Wyrok z 22 kwietnia 2026, sygn. II AKa 52/26

Przewodniczący - sędzia

SA Jacek Michalski (sprawozdawca)

Sędziowie:

SA Dorota Janicka

SA Agnieszka Pawłowska

SA Wojciech Zaręba

SO del. do SA Adriana Orzechowska

Protokolant

st. sekretarz sądowy Monika Marcyniuk

.............................................

SSA Dorota Janicka

............................................

SSA Jacek Michalski

..............................................

SSA Agnieszka Pawłowska

.............................................

SSA Wojciech Zaręba

..............................................

SSO del. do SA Adriana Orzechowska

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 52/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Radomiu sygn. akt II K 26/15

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego D. Z. (1)

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

Sąd odwoławczy nie przeprowadzał żadnych dowodów

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Zarzuty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego D. Z. (1) w punktach : I podpunkt 1 -11, punkt II podpunkt 12-18 i punkt III.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

W tym miejscu, przed rozpoczęciem rozważań dotyczących meritum sprawy, stwierdzić należy, iż wobec zupełności, szczegółowości a nawet drobiazgowości uzasadnienia Sądu I instancji za zbędne należy uznać dokładne powtarzanie zawartych w nim wywodów w uzasadnieniu Sądu Apelacyjnego w Lublinie a wystarczające wydaje się być li tylko wskazywanie tych jego fragmentów, w których zawarte są te wywody i ewentualne ich ocenienie w odniesieniu do zarzutów apelacji.

Apelacja obrońcy oskarżonego D. Z. (1) jest całkowicie bezzasadna a w tej sytuacji uwzględnienie jej wniosków o wydanie orzeczenia reformatoryjnego i zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie kary łącznej i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów nie jest możliwe.

Ad I podpunkt 1 -11 \ Jeśli chodzi o zarzuty zawarte w punkcie I podpunkt 1 -11 apelacji obrońcy D. Z. (1) , tj. obrazy przepisów postępowania a to art. 7 i 410 k.p.k. mającej wpływ na treść orzeczenia, to stwierdzić należy, że skarżący faktycznie kwestionuje ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Okręgowy w Radomiu, w postaci li tylko częściowego dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego D. Z. (1) a w szczególności dania wiary jego pierwszym wyjaśnieniom w trakcie postępowania przygotowawczego, w których to wyjaśnieniach przyznawał się on do popełnienia zarzucanych mu przestępstw a jednocześnie odmówienia waloru wiarygodności pozostałym jego wyjaśnieniom, w których to nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Zarzut ten jest bezzasadny. Sąd Okręgowy w Radomiu dokonał bowiem szczegółowej analizy wyjaśnień oskarżonego D. Z. (1) ( pisemne motywy wyroku k – 6400v – 6402, 6406 – 6406v ), mając na uwadze zarówno treść składanych przez niego wyjaśnień jak i chronologię ich składania. Wskazał, iż daje wiarę jego wyjaśnieniom składanym w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem I instancji składanych początkowej fazie postępowania – w postępowaniu przygotowawczym przed funkcjonariuszem Policji, prokuratorem a także przed sądem w trakcie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania uzasadniając, iż znajdują one potwierdzenie w innych dowodach w tym opinii biegłego z zakresu badań biologicznych, opinii daktyloskopijnej oraz opinii osmologicznej. W szczególności zwrócić należy uwagę na wyjaśnienia składane przez oskarżonego D. Z. (1), w trakcie których nie tylko przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu czynów lecz też w sposób precyzyjny wskazywał sposób swojego działania, okoliczności w jakich uzyskał wiedzę o samotnym zamieszkiwaniu pokrzywdzonych, prowadzoną przez siebie obserwację ich posesji itp. Wyżej opisane wyjaśnienia oskarżonego D. Z. (1) korelują – jak już wcześniej zaznaczono - z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Przede wszystkim znajdują potwierdzenie w treści opinii z zakresu badań biologicznych odnośnie znalezienia na miejscu zbrodni papierosa – niedopałka z którego wyizolowano haplotyp DNA oskarżonego podobnie jak wyizolowano taki haplotyp z krzesła znajdującego się w mieszkaniu J. G. (1). Wbrew twierdzeniom apelacji także inne dowody nieosobowe potwierdzają wyżej wymienione prawdziwość wyżej opisanych wyjaśnień oskarżonego i wynikających z nich ustaleń w zakresie stanu faktycznego. I tak potwierdza je opinia osmologiczna w zakresie zgodności śladu zapachowego oskarżonego ze śladem zapachowym pobranym z portfela pokrzywdzonej. Można zgodzić się z tezą obrońcy oskarżonego, iż same dowody nieosobowe nie pozwalają na jednoznaczne ustalenia co do sprawstwa czynu lecz w połączeniu z dowodami osobowymi w postaci wyjaśnień oskarżonego D. Z. (1) jednoznacznie pozwalają na ustalenie stanu faktycznego i sprawstwa oskarżonego w zakresie popełnienia przypisanych mu czynów. Dodać należy, iż z materiału dowodowego wynika, iż niedopałek papierosa na miejscu zbrodni został ujawniony przez rodzinę ofiary, tj. I. G. a więc dywagacje oskarżonego D. Z. (1) dotyczące możliwości podrzucenia go przez funkcjonariuszy Policji należy traktować w kategorii hipotez nie potwierdzonych żadnymi dowodami w sprawie.

