczenia, że nie uchylał się od alimentacji, a zatem dowody te były istotne i należało je przeprowadzić. Zarzucone naruszenie doprowadziło do naruszenia prawa do obrony i sprawiedliwego procesu, poprzez odmowę przesłuchania świadków obrony na takich samych warunkach jak świadków oskarżenia;

- naruszenia prawa procesowego art. 7 k.p.k. poprzez błędne przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom świadka R. G. w części dotyczącej zaliczenia wpłat dokonanych przez podejrzanego tytułem alimentów na inny cel a także niełożenia przez podejrzanego na utrzymanie małoletnich w ogóle jak i błędną odmowę przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom podejrzanego, który wskazał, że płacił na utrzymanie dzieci a oświadczenie z dnia 03.09.2019 r. o dot. błędnego oznaczenia przelewów alimentacyjnych zostało mu podsunięte do podpisu i nie zgadza się z jego treścią, podczas gdy zeznania R. G. pozostają niespójne z ujawnionym w sprawie materiałem dowodowym i są sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego a wyjaśnienia oskarżonego znajdują nim potwierdzenie;

2.  błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na pominięciu w ustaleniach, że oskarżony ostatecznie spłacił całą zaległość alimentacyjną z inkryminowanego okresu i obecnie łoży na utrzymanie dzieci, a także stale podejmuje osobiste starania o ich wychowanie i utrzymanie, co wynika z treści akt komorniczych oraz wyjaśnień oskarżonego a co miało wpływ na wymiar kary gdyż stanowi okoliczność łagodzącą;

3.  rażącą niewspółmierność kary 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na rok próby.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty pozostają chybione.

Ad 1.

Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił materiał dowodowy i ustalił stan faktyczny.

Nie naruszył także Sąd Rejonowy prawa do obrony oskarżonego. Zauważyć należy, iż zasada prawa do obrony, określona w art. 6 k.p.k. występuje w dwóch aspektach: materialnym – prawo do bronienia się przed oskarżeniem oraz formalnym – prawo do korzystania z pomocy obrońcy. Odnośnie obu tych aspektów przepisy procesowe regulują zasady udziału obrońcy i korzystania z jego pomocy oraz dokonywania czynności procesowych przez oskarżonego. Korzystanie z pomocy obrońcy winno być realne, co oznacza ni mniej ni więcej jak to, iż oskarżony powinien mieć realną możliwość korzystania z pomocy obrońcy. W niniejszym postępowaniu nie sposób dostrzec naruszenia tejże zasady. Oskarżony wiedział jakie są zarzuty, był reprezentowany przez obrońcę, nie sposób zatem uznać, by naruszone zostało jego prawo do obrony. Nadto mógł wypowiadać się co do każdego dowodu i składać wnioski, także przez swojego obrońcę. Nie jest zaś naruszeniem prawa do obrony nieuwzględnienie wniosków dowodowych przez organ orzekający do czego wszak ma on kompetencje i stosowne narzędzia – art. 170 k.p.k. Ocena tego czy dany wniosek dowodowy uwzględnić należy do Sądu. Art. 170 § 1 k.p.k. statuuje zamknięty katalog okoliczności przemawiających za oddaleniem wniosku dowodowego. Są one taksatywnie wskazane w tym przepisie, zaś rozszerzanie ich katalogu czy jakakolwiek rozszerzająca interpretacja jest niedopuszczalna. Zakaz antycypacji oznacza więc w istocie niedopuszczalność oceny dowodu przed jego przeprowadzeniem. Sąd Rejonowy podał szczegółowo powody takich a nie innych rozstrzygnięć. Zważyć bowiem należy, że Sąd ma obowiązek przeprowadzenia dowodów tak z urzędu, jak i na wniosek stron, lecz tylko w takim zakresie jakim jest to niezbędne dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a więc dla prawidłowego wyrokowania. O dopuszczeniu określonego dowodu nie decyduje subiektywne przekonanie wnioskodawcy o istotności dowodu, ale obiektywne i weryfikowalne przekonanie organu, iż dowód ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt SNO 44/15, LEX numer 1771721). Tym niemniej, dla ustalenia wszelkich okoliczności sprawy i zweryfikowania twierdzeń oskarżonego koniecznym stało się przesłuchanie wnioskowanych przez obrońcę świadków. Ich przesłuchanie jednakże dowiodło słuszności wniosków rozumowania Sądu I instancji i nie było w stanie wpłynąć na korektę zapadłego orzeczenia. Relacje świadków zostały opisana przy ocenie dowodów, nie ma zatem powodów, by je tutaj powtarzać. Co więcej w żaden sposób nie potwierdziły one tez oskarżonego jakoby płacił on alimenty w zarzucanym mu okresie czasu. Niespójność i niekompletność zeznań B. W., P. G. i E. O. to bowiem wyklucza.

Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i jej braku w przypadku innych, pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeżeli zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, pozostaje zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt II KK 91/18, LEX numer (...) ). Na gruncie przedmiotowej sprawy nie można mówić o naruszeniu art. 7 k.p.k. Dla skuteczności takiego zarzutu konieczne jest wykazanie przez skarżącego jakich konkretnie uchybień w procesie oceny poszczególnych dowodów dopuścił się Sąd Orzekający. Sąd I instancji zgromadził wszystkie dostępne mu i istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody. Poddał je należytej analizie i ocenie, czemu dał wyraz w uzasadnieniu skarżonego wyroku. To, że strona nie akceptuje zebranego materiału dowodowego i poczynionych w wyniku tejże oceny ustaleń faktycznych nie wystarcza do uznania, że zaskarżone orzeczenie jest wadliwe. Obrońca nie wykazał, by Sąd meriti przekroczył granice sędziowskiej swobody ocen i wkroczył w sferę dowolności. Sąd Rejonowy wskazał i omówił dlaczego dał wiarę poszczególnym dowodom, a którym tego przymiotu odmówił, opisując okoliczności z jakich to wynikało. Brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, by dokonana ocena miała charakter dowolny.

Zeznania R. G. są spójne i konsekwentne. Niektóre przelewy oskarżony faktycznie tytułował jako alimenty, choć w istocie takiego przeznaczenia one nie miały. Wskazać należy chociażby na oświadczenie oskarżonego z dnia 3 września 2019 r., w którym przyznał on wprost, że w jednym z przelewów tytuł „alimenty” jest błędny i była to wpłata dla osób trzecich. Oskarżony w niniejszym postępowaniu kwestionował autentyczność swojego podpisu, lecz opinia biegłego grafologa była w tej kwestii jednoznaczna (k. 401-411). Oskarżony następnie zaś wskazywał, że podpisał oświadczenie pod wpływem przymusu. Wskazać należy, iż nie jest to argumentacja trafna. Oskarżony miał bowiem wiele czasu, by swoje oświadczenie zakwestionować, nie uchylał się od niego w toku postępowania cywilnego. Gdyby tak było, prawidłowo postępujący człowiek, podjąłby kroki celem wyjaśnienia sytuacji, świadomy przecież odpowiedzialności. Oskarżony jest osobą wykształconą, rozumie zatem wypowiadane przez siebie słowa i winien nadawać właściwe znaczenie oświadczeniom złożonym przezeń na piśmie. Oskarżony przekazywał środki pieniężne na konto matki małoletnich. Nie sposób jednakże stwierdzić, iż było to tytułem alimentów skoro jedynie niektóre z przelewów są tak zatytułowane. Poszczególne kwoty zaś służyły rozliczaniu działalności gospodarczej z osobami trzecimi, jak zeznawała R. G.. Co więcej, gdyby w istocie kwoty podawane przez oskarżonego były alimentami po co korzystałby on z pomocy innych osób w przekazywaniu środków pieniężnych.

Istotą zamachu sprawcy na dobro chronione art. 209 § 1 k.k. jest uchylanie się od wykonania obowiązku utrzymania materialnego względem własnej rodziny, w tym wypadku dzieci. Samo zachowanie zawierające się w pojęciu „uchylanie się" polega na niewypełnieniu ciążącego na sprawcy obowiązku, który jest możliwy do wykonania. W pojęciu „uchyla się” mieści się negatywny stosunek psychiczny osoby zobowiązanej do wykonania nałożonego na nią obowiązku, który sprawia, że mimo obiektywnej możliwości jego wykonania, sprawca obowiązku tego nie wypełnia, gdyż wypełnić go nie chce lub też zlekceważył obowiązek nałożony wyrokiem. Do powodów uzasadniających niewykonanie ciążącego na sprawcy obowiązku w orzecznictwie zaliczono na przykład ciężką chorobę ( vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1976 r., VI KZP 13/75, OSNKW 1976, Nr 7–8, poz. 86) lub pozbawienie wolności, jeżeli w tym okresie nie miał on możliwości zarobkowania lub innych źródeł majątkowych, z których możliwe było wypłacanie należności alimentacyjnych ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2007 r., III KK 144/07; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2010 r., V KK 74/10). Można również usprawiedliwiać brak świadczenia ze strony sprawcy przyczynami subiektywnymi, to jest zależnymi od sprawcy, lecz niezawinionymi lub zawinionymi w niewielkim stopniu. Żadna z tych przyczyn nie zachodzi w przypadku oskarżonego.

