Wyrok z 12 kwietnia 2017, sygn. II C 216/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 kwietnia 2017 roku

Sąd Okręgowy w Gliwicach Wydział II Cywilny Ośrodek (...) w R.

w składzie:

Przewodniczący: SSO Elżbieta Gawlik

Ławnicy:

/

Protokolant: Hanna Świątek

po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 roku w Rybniku

sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. w S.

przeciwko (...) Sp. z o.o. w Ś.

o zapłatę

1)  zasądza od pozwanej (...) Sp. z o.o. w Ś. na rzecz (...) Sp. z o.o. w R. kwotę 139.635,48 zł (sto trzydzieści dziewięć tysięcy sześćset trzydzieści pięć 48/100 złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 13.04.2016 roku do dnia zapłaty;

2)  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 14.199,00 zł (czternaście tysięcy sto dziewięćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kwota 7.217,00 zł (siedem tysięcy dwieście siedemnaście złotych) stanowi zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt II C 216/16

UZASADNIENIE

Powódka (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. wniosła o zasądzenie od pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ś. na rzecz przypozwanej w pozwie (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. kwoty 139.635,48 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 13.04.2016 r., o zawiadomienie (...) Sp. z o.o. w R. o niniejszym procesie i wezwanie jej do udziału w sprawie w charakterze przypozwanej w trybie art. 887 § 2 k.p.c. W uzasadnieniu pozwu podała, że jest wierzycielem przypozwanej (...) Sp. z o.o. , a to na podstawie prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 23.05.2013 r. Sądu Okręgowego w Kielcach Wydziału VII Gospodarczego w sprawie sygn. VII GNc 123/13, którym Sąd zasądził od (...) Sp. z o.o. w R. na rzecz (...) Sp. z o.o. w S. kwotę 370.273,79 zł wraz z odsetkami oraz kosztami procesu w kwocie 11.846 zł. W celu wyegzekwowania zasądzonej należności powódka wystąpiła do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ciechanowie M. W. z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, które toczy się pod sygn. akt Km 1046/15. W postępowaniu egzekucyjnym ustalone zostało , że dłużnikowi powódki - (...) Sp. z o.o. w R. przysługuje wierzytelność względem (...) Sp. z o.o. w Ś., wobec czego Komornik dokonał jej zajęcia. W tej sytuacji pozwana przelała na rachunek Komornika kwotę 16.605 zł tytułem zapłaty przysługującej przypozwanej od niej i oświadczyła pismem z dnia 25.06.2015 r., że -po opisanej zapłacie -dłużnikowi (przypozwanej) przysługuje jeszcze od wierzyciela (pozwanej) wierzytelność w wysokości 325.335 zł. Pomimo powyższego oświadczenia oraz bezspornie istniejącej po stronie przypozwanej wierzytelności wobec pozwanej, pozwana dokonała zwrotu jedynie części należności na rachunek Komornika. Wobec braku spłaty pozostałej części należności, powódka pismem z dnia 7.01.2016 r. wezwała pozwaną do zapłaty pozostałej części należności na rachunek Komornika pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Ponieważ zapłata nie nastąpiła, powódka niniejszym pozwem dochodzi od pozwanej jako dłużnika zajętej wierzytelności, 139.635,48 zł tytułem pozostałej kwoty przysługującej jej względem przypozwanej zgodnie z zaświadczeniem Komornika z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od daty jego wystawienia w trybie art. 887 § 1 k.p.c. w związku z art. 902 k.p.c. Powyższe przepisy powódka przywołuje też jako podstawę swojego powództwa, podnosząc że legitymują ją one do wykonywania wszelkich praw i roszczeń dłużnika (przypozwanej) z mocy samego zajęcia wierzytelności. Powódka jako wierzyciel względem (...) Sp. z o.o. może zatem domagać się od pozwanej ( (...) Sp. z o.o.) jako dłużnika przypozwanej , zapłaty istniejącej i wymagalnej wierzytelności jaka przysługuje dłużnikowi, przy czym przywołane wyżej przepisy obligują powódkę do przypozwania dłużnika, przeciwko któremu toczy się postępowanie egzekucyjne.