Reasumując : nie sposób uznać za skarżącym iż Sąd I instancji oceniając zgromadzony materiał dowodowy, dopuścił się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów usytuowanej w art. 7 kpk. – Sąd Apelacyjny w Lublinie w całości podziela ustalenia i analizę dowodów przeprowadzoną przez tenże Sąd.

Powtórzyć w tym miejscu należy, iż zarzut naruszenia powyższej zasady nie może bowiem sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu I instancji wyrażonymi w uzasadnieniu orzeczenia, czy też przeciwstawianiu tymże ustaleniom odmiennego poglądu, opartego na własnej dokonanej przez skarżącego ocenie materiału dowodowego / wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 1975 roku w sprawie I KR 197/74 – OSNKW 5/1975 poz. 58/. Tymczasem w sprawie niniejszej skarżący przeciwstawia ustaleniom sądu zawartym w uzasadnieniu, swoją, subiektywną ocenę dowodów w sprawie, opartą na wyjaśnieniach D. Z. (1) składanych na późniejszym sądowym etapie postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego / przykładowo wyrok z dnia 9 listopada 1990 roku w sprawie (...) 149/90 – OSNKW 7-9/1991 poz. 41/, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., jeśli tylko:

-jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy,

-stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających, zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego,

-jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.

Wszystkie powyższe wymogi Sąd I instancji spełnił. Natomiast wywody skarżącego zawarte w apelacji, przedstawiają alternatywną wersją oceny dowodów i stanowią jedynie czystą polemikę z ustaleniami sądu I instancji, nie popartą logicznymi argumentami.

Przechodząc do szczegółów zarzutu zawartego w punkcie I podpunkt 1-11 obrońcy oskarżonego D. Z. (1) zważyć należy co następuje :

- zarzut zawarty w punkcie I podpunkt 1 jest sformułowany w sposób ogólny i nie konkretny -Sąd I instancji dokonał szczegółowej analizy materiału dowodowego i wskazał dowody na których oparł ustalenia co do winy oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów ( uzasadnienie k – 6400v - 6406 );

- podobnie zarzut zawarty w punkcie I podpunkt 2 jest sformułowany w sposób ogólny – w żadnym razie nie można stwierdzić, iż Sad I instancji oparł swe ustalenia na niepełnym materiale dowodowym ( art. 410 k.p.k. ) – z pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia wynika, iż żaden z przeprowadzonych dowodów nie został przez ten Sąd pominięty. Fakt, iż Sąd ten w inny sposób, niż skarżący ocenia dowody w tym opinii z zakresu badan biologicznych i osmologicznych nie uzasadnia twierdzenia o oparciu się przez tenże Sąd jedynie na części materiału dowodowego;

