Wyrok z 29 listopada 2012, sygn. II Ka 311/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 listopada 2012 r.

Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny

w składzie:

Przewodniczący SSO. Anna Łaszczych – spr.

Sędziowie SSO. Magdalena Dąbrowska

SSO. Ryszard Warda

Protokolant Dorota Dziczek

przy udziale Prokuratora O.. Andrzeja Ołdakowskiego

oskarżycieli posiłkowych D. W. i B. K.

po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r.

sprawy S. E.

oskarżonego z art. 177§2 kk

na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce

z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt. II K 1528/10

o r z e k a :

- utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną

- zasądza od oskarżonego S. E. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 złotych tytułem kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, w tym kwotę 300 złotych tytułem opłaty

- zasądza od oskarżonego S. E. na rzecz oskarżyciela posiłkowego B. K. kwotę 516,60 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze,

Sygn. akt II Ka 311/12

UZASADNIENIE

S. E. został oskarżony o to, że:

W dniu 18 września 2010 roku w miejscowości Z., gm. M., kierując samochodem marki R. (...) nr rej (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone w art. 16 ust. 1 oraz 3 ust. 1 w ten sposób, że bez uzasadnionego powodu przekroczył os jezdni, poruszając się lewym pasem ruchu, przeznaczonym dla pojazdów jadących w przeciwnym kierunku, w wyniku czego najechał na wykonującego prace porządkowe przy wjeździe do swojej posesji C. S., który w następstwie potrącenia doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia mózgu, krwiaka śródmózgowego, złamania wyrostka poprzecznego i wyrostków stawowych kręgu C7, złamania żeber VI, VII, IX po stronie lewej, które spowodowały stan realnie zagrażający życiu w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kk oraz trwający do chwili obecnej stan śpiączki

tj. o czyn z art. 177 § 2 kk

Sąd Rejonowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 11 maja 2012 roku w sprawie II K 1528/10 :

- S. E. uznał za winnego tego, że nie posiadając uprawnień do kierowania pojazdami samochodowymi określonej kategorii, ani uprawnień do kierowania innymi pojazdami mechanicznymi w myśl ustawy prawo o ruchu drogowym, w dniu 18 września 2010 r. w miejscowości Z., gm. M., kierując samochodem marki R. (...) o nr rej. (...) umyślne naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone w art. 16 ust. 1 oraz 3 ust. 1 w ten sposób, że bez uzasadnionego powodu przekroczył oś jezdni, poruszając się lewym pasem ruchu, przeznaczonym dla pojazdów jadących w przeciwnym kierunku, w wyniku czego uderzył pojazdem w znajdującego się na tym pasie ruchu i wykonującego prace porządkowe przy wjeździe do swojej posesji C. S., który w następstwie potrącenia doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia mózgu, krwiaka śródmózgowego, złamania wyrostka poprzecznego i wyrostków stawowych kręgu C7, złamania żeber VI, VIII, IX po stronie lewej, które spowodowały stan realnie zagrażający życiu a w dniu 30.12. 2010 roku skutkowały zgonem C. S., to jest czynu wypełniającego dyspozycję art. 177 § 2 kk i za tak przypisany czyn na podstawie tego przepisu skazał go na karę 2 ( dwóch ) lat pozbawienia wolności;

- na podstawie art. 42 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego S. E. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat

- zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym kwotę 300 ( trzysta) złotych tytułem opłaty

Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego. Obrońca zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego.

Na zasadzie art. 427 § 2 i art. 438 pkt 3 wyrokowi zarzucił :

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść a polegający na stwierdzeniu, że oskarżony umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone w art. 16 ust 1 oraz 3 ust 1, w ten sposób, że bez uzasadnionego powodu przekroczył oś jezdni, poruszając się lewym pasem ruchu, przeznaczonym dla pojazdów jadących w przeciwnym kierunku, w wyniku czego uderzył pojazdem w znajdującego się na tym pasie ruchu C. S., nieuwzględniając faktu przyczynienia się pokrzywdzonego do zaistnienia wypadku, poprzez nieuzasadnione przebywanie pokrzywdzonego na jezdni

- naruszenie prawa procesowego a mianowicie art. 4, art. 410 i art. 424 § 1 pkt 1 kpk, która miała wpływ na treść wyroku, a wynika z oparcia orzeczenia o winie oskarżonego tylko na dowodach obciążających i pominięcie dowodów korzystnych dla oskarżonego, bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska, zwłaszcza wyjaśnień oskarżonego, z których wynika, że pokrzywdzony wszedł na jezdnię nagle, oskarżony próbował uniknąć uderzenia w pieszego, jednak z uwagi na jego zachowanie nie było to możliwe.