W odpowiedzi na pozew pozwana (...) Sp. z o.o. w Ś. wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zaprzeczyła wszelkim żądaniom i twierdzeniom powództwa z wyjątkiem tych, które zostaną przez nią wprost przyznane podnosząc, że powódka nie posiada interesu prawnego w tak ukształtowanym powództwie. Zdaniem pozwanej w niniejszej sprawie występuje tzw. podstawienie procesowe co oznacza, że powołane jak wyżej przepisy dają uprawnienie wierzycielowi egzekwowanemu do bezpośredniego dochodzenia roszczenia wobec trzeciodłużnika. Powództwo winno zatem skutkować oddaleniem, jak również z uwagi na to że jest ono przedwczesne. Pozwana przyznała, że ze Spółką (...) zawarła w dniu 8.10.2013 r. Umowę handlową dotyczącą przeniesienia koncesji nr (...)/p z dnia 28.10.2009 r. uprawniającą do poszukiwania i rozpoznawania złóż metanu z pokładów węgla kamiennego w obszarze (...) , i z tego tytułu zobowiązała się zapłacić na rzecz (...) cenę sprzedaży w wysokości 300.000 zł netto. Podniosła, że elementem przedmiotowo istotnym Umowy było ustalenie zasad płatności w ten sposób, że zapłata ceny miała następować na podstawie wystawionej przez (...) i przesłanej pozwanej faktury VAT, a brak faktury uprawniało (...) do wstrzymania płatności. W toku rozmów handlowych pomiędzy pozwaną a przypozwaną doszło do porozumienia o zmianie sposobu zapłaty ceny zbycia, co nastąpiło ostatecznie Aneksem nr (...) z dnia 6.10.2014 r. W dokumencie tym zawarto zgodną wolę stron umowy, że płatność ceny nastąpi w ratach, przy czym (...) zobowiązało się do wystawienia faktury za cały przedmiot umowy, a od daty jej wystawienia miały być liczone terminy kolejnych płatności. Powyższe, zdaniem pozwanej, miało umożliwić jej realną zapłatę ceny sprzedaży z uwzględnieniem jej możliwości finansowych, na co przypozwana przystała w toku rozmów handlowych oraz w podpisanym Aneksie. Dalej pozwana podnosi, że do dnia sporządzenia odpowiedzi na pozew przypozwana nie wystawiła jej i nie przekazała faktury VAT za cały przedmiot umowy. W tej sytuacji pozwana na podstawie § 5 ust. 7 obowiązującej w dalszym ciągu umowy zawartej pomiędzy pozwaną a przypozwaną winna wstrzymać się z płatnościami na rzecz pozwanej albowiem nie nastąpiło zdarzenie, które zgodnie z zamiarem stron umowy było podstawą do zapłaty należności umownych. Nie wystawienie przez przypozwaną faktur pozwanej daje tej ostatniej uprawnienie do wstrzymania płatności.

Równocześnie pozwana potwierdziła istnienie i wysokość wierzytelności umownej przypadającej od niej (...) na dzień 25.06.2015 r. ,co jednakże – zdaniem pozwanej - nie jest równoznaczne z tym, by wierzytelność ta była już wymagalna w całości i mogła być dochodzona czy to przez wierzyciela z Umowy, czy przez powódkę w niniejszej sprawie.

Przypozwana w sprawie (...) Sp. z o.o. w Ś. -prawidłowo zawiadomiona o toczącym się postępowaniu- nie przystąpiła do postępowania.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Bezspornym jest, że powódka jest wierzycielem przypozwanej, a ta jest wierzycielem pozwanej.

Nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 23.05.2013 r. w sprawie sygn. VII GNc 19/13 Sąd Okręgowy w Kielcach Wydział VII Gospodarczy nakazał (...) Sp. z o.o. w R., aby zapłacił (...) Sp. z o.o. w S. kwotę 370.273,79 zł z odsetkami w wysokości 13 % w stosunku rocznym od dnia 19.04.2013 r. i każdorazowymi ustawowymi odsetkami do dnia zapłaty oraz kwotę 11.846 zł tytułem kosztów procesu. Nakaz jest prawomocny i zaopatrzony w tytuł wykonawczy.