Z całokształtu materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że oskarżony w okresie od marca 2019 r. do dnia 21 października 2021 r., uchylał się od obowiązku nałożonego na niego najpierw wyrokiem Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt III RC 242(...), a także ugodą z dnia 6 kwietnia 2018 r. Okoliczności tej w żaden sposób nie zmienia fakt, iż dokonywał on wpłat, zatytułowanych alimenty. Nawet jeśli przyjąć niektóre z nich za takowe to nie zmienia to sytuacji oskarżonego.. E. istniały obiektywne przeszkody do płacenia alimentów po stronie oskarżonego zawsze mógł on podnieść je przed Sądem Rodzinnym domagając się zmniejszenia kwoty alimentów. Tego jednakże nie uczynił. Oskarżony nie wykorzystał w sposób obiektywny możliwości podjęcia takich działań, które pozwalałyby mu na pełne wywiązanie z nałożonego obowiązku alimentacyjnego. Samo uiszczanie „dobrowolnych” kwot nie stanowi podstawy do wyłączenia odpowiedzialności karnej oskarżonego. Wszak nie istnieją po jego stronie żadne obiektywne przeszkody. Wymówki oskarżonego nie są tego rodzaju, by uniemożliwiały płacenie alimentów. Przejściowe trudności – upadłość konsumencka - nie są przeszkodą w alimentacji. Jest rzeczą powszechnie wiadomą, że na rodzicach ciąży obowiązek utrzymywania dzieci, oskarżony zaś winien takie zobowiązania spełnić, niezależnie od tytułów prawnych będących podstawą alimentów na rzecz syna i córki. Ocena zeznań świadków została przeprowadzona w sposób staranny i kompletny, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Sąd a quo wskazał powody, dla których treści ich relacji dał wiarę – dokładnie zaznaczając, która część materiału dowodowego jest spójna z przedstawioną przez nich wersją wydarzeń. Rekonstrukcja przebiegu inkryminowanego zdarzenia na potrzeby zaskarżonego wyroku została bowiem poprzedzona wszechstronną i wieloaspektową analizą całokształtu dowodów przeprowadzonych w toku rozprawy głównej. Konfrontacja treści poszczególnych dowodów doprowadziła Sąd Rejonowy do trafnych ustaleń w zakresie zachowania oskarżonego, które wypełniło znamiona czynu stypizowanego w art. 209 § 1 k.k. Wyjaśnienia oskarżonego zaś nie mogą zasługiwać na uwzględnienie. Wskazać należy, że wskazywane przez niego kłopoty ze zdrowiem nie mogły wpływać na ciągłość zobowiązań alimentacyjnych. Wszak pozostawał on aktywny zawodowo. Sytuacja zaś materialna oskarżonego nie może w żaden sposób usprawiedliwiać go w zakresie niepłacenia alimentów. Obrońca wskazuje na wysokie koszty życia w Norwegii. Tego Sąd nie kwestionuje, jednakże jeśli tak jest to oskarżony winien poszukiwać takiej możliwości zarobkowania, by spełnić swoje powinności względem dzieci. To nie oskarżony decyduje bowiem o tym jakie kwoty jest w stanie płacić, a wynikało to z tytułów orzeczonych przed Sądem Rodzinnym oraz ugody zawartej przed notariuszem. Oskarżony miał przy tym świadomość istnienia kwoty alimentów mimo to nie podjął starań o jej zmianę, mimo – jak twierdzi – sytuacji materialnej. To powinnością oskarżonego było takie zarobkowanie, by móc pokryć koszty alimentów. Jeśli oskarżony istotnie miał trudną sytuację to nie przeszkodziło mu to w czynieniu upominków dla dzieci, jak i organizowaniu drogich zagranicznych wycieczek. Podjęcie działań cywilnych wobec R. G. nie może zmienić orzeczenia Sądu Rejonowego albowiem oskarżony w żaden sposób nie udowodnił, że kwoty przez niego przekazywane są tytułem alimentów. Materiał dowodowy wskazuje na zupełnie inne ich przeznaczenie.