-jeśli chodzi o zarzut zawarty w punkcie I podpunkt 3 apelacji to stwierdzić należy, iż dotyczy on rzekomo wadliwej oceny przez Sąd I instancji wyjaśnień oskarżonego D. Z. (1). Autor apelacji stawia tezę o konsekwencji tychże wyjaśnień wskazując jednocześnie, iż wyjaśnienia oskarżonego z postępowania przygotowawczego nie powinny być brane pod uwagę jako wymuszone przez przesłuchujących. Abstrahując już od faktu braku logiki w tej tezie – jak można oceniać jako konsekwentne wyjaśnienia oskarżonego, których treść w trakcie trwania postępowania jest diametralnie różna - to stwierdzić należy, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do podzielania tezy skarżącego o wymuszeniu wyjaśnień oskarżonego przez osoby go przesłuchujące. Sąd I instancji przesłuchał w charakterze świadków I. I. i D. L. na okoliczność odbierania wyjaśnień od oskarżonego w postępowaniu przygotowawczym i z zeznań tych świadków żadne tego rodzaju fakty nie wynikają. Sąd I instancji dokonał analizy zeznań tych świadków ( pisemny motywy orzeczenia k – 6403v ). Zwrócić także uwagę należy, iż oskarżony D. Z. (1) podawał w swych wyjaśnieniach szczegóły przedmiotowych zdarzeń, o których nie mogli wiedzieć przesłuchujący a więc nie sposób uznać za wiarygodną tezę o wymuszaniu przez nich wyjaśnień oskarżonego o określonej treści. Zauważyć także należy, iż oskarżony D. Z. (1) przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów składając wyjaśnienia przed prokuratorem a także przed Sądem w trakcie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania i w tej sytuacji nie sposób przyjąć, iż te osoby także wymuszały na nim treść jego wyjaśnień;

-jeśli chodzi o zarzut zawarty w punkcie I podpunkt 4 apelacji to jest ogólny i dotyczy oceny całego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, przez Sąd I instancji – autor apelacji kwestionuje ocenę tych dowodów. Brak jest jakichkolwiek podstaw na podzielenie tego wniosku ( wcześniejsza część niniejszego uzasadnienia dotycząca oceny dowodów zebranych w sprawie);

- zarzuty zawarte w punkcie I podpunkt 5 i 6 dotyczą rzekomo nieprawidłowego ustalenia co do zamiaru ewentualnego zabójstwa z którym działał oskarżony – skarżący zarzucił, iż swe ustalenia w tym przedmiocie Sąd I instancji oparł jedynie na fakcie zgonów pokrzywdzonych oraz użytego przez niego narzędzia oraz nie ustalił motywu działania oskarżonego. Zarzut ten jest całkowicie bezzasadny. Przecież w szerokich motywach zaskarżonego wyroku ( k – 6407 - 6408 ) Sąd I instancji przedstawił najpierw cechy winy umyślnej w postaci zamiaru bezpośredniego i ewentualnego, następnie wskazał cechy różnicujące te postacie zamiaru oraz działanie z winy nieumyślnej wskazując na zachowanie sprawy w trakcie czynu, tj. sposób jego działania – ilość zadanych ciosów, rodzaj użytego narzędzia, lokalizacje i siłę ciosów, zachowanie sprawcy po czynie i na koniec przeniósł powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazując na konkretne zachowanie oskarżonego D. Z. (1) wobec pokrzywdzonych. Ustalił, iż motywem jego działania był zamiar dokonania kradzieży a w razie potrzeby zastosowanie przemocy fizycznej w celu osiągnięcia tego celu. Jednocześnie stwierdził, iż analizując sposób działania oskarżonego, tj. ilość zadanych ciosów, ich siłę, natężenie, rodzaj użytych narzędzi oskarżony D. Z. (1) przewidywał możliwość pozbawienia życia pokrzywdzonych i godził się na to. ( pisemne motywy zaskarżonego wyroku k - 6407 - 6408). Z tym twierdzeniem należy się zgodzić. Oskarżony w trakcie przedmiotowych czynów był poczytalny – jego zdolność do rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem była jedynie w nieznacznym stopniu ograniczona – a dla każdego przeciętnego człowieka ( a takim jest oskarżony pomijając drobne deficyty intelektualne w postaci sprawności intelektualnym niższej niż przeciętna ) normalnym skutkiem takiego działania jest możliwa śmierć pokrzywdzonego. Działając więc w sposób ustalony przez Sąd na takowy skutek się godził. W przypadku drugiej zbrodni zabójstwa zgodzić się należy z Sądem I instancji, iż oskarżony podejmując ponownie tego rodzaju czyn i mając wiedzę o skutkach poprzedniego czynu tym bardziej taki śmiertelny skutek swego działania przewidywał i godził się nań.