Bezspornym również jest, że (...) Sp. z o.o. w R. nie wywiązała się ze zobowiązania nałożonego na nią nakazem zapłaty, wobec czego powód (...) Sp. z o.o. w S. wystąpiła do Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ciechanowie M. W. o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, które prowadzone jest pod sygn. Km 1046/15, również z wierzytelności przysługujących dłużnikowi powoda od (...) Sp. z o.o. w Ś..

Zgodnie z informacją Komornika z dnia 24 października 2016 r. złożoną w odpowiedzi na zapytanie tutejszego Sądu w niniejszej sprawie- (...) Sp. z o.o. w R. jest wierzycielem (...) Sp. z o.o. w Ś., która dokonała wpłat na poczet zajętej wierzytelności w okresie od dnia 26.06.2015 r. do dnia 12.02. 2016 r. w łącznej wysokości 81.617 zł. W dalszym ciągu pozostaje nie pokryta po stronie powódki wierzytelność w wysokości 139.636 zł.

Wierzytelność tę powódka chce zrealizować poprzez egzekucję od dłużnika podstawionego tj. dłużnika jej dłużnika, zatem z wierzytelności przypadającej przypozwanej (...) Sp. z o.o. w R. (dłużnik powódki z nakazu zapłaty) od pozwanej (...) Sp. z o.o. będącej dłużnikiem przypozwanej Spółki. Wierzytelność przypozwanej wobec pozwanej wynika z zawarcia przez te strony Umowy handlowej zawartej w dniu 8.10.2013 r. w Ś. a dotyczącej przeniesienia koncesji posiadanej przez (...) Sp. z o.o. w R. uprawniającej ją do poszukiwania i rozpoznawania złóż metanu z pokładów węgla kamiennego na obszarze „W. „ położonym na terenie miasta W. oraz wskazanych tam ościennych (...) na rzecz (...) Sp. z o.o. w Ś. wraz w wszelkimi prawami z nią związanymi warunkowymi w rozumieniu prawa cywilnego (k.67 i n. ). Pełna realizacja postanowień umownych zgodnie z treścią Umowy nastąpić mogła jedynie w sytuacji łącznego ziszczenia się wszystkich warunków określonych w niej w § 3 ust. 2 umowy. W szczególności - przeniesienie koncesji mogło ziścić się dopiero wskutek wydania przez Ministra Środowiska decyzji administracyjnej w postaci postanowienia o przeniesieniu koncesji z (...) Sp. z o.o. w R. na (...) Sp. z o.o. w Ś. i uprawomocnienia się decyzji w tym przedmiocie, pozytywnego wyniku procesu weryfikacji stanu faktycznego i prawnego koncesji przeprowadzonego przez (...) lub osoby działające na jego zlecenie, zmiany koncesji sprzed lub łącznie z wydaniem decyzji o przeniesieniu polegającej na przeniesieniu terminu jej obowiązywania w taki sposób, aby pomiędzy przewidzianym w decyzji zmieniającej końcowym terminem na rozpoczęcie robót wiertniczych w ramach koncesji a zmienionym okresem jej obowiązywania był zachowany czasokres co najmniej 12 miesięcy.

Te wszystkie warunki ziściły się, zatem pozwana Spółka (...) nabyła koncesję i z tego tytułu winna zapłacić pozwanej jako jej zbywcy określoną w Umowie cenę.

(...) stała się zatem dłużnikiem (...)u.

Strony w Umowie, w § 5 ustaliły, że z tytułu prawomocnego przeniesienia koncesji oraz praw z nią związanych (...) zapłaci (...) tytułem ceny nabycia, kwotę 300.000 zł powiększoną o podatek VAT. (...) zobowiązał się przesłać Spółce (...) fakturę VAT w terminie 14 dni od daty ziszczenia się wszystkich warunków nabycia koncesji jak w § 5 ust. 7 umowy. Brak faktury uprawniać miało (...) do wstrzymania płatności.