Wskazując na powyższe obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie z daleko posuniętej ostrożności zmianę wyroku i znaczne złagodzenie kary pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie jej wykonania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego S. E. jest oczywiście bezzasadna i nie została uwzględniona.

Nietrafny jest podnoszony w apelacji przez obrońcę oskarżonego zarzut naruszenia prawa procesowego, a mianowicie art. 4, art. 410 i art. 424 § 1 pkt 1 kpk, która miała wpływ na treść wyroku. Podkreślić należy, że Sąd Rejonowy bardzo dokładnie przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie i wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały należycie wyjaśnione. Sąd Rejonowy badał oraz uwzględniał okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego S. E., a zatem nie naruszył zasady obiektywizmu określonej w art. 4 kpk. Podstawę wyroku, który zapadł w sprawie stanowi całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Chybiony jest podnoszony w apelacji zarzut obrazy art. 410 kpk. Obrońca oskarżonego podnosząc w apelacji zarzut obrazy przepisów prawa procesowego nie wskazuje w zasadzie na czym obraza ta miałaby polegać. Obrońca ogranicza się w apelacji do odmiennej oceny dowodów, a w szczególności wyjaśnień oskarżonego S. E., które jego zdaniem są wiarygodne i eksponuje w uzasadnieniu apelacji te fragmenty wyjaśnień, które są korzystne dla oskarżonego. Wyjaśnienia oskarżonego są jednym z dowodów, ale nie jedynym i jak każdy dowód w sprawie podlegają analizie i ocenie Sądu. Sąd Rejonowy dokonał wnikliwej analizy wyjaśnień oskarżonego S. E. i należycie uzasadnił w jakiej części te wyjaśnienia uznał za wiarygodne, a w jakiej odmówił im wiary. Obrońca oskarżonego w uzasadnieniu apelacji podważa wiarygodność zeznań świadka pasażera samochodu, którym kierował oskarżony w chwili wypadku, podnosząc jego stan nietrzeźwości. Istotnie świadek P. E. znajdował się w stanie nietrzeźwości, co wynika jednoznacznie z protokołu użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego . O godz. 15.01 świadek miał stwierdzone 0,31 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu ( k. 2), a o godz. 16.20 -0,12 mg/l i o godz. 16.39 – 0,09 mg/l ( k. 3) . Nie był to zatem taki stan nietrzeźwości, który miałby istotny wpływ na możliwość postrzegania, a następnie odtwarzania przez świadka przebiegu wypadku, jak trafnie stwierdził Sąd Rejonowy. Sąd Okręgowy podzielił w pełni stanowisko Sądu I instancji co do wiarygodności zeznań świadka P. E..

Za całkowicie chybiony uznać należy zarzut obrazy przepisu art. 424 § 1 pkt 1 kpk. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji w pełni odpowiada wymogom określonym w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska obrońcy, że w sprawie zachodzi konieczność weryfikacji wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka zdarzenia przez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, który dokonałby rekonstrukcji tego wypadku. Materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala bez żadnych wątpliwości ustalić przebieg wypadku, a także kto ponosi winę za jego spowodowanie i nie ma potrzeby powoływania biegłego z zakresu ruchu drogowego. Podnieść należy, że obrońca oskarżonego dopiero w apelacji podniósł kwestię tego dowodu, a występował w postępowaniu przed Sądem I instancji od początku procesu.

Bezzasadny jest podnoszony w apelacji przez obrońcę oskarżonego S. E. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych przez Sąd za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść. Sąd Rejonowy poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, które znajdują pełne potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach. Z dowodów zebranych w sprawie wynika, że oskarżony S. E. nie posiada w ogóle uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi jakiegokolwiek rodzaju, ale jest właścicielem samochodu osobowego marki R. (...) nr rej. (...). W dniu 18 września 2010 roku około godz. 14.00 oskarżony pojechał swoim samochodem do sklepu spożywczego w miejscowości Z. wraz z bratem P. jako pasażerem. W drodze powrotnej jadąc drogą Z. – C., która była remontowana, oskarżony początkowo jechał prawidłowo prawym pasem, właściwym dla kierunku jazdy. Po pewnym czasie zjechał na lewy pas ruchu, na którym wylano nową, asfaltową nawierzchnię. Przed łukiem drogi oskarżony zobaczył znajdującego się na drodze C. S., który z łopatą wykonywał prace porządkowe w pobliżu osi jezdni i był odwrócony tyłem do nadjeżdżającego samochodu. Oskarżony jechał z prędkością 40-50 km/godz. Kiedy samochód znajdował się w bliskiej odległości od C. S., ten zaczął schodzić z nowo wylanej warstwy asfaltu na pobocze. Oskarżony S. E. nie potrafił zdecydować się jaki manewr wykonać, w odległości 10 – 15 metrów od pieszego zaczął gwałtowanie hamować, jednak samochód nie wyhamował i przodem centralno – lewą stroną uderzył w pieszego. C. S. po uderzeniu w maskę i przednią szybę samochodu spadł na drogę ( zeznania świadka P. E., protokół oględzin pojazdu i miejsca wypadku, szkic miejsca wypadku, materiał poglądowy). W wyniku wypadku doznał on ciężkich obrażeń ciała m.in. stłuczenia mózgu, krwiaka śródmózgowego i w stanie ciężkim przewieziony został do szpitala. C. S. przebywał w szpitalu w O., w Szpitalu (...) w W. i w Zakładzie (...) w B., gdzie zmarł w dniu 30 grudnia 2010 roku. Z opinii Zakładu Medycyny Sądowej (...) w B. wynika jednoznacznie, że pierwotną przyczyną zgonu C. S. był poważny uraz czaszkowo – mózgowy powstały w następstwie wypadku drogowego dnia 18 września 2010 roku. Biegli nie stwierdzili jakichkolwiek nieprawidłowości w leczeniu C. S., a występujące w leczeniu powikłania były typowe ( k. 207 – 214).

W świetle powyższych ustaleń wina oskarżonego S. E. nie budzi żadnych wątpliwości. Słusznie Sąd Rejonowy uznał, że oskarżony naruszył umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Winę za wypadek ponosi wyłącznie oskarżony S. E.. Wbrew temu, co twierdzi obrońca w apelacji, pokrzywdzony nie przyczynił się do zaistnienia wypadku. Do wypadku nie doszłoby gdyby oskarżony poruszał się prawidłowo prawym pasem jezdni. W Polsce kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny. Oskarżony poruszał się lewym pasem ruchu, przeznaczonym dla pojazdów jadących w przeciwka. Oskarżony widział pieszego ze znacznej odległości i praktycznie nie podjął żadnych manewrów obronnych. Oskarżony kierował samochodem pomimo tego, że nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi jakiegokolwiek rodzaju. Zakup samochodu i korzystanie z niego przez oskarżonego świadczy o wyjątkowym braku rozwagi ze strony oskarżonego. Naruszenie przez oskarżonego S. E. podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym było świadome i rażące, a jego skutki wyjątkowo tragiczne.

Sąd Okręgowy w całości podzielił także stanowisko Sądu I instancji w zakresie wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego. Sąd Rejonowy bardzo dokładnie uzasadnił swoje stanowisko i miał na uwadze wszystkie okoliczności przedmiotowe i podmiotowe sprawy, w przeciwieństwie do obrońcy, który w apelacji podnosi jedynie niektóre z okoliczności podmiotowych, a pomija zupełnie pozostałe kwestie mające istotny wpływ na wymiar kary, o których była mowa wyżej. Oskarżony absolutnie nie zasługuje na warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności.

Z tych względów z mocy art. 437 § 1 kpk Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.

O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze i opłatach orzeczono na zasadzie art. 636 § 1 kpk i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1997 r o opłatach w sprawach karnych z późniejszymi zmianami.