Podzielić także należy ustalenie Sądu I instancji co do działania oskarżonego w zamiarze nagłym.

Dodać należy, iż skarżący w kontekście tychże zarzutów wskazuje na rzekome naruszenie przez Sad I instancji zasady in dubio pro reo. Nie sposób ponadto zgodzić się z obrońcą oskarżonego, że Sąd Okręgowy w Radomiu dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w tym przedmiocie naruszył przepis art. 5 § 2 k.p.k. Sam fakt sformułowania przez skarżącego zarzutu obrazy tego przepisu dowodzi braku zrozumienia, na czym polega naruszenie zasady in dubio pro reo w procesie karnym.

Otóż naruszenie tej reguły ma miejsce jedynie wówczas, gdy sąd orzekający poweźmie wątpliwości co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i nie mogąc wątpliwości tych usunąć, rozstrzyga je na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne zależne są od np. dania wiary lub odmówienia jej zeznaniom świadków, wyjaśnieniom oskarżonych czy też innym dowodom,, to nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów wynikającej z treści art. 7 k.p.k. (por. wyrok SN z dnia 5 października 2000 roku, II KKN 332/00, LEX nr 50908; postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2010 roku, III KK 378/10, LEX nr 736756). W rozpoznawanej sprawie wątpliwości takie zgłosił jedynie autor apelacji, nie powziął ich natomiast Sąd Okręgowy w Radomiu. Treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie wskazuje bowiem, aby Sąd ten przedstawił tam swoje wątpliwości w kwestii postaci winy i zamiaru czynów dokonanego przez oskarżonego D. Z. (1) i jego odpowiedzialności karnej i nie mogąc wątpliwości tych usunąć rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego.

- co do zarzutu zawartego w punkcie I podpunkt 7 apelacji to stwierdzić należy, iż całkowicie gołosłowna jest teza skarżącego, iż spożycie przez oskarżonego przed dokonaniem jednej ze zbrodni znacznej ilości alkoholu wykluczało możliwość jego normalnego funkcjonowania w tym chodzenia i mówienia. Stawiając tego rodzaju tezę autor apelacji zarzucił Sądowi I instancji nieprawidłową ocenę wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie. Zarzut ten jest całkowicie bezpodstawny. Abstrahując już od faktu nieprecyzyjnego określania przez oskarżonego ilości wypitego alkoholu przed jednym z przedmiotowych zdarzeń to z jego wyjaśnień w żadnym razie nie wynika fakt niemożności normalnego funkcjonowania a w tym niemożności mówienia czy też chodzenia,

- zarzut zawarty w punkcie I podpunkt 8 apelacji dotyczy okoliczności odnalezienia niedopałka papierosa na którym wykryto ślad biologiczny oskarżonego w domu J. G. (1). Brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania zeznań świadków J. G. (2), I. G. i N. G. – Sąd I instancji dokonał prawidłowej analizy zeznań tych świadków, w tym zeznań I. G. odnośnie okoliczności odnalezienia niedopałka papierosa w domu pokrzywdzonej, - brak jest podstaw do kwestionowania rozumowania Sądu w tym zakresie. Trudno zgodzić się z tezą skarżącego, iż przedmiotowego niedopałka nie było w domu pokrzywdzonej – jest ona całkowicie gołosłowna. Oczywiście, iż sam fakt znalezienia na miejscu zbrodni niedopałka papierosa z haplotypem DNA oskarżonego nie przesądza o uznaniu go za winnego tej zbrodni – takich ustaleń Sąd Okręgowy w Radomiu nie poczynił wskazując na ten dowód jako jeden z potwierdzających dowód w postaci wyjaśnień samego oskarżonego D. Z. (1) w zakresie w jakim Sad ten dał mu wiarę ( wcześniejsza część niniejszego uzasadnienia ),

- jeśli chodzi o zarzut zawarty w punkcie I podpunkt 9 apelacji odnośnie oceny dowodów w postaci zeznań świadka T. S. i dowodu z użycia psa tropiącego to zauważyć należy, iż dowody te były przedmiotem rozważań Sądu I instancji ( pisemne motywy zaskarżonego wyroku k – 6402v ) i ich ocena jest przez Sąd Apelacyjny w Lublinie całkowicie aprobowana. W szczególności z dowodów tych w żadnym razie nie wynika, iż sprawcą jednej ze zbrodni jest W. I. ( jak chce tego skarżący ). Przecież z zeznań świadka S. wynika jedynie, iż widział w pobliżu miejsca jednej ze zbrodni na ulicy nieznajomego mężczyznę. Taki fakt w żadnym razie nie uzasadnia stawiania tezy iż był on sprawcą zabójstwa jednej z pokrzywdzonych,

