sygn. II SA/Bd 830/25 18 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Postanowienie - II SA/Bd 830/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - z dnia 18 marca 2026

Teza
Odrzucono skargę. Nieruchomości, Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: starszy asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. L. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości gruntowej w drodze przetargu nieograniczonego postanawia odrzucić skargę. UZOdrzucono skargę. Nieruchomości, Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: starszy asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. L. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości gruntowej w drodze przetargu nieograniczonego postanawia odrzucić skargę. UZ
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy sprawa nieprocesowa
Tryb rozprawa
Tematy
samorząd terytorialny uchwała rady gminy
Role w sprawie
odwołujący Skarb Państwa apelujący / skarżący
Data orzeczenia 18 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Przewodniczący Grzegorz Saniewski
Rozstrzygnięcie

Odrzucono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: starszy asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. L. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości gruntowej w drodze przetargu nieograniczonego postanawia odrzucić skargę.

UZASADNIENIE
1. Pismem z dnia 30 września 2025 r. K. L. (dalej: "skarżący", "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Gminy A. z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż w drodze przetargu nieograniczonego nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] położoną w miejscowości O., gmina A..Zaskarżonej uchwale strona zarzuciła naruszenie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminny (tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 1153 ze zm. – dalej: "u.s.g.") polegające na ich niezastosowaniu i wydaniu zaskarżonej uchwały o wyrażeniu zgody na sprzedaż w drodze przetargu nieograniczonego nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości O. nr [...] o pow. 4,2269 ha bez uprzedniego uzyskania zgody na dokonanie takiej czynności wyrażonej przez Zebranie Wiejskie Sołectwa O., a nawet wbrew jednoznacznemu sprzeciwowi Zebrania Wiejskiego tego Sołectwa, w sytuacji gdy Sołectwo O. ma prawo do korzystania z mienia komunalnego w postaci działki nr ewid.[...] co skutkuje uznaniem, że zaskarżona uchwała jako naruszająca art. 48 ust. 2 u.s.g. winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego w całości na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi.Rozwijając sformułowane zarzuty skarżący wyjaśnił, że działka nr ewid.[...] obecnie objęta jest księgą wieczystą [...], ale zgodnie z wpisem w księdze wieczystej założenie księgi nastąpiło w wyniku odłączenia części nieruchomości z księgi wieczystej [...]. Z kolei ta księga wieczysta powstała przy przepisaniu dotychczasowej księgi wieczystej O. nr [...] na podstawie § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 listopada 1946 r. Zgodnie z adnotacjami w dokumentach księgi wieczystej w latach dwudziestych XX wieku grunty objęte księgami wieczystymi O. nr [...], ale także nr [...] stanowiły własność Gromady O.. Ponadto zgodnie z zaświadczeniem Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia 9 sierpnia 1963 r. przed dniem 25 września 1954 r. grunty nabyte przez Skarb Państwa stanowiły "dobro dawnej gromady O. ". Skarżący zwrócił uwagę, że w ciągu stu minionych lat zmianie ulegało oznaczenie geodezyjne poszczególnych działek m.in. wskutek ich podziału i ponownego zwymiarowania. Dalej wskazał, że kwestia nabycia przez Skarb Państwa m.in. działki ewid. nr [...] - jako stanowiącej poprzednio grunty należące do Gromady O., a obecnie obciążonych uprawnieniami przysługującymi Sołectwu O. oraz mieszkańcom tego Sołectwa - była przedmiotem postępowania sądowego sygn. akt I Ns 360/25 przed Sądem Rejonowym w A. I Wydział Cywilny w sprawie z wniosku mieszkańców Sołectwa O. w tym skarżącego o zasiedzenie. Skarżący oświadczył, że nie kwestionuje, iż właścicielem gruntów stanowiących działki sołeckie i wiejskie został Skarb Państwa, a grunty te stanowią mienie gminne przekształcone następnie w mienie komunalne. Istotnym jest jednak, że aktualne również obecnie pozostało uprawnienie Zebrania Wiejskiego Sołectwa, w tym przypadku Sołectwa O., do wpływania "na to, co dzieje się z gruntem" w tym z działką nr ewid.