Postanowienie - III SAB/Kr 109/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 20 grudnia 2024
Teza
Odrzucono skargę. Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: ASR WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie ekwiwalentu pieniężnego postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 23 października 2024 r. skarżący K. J. wniósł do WSA w Krakowie za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie, skargę na bezczynność ww. organu w przedmiocie wyliczenOdrzucono skargę. Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: ASR WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie ekwiwalentu pieniężnego postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 23 października 2024 r. skarżący K. J. wniósł do WSA w Krakowie za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie, skargę na bezczynność ww. organu w przedmiocie wyliczen
Data orzeczenia
20 grudnia 2024
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Ewelina Dziuban
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
W dniu 23 października 2024 r. skarżący K. J. wniósł do WSA w Krakowie za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie, skargę na bezczynność ww. organu w przedmiocie wyliczenia ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby (w wymiarze 96 godzin). Skarżący wniósł o zobowiązanie KPP w Krakowie do naliczenia i wypłacenia ekwiwalentu za 96 godzin za niewykorzystany w czynnej służbie w Policji czas wolny od służby.W odpowiedzi na skargę organ administracji opisał stan faktyczny i prawny tej sprawy wnosząc o oddalenie skargi. Organ wskazał, że decyzją z dnia 27 października 2011 r., nr 58/2011 Komendant Powiatowy Policji w Krakowie odmówił skarżącemu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w ilości 96 godzin w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby z dniem 30 kwietnia 2005 r. Decyzją nr 3 z dnia 20 lutego 2012 r. Małopolski Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w części dotyczącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i uzupełnił ją o art. 33 oraz art. 108 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r., III SA/Kr 372/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 20 lutego 2012 r. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie (sygn. akt I OSK 708/13).W piśmie z dnia 14 listopada 2024 r., skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę i podtrzymał zawartą w skardze argumentację.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej zwanej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania, były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego.W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19) przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Powyższe stanowisko orzekający w sprawie Sąd w pełni aprobuje.W tej sprawie decyzją z dnia 27 października 2011 r., nr 58/2011 Komendant Powiatowy Policji w Krakowie odmówił skarżącemu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w ilości 96 godzin w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby z dniem 30 kwietnia 2005 r. Decyzją nr 3 z dnia 20 lutego 2012 r. Małopolski Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w części dotyczącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i uzupełnił ją o art. 33 oraz art. 108 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.Zatem skarga na bezczynność została wniesiona przez skarżącego po zakończeniu postepowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 20 lutego 2012 r. nr 3.W ocenie Sądu powyższa okoliczność stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność przez sąd administracyjny, o której mowa w uchwałach o sygn. akt II OPS 5/19 oraz II OPS 1/21.Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a..