-odnośnie zarzutu zawartego w punkcie I podpunkt 10 dotyczącego oceny dowodów w postaci zeznań pokrzywdzonej U. I. i świadka T. U. to stwierdzić należy, iż jest także bezzasadny. Zeznania wyżej wymienionych świadków były przedmiotem oceny Sądu I instancji co znalazło wyraz w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku ( k - 6404). Sąd Apelacyjny w Lublinie aprobuje ocenę zeznań tychże świadków dokonanych przez Sąd I instancji. Zeznania ich bowiem są konsekwentne, logiczne i wzajemnie spójne a drobne różnice i nie konsekwencje w ich zeznaniach ( szczególnie U. I. ) wynikają zarówno z wieku pokrzywdzonej, dynamiki zajść oraz upływu czasu od przedmiotowych zdarzeń. Twierdzenia skarżącego o chaotyczności, sprzeczności i nielogiczności zeznań tych świadków są, zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie, nieuprawnioną ich oceną w kontekście treści ich zeznań,

- i wreszcie zarzut zawarty w punkcie I podpunkt 11 apelacji jest jakby podsumowaniem wcześniej omówionych zarzutów – autor apelacji stawia tezę o braku obiektywizmu Sądu I instancji, naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady domniemania niewinności, co jego zdaniem skutkowało uznaniem oskarżonego winnym zarzucanych mu czynów. Zarzuty te w większości zostały już omówione we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia ( szczególnie zarzut rzekomego naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów czy tez zarzut rzekomego naruszenia zasady in dubio pro reo ). Także brak jest podstaw na zaaprobowania poglądu skarżącego co do naruszenia przez Sąd I instancji zasady obiektywizmu. W tym miejscu przypomnieć należy, że przepis art. 4 k.p.k. stanowi jedną z ogólnych zasad rządzących procesem karnym, a mianowicie zasadę obiektywizmu, a ponieważ przedmiotem uchybień zarzucanych w apelacji mogą być jedynie konkretne normy nakazujące lub zakazujące dokonywania określonych czynności w danych sytuacjach procesowych, to zarzut obrazy wskazanego przepisu nie może stanowić podstawy apelacji (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 23 czerwca 2004 roku, II AKa 140/04, LEX nr 145869; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2001 roku, V KKN 19/99, LEX nr 51668). Skarżący zresztą nie wskazał w swym środku odwoławczym na czym to rzekome naruszenie zasady obiektywizmu miałoby polegać.

Ad punkt II podpunkt 12 – 18 / Jeśli chodzi o zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku to są one – jak wynika z treści środka zaskarżenia - wprost wynikiem zarzutów naruszenia prawa procesowego zawartych w punkcie I podpunkt 1 -11 apelacji tegoż obrońcy a dotyczących rzekomo błędnej, niezgodnej z zasadami zawartymi w art. 7, i 410 k.p.k. oceny materiału dowodowego. Jeszcze wiec raz w tym miejscu przypomnieć należy, iż Sąd Okręgowy w Radomiu uznał, że zebrane w sprawie dowody a w szczególności wyjaśnienia oskarżonego D. Z. (1) w części obdarzonej przez Sąd I instancji walorem wiarygodności uzasadniają twierdzenie, iż ustalony stan faktyczny pozwala na przypisanie oskarżonemu zabójstw S. V. i J. G. (1) oraz przestępstw na szkodę U. I.. Ocenę materiału dowodowego Sąd ten zawarł w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku a Sąd Apelacyjny w Lublinie całkowicie ją podziela ( wcześniejsza część uzasadnienia).