[...] na co zwrócił uwagę Sąd Rejonowy w A. w postanowieniu z dnia 20 lutego 2006 r. Skarżący zaakcentował, że użytkuje część działki nr [...] (0,7 ha), co potwierdza dołączony do skargi wniosek o przyznanie płatności na rok 2025 oraz reguluje należności podatkowe związane z użytkowaniem rzeczonego gruntu. Ponadto posiada interes prawny w zaskarżeniu spornej uchwały, gdyż jest mieszkańcem wsi O., członkiem Sołectwa O. poprzednio Gromady O.. Ponadto przysługuje mu (jako członkowi Sołectwa) – nabyte po rodzicach w 2005 r. - prawo do wyłącznego użytkowania (uprawy i pobierania pożytków) wyodrębnionej części gruntu o powierzchni 0,70 ha położonego w ramach nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid.[...] Rada Gminy przed podjęciem zaskarżonej uchwały nie tylko nie wystąpiła do Sołectwa O. o wyrażenie zgody przez Zebranie Wiejskie Sołectwa na sprzedaż działki nr [...] (oraz ewentualnie pozostałych gruntów), ale zaskarżona uchwałę podjęła wbrew kategorycznemu sprzeciwowi mieszkańców Sołectwa O. wobec sprzedaży działek wiejskich i sołeckich.Końcowo strona podkreśliła, że zasadność żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały znajduje oparcie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1371/16 oraz z dnia 17 marca 1992 r., sygn. akt SA/Wr 238/92.2. W odpowiedzi na skargę Gmina A. (dalej: "organ", "Gmina") wniosła o jej oddalenie w całości.W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że działkę nr [...] położoną w miejscowości O., Gmina A. nabyła z mocy prawa na podstawie art. 13 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 1991 r. Nr. 57 poz. 603 ze zm.) co zostało potwierdzone deklaratywną decyzją komunalizacyjną Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 25 listopada 2003 r. Od decyzji tej nikt nie złożył odwołania, wobec czego stała się ostateczną. Prawo własność Gminy dokumentują wypisy z ksiąg, z których nie wynika żadne prawo Sołectwa O., czy Gromady O. do spornej działki. Również w żadnych, w tym historycznych Statutach Sołectwa O. nie widnieje jakikolwiek zapis o uprawnieniach przedmiotowego sołectwa do przedmiotowej działki ani żadnych innych. Gmina nie posiada również żadnych dokumentów potwierdzających, że do użytkowania danymi nieruchomościami, działkami są uprawnione konkretnie wskazane osoby - brak jest w tym dokumentów potwierdzających, że skarżący lub jego poprzednicy prawni byli i są uprawnieni do korzystania z części działki [...] Tylko z przekazu ustnego mieszkańców sołectwa Gmina posiada wiedzę, którzy mieszkańcy Sołectwa O. użytkują i gospodarują na danych działkach lub jej częściach. W zakresie działki [...] taką osobą jest m.in. skarżący, który użytkuje tą działkę w części wynoszącej 0,7 ha. Na tej też podstawie skarżący złożył deklarację i płaci podatek rolny. Organ zaakcentował, że z działki [...] korzystają tylko określeni, nieliczni mieszkańcy Sołectwa O., a nie są one wykorzystywane, użytkowane wspólnie przez wszystkich mieszkańców sołectwa z korzyścią dla ogółu mieszkańców tego obszaru.Dalej organ podniósł, że osoby korzystające z tychże gruntów wiejskich (gromadzkich czy też sołeckich) nie odprowadzają do Gminy żadnych środków z tego tytułu (prócz podatku rolnego) z uwagi, iż użytkują te grunty bezumownie. Co więcej osoby te nie chcą w tym zakresie zawrzeć z Gminą jakichkolwiek umów dzierżaw, które zobowiązywały je do regulowania na rzecz gminy czynszów dzierżawnych, a uregulowałyby stan prawny tych gruntów. Gmina i Wójt wielokrotnie próbowali porozumieć się w tym temacie z zainteresowanymi mieszkańcami niestety spotkania te spotkania i argumentacja nie przemówiły do tychże mieszkańców użytkujących te grunty, którzy konsekwentnie odmawiają zawarcia takich umów dzierżawy, a tym bardziej płacenia za nie jakichkolwiek środków z tytułu dzierżawy, argumentując to tym że są to grunty przynależne ich rodzinom od lat. Taki stan rzeczy, jednoznaczne, kategoryczne i trwałe stanowisko mieszkańców uprawiających sporne grunty, ryzyko zasiedzenia przez nich tych gruntów, a w konsekwencji utrata ich własności przez Gminę oraz