Wyrok - I OSK 1674/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 18 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji. Bezrobocie, Zasiłek dla bezrobotnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 343/25 w sprawie ze skargi A.L. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2025 r. nr DSZ-IV.4321.2Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji. Bezrobocie, Zasiłek dla bezrobotnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 343/25 w sprawie ze skargi A.L. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2025 r. nr DSZ-IV.4321.2
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
powód
pozwany
zamawiający / strona powodowa
płatnik składek / pracodawca
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
18 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jakub Zieliński
Podstawa prawna
art. 55
kp
art. 7
kpa
art. 77
kpa
art. 76
kpa
art. 106
ppsa
art. 183
ppsa
art. 182
ppsa
art. 174
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 9 lipca 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 343/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.L. (dalej także: "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej także: organ II instancji) z 9 stycznia 2025 r. nr DSZ-IV.4321.282.2024.LA.Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym oraz prawnym sprawy.Decyzją z 29 października 2024 r. nr D/4145/2847/2024, wydaną w oparciu o art. 61 i art. 65 ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L.2004.166.1, dalej: "rozp. 883/2004"), art. 11 rozporządzenia Parlamentu i Rady (WE) nr 987/2009 dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L.2009.284.1), art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. c, art. 8a, art. 72 ust. 3 i ust. 8, art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b i ust. 4, art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024 r., poz. 475 ze zm.; dalej: "upz"), § 2 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1189) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "kpa") Marszałek Województwa Śląskiego (dalej: "organ I instancji") przyznał skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% zasiłku podstawowego od 30 września [...] r. do 30 września [...] r., jednocześnie wskazując, że okres pobierania zasiłku ulega skróceniu o okres karencji 90 dni.W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że mając na uwadze powyższe okoliczności, uznał, iż w drodze, wynikającego z art. 65 rozp. 883/2004, wyjątku od zasady ubiegania się o świadczenia dla osób bezrobotnych w państwie, na terytorium którego spełniony został ostatni okres ubezpieczenia, skarżącemu może zostać przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych w Polsce. Jednakże wobec faktu rozwiązania przez skarżącego za wypowiedzeniem stosunku pracy z n. pracodawcą w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy, tj. przed 2 lipca [...] r., zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 oraz art. 73 ust. 4 upz zasiłek przysługuje bezrobotnemu po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania i ulega skróceniu o wymieniony okres. Tak więc zasiłek przysługiwałby skarżącemu w wysokości 120% zasiłku podstawowego od 30 września 2024 r. na okres nie dłuższy niż 365 dni, ale z uwagi na utratę statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 października 2024 r., zasiłek przyznano od dnia 30 września [...] r. do dnia 30 września [...] r.Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, organ II instancji decyzją z 9 stycznia 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji – podzielając w całości zaprezentowaną argumentację i wskazując, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu który pozwoliłby podważyć wiarygodność n. dokumentów urzędowych, stanowiących podstawę ustalenia stanu faktycznego.Przywołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podniósł, że stan faktyczny nie jest sporny między stronami postępowania. Spór sprowadza się do oceny prawnej okoliczności faktycznych. Skarżący zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy 2 lipca [...] r., zatem okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień jego rejestracji przypadał od 1 stycznia [...] r. do 1 lipca [...] r. Według znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy m. dokumentu [...], skarżący był ubezpieczony z tytułu zatrudnienia w M. od 1 stycznia [...] r. do 30 czerwca [...] r., czyli 547 dni. W konsekwencji skarżący nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Jednakże, jak wynika z m. dokumentu [...], u podstaw rozwiązania stosunku pracy legło wypowiedzenie dokonane przez skarżącego (pracownika), które nastąpiło 30 czerwca [...] r., tj. w okresie 6 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jako osoby bezrobotnej (między 1 stycznia [...] r. a 1 lipca [...] r.). Fakt ten implikuje obowiązek zastosowania względem skarżącego 90-karencji. Natomiast podjęcie przez skarżącego zatrudnienia od 1 października [...] r., skutkuje przyznaniem zasiłku za okres jednodniowy (30 września [...] r.). Sąd Wojewódzki wskazał ponadto, że przeprowadził dowód z załączonych do skargi dokumentów w postaci świadectwa pracy skarżącego i protokołu z posiedzenia Sądu Pracy w L. (N.). Analiza ww. dokumentów, zdaniem Sądu, prowadzi jednak do wniosku, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Ani bowiem świadectwo pracy skarżącego ani protokół z posiedzenia sądu pracy nie wskazują na powoływane w skardze i ujęte w przepisie art. 55 § 11 ustawy z dnia 22 czerwca 1974 r. – kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm., dalej: "kp") ciężkie naruszenie przez pracodawcę podstawowych obowiązków wobec pracownika.