W Umowie zapisano również, że wszelkie jej zmiany wymagają formy pisemnej pod rygorem jej nieważności.

Bezspornym pomiędzy stronami jest, że przeniesienie koncesji stało się skuteczne , zatem ziściły się warunki do wystawienia przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością faktury obciążającej pozwaną (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, a mimo to faktura nie została wystawiona z uwagi na ustne porozumienie pomiędzy stronami Umowy, z którego wynika, że nabywca koncesji powiadomi zbywcę o posiadaniu środków do zapłaty. Strony Umowy uznały bowiem, że wystawienie faktury przez zbywcę koncesji naraża go na obowiązek odprowadzenia VAT-u od ceny umownej w sytuacji, gdy sama faktura nie mogłaby być zrealizowana wobec braku środków po stronie nabywcy.

Bezspornym również jest w sprawie, że Aneks do Umowy z dnia 8.10.2013 r., na który powołuje się pozwany w odpowiedzi na pozew, a którym strony miały renegocjować warunki płatności , nie został ostatecznie podpisany przez obie strony, a zatem nie obowiązuje, a o ile strony Umowy porozumiały się co do odroczenia terminu rozliczenia się, to stało się to wbrew zapisom Umowy, to jest bez zachowania formy pisemnej, zatem takie porozumienie jest nieważne z mocy § 6 ust.9 Umowy, nawet jeśli strony tejże honorują je.

Dla wystąpienia z powództwem powódka winna była przedłożyć zaświadczenie wydane przez Komornika prowadzącego na jej rzecz egzekucję w trybie art. 887 § 1 k.p.c. w związku z art. 902 k.p.c., co uczyniła. Zaświadczeniem z dnia 13.04.2013 r. Komornik stwierdził, że egzekucja zgodnie z wnioskiem wierzyciela (powódki) prowadzona jest przeciwko dłużnikowi (przypozwany) z przysługującej mu wierzytelności. Dłużnikiem zajętej wierzytelności jest (...) (pozwana), wobec której pismem z dnia 28.05.2015 r. dokonano zajęcia (k.10).

Ostatecznie bezspornym pomiędzy stronami jest także wysokość dochodzonej w pozwie kwoty.

Powyższe Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów, których wiarygodność nie była kwestionowana: z nakazu zapłaty z dnia 23.05.2013 r. Sądu Okręgowego w Kielcach Wydziału VII Gospodarczego sygn. VII GNc 123/13, z zaświadczenia z dnia 13.04.2016 r. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ciechanowie M. W. wydanego w trybie art. 887 § 1 k.p.c. w związku z art. 902 k.p.c. (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, z zajęcia wierzytelności przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ciechanowie z dnia 28.05.2015 r. na podstawie nakazu zapłaty opatrzonego klauzulą wykonalności, z oświadczenia (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia 25.06.2015 r. złożonego Komornikowi Sądowemu do czynności jak wyżej prowadzonych w sprawie sygn. Km 1046/15 na okoliczność dokonania przelewu na konto Komornika przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością tytułem wierzytelności przysługujących (...) Sp. z o.o. w R. od (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością oraz rozliczenia należności pomiędzy podmiotami jak wyżej, z wezwania do zapłaty z dnia 7.01.2016 r. skierowanego przez powoda do (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością do zapłaty na rachunek Komornika kwoty 169.546,83 zł z ustawowymi odsetkami wobec prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz rozliczenia należności dokonanego w tym piśmie przez powoda, z Umowy z dnia 8.10.2013 r. zawartej pomiędzy (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością i przypozwaną , z zeznań świadków B. M. i S. Ś. (odnośnie renegocjacji umowy sprzedaży koncesji i jej efektów oraz sposobu jej dalszego wykonywania przez strony, którym Sąd dał wiarę co do wiarygodności ich zeznań, jednakże odmiennie ocenił przedstawiane przez nich okoliczności , czemu dał wyraz w ustaleniach), z kopii faktur wystawionych przez przypozwaną pozwanej oraz zbiorczych potwierdzeń zapłat tych faktur na okoliczność rozliczeń między stronami.

Sąd zważył :

Podstawą powództwa jest art. 887 §1 k.p.c. w związku z art. 902 k.p.c. , zgodnie z którym z mocy samego zajęcia wierzytelności wierzyciel (powódka ) może wykonywać wszelkie prawa i roszczenia dłużnika ( (...) Sp. z o.o. w R.) .

Wierzyciel, aby mógł skorzystać z uprawnień jak wyżej powinien dysponować stosownym dokumentem. Jest nim zaświadczenie Komornika, które to powódka złożyła przy pozwie. Wobec tego, że zaświadczenie jest dowodem potwierdzającym uprawnienia wierzyciela do dokonania czynności obejmujących dochodzenie praw i roszczeń dłużnika, dokument taki powinien wskazywać osobę wierzyciela i dłużnika, rodzaj i wysokość zajętej wierzytelności, a także tytuł zajęcia. Zaświadczenie przedłożone przez powódkę spełnia powyższe wymogi.

Odnosząc się do zarzutów pozwanego, jakoby powódka winna egzekwować swoje należności wprost od dłużnika drugorzędnego, Sąd zważa że artykuł 887 poza określeniem w §1 uprawnień, jakie wynikają dla wierzyciela egzekwującego z mocy dokonanego zajęcia , w §2 reguluje kwestię powództwa tegoż wierzyciela przeciwko dłużnikowi zajętej wierzytelności, zwanemu także podłużnikiem. Jest to powództwo o szczególnym charakterze. Jego swoistość wynika z przyjętego w § 1 rozwiązania polegającego na tym, że na skutek zajęcia dochodzi do podstawienia wierzyciela egzekwującego we wszystkie prawa i roszczenia dłużnika związane z zajętą wierzytelnością.

Odrębności powództwa wierzyciela przeciwko dłużnikowi zajętej wierzytelności (poddłużnikowi, pracodawcy) oraz opartego na tym powództwie procesie polegają na tym, że:

-wierzyciel egzekwujący oraz poddłużnik czerpią legitymację procesową - odpowiednio czynną i bierną - z racji wspomnianego podstawienia umożliwiającego wierzycielowi egzekwującemu skierowanie przeciwko poddłużnikowi roszczeń przysługujących dłużnikowi egzekwowanemu wobec poddłużnika. Innymi słowy, w procesie opartym na tym szczególnym powództwie wierzyciel, jako powód, nie dochodzi roszczeń mu przysługujących (własnych praw), lecz realizuje roszczenia, jakie przysługują od dłużników egzekwowanemu. Skoro przedmiotem procesu nie jest roszczenie przysługujące wierzycielowi egzekwującemu, a tenże jest tylko substytutem procesowym (ustawowym) podstawionym w prawa dłużnika, dochodzącym wprawdzie we własnym imieniu, ale jednak roszczeń przysługujących egzekwowanemu dłużnikowi, to wierzyciel taki jako powód, może jedynie samodzielnie dokonywać czynności procesowych, nie może natomiast samodzielnie dysponować przedmiotem sporu (E. W. Postępowanie zabezpieczające i egzekucyjne 1972, s. 400).

Z istoty substytucji wynika, że powód (wierzyciel egzekwujący) nie może domagać sie w takim procesie od pozwanego poddłużnika zasądzenia roszczenia (wierzytelności) do swoich rąk lecz może żądać zasądzenia takiego roszczenia wyłącznie na rzecz dłużnika egzekwowanego. Nie oznacza to, że zasądzoną należność zrealizuje dłużnik egzekwowany. Wierzyciel egzekwujący, jako powód, po wyroku uzyska tytuł wykonawczy i skieruje go do wykonania. Należność objęta treścią tego tytułu, mimo że opiewać będzie na rzecz dłużnika egzekwowanego, w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na wniosek wierzyciela egzekwującego nie zostanie przekazana dłużnikowi egzekwowanemu lecz - zgodnie z dokonanym zajęciem - komornik przekaże zajętą część wierzytelności wierzycielowi egzekwującemu;