zastrzeżenia Regionalnej Izby Obrachunkowej, że gmina nie uzyskuje należnych jej dochodów z tytułu własności tychże gruntów, jej majątku łącznie spowodowało, że organy gminy w tym wójt jak i rada gminy zdecydowały, iż jedynym możliwym rozwiązaniem, w takim stanie rzeczy, kiedy brak jest jednoznacznej pełnej dokumentacji, o czym mowa wcześniej, jest przeznaczenie tychże gruntów do sprzedaży w drodze przetargu nieograniczonego.Rada gminy podejmując zaskarżoną uchwałę nie zastosowała art. 48 u.s.g. i nie wystąpiła o uzyskanie zgody na dokonanie takiej czynności sprzedaży przez Zebranie Wiejskie Sołectwa O. ze względu na fakt, że:- Gmina jest jedynym właścicielem tej działki, co potwierdzają wypisy z ksiąg wieczystych, w których brak jest jakichkolwiek zapisów o jakichkolwiek prawach mieszkańców wsi, czy Sołectwa O. w stosunku do gruntów położonych na jego terenie;- Gmina nabyła własność tejże działki z mocy prawa, co zostało deklaratywnie potwierdzone ostateczną, obowiązującą, posiadającą moc prawną, nie zaskarżoną i będąc w obrocie prawnym decyzją komunalizacyjną Wojewody Kujawsko-Pomorskiego;- w obowiązującym, jak i wcześniejszych, statutach Sołectwa O. nie ma zapisów o jakichkolwiek gruntach, które były przyznane sołectwu do władania w jakikolwiek sposób i zakresie;- brak jest dokumentów potwierdzających prawa czy to Gromady O., wsi O., czy też później Sołectwa O. do tychże gruntów;- z gruntów takich nie korzystają wszyscy mieszkańcy sołectwa, a poszczególni, niektórzy jej mieszkańcy, którzy nie dysponują dokumentami, które uprawniałyby właśnie ich do tego, którzy pomimo bezumownego korzystania z tych gruntów konsekwentnie odmawiają zawarcia z gminą umów dzierżaw i płacenia czynszu dzierżawnego, który mógłby zostać wydatkowany na potrzeby całego Sołectwa O. i jej mieszkańców co naraża gminę na utratę własności tych gruntów w wyniku ich zasiedzenia, tym bardziej że taka próba była przez tych mieszkańców wcześniej już podjęta przed sądem w A. ;- Regionalna Izba Obrachunkowa zgłaszała Gminie nieprawidłowe gospodarowanie jej własnością w zakresie tychże gruntów, nieuzyskiwanie z tego tytułu dochodów, co jest zagrożone odpowiedzialności z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych przez Wójta [...].Organ wskazał również, że podejmując decyzję o przeznaczeniu do sprzedaży m.in. działki nr [...] sugerował się podobną sprawą w Gminie Miejskiej G. (przy czym w tym przypadku skarżone było zarządzenie burmistrza o przeznaczeniu takich gruntów do sprzedaży, a mieszkańcy tymi spornymi gruntami gospodarowali na podstawie zawartych umów dzierżawy) i wydanymi w tym zakresie wyrokami WSA w Bydgoszczy z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 348/13 oraz wyrokiem NSA z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt sygn. akt I OSK 1128/14. W dalszej części odpowiedzi na skargę odwołał się do uzasadnienia powołanego wyżej wyroku WSA w Bydgoszczy.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:3. Skarga podlega odrzuceniu.W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem m.in. aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). W myśl zaś art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. W razie zaś nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala o czym stanowi art. 151 p.p.s.a., a w razie stwierdzenia, że interes prawny strony skarżącej nie został naruszony, sąd działając na podstawie art. 58 § 2 pkt 5a p.p.s.a. odrzuca skargę.4. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie skarżący uczynił uchwałę Rady Gminy A. z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż w drodze przetargu nieograniczonego nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...].Podstawę prawną wniesienia skargi na akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej stanowi art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.Z powołanej regulacji wynika, że z chwilą wniesienia skargi w powyższym trybie Sąd zobowiązany jest do zbadania wskazanych w tym przepisie przesłanek. W pierwszej kolejności ustalić należy czy zaskarżona uchwała/zarządzenie dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, a następnie zbadania wymaga czy zaskarżona uchwała/zarządzenie narusza interes prawny lub uprawnienie osoby wnoszącej