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A.L. Zaskarżając powyższy wyrok w całości, skarżący kasacyjnie zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie:1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "ppsa") w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi pomimo niewystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organy administracji, w szczególności nieustalenie rzeczywistej przyczyny rozwiązania stosunku pracy oraz niewyczerpujące zebranie i w konsekwencji błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego tj. uznania, że skarżący w dniu 30 czerwca [...] r. rozwiązał stosunek pracy poprzez wypowiedzenie ze strony pracownika, podczas gdy należało uznać, że stosunek pracy skarżącego został rozwiązany z przyczyn leżących po stronie pracodawcy;2. naruszenie przepisów postępowania a to art. 106 § 3 i 5 ppsa w zw. z art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm., dalej: "kpc") poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w postępowaniu sądowym, tj. dokumentów w postaci świadectwa pracy i protokołu z posiedzenia Sądu Pracy w L. i uznanie, że z dokumentów tych nie wynika fakt naruszenia obowiązków pracownika, podczas gdy prawidłowa analiza ww. dokumentów winna prowadzić do wniosku, iż zostały naruszone podstawowe obowiązki pracodawcy wobec pracownika, w szczególności w zakresie wypłaty należnego wynagrodzenia, co miało wpływ na wydane orzeczenie, bowiem doprowadziło do uznania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu;3. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 75 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 75 ust. 2 pkt 2 upz poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu wobec skarżącego okresu karencji, podczas gdy okres karencji nie dotyczy sytuacji, w których to pracownik rozwiązuje umowę o pracę z powodu dopuszczenia się przez pracodawcę ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika;4. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 55 § 11 kp w zw. z art. 55 § 2 kp poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że tylko literalne wskazanie w świadectwie pracy na ciężkie naruszenie obowiązków przez pracodawcę wobec pracownika uprawnia do uznania, iż do takich naruszeń doszło, podczas gdy brak wskazania tego na piśmie nie stanowi przeszkody formalnej i należy badać całokształt okoliczności rozwiązania stosunku pracy i rzeczywistą wolę pracownika i w niniejszej sprawie należało uznać, że powodem rozwiązania stosunku pracy przez pracownika było ciężkie naruszenie przez pracodawcę podstawowych obowiązków pracownika.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano argumentację mającą przemawiać za jej uwzględnieniem. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez przyznanie skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 30 czerwca [...] do 30 września [...] w wysokości 120% podstawowej kwoty zasiłku, ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Nadto skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w takich granicach skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 ppsa, gdyż strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a żadna z pozostałych stron nie zażądała jej przeprowadzenia.W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy kasacyjne, określone w art. 174 pkt 1 i 2 ppsa, zarzucając zarówno naruszenie prawa materialnego jak i przepisów postępowania które miało wpływ na wynik sprawy. Zasadą jest, że w takiej sytuacji jako pierwsze rozpoznaniu podlegają zarzuty procesowe, gdyż dopiero po dokonaniu oceny, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i nie doszło do istotnych uchybień procesowych, można przejść do oceny podstawy naruszenia prawa materialnego.Przed rozważeniem istoty sprawy należy jeszcze zauważyć, że pierwszy spośród zarzutów procesowych został błędnie sformułowany. Przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa nie były w sprawie stosowane, albowiem podstawą prawną zaskarżonego wyroku oddalającego skargę był art. 151 ppsa. Formułując podstawy kasacyjne należy wskazywać na przepisy które były stosowane przez Sąd I instancji, a nie na te które w ocenie strony powinny być zastosowane. Nie jest natomiast dopuszczalne formułowanie zarzutów kasacyjnych w formie "niezastosowania" określonego przepisu. Powyższa wadliwość zgodnie z uchwałą pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 nie dyskwalifikuje jednak automatycznie tak sformułowanego zarzutu, gdyż analiza przytoczonej podstawy kasacyjnej oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala ustalić granice zaskarżenia.Przechodząc do meritum Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności wskazuje, że stanowisko Sądu I instancji, jakoby stan faktyczny sprawy nie był sporny, nie jest prawidłowe. Skarżący konsekwentnie w odwołaniu, skardze oraz skardze kasacyjnej podnosi, że rozwiązanie przez niego umowy o pracę z n. pracodawcą nastąpiło z powodu naruszania jego praw jako pracownika, co organy oraz Sąd Wojewódzki uznały za nieznajdujące oparcia w materialne dowodowym. Tymczasem okoliczności w jakich doszło do rozwiązania umowy o pracę w N. mają zasadnicze znaczenie w sprawie. Zgodnie z art. 71 ust. 1 upz zasiłek dla bezrobotnych przysługuje w przypadkach opisanych w dalszych jednostkach redakcyjnych tego przepisu, z zastrzeżeniem art. 75 upz. Art. 75 ust. 2 pkt 2 upz przewiduje, że bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy – w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 i 8. Stosownie do art. 75 ust. 1 pkt 2 upz, zasiłek nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 kp. Zgodnie z art. 73 ust. 4 okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu m.in. o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3.Taka konfiguracja oznacza, że 90-dniowy okres karencji przewidziany w art. 75 ust. 2 pkt 2 upz nie ma zastosowania w przypadku rozwiązania umowy o pracę przez pracownika w realiach opisanych w art. 55 § 11 kp, tj. w sytuacji gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika – wówczas zasiłek dla bezrobotnych należy się od dnia rejestracji w urzędzie pracy.W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że nie każde rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem umowy lub porozumieniem stron w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy daje podstawę do odmowy przyznania zasiłku wypłacanego wedle reguły określonej w art. 71 ust. 1 upz. Z uwagi na odesłanie m.in. do art. 75 ust. 1 pkt 2 upz organy mają obowiązek badać nie tylko tryb rozwiązania stosunku pracy, ale również przyczyny z jakich do niego doszło, a przy tym prowadząc postepowanie dowodowe nie mogą poprzestać wyłącznie na treści świadectwa pracy (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 października 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 802/24 i powołane tam orzecznictwo). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie same zasady należy zastosować również do dokumentu [...] – z którego wynika jedynie sposób rozwiązania stosunku pracy, a nie przyczyny z jakich do rozwiązania doszło. Dodatkowo należy zauważyć, że w realiach sprawy odwoływanie się świadectwa pracy jest o tyle nietrafne, że stosunek pracy został zawiązany według prawa n. i był regulowany zasadami tego prawa, również w zakresie sporządzania świadectwa pracy. Nie sposób oczekiwać, że dokumenty urzędowe sporządzane według prawa obcego będą używać pojęć właściwych dla prawa krajowego, zawierać elementy przewidziane dla analogicznych dokumentów sporządzanych według prawa krajowego czy też w ogóle odpowiadać treścią swoim polskim odpowiednikom.Organy obu instancji przyjęły, że do ustalenia stanu faktycznego wystarczająca jest treść dokumentu [...] – co jednak w świetle powyższych rozważań należy uznać za niewystarczające, w sytuacji gdy skarżący kasacyjnie utrzymuje, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w warunkach opisanych w art. 55 § 11 kp – a we wskazanym dokumencie, w rubryce "forma zwolnienia" widnieje jedynie formuła "wypowiedzenie ze strony pracownika". Taka informacja nie pozwala określić przyczyny wypowiedzenia przez pracownika stosunku pracy, nie stanowi zatem dowodu co do tego, czy w sprawie doszło do ciężkiego naruszenia przez pracodawcę podstawowych obowiązków wobec pracownika. Pamiętać bowiem należy, że stosownie do art. 76 § 1 kpa dokumenty urzędowe stanowią dowód wyłącznie tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaakceptował stanowisko organów. Rozpoznając sprawę Sąd I instancji dopuścił dodatkowo w trybie art. 106 § 3 ppsa dowody z dokumentów w postaci świadectwa pracy oraz protokołu z posiedzenia jawnego przed n. Sądem Pracy w L. i uznał, że dokumenty te potwierdzają stanowisko organów. Poglądu tego Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela. Co do wpływu świadectwa pracy na ocenę wystąpienia okoliczności o których mowa w art. 55 § 11 kp, aktualne pozostają wszystkie powyższe uwagi. Z treści tego dokumentu wynika jedynie, że stosunek pracy został zakończony 30 czerwca [...] r., co nie jest w sprawie sporne i nie ma znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Nie zawiera jednak żadnych informacji co sposobu jego zakończenia. Brak tym samym podstaw aby z powyższego wyciągać wnioski co do tego czy pracodawca naruszył swoje obowiązki wobec pracownika. Zwraca natomiast uwagę fakt, że zgodnie z protokołem posiedzenia jawnego z 14 listopada 2024 r. strony postępowania zawarły ugodę, zgodnie z którą pozwany (tj. pracodawca skarżącego) zobowiązał się zapłacić skarżącemu kwotę 1619,66 euro netto, tytułem "wyrównania rozliczeń z tytułu dodatków za pracę w nocy". Pracodawca przyznał w ten sposób, że wskazana powyżej kwota stanowi świadczenie należne skarżącemu ze stosunku pracy oraz że nie została ona wypłacona skarżącemu w czasie trwania tego stosunku. Naruszenie obowiązku wypłaty wynagrodzenia stanowi w praktyce najczęściej spotykany przypadek ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracodawcy (zob. K. Jaśkowski [w:] E. Maniewska, K. Jaśkowski, Komentarz aktualizowany do Kodeksu pracy, LEX/el. 2026, art. 55). Nie budzi również wątpliwości, że dodatek za pracę w porze nocnej, choć nie wchodzi w skład wynagrodzenia zasadniczego, zawiera się w pojęciu wynagrodzenia za pracę. Wprawdzie w orzecznictwie wskazuje się także, że nie każdy przypadek naruszenia obowiązku wypłaty wynagrodzenia w terminie będzie odpowiadał dyspozycji art. 55 § 11 kp, nie sposób jednak podzielić stanowiska Sądu I instancji, że w powyższych okolicznościach analiza dokumentów przedłożonych przez skarżącego potwierdza stanowisko organów co do stanu faktycznego sprawy.Przypomnieć należy, że w postępowaniu administracyjnym co do zasady ciężar dowodu spoczywa na organie administracji publicznej, który zobowiązany jest zarówno z urzędu jak i na wniosek stron podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 kpa) oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa). Nie wyklucza to obowiązku strony do współdziałania z organem w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego i przedstawiania dowodów na poparcie swoich twierdzeń, nie oznacza to również obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego w nieskończoność. W realiach sprawy nieuzasadnione jest jednak wyprowadzanie negatywnych dla skarżącego konsekwencji z faktu nieprzedstawienia przez niego dowodów na poparcie swojego stanowiska co do stanu faktycznego sprawy, gdyż organy nie podjęły żadnych czynności w celu wyjaśnienia wskazywanej przez skarżącego okoliczności, zaś okoliczność ta niewątpliwie ma wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem organów było wyjaśnienie sytuacji w jakiej skarżący rozwiązał umowę o pracę – pod kątem wystąpienia okoliczności uzasadniających – jeśli chodzi o zachowanie prawa do zasiłku – rozwiązanie stosunku pracy z uwagi na ciężkie naruszenie przez pracodawcę podstawowych obowiązków wobec pracownika. Organy poprzestały jednak wyłącznie na treści dokumentu urzędowego, która nie dotyczy omawianej okoliczności. Brak jakichkolwiek ustaleń faktycznych w wyżej przedstawionym zakresie powoduje, że wyrażone przez organy obu instancji stanowisko dotyczące braku zaktualizowania się w przypadku skarżącego przesłanek określonych w art. 75 ust. 1 pkt 2 upz, uprawniających do przyznania zasiłku dla bezrobotnych bez okresu 90-dniowej karencji należy uznać za przedwczesne, skoro nie zostały zbadane rzeczywiste przyczyny rozwiązania stosunku pracy, a więc nie doszło do należytego wyjaśnienia sprawy, tak aby mogła ona być rozstrzygnięta co od istoty.Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy obu instancji nie zebrały i nie rozpatrzyły wyczerpująco stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy, co stanowi o naruszeniu przepisów art. 7 i art. 77 § 1 kpa, zaś działanie organów wadliwie zaakceptował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, błędnie przy tym oceniając dopuszczone przez siebie dowody jako potwierdzające stanowisko organów. Na skutek powyższego w sprawie doszło do naruszenia art. 75 ust. 2 pkt 2 upz poprzez jego przedwczesne zastosowanie i tym samym przyjęcie, że okres karencji ma w sprawie zastosowanie, pomimo nieustalenia czy w sprawie zmaterializowały się przesłanki wyłączenia wskazanego okresu.Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji publicznej przeprowadzą postępowanie wyjaśniające z zachowaniem wszystkich reguł dotyczących tego postępowania, podejmując przy tym wszystkie niezbędne i dopuszczalne czynności w celu wyjaśnienia okoliczności towarzyszących rozwiązaniu przez skarżącego stosunku pracy, do czego doszło 30 czerwca [...] r. oraz dokonają ich oceny pod względem wypełnienia dyspozycji art. 55 § 11 kp.Z tych względów na podstawie Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa w zw. z art. 135 ppsa w zw. z art. 193 ppsa uchylił także wydane w obu instancjach decyzje – i dlatego orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania sądowego w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.). Z uwagi na ustawowe zwolnienie strony skarżącej z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w rozpoznawanej sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika dopiero na etapie skargi kasacyjnej, na zwrot kosztów postępowania składają się wyłącznie koszty pełnomocnika za II instancję (240 złotych).Wniosek skarżącego kasacyjnie o rozpoznanie sprawy co do istoty i przyznanie zasiłku bez okresu karencji nie może zostać uwzględniony, gdyż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa sąd administracyjny uwzględniając skargę uprawniony jest wyłącznie do uchylenia zaskarżonego aktu. sąd administracyjny uwzględniając skargę uprawniony jest wyłącznie do uchylenia zaskarżonego aktu.