Postanowienie - II GZ 93/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 18 marca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Wstrzymanie wykonania aktu, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3407/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 sierpnia 2025 r., Nr [...] w prOddalono zażalenie. Wstrzymanie wykonania aktu, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3407/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 sierpnia 2025 r., Nr [...] w pr
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
18 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Wojciech Maciejko
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 20 listopada 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3407/25, odmówił T. Sp. z o.o. w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez tę spółkę decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 sierpnia 2025 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.Przedstawiając stan sprawy, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, spółka podniosła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawia ją możliwości wykonywania jakichkolwiek przewozów. Skarżąca, jako firma transportu ciężkiego, zmuszona wobec tego będzie zwolnić wszystkich pracowników i zawiesić jakąkolwiek działalność przewozową. Doprowadzi to również do utraty klientów i braku możliwości późniejszego powrotu na rynek, nawet w przypadku uznania wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tym samym, wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do nieodwracalnych, negatywnych dla strony skutków.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wyjaśnił, że strona nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Na podstawie samych twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji WSA nie mógł ustalić, jaki wpływ na sytuację skarżącej ma wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca przedstawiła bowiem ogólną argumentację na poparcie złożonego wniosku, nie załączając żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej, nie wykazała czy w ogóle i ilu zatrudnia pracowników oraz czy posiada umowy długoterminowe, w stosunku do których istnieje ryzyko ich niewykonania w związku z cofnięciem zezwolenia. W związku z powyższym, Sąd pierwszej instancji nie miał możliwości zbadania, jakie rzeczywiście mogłyby być dla skarżącej konsekwencje wykonania zaskarżonego aktu i tym samym został pozbawiony możliwości oceny spełnienia przesłanek zastosowania w sprawie ochrony tymczasowej, przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a.Zażalenie na to postanowienie wniosła spółka.Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez nieuzasadnioną odmowę wstrzymania wykonania decyzji podczas gdy z zasad logiki i doświadczenia życiowego wynika, że w następstwie utraty uprawnień niezbędnych do prowadzenia działalności transportowej, skarżąca pozbawiona jest możliwości prowadzenia działalności transportowej, zatrudnienia personelu i ponoszenia kosztów działalności.Wobec powyższego spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w całości.Jednocześnie skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci zapisów z ksiąg rachunkowych na fakt, że porównując okres od stycznia do października 2024 r. do analogicznego okresu w 2025 r. przychody z działalności transportowej z kwoty 7 065 741 zł spadły do poziomu 385 348 zł. Ponadto w zażaleniu podniesiono, że skarżąca ograniczyła swoją działalność do działalności spedycyjnej.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Chodzi o skutki, związane z wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (por. postanowienia NSA z: 19 maja 2025 r., sygn. akt II GZ 325/25; 20 lutego 2025 r., sygn. akt II GZ 42/25; opubl., podobnie jak niżej cytowane: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie są zatem wystarczające ogólne twierdzenia strony skarżącej, nawet jeśli odwołują się one do realnych zdarzeń, procesów lub stanów. Obowiązek skonkretyzowania okoliczności, które mają świadczyć o realizacji ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy, natomiast do sądu administracyjnego należy ocena, czy i w jakim zakresie powyższe okoliczności – jako związane z wykonaniem zaskarżonego aktu – mogą zostać zakwalifikowane jako realizujące przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ten sposób sąd ocenia, czy wnioskodawca "uprawdopodobnił" wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. We wniosku zatem strona powinna wykazać konkretne okoliczności i fakty stanowiące podstawę oceny, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności – z uwagi właśnie na te okoliczności - jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt II GZ 186/25 i powołane w nim orzecznictwo).Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena wniosku dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. WSA zasadnie uznał, że złożony wniosek nie zawierał argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej wspomniano ogólne twierdzenia strony skarżącej, nawet jeśli odwołują się one do realnych procesów same w sobie nie są wystarczające do udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Tymczasem do swojego wniosku spółka nie załączyła żadnej dokumentacji przekonującej, że istotnie wykonanie decyzji grozi w przypadku tego podmiotu niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chociażby w taki sposób jak wskazał to w swoim postanowieniu Sąd pierwszej instancji. Spółka nie przedłożyła dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację majątkową (posiadany majątek ruchomy i nieruchomy), wysokość środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwoty posiadanych wierzytelności, wysokość uzyskiwanych przychodów i ponoszonych wydatków. Nie dołączono także sprawozdania finansowego, z którego wynikałaby rzeczywista obecna kondycja finansowa spółki. Trafnie zwrócił też uwagę Sąd pierwszej instancji, że spółka nie wykazała czy w ogóle i ilu zatrudnia pracowników oraz czy posiada umowy długoterminowe, w stosunku do których istnieje ryzyko ich niewykonania w związku z cofnięciem zezwolenia.Wobec tego, dokonanie ustalenia, jaki konkretnie wpływ mogłoby wywrzeć wykonanie zaskarżonej decyzji na stronę skarżącą (tj., czy jej wykonanie mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki i/lub znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.), okazało się niemożliwe. Oznacza to, że pozytywna ocena wniosku, była wykluczona.Dalej, z uwagi na fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując wniesione zażalenie kontroluje prawidłowość, tj. zgodność z prawem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, powołanie się na nowe okoliczności i dokumenty mające, w ocenie skarżącej, znaczenie dla oceny jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, dopiero na etapie zażalenia, nie mogło odnieść oczekiwanych przez spółkę skutków w postępowaniu zażaleniowym. Nie można bowiem oceniać prawidłowości orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji z perspektywy okoliczności ujawnionych dopiero po wydaniu tego orzeczenia.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.., postanowił jak w sentencji.