skargę.Skarżona uchwała bez wątpienia nie jest aktem prawa miejscowego, lecz jest innym aktem z zakresu administracji publicznej. Wskazuje się, że charakter prawny aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 jest różnorodny. Wspólną ich cechą jest jednak to, że podejmowane są w sprawach z zakresu administracji publicznej, zaś w orzecznictwie przyjmuje się, że sprawy z zakresu administracji publicznej obejmują działania z wyłączeniem tych, które rodzą bezpośrednio skutki cywilnoprawne (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2007, s. 380). Akcentuje się konieczność szerokiej wykładni art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 6 listopada 2000 r., sygn. akt OPS 11/00 wyraził pozostający aktualnym pogląd, zgodnie z którym: "uchwała rady gminy o przeznaczeniu do sprzedaży nieruchomości stanowiącej mienie komunalne w trybie przetargu może być zaskarżona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym". W jej uzasadnieniu Sąd przyjął, że: "podejmowanie przez organy gminy rozstrzygnięcia o tym, czy określona nieruchomość ma być przeznaczona do sprzedaży, ma wszelkie cechy administrowania mieniem komunalnym, które ma służyć gminie w celu jej podstawowego zadania polegającego na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty. Na tym etapie decydowania nie chodzi jeszcze o dokonanie sprzedaży nieruchomości, ale przede wszystkim o to, czy nieruchomość ma nadal pozostać własnością gminy, czy też gmina ma się wyzbyć własności określonej nieruchomości". Odwołując się do uchwały Trybunału Konstytucyjnego z 27 września 1994 r., sygn. akt W 10/93 (OTK 1994, cz. II, poz. 46) NSA podkreślił, że "działalność gmin również w odniesieniu do mienia komunalnego nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ze względu na publicznoprawny status gmin i mienia komunalnego działalność ta opiera się także na przepisach prawa samorządowego. Z tego właśnie względu działania i akty prawne podejmowane przez organy samorządu terytorialnego mogą być kwalifikowane jako działania z zakresu administracji publicznej, mimo że zmierzają do wywołania w przyszłości określonych skutków cywilnoprawnych." (por. postanowienie NSA z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1696/20). Zatem uchwała podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. mocą której wyrażono zgodę na sprzedaż w drodze przetargu nieograniczonego nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] położoną w miejscowości O., gmina [...], jest aktem z zakresu administracji publicznej.5. Uznając zatem, że zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej koniecznym jest w dalszej kolejności zbadanie, czy po stronie skarżącego istnieje interes prawny lub uprawnienie, które zaskarżona uchwała mogłaby naruszyć. Podkreślić bowiem należy, że w niniejszej sprawie uprawnionym do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest każdy, w sytuacji naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowaną chwałą z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...]. Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem skargą powszechną (nie ma charakteru actio popularis). Dlatego w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym ze skargi wniesionej w tym trybie skarżący musi wykazać się nie tylko własnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale i jednoczesnym jego naruszeniem. Natomiast Sąd rozpoznający tego rodzaju skargę zobowiązany jest do zbadania, czy będąca przedmiotem skargi uchwała lub zarządzenie narusza chroniony interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę organu otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania, przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego, niepewnego, ale powinno być realne i aktualne (por. wyroki NSA z 20 kwietnia 2007 r. II OSK 2019/06 oraz z 12 stycznia 2010 r., II OSK 1736/09, CBOSA). Należy zaakcentować, że szczególną cechą interesu prawnego w prawie administracyjnym i w postępowaniu administracyjnym jest bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Przy czym, ten interes prawny musi być "własny", czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu. Wymaga nie tylko wskazania przez wnoszącego skargę normy prawa materialnego (najczęściej prawa administracyjnego, ustrojowego, czy też cywilnego), kształtującego jego sytuację prawną, ale nadto wykazania, iż zaskarżony akt oddziałuje na posiadany przez skarżącego interes prawny, który w ten sposób zostaje naruszony. Skarga stanowi środek ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym, nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia przez organ wydający akt z zakresu administracji publicznej - i co należy podkreślić - do wniesienia takiej skargi nie legitymuje jedynie stan zagrożenia naruszeniem, ani też sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały.Jak wynika ze skargi oraz dokumentów do niej dołączonych, w niniejszej sprawie skarżący podjął próbę wykazania swego interesu prawnego i jego naruszenia powołując się po pierwsze na okoliczność, iż w Sołectwo O. nabyło na przestrzeni lat prawo rolniczego użytkowania m.in. spornej działki. Skarżący użytkuje część działki nr [...] (0,7 ha), co potwierdza dołączony do skargi wniosek o przyznanie płatności na rok 2025 oraz reguluje należności podatkowe związane z użytkowaniem rzeczonego gruntu. Ponadto posiada interes prawny w zaskarżeniu spornej uchwały, gdyż jest mieszkańcem wsi O., członkiem Sołectwa O. poprzednio Gromady O.. Jako członkowi sołectwa przysługuje mu – nabyte po rodzicach w 2005 r. - prawo do wyłącznego użytkowania (uprawy i pobierania pożytków) wyodrębnionej części gruntu o powierzchni 0,70 ha położonego w ramach nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid.[...] Ponadto skarżący akcentuje, że Rada Gminy przed podjęciem zaskarżonej uchwały nie tylko nie wystąpiła do Sołectwa O. o wyrażenie zgody przez Zebranie Wiejskie Sołectwa na sprzedaż m.in. działki nr [...], ale podjęła zaskarżona uchwałę wbrew kategorycznemu sprzeciwowi mieszkańców Sołectwa O. wobec sprzedaży działek wiejskich i sołeckich, co potwierdza protokół zebrania wiejskiego Sołectwa O. z dnia 28 marca 2025 r.Mając na uwadze zaprezentowane w skardze stanowisko skarżącego uznać należy, że rozstrzygnięcie kwestii istnienia jego interesu prawnego lub uprawnienia wymaga odniesienia się do kwestii stanu prawnego spornej działki w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, a w szczególności ustalenia, czy znajdujące się w aktach sprawy dokumenty potwierdzają prawo Sołectwa O. do dysponowania działką nr [...], co z kolei mogłoby potwierdzać prawo do zakwestionowania przez skarżącego jako członka wspólnoty podjęcia zaskarżonej uchwały z pominięciem zgody zebrania wiejskiego Sołectwa.Rozstrzygając powyższą kwestię w pierwszej kolejności wskazania wymaga, że zgodnie z 48 ust. 2 u.s.g. rada gminy nie może uszczuplić dotychczasowych praw sołectw do korzystania z mienia bez zgody zebrania wiejskiego. Wszystkie przysługujące dotychczas mieszkańcom wsi prawa własności, użytkowania lub inne prawa rzeczowe i majątkowe, zwane dalej mieniem gminnym, pozostają nienaruszone. (ust. 3 art. 48 u.s.g.) Przytoczony art. 48 ust. 2 u.s.g. zakłada, że sołectwo posiadało swoje dotychczasowe prawa do korzystania z mienia, a prawa te nie mogą zostać przez gminę uszczuplone bez zgody zebrania wiejskiego. Przyjmuje się w doktrynie (zob. P. Chmielnicki (red.), Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str. 429-433), że przepis ten dotyczy sytuacji, w której na terenie gminy przed datą wejścia w życie ustawy o samorządzie gminnym, to jest przed dniem 27 maja 1990 r. istniały sołectwa, którym przysługiwały pewne prawa (mienie), chociaż nawet w takiej sytuacji mienie przysługujące sołectwom stało się z mocy prawa mieniem komunalnym. Cytowany przepis ma więc na celu zachowanie na rzecz sołectw możliwości wykonywania dotychczasowych praw, w takim zakresie, w jakim dają się one pogodzić z prawem własności gminy. Sołectwo stanowi jedną z form jednostek pomocniczych, o których mowa w ustawie o samorządzie gminnym. Organizację i zakres działania sołectwa określa właściwa rada gminy odrębnym statutem (art. 35 u.s.g.), który normuje między innymi stosownie do treści art. 48 u.s.g. zakres zarządzania mieniem komunalnym i korzystania z niego oraz rozporządzania dochodami z tego źródła. Statut ustala również zakres czynności dokonywanych samodzielnie przez jednostkę pomocniczą w zakresie przysługującego jej mienia. Rada gminy może podjąć