-dłużnik egzekwowany „powinien zostać przypozwany". Przypozwanie jest to zawiadomienie przez stronę osoby trzeciej o toczącym się procesie i wezwanie tej osoby do wzięcia w nim udziału. Osoba ta może zgłosić swe przystąpienie do sprawy w charakterze interwenienta ubocznego aż do zamknięcia rozprawy w drugiej instancji. Jeśli tego nie uczyni, nie będzie mogła - w przyszłym procesie wszczętym przez siebie przeciwko stronie przypozywającej albo w procesie (np. regresowym) wszczętym przez tę stronę przeciwko osobie przypozwanej - podnieść zarzutu błędnego rozstrzygnięcia sprawy lub wadliwego prowadzenia procesu, do którego, mimo że została przypozwana, nie przystąpiła jako interwenient uboczny. Przypozwanie spełnia więc dwa cele: po pierwsze - osoba przypozwana dowiaduje się o procesie, którego wynik może oddziaływać na jej sferę prawną, co uzasadnia zgłoszenie przez nią interwencji ubocznej w celu wspomagania strony (np. podnoszenie okoliczności lub zarzutów nieznanych stronie), po drugie - przypozwanie chroni stronę przed zarzutem wadliwego prowadzenia procesu (exceptio male gesti processus). Szczególny charakter przypozwania przewidzianego w art. 887 § 2 polega na tym, że jest ono obligatoryjne („wierzyciel powinien przypozwać dłużnika"). Ze szczególnymi wypadkami przypozwania, ze względu na jego obowiązkowy charakter, mamy do czynienia m.in. w sytuacjach przewidzianych w art. 261 i 573 k.c. (szerzej por. H. Pietrzkowski, Zarys metodyki..., s. 117 i n.). Wobec tego, że przypozwanie nie podlega ocenie sądu z punktu widzenia jego celowości czy też zasadności, tym bardziej nie może podlegać takiej ocenie gdy jest ono obligatoryjne. Jeśli zatem pismo przypozywające spełnia wskazane przez ustawę warunki (art. 84 § 2), sąd powinien niezwłocznie doręczyć je osobie przypozwanej (dłużnikowi egzekwowanemu). Od woli dłużnika egzekwowanego zależeć będzie, czy zgłosi interwencję uboczną po stronie powoda (wierzyciela egzekwującego). Wobec tego, że wyrok prawomocny będzie wywierał skutek prawny bezpośrednio między pozwanym pracodawcą a dłużnikiem egzekwowanym, jego interwencja ma charakter interwencji samoistnej -art. 81(Henryk Pietrzykowski, Komentarz do art. 887 kodeksu postępowania cywilnego ;LEX OMEGA dla Sądów 2015, 46/2016).

Skoro zatem powódka jest wierzycielem (...) Sp. z o.o., to może domagać się od dłużnika tej ostatniej, zapłaty istniejącej i wymagalnej wierzytelności , aczkolwiek – nie jak w stanowisku pozwanego w odpowiedzi na pozew- to jest nie wprost na swoją rzecz, ale może czynnie dochodzić zapłaty długu należnego swojemu dłużnikowi od podmiotu trzeciego, który w niniejszym postępowaniu staje się pozwanym. Gramatyczna i celowościowa wykładnia art. 887 §1 k.p.c. wskazuje, że realizację celu egzekucji należności powódki gwarantuje przede wszystkim zakaz dokonywania jakichkolwiek należności do rąk jej dłużnika .Uprawnienia wierzyciela w postaci „ wykonywania wszelkich praw i roszczeń dłużnika„ w nauce dzielone są na materialnoprawne i procesowe. Tu mamy do czynienia z dochodzeniem roszczeń w ramach uprawnień procesowych. Wierzyciel może dokonywać czynności jedynie w celu zaspokojenia należności wynikającej z tytułu wykonawczego, nie może natomiast wykonywać czynności niekorzystnych dla dłużnika , niemających na celu zaspokojenia tych należności. Bezspornym jest, że powódka dysponuje tytułem wykonawczym dla dochodzenia swych roszczeń, jest nim nakaz zapłaty opatrzony klauzulą wykonalności. Bezspornym też jest ,że dochodzi swych praw w ramach kwoty zasądzonej na jej rzecz od przypozwanej nakazem zapłaty i mieszczącej się w nominalnych granicach wierzytelności swojej dłużniczki w stosunku do pozwanej w niniejszej sprawie.