Ad 2.

Kara wymierzona oskarżonemu pozostaje wyważona, a przy ustaleniu jej wymiaru Sąd I instancji wziął pod rozwagę również okoliczności łagodzące. Okoliczność opłacania alimentów w chwili obecnej nie może być traktowana jako zmniejszająca wymiar kary albowiem oskarżony jako rodzic ma obowiązek ich uiszczania. Poprzez takie zachowanie oskarżony zachowuje się odpowiedzialnie, zgodnie z prawem i spełnia wymogi stawiane rodzicom, przynajmniej pod względem uposażenia materialnego dzieci. Nie może być jednak hołubiony li tylko dlatego, że spełnia swoje powinności. Kara jest w istocie odpowiedzią na negatywne zachowania sprawcy. Skoro bowiem popełnił oskarżony czyn naganny i zabroniony to winien ponieść tego należyte konsekwencje. Co więcej starania oskarżonego o wychowanie dzieci niczym nie różnią się od starań innych obywateli, prawidłowo realizujących obowiązki rodzicielskie. Nie może to być postawa, która zasługuje na dodatkowe korzyści albowiem w gruncie rzeczy jest pożądana dla każdego dorosłego człowieka posiadającego rodzinę. Postawa oskarżonego stała się za to asumptem do warunkowego zawieszenia kary.

Ad 3.

Nie mogą również zostać uwzględniony zarzut dotyczący rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu. Zasadnie można zarzut o takim charakterze podnosić wówczas, gdy kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy – gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1985 r., sygn. akt V KRN 178/85, OSNKW 7-8/1985, poz. 60). Rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa w art. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzić może zatem wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k. nie chodzi więc o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie nadającym się wręcz do zaakceptowania.

Sąd Rejonowy należycie ocenił stopień społecznej szkodliwości oraz stopień winy oskarżonego. Sąd I instancji w sposób czytelny wskazał, jakie przesłanki legły u podstaw rozstrzygnięcia o wysokości orzeczonej wobec oskarżonego kary 6 miesięcy pozbawienia wolności. Przeanalizował i ocenił całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności (obciążających, łagodzących), zaś swoje stanowisko oraz argumentację towarzyszącą mu przy ferowaniu wyżej wymienionego rozstrzygnięcia przedstawił następnie w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Zważyć trzeba, że czyn oskarżonego skierowany był przeciwko niezwykle ważnemu dobru prawnemu, jakim jest rodzina i obowiązek opieki. Kara 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 1 roku zmusi oskarżonego do zastanowienia się nad swoim postępowaniem i pewnej refleksji w zakresie istniejącego długu alimentacyjnego, pozwoli także na realne wypełnienie zaległości. Sama niekaralność oskarżonego w okresie popełnienia czynu zabronionego nie może być przyczynkiem do orzeczenia innego rodzaju kary albowiem taka postawa winna być normą w społeczeństwie.

Wniosek

Zmiana wyroku Sądu I instancji i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie – uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, bądź też wymierzenie oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec uznania zarzutów za bezzasadne wnioski nie zasługują na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1

___________________________________________________________________

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

____________________________________________________________________________

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej, II Wydział Karny, z dnia 24 maja 2024 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt II K 730/22 dot. oskarżonego G. W.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego należało utrzymać w mocy. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji są prawidłowe, a ocena dowodów została dokonana zgodnie z treścią art. 7 k.p.k. Ocena całokształtu materiału dowodowego oraz konfrontacja treści poszczególnych dowodów doprowadziła Sąd Rejonowy do trafnego przekonania o sprawstwie i winie oskarżonego.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

0.0.1__________________________________________________________________________________

Zwięźle o powodach zmiany

________________________________________________________________________________________________

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

____________________________________________________

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

__________________________________________________________________________

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

__________________________________________________________________________

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

__________________________________________________________________________

4.1.

__________________________________________________

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

_________________________________________________________________________

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

__________________________________________________________________________

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

______________

____________________________________________________________________________

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku oparto o przepis art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz.223 z późn. zm.).

7.  PODPIS

SSO Marcin Sosiński

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Przypisanie oskarżonemu sprawstwa i winy

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana