Wyrok - III OSK 1267/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 15 maja 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Policja, Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowyc. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1968/24 w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na postanowienie Komendanta Głównego PolicjiOddalono skargę kasacyjną. Policja, Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowyc. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1968/24 w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na postanowienie Komendanta Głównego Policji
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
inspektor PIP
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
15 maja 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Ireneusz Dukiel
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 27 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1968/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Miasta Stołecznego Warszawy (dalej także "skarżący", "Miasto") na postanowienie Komendanta Głównego Policji (dalej także "organ drugiej instancji", "Komendant", "KGP") z dnia 10 października 2024 r. nr 70/2024 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, oddalił skargę.Decyzją z dnia 8 maja 2024 r. nr 11/2024 Komendant CBŚP przydzielił M.D. tymczasową kwaterę oznaczoną nr [...] przy ul. [...] w W. o powierzchni użytkowej 36,47 m2.Pismem z dnia 19 września 2024 r. Miasto Stołeczne Warszawa, reprezentowane przez Burmistrza Dzielnicy Mokotów, złożyło do Komendanta Głównego Policji wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta CBŚP z dnia 8 maja 2024 r. nr 11/2024.Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia 10 października 2024 r. nr 70/2024, na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) dalej "k.p.a.", odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta CBŚP z dnia 8 maja 2024 r. nr 11/2024 o przydziale kwatery tymczasowej przy ul. [...] w W.W uzasadnieniu wskazał, że Burmistrz Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy nie posiadał charakteru strony w postępowaniu w przedmiocie przyznania tymczasowej kwatery, a tym samym nie posiada charakteru strony w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu tymczasowej kwatery.Pismem z dnia 25 października 2024 r. Miasto Stołeczne Warszawa złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie KGP.W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi.Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.Sąd pierwszej instancji wskazał, że co do zasady istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji publicznej. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnego podmiotu wyłącznie wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tego podmiotu.W ocenie Sądu pierwszej instancji brak jest w rozpoznawanej sprawie przepisów prawa materialnego, z których strona skarżąca mogłaby wywodzić tak rozumiany interes prawny. Postępowanie w przedmiocie przydziału kwatery tymczasowej toczy się na podstawie przepisów rozdziału 8 ustawy o Policji "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów.Decyzja o przydziale kwatery tymczasowej przyznaje funkcjonariuszowi Policji prawo do tymczasowej kwatery. Decyzja taka pozostaje natomiast bez jakiegokolwiek wpływu na sferę praw i obowiązków właściciela lokalu, bowiem w tym zakresie organ nie dysponuje jakimikolwiek kompetencjami władczymi.Co istotne, kwestie dotyczące przekazania lokalu do dyspozycji organom policyjnym, czy też zrzeczenie się przez organ prawa dysponowaniem lokalem, nie następuje ani w formie decyzji administracyjnej, ani w formie postanowienia, ani w drodze innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. W przepisach prawa powszechnie obowiązującego brak jest bowiem umocowania do rozstrzygania w kwestii przekazania lokalu do dyspozycji organom policyjnym w jednej z wymienionych form przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.). Tym samym do kognicji sądu administracyjnego nie należą sprawy dotyczące przekazania lokalu mieszkalnego do dyspozycji organów policyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 834/09), czy też ewentualne spory powstałe na tle, w czyjej dyspozycji pozostaje dany lokal mieszkalny.Postępowanie dotyczące przydziału kwatery tymczasowej pozostaje zatem poza ewentualnym sporem co do znajdowania się danego lokalu w dyspozycji właściwych organów. Decyzja o przydziale kwatery nie potwierdza w sposób władczy takiej dyspozycji, a w konsekwencji nie może być w tym zakresie kwestionowana przez właściciela lokalu. Postępowanie administracyjne toczące się na podstawie art. 96 ust. 5 ustawy o Policji dotyczy wyłącznie uprawnienia policjanta do otrzymania kwatery tymczasowej, nie rozstrzyga natomiast zarówno o cywilnoprawnym statusie lokalu mieszkalnego, jak i o pozostawaniu lokalu w dyspozycji właściwych organów Policji. Spory na tym tle nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym w sprawie przydziału lokalu ani przez sądy administracyjne w sprawach ze skarg na wydane w tym trybie decyzje.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a ponadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.)), tj.a) art. 61a w związku z art. 28 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że m.st. Warszawa nie ma interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest przydział tymczasowej kwatery będącej lokalem stanowiącym własność m.st. Warszawy,w związku zb) art. 90 ustawy o Policji w związku z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny poprzez ich niezastosowanie, poprzez niezbadanie, czy lokal będący przedmiotem przydziału, a będący własnością m.st. Warszawy, pozostaje w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także zrzekł się rozprawy.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podlegała rozpoznaniu w granicach przytoczonej w niej podstawy.Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Jej istota sprowadza się do zakwestionowania stanowiska sądu pierwszej instancji oraz organu w zakresie braku interesu prawnego Miasta Stołecznego Warszawa w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu – Komendanta CBŚ Policji w przedmiocie przydziału kwatery tymczasowej funkcjonariuszowi policji (zarzut pierwszy), a w konsekwencji naruszenie art. 90 ustawy o Policji przez jego niezastosowanie i uchylenie się od zbadania, czy lokal będący własnością Miasta pozostaje w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów.Zarzut pierwszy jest nieuzasadniony. Zarzut ten został sformułowany bez wymaganej prawem staranności, lecz treść skargi kasacyjnej nie pozostawia wątpliwości, że jej autor zarzuca niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 61a § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (to jest żądanie wszczęcia postępowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu przeszkód oczywistych o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku. To zaś oznacza, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego w przypadku braku interesu prawnego wnioskodawcy może nastąpić, gdy brak ten jest oczywisty. Oczywistość ta (co do osoby niebędącej stroną) albo wynika już z podania zawierającego żądanie wszczęcia postępowania, albo została stwierdzona w wyniku jednostkowych i prostych czynności organu administracji publicznej.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafny jest pogląd Sądu wojewódzkiego znajdujący potwierdzenie w orzecznictwie, zgodnie z którym odmowa wszczęcia postępowania powinna mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma wątpliwości co do przyczyn podmiotowych takiego rozstrzygnięcia. Zastosowanie zatem art. 61a § 1 k.p.a. powinno być ograniczone zasadniczo do sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania zgłoszone zostało przez podmiot oczywiście nieuprawniony, a stwierdzenie tego nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1534/04; dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 725/05; dnia 2 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1501/08; dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 433/09; dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 321/11).Zaskarżony wyrok zapadł w związku z oceną, że skarżąca nie wykazała w sprawie interesu prawnego warunkującego uzyskanie przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. W skardze kasacyjnej tej oceny nie podważono skutecznie. Istnienie interesu prawnego wymaga wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego administracyjnego, czasami prawa cywilnego, który jest nośnikiem określonych praw lub obowiązków podmiotu wnioskującego o wszczęcie postępowania administracyjnego. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym jest bowiem zawsze związany z przepisem prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 2531/22, LEX nr 3513697 oraz wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2000/21 LEX nr 3502037). Wskazania wymaga, że gdy brak interesu prawnego podmiotu wnioskującego o wszczęcie postępowania jest oczywisty, organ powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Jednocześnie organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania i ujawniania interesu prawnego w sprawie za podmiot, który wnosząc o wszczęcie postępowania, wykazuje w tym zakresie całkowitą bierność (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2022 r. sygn. akt II OSK 2118/19, LEX nr 3435125). W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie takiej normy nie wskazała.Należy zgodzić się z oceną zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jak i organu orzekającego w sprawie, że skarżącemu Miastu Stołecznemu Warszawa nie przysługuje interes prawny w sprawie administracyjnej mającej za przedmiot przyznanie kwatery tymczasowej funkcjonariuszowi policji. Konstrukcja sprawy administracyjnej oparta jest na dwóch filarach: normatywnym i realnym. Elementami normatywnymi każdej sprawy administracyjnej jest, po pierwsze norma kompetencyjna uprawniająca organ do konkretyzacji prawa materialnego (J. Filipek, O podmiotowości administracyjno-prawnej, PiP 1961 nr 2, s. 199 i nast.; J. Borkowski, Zagadnienie kompetencji ogólnej i szczególnej w prawie administracyjnym, SP 1971/31, s. 64), po drugie norma materialnego prawa administracyjnego, która ma zostać w sprawie zastosowana w drodze aktu administracyjnego ze względu na określone okoliczności faktyczne określone w jej treści. Do elementów realnych sprawy administracyjnej zalicza się podmiot czynny (organ, na którym ciąży obowiązek podjęcia czynności jurysdykcyjnych) i podmiot bierny, którego uprawnienia i obowiązki mają zostać autorytatywnie skonkretyzowane (J. Zimmermann, Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 37, 63). Elementami realnymi sprawy są także fakty sprawy, tj. stan faktyczny, od którego zależy możliwość podjęcia decyzji stosowania prawa i stan faktyczny, od którego zależy treść rozstrzygnięcia (J. Zimmermann, Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 90).Podstawa materialnoprawna i kompetencyjna sprawy mającej za przedmiot przyznanie kwatery tymczasowej regulowana jest przez szereg przepisów art. 90 i 96 ustawy o Policji. Z przepisów tych wywieść należy, iż zagadnienie prawa własności do lokalu mieszkalnego objętego sprawą o przyznanie kwatery tymczasowej nie jest objęte elementami normatywnymi tej sprawy. Jest to zagadnienie prawnie nieistotne z punktu widzenia prawa podmiotowego jakim dysponuje każdy funkcjonariusz policji, który znalazł się w sytuacji delegowania z urzędu do czasowego pełnienia służby, albo przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości. W takiej sytuacji administracyjnoprawnej zgodnie z art. 96 ust. 3 cyt. ustawy policjantowi przydziela się kwaterę tymczasową. Z kolei przepisy art. 90 ust. 1 i 2 tej ustawy posługują się formułą językową "lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych lub przez niego nadzorowanych". Dysponowanie lokalem przez właściwy organ jest oderwane od prawa własności. Regulacją administracyjnoprawną objęta została natomiast kwestia podejmowania rozstrzygnięć co do ich wykorzystania przez uprawnionych policjantów.Wypływa stąd wniosek, że po pierwsze, sprawa administracyjna przydzielenia kwatery tymczasowej oderwana jest od zagadnienia cywilnoprawnego prawa własności do lokalu mieszkalnego, którym dysponuje minister właściwy do spraw wewnętrznych lub organy mu podległe lub przez niego nadzorowane; po drugie, decyzja o przyznaniu prawa do kwatery tymczasowej w trybie zwyczajnym lub nadzwyczajnym może być kwestionowana tylko przez funkcjonariusza policji, gdyż dotyczy ona wyłącznie uprawnień policjanta; po trzecie, rozstrzyganie zagadnień cywilnoprawnych, w tym prawa własności właściciel do takiego lokalu, nie może być badane w sprawie przydziału takich lokali jako kwater tymczasowych, gdyż kwestie te nie zostały objęte konstrukcją tego rodzaju sprawy administracyjnej kreowanej w oparciu o szereg przepisów uregulowanych w art. 90 i 96 ustawy o Policji. Uwagi te odnieść należy w sposób bezpośredni również do sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważność decyzji organu o przyznaniu kwatery tymczasowej, gdyż celem złożenia wniosku przez Miasto Stołeczne Warszawa było rozstrzygnięcie wskazanego wyżej zagadnienia z zakresu prawa własności do lokalu przyznanego funkcjonariuszowi jako kwatera tymczasowa.Z tych względów należało uznać zarzut pierwszy za pozbawiony podstaw.Zarzut drugi jest nieuzasadniony. Przypomnieć należy, że skarga kasacyjna, będąca szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, powinna zawierać stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 p.p.s.a. precyzyjne przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz klarowne ich uzasadnienie.Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji można oprzeć na następujących podstawach:1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. W przypadku pierwszej podstawy kasacyjnej do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji, określenie sposobu naruszenia prawa i jednoznaczne wyjaśnienie, na czym polegało jego niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako precyzyjne wskazanie przepisów, które - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyroki NSA: z 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08; z 22 września 2010 r., II FSK 764/09; z 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Prawidłowo skonstruowany zarzut powinien następnie zostać uzasadniony. Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, z kolei uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd, stosując przepis, popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy.Powyższe uwagi mają charakter ogólny i odnoszą się do podstawowych wymogów skargi kasacyjnej. Ich przytoczenie było niezbędne ze względu na niedociągnięcia formalne wniesionego zarzutu drugiego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest on nieskuteczny. Po pierwsze, jako naruszony wskazany został przepis art. 90 ustawy o Policji. Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego. Naruszony przez sąd pierwszej instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie dostrzega, że art. 90 ustawy o Policji jest jednostką redakcyjną wewnętrznie złożoną, zbudowaną z 8 ustępów, a część z nich posiada wewnętrzną systematykę składającą się z liter. Naczelny Sąd Administracyjny nie może w tym zakresie zastąpić autora skargi kasacyjnej i wybrać sobie przepisu, który ze względu na istotę sporu byłby najbardziej adekwatny. Istotne jest również zwrócenie uwagi, że w uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej konsekwentnie odwołuje się do art. 90 cyt. ustawy, z czego wywieść można, iż jego zamiarem nie jest wskazanie konkretnego przepisu; w takiej zaś postaci zarzut w tej części nie nadaje się do rozpoznania.Po drugie, zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., OSK 284/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012r., I OSK 294/12; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II OSK 329/12; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., I OSK 2255/12; wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r., I OSK 3080/15, www.cbosa). Zarzut taki mógłby okazać się skuteczny jedynie wówczas, gdyby autor skargi kasacyjnej zarzucając niezastosowanie określonego przepisu jednocześnie wskazał przepis, który w jego przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez niego wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia.Po trzecie, autor skargi kasacyjnej nie dopełnił obowiązku prawidłowego uzasadnienia skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu drugiego. W zasadzie uzasadnienie wniesionej skargi kasacyjnej odnosi się do pierwszego zarzutu. Nawiązania do art. 90 ustawy o Policji pojawiają się w kontekście braku interesu prawnego. Treść zaś zarzutu sugeruje, że w sprawie mającej za przedmiot przyznanie kwatery tymczasowej winno być każdorazowo badane, czy organ dysponuje lokalem. W takim przypadku uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno koncentrować się na wykładni przepisów, z których należałoby wywieść taki obowiązek. Bez wątpienia brakuje w nim rozważań odnoszących się do tak zarysowanego wątku. Zauważyć nadto należy, że autor skargi kasacyjnej skonstruował jej uzasadnienie przez zabieg instrumentalnego przywołania cytatów z uzasadnień wydanych w innych sprawach sądowoadministracyjnych bez koniecznej obróbki intelektualnej wskazującej na ich zdolności aplikacyjne do tej sprawy. Powoduje to powstanie li tylko pozoru sporządzenia uzasadnienia skargi kasacyjnej. Powyższe czyni zarzut nieskutecznie podniesiony.Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a..