Postanowienie - I GZ 440/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 4 grudnia 2025
Teza
Oddalono zażalenie. ulgi w spłacaniu należności. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia N. Sp. k. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 250/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi N. Sp. k. w B. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 19 listopada 2024 r. nr EDYHAŁ/Nr 1205/2024 w przedmiocie umorzenia opłaty abonamentowej postOddalono zażalenie. ulgi w spłacaniu należności. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia N. Sp. k. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 250/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi N. Sp. k. w B. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 19 listopada 2024 r. nr EDYHAŁ/Nr 1205/2024 w przedmiocie umorzenia opłaty abonamentowej post
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
przedstawiciel ustawowy dziecka
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
4 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Tomasz Smoleń
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), postanowieniem z dnia 27 marca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 250/25; w pkt 1/ odrzucił skargę N. Sp.k. w B. (strona skarżąca, spółka) na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (organ, KRRiT) z dnia 19 listopada 2024 r., nr EDYHAŁ/Nr 1205/2024; w pkt 2/ zwrócił stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi.Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną skargą, skarżąca spółka została wezwana do usunięcia jej braków formalnych poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej spółki, tj. odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, dotyczącej skarżącej spółki i jej komplementariusza w przypadku gdy to on reprezentuje skarżącą spółkę – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało przesłane na wskazany w skardze adres spółki i doręczone w dniu 4 lutego 2025 r., mimo tego brak formalny skargi nie został usunięty w ustawowym terminie do 11 lutego 2025 r. Sąd stwierdził, że w zakreślonym terminie brak formalny skargi nie został uzupełniony.Skarżąca spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 27 marca 2025 r., zaskarżając w pkt 1/ postanowienie odrzucającego skargę na ww. decyzję organu.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości postanowienia Sądu I instancji.Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia przez pryzmat podniesionego w zażaleniu zarzutu wraz z jego argumentacją, wskazania na wstępie wymaga, że stosownie do art. 28 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają zaś obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za w pełni prawidłowe rozstrzygnięcie Sądu I instancji. Jak bowiem wynika z treści wezwania stanowiącego wykonanie zarządzenia z dnia 22 stycznia 2025 r. skarżąca spółka została wezwana do złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej spółki, tj. odpisu pełnego z krajowego rejestru sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, dotyczącej skarżącej spółki i jej komplementariusza w przypadku gdy to on reprezentuje skarżącą spółkę – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W wykonaniu tego wezwania, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, skarżąca w zakreślonym terminie nie usunęła braków formalnych skargi. Taki stan sprawy powodował, że Sąd I instancji zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co też prawidłowo uczyniono.Odnosząc się do argumentacji zażalenia zmierzającej do wskazania, że Sąd mógł i powinien samodzielnie dokonać ustaleń w zakresie sposobu reprezentacji spółki poprzez pozyskanie wydruku ze strony Krajowego Rejestru Sądowego wskazać należy, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym. Oceny tej nie podważa okoliczność, że zgodnie z zasadą jawności rejestru, wyrażoną w art. 8 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 869), WSA ma możliwość zapoznania się ze sposobem reprezentacji strony przez ogólnodostępny rejestr KRS. WSA może korzystać z pozyskiwanych samodzielnie dokumentów, lecz jedynie informacyjnie, kontrolnie, na etapie prowadzenia postępowania sądowego, nie zaś na etapie oceny, czy postępowanie to zostało wszczęte przez osobę należycie umocowaną do reprezentowania strony, która - pomimo wezwania - nie przedstawiła stosownych dokumentów. Sam fakt ujawnienia stosownych danych w rejestrze przedsiębiorców KRS, czy opublikowania ich w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, nie zwalnia strony postępowania - niezależnie od tego, czy działa osobiście, czy przez pełnomocnika - z powinności uzupełnienia braków formalnych skargi. Ciężar czynienia tych ustaleń nie może zostać przeniesiony na sąd, który nie jest zobowiązany do samodzielnego poszukiwania i weryfikowania tego rodzaju informacji. Gdyby zamiarem ustawodawcy było zwolnienie uczestnika postępowania z obowiązku przedstawienia dokumentu potwierdzającego umocowanie z uwagi na dostęp sądu do publicznych rejestrów, to stosowne wyłączenie zostałoby wyraźnie przewidziane w przepisach. Tymczasem zwolnienie strony z obowiązku dokonania określonej czynności procesowej, zwłaszcza takiej, jak uzupełnienie braku formalnego polegającego na niedołączeniu odpisu z KRS, nie może być domniemywane - musi wynikać wprost z ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2025 r., sygn. akt III FZ 298/25). Taki stan prawny jednak obowiązuje od dnia 5 listopada 2025 r. i wynika z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2025.1427). Co jednak istotne, zgodnie z art. 2 powołanej ustawy do postępowań prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Dlatego też w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego czynności podjęte przez Sąd I instancji miały swoje pełne oparcie w obowiązujących przepisach i zaskarżone rozstrzygnięcie było prawidłowe.Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.., postanowił jak w sentencji.