Okoliczność, że przypozwana nie przystąpiła do udziału w postępowaniu nie ma znaczenia dla niniejszego procesu, rodzi jedynie skutki dla niej samej , co wskazane zostało powyżej.

Pozwany w toku procesu zarzucał, że jego zobowiązanie względem przypozwanego nie jest jeszcze wymagalne, zatem powódka realizując swoje uprawnienie w trybie art. 887 k.p.c. nie może żądać zaspokojenia swoich roszczeń z zapłaty za nabycie koncesji z tytułu Umowy z dnia 8.10.2013 r.

Argumentuje, że strony w Umowie, w § 5 ustaliły że z tytułu prawomocnego przeniesienia koncesji oraz praw z nią związanych (...) zapłaci (...) tytułem ceny nabycia, kwotę 300.000 zł powiększoną o podatek VAT, (...) zobowiązał się przesłać Spółce (...) fakturę VAT w terminie 14 dni od daty ziszczenia się wszystkich warunków nabycia koncesji jak w § 5 ust. 7 umowy, jednakże brak faktury uprawniać miało (...) do wstrzymania płatności. Powołała się również odpowiedzi na pozew na Aneks do Umowy, którym strony renegocjowały warunki płatności z tytułu przeniesienia koncesji, zatem dokonując zmiany Umowy w tym zakresie w taki sposób – zachowały formę pisemną, która zastrzeżona jest dla wszelkich zmian Umowy pod rygorem ich nieważności.

Ostatecznie bezspornym stało się, że Aneks nie został sporządzony, zatem powyższy argument należy uznać za chybiony. Wbrew zeznaniom świadka P. K. (k.147 )umowa pomiędzy pozwaną i przypozwaną co do zmiany warunków płatności, jakkolwiek świadczy o dobrych relacjach handlowych pomiędzy stronami Umowy, to z pewnością nie jest sama w sobie czynnością cywilnoprawną ,a jedynie porozumieniem co do zachowań wobec skutków przepisów prawa podatkowego. Wobec powyższego, z całą pewnością (...) winien przesłać Spółce (...) fakturę VAT w terminie 14 dni od daty ziszczenia się wszystkich warunków nabycia koncesji jak w § 5 ust.7 Umowy, a że warunki do żądania zapłaty, o których mowa w Umowie ziściły się, to przypozwana ma prawo dochodzić zapłaty. Skoro do tej pory nie wystawiła pozwanej faktury, a zgodnie z treścią Umowy miała ją wystawić jednorazowo na całość kwoty tytułem zapłaty za przeniesienie koncesji, to wyrok w niniejszej sprawie ją zastąpi.

Ostatecznie z postaw i argumentów pozwanej i przypozwanej można wywieść, że nie sprzeciwiają się one zadośćuczynieniu żądaniu pozwu co do zasady, uważają je jednak za przedwczesne w aspekcie kondycji finansowej pozwanej , która w perspektywie kilku najbliższych miesięcy spodziewa się finansowego wsparcia i nie neguje, że z tych środków zrealizuje swoje zobowiązanie względem przypozwanej, co skutkować też będzie realizacją roszczeń powódki.

O odsetkach od zasądzonej kwoty orzeczono po myśli art. 481 k.c.

O kosztach Sąd orzekł po myśli art. 98 k.p.c. Składa się na nie zwrot opłaty od pozwu wniesionej przez powódkę w kwocie 6.982,00 zł oraz kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 7.217 zł zgodnie z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015.1800).