I tak gdy chodzi o zarzuty zawarte w punkcie II podpunkt 12 -13 to skarżący stawia tezę o braku podstaw do dokonania ustaleń faktycznych dotyczących ustalenia winy oskarżonego D. Z. (1) w przedmiocie popełnienia zbrodni zabójstw S. V. i J. G. (1) gdy tymczasem analiza materiału dowodowego a w szczególności wyjaśnień samego oskarżonego D. Z. (1) w części obdarzonej przez Sąd I instancji walorem wiarygodności oraz dowodów w postaci opinii z zakresu badań DNA, opinii daktyloskopijnej oraz opinii osmologicznej jak również zeznań świadków I. I. i D. L. prowadzi do wniosku wprost przeciwnego. Analizy powyższych dowodów Sąd Apelacyjny w Lublinie dokonał we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia i powtarzanie jej w tym miejscu jest zbędne.

Jeśli chodzi o zarzut zawarty w punkcie II podpunkt 14 to także skarżący stawia tezę o braku podstaw do dokonania ustaleń faktycznych dotyczących ustalenia winy oskarżonego D. Z. (1) w przedmiocie popełnienia przestępstw na szkodę U. I. gdy tymczasem analiza materiału dowodowego a w szczególności wyjaśnień samego oskarżonego D. Z. (1) w części obdarzonej przez Sąd I instancji walorem wiarygodności oraz dowodów w postaci zeznań pokrzywdzonej U. I., zeznań świadka T. U. prowadzi do wniosku wprost przeciwnego. Także analizy tych dowodów Sąd Apelacyjny w Lublinie dokonał we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia i powtarzanie jej w tym miejscu jest zbędne. Nadmienić jedynie należy, iż Sąd I instancji uznał, iż trzy przypisane przestępstwa rozboju oskarżony popełnił w krótkich odstępach czasu przy wykorzystaniu takiej samej sposobności co jego zdaniem uzasadniało przyjęcie konstrukcji ciągu przestępstw opisanego w art. 91§1 k.k. Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni akceptuje ten pogląd.

Zarzut zawarty w punkcie II podpunkt 15 apelacji dotyczy nieprawidłowego ustalenia, zdaniem jej autora, iż oskarżony D. Z. (1) zbrodni zabójstw dopuścił się działając z zamiarem ewentualnym. Sąd apelacyjny w Lublinie podziela w tym przedmiocie ustalenia Sądu I instancji – szerokie uzasadnienie tego poglądu zawarte zostało we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia.

Zarzuty zawarte w punkcie II podpunkt 16 i 17 apelacji są tożsame w tym znaczeniu, iż deprecjonują treść wyjaśnień oskarżonego D. Z. (1) składanych w postępowaniu przygotowawczym. Przede wszystkim zauważyć należy, iż są one wzajemnie sprzeczne bowiem w punkcie II podpunkt 16 stawia tezę o wymuszeniu tych wyjaśnień przez przesłuchujących o tyle w punkcie II podpunkt 17 kwestionuje ich treść z powodu rzekomej niemożności zapamiętania przez oskarżonego przebiegu zdarzeń z powodu spożycia znacznej ilości alkoholu. Kwestia rzekomego wymuszenia wyjaśnień oskarżonego w postępowaniu przygotowawczym została szeroko omówiona we wcześniejszej części uzasadnienia i nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu całej argumentacji dotyczącej tego problemu. Jeszcze raz stwierdzić należy, iż zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie brak jest podstaw do akceptacji tej części wyjaśnień oskarżonego, w których wskazywał on na rzekomy fakt wymuszania jego wyjaśnień przez osoby go przesłuchujące. Także zupełnie nieprzekonywujące jest twierdzenie o niemożności pamiętania przez oskarżonego przedmiotowych zdarzeń z powodu wypicia znacznej ilości alkoholu. Abstrahując już od faktu nieprecyzyjnego określania przez oskarżonego ilości wypitego alkoholu przed jednym z przedmiotowych zdarzeń ( tylko przed jednym ) to z jego wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym w żadnym razie nie wynika fakt niepamięci przedmiotowych zdarzeń przez oskarżonego D. Z. (1).