uchwałę w trybie art. 18 ust. 2 pkt 7 u.s.g. w zakresie ustalenia zasad przekazywania mienia komunalnego do korzystania jednostce pomocniczej (sołectwu), przy czym winna przy tym uwzględnić fakt, czy przekazuje mienie, które do dnia 27 maja 1990 r. sołectwu przysługiwało i czy w tym zakresie nie narusza prawa do korzystania z tego mienia. Zgodnie bowiem z przepisem art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 1990r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.) sołectwom, utworzonym na obszarze dotychczasowych sołectw, które dysponowały mieniem gminnym (następnie skomunalizowanym), właściwe organy gminy przekazywały składniki tego mienia komunalnego. Uregulowanie kwestii uprawnień jednostki pomocniczej (sołectwa) do przysługującego jej mienia komunalnego oparte zostało na zasadzie ochrony praw nabytych, co wynika z treści art.48 ust. 2 u.s.g., według którego dotychczasowe prawa sołectwa do korzystania z mienia nie mogą być przez gminę jako właściciela uszczuplone bez uzyskanie zgody zebrania wiejskiego, w skład którego wchodzą wszyscy mieszkańcy stanowiący społeczność wiejską.Zdaniem Sądu ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów nie wynika, aby Sołectwo posiadało prawo do korzystania z działki nr [...], której dotyczy zaskarżona uchwała, istniejące w dacie wejścia w życie ustawy o samorządzie gminnym tj. w dniu 27 maja 1990 r., określone w statucie sołectwa bądź przekazane w trybie art. 18 ust. 2 pkt 7 u.s.g. W konsekwencji stwierdzić należy, że skarżący nie posiada interesu prawnego, który mógłby zostać naruszony postanowieniami kwestionowanej uchwały z dnia [...] kwietnia 2025 r. w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż w drodze przetargu nieograniczonego nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] położoną w miejscowości O., gmina A. . W dacie jej podejmowania Gmina A. była wyłącznym właścicielem nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży w drodze przetargu i w myśl art. 45 ust. 1 u.s.g. była uprawniona do samodzielnego decydowania o przeznaczeniu i sposobie wykorzystania składników majątkowych, przy zachowaniu wymogów zawartych w odrębnych przepisach prawa. Potwierdzają to znajdujące się w aktach sprawy wypisy z ksiąg wieczystych z których wynika, że sporna działka nr [...] objęta obecnie księgą wieczystą nr [...] powstała w wyniku odłączenia części nieruchomości z księgi wieczystej [...]. Z zapisu znajdującego się rubryce 0.2 – Dane o założeniu księgi wieczystej wynika, że ta ostatnia księga wieczysta powstała przy przepisaniu dotychczasowej księgi wieczystej O. nr [...] na podstawie § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 listopada 1946 r. i na podstawie opisu z map. Co należy jednak podkreślić z zapisów właścicielskich znajdujących w powołanych wypisach nie wynika żadne prawo Sołectwa O. jak również Gromady O. do objętej zaskarżoną uchwałą nieruchomości. Uwypuklić również należy, iż prawo sołectwa do korzystania z mienia komunalnego zgodnie z art. 48 ust. 1 u.s.g. określone jest w statucie sołectwa, który powinien precyzować jakimi składnikami mienia komunalnego sołectwo zarządza i z jakich korzysta. Z art. 48 ust. 2 wynika, że statut nie jest wyłącznym źródłem określenia prawa sołectwa do korzystania z mienia komunalnego, bowiem jego dotychczasowe prawa do korzystania z mienia - pozostają w mocy. Uszczuplenie tych praw może nastąpić wyłącznie za zgodą zebrania wiejskiego. Chodzi tu o prawa sołectwa do korzystania z mienia, które przed dniem wejścia w życie ustawy o samorządzie gminnym (27 maja 1990 r.) – należało do rady narodowej i terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, a które to prawa wynikały z odpowiednich uchwał rady narodowej. Ustawodawca upoważnił sołectwo jedynie do ubiegania się o prawo do przekazania na jego rzecz skomunalizowanego mienia, które było w jego wyłącznym władaniu, z którego korzystało. Sołectwo wykonuje wówczas swoje władztwo (zarząd) jako prawo zależne od gminy. Gdyby gmina nie chciała przekazać mu skomunalizowanego mienia, z którego do tej pory korzystało, to winno ono należnych, przewidzianych ustawą praw dochodzić na drodze postępowania sądowego. Jak wynika z akt sprawy Rada Gminy w statucie Sołectwa O. nigdy nie określiła dla tego sołectwa praw do korzystania z jakichkolwiek nieruchomości, w tym do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] objętą zaskarżoną uchwałą. Natomiast inicjatywa w tym zakresie od 1990 r. leżała po stronie sołectwa i jego mieszkańców. Co istotne z akt sprawy sprawy wynika ponadto, że ostateczną i prawomocną decyzją z dnia 25 listopada 2003 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski stwierdził nabycie przez Gminę A. z mocy prawa z dniem 1 lipca 2000 r. mienia Skarbu państwa m.in. do nieruchomości rolnej oznaczonej według danych z ewidencji gruntów rolnych nr [...] o pow. 4,24 ha. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, zatem wzruszona może zostać wyłącznie w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, z urzędu lub na wniosek legitymowanego podmiotu.Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, że choć analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że istnieją podstawy do domniemania, że mieszkańcom sołectwa O. (dawniej Gromady O.), przysługiwały historycznie prawa majątkowe do użytkowania co najmniej części nieruchomości rolnych położonych na terenie tego sołectwa to skarżący zarówno w dacie wydania zaskarżonej uchwały, jak i w dacie orzekania przez Sąd nie wykazał stosownymi aktami administracyjnymi, orzeczeniami sądowymi, czy też innymi dokumentami, zgodnie z obowiązującymi przepisami charakteru, zakresu oraz czasokresu tych praw do korzystania jakie przysługiwały mu lub jego poprzednikom prawnym do części spornej nieruchomości przed wejściem w życie ustawy o samorządzie gminnym. Nie zostało także wykazane, aby skarżącemu przysługiwało jakiekolwiek prawo – czy to rzeczowe, czy też wynikające ze stosunku zobowiązaniowego – do części nieruchomości, której dotyczy zakwestionowana uchwała. Także prawa sołectwa O. do spornej nieruchomości w dacie wydania skarżonej uchwały nie zostały wykazane przez skarżącego. Jest niesporne, że nie wynikają one ze statutu sołectwa, jak również nie została podjęta przez Radę Gminy uchwała przekazująca sołectwu uprawnienie do korzystania z tej nieruchomości, pozostającej w zasobie gminy.6. Również przywołana przez skarżącego okoliczność złożenia wniosku o przyznanie płatności na 2025 r. oraz regulowanie należności podatkowej za części działki nr [...] nie oznacza powstania po jego stronie interesu prawnego. Okoliczności te mogą świadczyć co najwyżej o istnieniu po stronie skarżącego interesu faktycznego. Wyjaśnić skarżącemu należy, że w świetle art. 3 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, jeżeli grunt znajduje się w posiadaniu samoistnym, to obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym. Inaczej mówiąc, fakt objęcia gruntu posiadaniem samoistnym czyni z takiego posiadacza podatnika podatku rolnego, z wyłączeniem właściciela. Wobec braku odmiennego zdefiniowania posiadania samoistnego w ustawach podatkowych, pojęcie posiadania samoistnego użyte w art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o podatku rolnym należy odczytywać przez odwołanie się do art. 336 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Treścią posiadania jest władztwo nad rzeczą. Termin "władztwo" oznacza relację między człowiekiem a rzeczą, która polega na sprawowaniu kontroli nad tą rzeczą. W ujęciu ustawowym chodzi tu jednak o sposób władania rzeczą, który odpowiada uprawnieniom właściciela bądź innej osoby mającej, na podstawie stosunku cywilnoprawnego, inne prawo, z którym łączy się uprawnienie do władania rzeczą. O wykonywaniu władztwa w rozumieniu komentowanego artykułu decyduje sposób władania nieruchomością, a nie sposób jego uzyskania. Zakres władztwa nad rzeczą posiadacza najszerszy będzie przy posiadaniu samoistnym i odpowiadać będzie uprawnieniom do korzystania z rzeczy, pobierania pożytków, przekształcenia rzeczy, a w niektórych przypadkach jej zniszczenia. Nie jest to jednak zakres uprawnień posiadacza, a jedynie sposób wykonywania władztwa nad rzeczą. Posiadaczowi niebędącemu właścicielem rzeczy, a jego wymienia art. 336, nie przysługuje przecież prawo do zbycia rzeczy czy jej obciążenia. Swoje władztwo wykonuje bowiem faktycznie, a więc w oderwaniu od prawa.7. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.. orzekł o odrzuceniu skargi.