Zarzut zawarty w punkcie II podpunkt 18 apelacji jest także całkowicie bezzasadny. Ustalając fakt poczytalności oskarżonego w trakcie dokonywania przedmiotowych czynów Sąd I instancji oparł się na kompleksowej opinii sądowo-psychiatrycznej, której treść i wnioski w całości podzielił ( uzasadnienie k – 6408). Wynika z niej jednoznacznie, iż oskarżony w czasie popełniania przypisanych mu czynów miał zachowaną poczytalność – jego zdolność do rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem była tylko w nieznacznym stopniu ograniczona – nie w rozumieniu art. 31§2 k.k. Jego sprawność intelektualna jest niższa od przeciętnej ale nie sięga upośledzenia umysłowego. Nie wykazuje symptomów choroby psychicznej natomiast rozpoznano u niego uzależnienie od alkoholu. Sad I instancji uznał te opinię za jasną, pełną i rzetelną i Sąd Apelacyjny w Lublinie tę opinię podziela. Zaprezentowany pogląd obrońcy oskarżonego, iż stan upojenia alkoholowego oskarżonego w chwili popełnienia przypisanych mu czynów wpłynął na jego możliwość pokierowania swoim postępowaniem i rozpoznania znaczenia swych czynów jest nietrafny nie tylko z uwagi na treść art. 31§3 k.k. lecz także na fakt, iż z wyjaśnień oskarżonego D. Z. (1), które Sąd I instancji obdarzył walorem wiarygodności wynika, iż jedynie podczas jednego ze zdarzeń, tj, zdarzenia z nocy z 30 września na 1 października 2021 roku, podczas którego ofiarą była J. Z. był pod wpływem alkoholu, spożywając wcześniej z ojcem wódkę w nieustalonej ilości lecz z tychże wyjaśnień jednoznacznie wynika, iż pamięta on przebieg tego zdarzenia i był w stanie rozumieć to co się dzieje i kierować swoim postępowaniem.

Ad punkt III/ zarzut apelacji obrońcy oskarżonego D. Z. (1) o orzeczeniu wobec niego jakoby rażąco niewspółmiernej kary jest także niezasadny.

Dla porządku podnieść należy, iż zarzut ten dotyczy kary jednostkowej wymierzonej oskarżonemu D. Z. (1) za czyn opisany w punkcie III wyroku – całość argumentacji skarżącego zawarta w jej uzasadnieniu dotyczy tego czynu. W tej sytuacji Sąd Apelacyjny w Lublinie poddał jednak kontroli całość orzeczenia o karze, tj. w zakresie kar jednostkowych wymierzonych za czyny opisane w punkcie I, II i III wyroku oraz orzeczonej wobec D. Z. (1) kary łącznej.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że z rażącą niewspółmiernością kary za określone przestępstwo mamy do czynienia wówczas, gdy na podstawie wszystkich okoliczności mających wpływ na jej wymiar można ustalić, że zachodzi wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej przy prawidłowym zastosowaniu dyrektyw wymiaru kary zawartych w art. 53 k.k. i dalszych ( wyrok Sądu Najwyższego z 14 grudnia 1973 roku w sprawie III KR 254\73 – OSNPG 3-4\1974 poz. 51, wyrok Sądu Najwyższego z 2 lutego 1995 roku w sprawie II KRN 198\94 – OSN Prok. i Pr. 6\1995 poz.18). Nie chodzi w tej sytuacji o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę zasadniczą, która powodowałaby, iż karę wymierzoną dotychczas należałoby traktować jako rażąco niewspółmierną, z uwagi na jej łagodność lub surowość.

Wracając do treści apelacji obrońcy oskarżonego D. Z. (1) skarżący, podnosząc powyższy zarzut, sprecyzował go w ten sposób, że rażąca niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu za czyn opisany w punkcie III wynika z błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i uznaniu, że okoliczności sprawy przemawiają za surową karę podczas gdy szereg okoliczności łagodzących takich jak niekaralność oskarżonego, prowadzony ustabilizowany tryb życia przemawia za wymierzeniem kary łagodniejszej.

Twierdzenie to nie jest słuszne. Przede wszystkim podkreślić należy, iż sąd I instancji w sposób prawidłowy ustalił, zarówno stopień winy D. Z. (1), jak i stopień społecznej szkodliwości jego czynu. Zwrócić uwagę należy na brutalny charakter tego czynu i wielość działań podejmowanych przez oskarżonego wobec pokrzywdzonej J. I.. W tej sytuacji wymierzona mu kara 5 lat pozbawienia wolności a więc kara w wymiarze dalekim od górnej granicy zagrożenia ustawowego za tego rodzaju czyn nie można uznań za rażąco niewspółmiernie surową.

Wracając do wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych za obydwie zbrodnie zabójstwa to przypomnieć należy, iż wymierzając karę Sąd winien mieć na uwadze przesłanki jej wymiaru zawarte w art. 53 k.k. a więc całość okoliczności podmiotowo-przedmiotowych. Należy wskazać okoliczności zarówno łagodzące jak i obciążające oskarżonego i wreszcie uzasadnić, że orzeczona kara jest adekwatna do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu i spełnia cele kary w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. I w tej sprawie stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy tak właśnie postąpił – wziął pod uwagę wszelkie okoliczności podmiotowo-przedmiotowe. W kontekście kary rozważał fakt działania oskarżonego w zamiarze ewentualnym a nie bezpośrednim, w zamiarze nagłym a nie zaplanowanym,, motywację oskarżonego, jego sposób działania a także właściwości i warunki osobiste oskarżonego

Sąd Okręgowy w Radomiu uznał, iż jedynie kary pozbawienia wolności o takim a nie innym wymiarze spełnią w stosunku do oskarżonego D. Z. (1) wymogi określone w art. 53 k.k. i jednocześnie rozumiane a contrario wskazuje dlaczego inne kary tych wymogów nie spełnią. W żadnym razie nie można stwierdzić, iż Sąd Okręgowy w Lublinie nie uwzględnił motywacji oskarżonego D. Z. (1) i stopnia jego winy – w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku jednoznacznie na ten temat się wypowiedział ( uzasadnienie k 6408v - 6410 ) podobnie zresztą szeroko uzasadnił wysoki stopień społecznej szkodliwości jego czynu.

Jeśli chodzi o karę jednostkowe wymierzone D. Z. (1) za czyny opisane w punktach I i II wyroku to spełniają one wymogi z art. 53 k.k. – w żadnym razie nie mogą być uznane za rażąco niewspółmiernie surowe.

Także prawidłowo – zgodnie z treścią art. 85§1 i 2 k.k. i art. 88 k.k. została orzeczona wobec oskarżonego D. Z. (1) kara łączna dożywotniego pozbawienia wolności.

Reasumując : w żadnym razie, zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie, kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemu D. Z. (1) za poszczególne popełnione przez niego czyny jak i orzeczonej wobec niego kary łącznej nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surową.

Wniosek

W apelacji obrońca oskarżonego sformułował wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie kary łącznej pozbawienia wolności i uniewinnienie oskarżonego D. Z. (1) od popełnienia zarzucanych mu czynów

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek niezasadny w świetle argumentacji przedstawionej przy omawianiu zarzutów apelacji ( wcześniejsza część uzasadnienia).

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Brak

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Apelacyjny w Lublinie w całości utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie za wyjątkiem zmiany dotyczącej zaliczenia okresu tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonej wobec oskarżonego łącznej kary dożywotniego pozbawienia wolności.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W związku z nieuwzględnieniem apelacji obrońcy oskarżonego D. Z. (1) w jakimkolwiek zakresie Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł jak wyżej.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

W punkcie VI wyroku na poczet orzeczonej wobec oskarżonego D. Z. (1) kary dożywotniego pozbawienia wolności zaliczono okres jego tymczasowego aresztowania od dnia 4 marca 2022 roku godz. 6.30 do dnia 4 października 2024 roku godz. 6.30

Zwięźle o powodach zmiany

Zmiana powyższa wynika z wprowadzenia wobec oskarżonego D. Z. (1) kary pozbawienia wolności w okresie od dnia 4 października 2024 roku do dnia 2 kwietnia 2026 roku godz. 6.30 ( zawiadomienie k -6062 )

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Punkt III

Na podstawie art. 63§1 k.k. Sąd Apelacyjny w Lublinie zaliczył na poczet orzeczonej wobec D. Z. (1) kary pozbawienia wolności okres jego tymczasowego aresztowania również od dnia 2 kwietnia 2026 roku godz. 6.30 roku do dnia 22 kwietnia 2026 roku.

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Punkt VI

Sąd Apelacyjny w Lublinie na podstawie art. 624§1 k.p.k. zwolnił D. Z. (1) od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postepowanie odwoławcze uznając, iż ich uiszczenie byłoby dla niej zbyt uciążliwe z uwagi na jego sytuację rodzinną i majątkową.

7.  PODPIS

Dorota Janicka Wojciech Zaręba Jacek Michalski Agnieszka Pawłowska Adriana Orzechowska

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego D. Z. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Uznanie oskarżonego za winnego popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana