Wyrok - II GSK 2630/21 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 czerwca 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Sp. z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 338/21 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. we W. na postanowienie Głównego Inspektora FarmaceutyczneOddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Sp. z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 338/21 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. we W. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutyczne
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
24 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Izabella Janson
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 31 maja 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 338/21 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka") na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej też: "GIF", "organ") z dnia 10 listopada 2020 r., nr POD.503.209.2020.NAFT/KR.1 w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:W dniu 13 października 2020 r., Lubuski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny (dalej też: "Lubuski WIF") przystąpił do kontroli planowej apteki ogólnodostępnej należącej do Spółki B. Spółka z o. o. z siedzibą we W. o nazwie "[...]" położonej w G., przy ul. [...].W piśmie z dnia 14 października 2020 r. pełnomocnik strony wniósł sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez Lubuskiego WIF czynności kontrolnych z naruszeniem prawa.Postanowieniem z dnia 20 października 2020 r., znak: WIFG.8521.1.15.2020, Lubuski WIF postanowił kontynuować czynności kontrolne w aptece.Pismem z dnia 27 października 2020 r., Spółka wniosła do Głównego Inspektora Farmaceutycznego - zażalenie na powyższe postanowienie.Główny Inspektor Farmaceutyczny postanowieniem z dnia 10 listopada 2020 r., znak: POD.503.209.2020.NAFT/KR.1, utrzymał zaskarżone postanowienie w całości w mocy.W uzasadnieniu wyjaśnił, że kontrola objęta sprzeciwem z dnia 27 października 2020 r. została wszczęta w dniu 13 października 2020 r. Jej wszczęcie poprzedzało zawiadomienie z dnia 24 września 2020 r., znak: WlFG.8521.1.15.2020, którym poinformowano przedsiębiorcę B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. o zamiarze wszczęcia kontroli obejmującej "(...) kontrolę całości dokumentacji dotyczącej prowadzenia apteki ogólnodostępnej, oznakowania, zabezpieczenia i wyposażenia. Kontrolę jakości i obrotu produktami leczniczymi i innymi artykułami wymienionymi w art. 72 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2020 r., poz. 944 ze zm., dalej: "P.f."). Kontrolę warunków przechowywania produktów leczniczych."Wyjaśnił, że przepis art. 58 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1292 ze zm., dalej: "P.p.") wprowadza zakaz przeprowadzania ponownej kontroli przez ten sam organ, w przypadku, gdy ma ona dotyczyć przedmiotu kontroli objętego uprzednio zakończoną kontrolą. W przepisie tym chodzi o ten sam zakres kontroli, co nie może mieć miejsca w niniejszej sprawie, przede wszystkim z uwagi na różne podstawy prawne wszczęcia i przeprowadzenia kontroli, o których mowa w zażaleniu.Wskazał, że kontrola znak: WlFG.8521.2.13.2019 przeprowadzona w dniu 12 sierpnia 2019 r., do której odnosi się w zażaleniu strona, była kontrolą doraźną, czyli kontrolą przeprowadzoną w związku z podejrzeniem nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie - Prawo farmaceutyczne.Natomiast kontrola objęta sprzeciwem z dnia 27 października 2020 r. jest kontrolą planową i tym samym są to dwie różne kontrole wszczęte na podstawie różnych przepisów P.f.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.Wskazał, że podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2020 r., poz. 944 ze zm., dalej: "P.f.") i ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1292 ze zm., dalej: "P.p.") oraz przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: "k.p.a.").W pierwszej kolejności WSA odniósł się do zarzutu naruszenia art. 49 ust. 1 P.p. Wskazał, że przepis ten nie wyklucza wykonywania czynności kontrolnych przez osobę pełniącą funkcję organu kontroli. Podkreślił, że ustawodawca w przepisie tym w odniesieniu do czynności kontrolnych wykonywanych przez pracowników organu kontroli posłużył się określeniem "mogą". Uznał, że stanowisku, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny jest uprawniony do osobistego wykonywania czynności kontrolnych nie sprzeciwia się także 49 ust. 5 P.p., na podstawie którego: "Do pracowników organu kontroli oraz osób, o których mowa w ust. 4, stosuje się przepisy k.p.a. dotyczące wyłączenia pracownika, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej". Wskazał, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny jest również inspektorem farmaceutycznym w rozumieniu art. 114 ust. 1 i 2 P.f. Skoro przesłanki wyłączenia pracowników organów administracji mają zastosowanie również wobec samych organów administracji, a ściśle do osób pełniących funkcję organu administracyjnego, osoba piastująca funkcję organu administracji jest też pracownikiem, który tym różni się od innych, że zajmuje stanowisko, z którym związana jest właściwość do rozstrzygania, a nie tylko do załatwiania, określonej kategorii spraw administracyjnych. Jeśli tak, to organ administracji podlega wszystkim tym rygorom, co szeregowy pracownik administracji, a ponadto rygorom dodatkowym, wynikającym z art. 25 § 1 k.p.a., nawiązującego do jego kompetencji i usytuowania służbowego. Za bezzasadny uznał też zarzut naruszenia art. 48 ust. 3 pkt 4 P.p. poprzez zbyt ogólnikowe wskazanie zakresu kontroli. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 37at ust. 1 P.f. organ zezwalający jest uprawniony do inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie. Z kolei ust. 2 przedmiotowego przepisu stanowi, że czynności w zakresie inspekcji oraz czynności kontrolne przeprowadza się na podstawie upoważnienia wydanego przez organ zezwalający.Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie w zawiadomieniu z dnia 24 września 2020 roku WIF wyraźnie wskazał, do czego miał upoważnienie w przepisie art. 37at ust. 2 P.f., że zakres kontroli obejmuje kontrolę całości dokumentacji dot. prowadzenia apteki ogólnodostępnej, oznakowania, zabezpieczenia i wyposażenia; kontrolę jakości i obrotu produktami leczniczymi i innymi artykułami wymienionymi w art. 72 ust. 5 P.f. oraz kontrolę warunków przechowywania produktów leczniczych. Wszystkie te wymagania odnośnie podmiotu dysponującego zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej wprost wynikają z przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne i wszystkie je podmiot taki winien spełniać. Zakresu tego, ujętego w zawiadomieniu WIF z dnia 24 września 2020 roku, nie przekroczył dokonujący kontroli apteki WIF, określając w swym wezwaniu z dnia 13 października 2020 roku, jakie konkretnie wyjaśnienia winna skarżąca przedłożyć oraz jakie dokumenty przekazać. W ocenie WSA organ miał upoważnienie do przeprowadzania kontroli w tym zakresie, co wynika z treści art. 108 ust. 4 pkt 4 P.f. Wskazał, że nie doszło też do naruszenia art. 49 ust. 9 w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 4 P.f. poprzez przyjęcie, że prowadzenie czynności kontrolnych przez organ kontrolny poprzez żądanie od skarżącej dokumentów dotyczących udziału apteki w programie franczyzowym było zgodne z zakresem przedmiotowym kontroli, wskazanym w zawiadomieniu z dnia 24 września 2020 r. o zamiarze wszczęcia kontroli.W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości oraz rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Farmaceutycznego o utrzymaniu w mocy postanowienia Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego o kontynuowaniu czynności kontrolnych podjętych w dniu 13 października 2020 roku, w ramach kontroli planowej w aptece ogólnodostępnej w G. przy ul. [...] i wydanie postanowienia o odstąpieniu od czynności kontrolnych, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie przedmiotowej sprawy na rozprawie.Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:I. Naruszenia prawa materialnego, tj.:1. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 49 ust. 1 P.p. oraz art. 122b ust. 2 P.f. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez błędną wykładnię przepisów prawa materialnego tj. art. 49 ust. 1 P.p. oraz art. 122b ust. 2 P.f. polegającą na przyjęciu, iż wojewódzki inspektor farmaceutyczny jest uprawniony do osobistego przeprowadzania kontroli, podczas gdy przepisy nie przyznają temu organowi kompetencji w tym zakresie, a art. 122 ust. 2 P.f. wyraźnie stanowi, że kontrolę przeprowadza inspektor farmaceutyczny po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli udzielonego przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, co wyklucza możliwość osobistego prowadzenia kontroli przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi w sytuacji gdy zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia;2. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 58 ust. 1 P.p. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez bledną wykładnię przepisów prawa materialnego tj. art. 58 ust. 1 P.p., polegającą na przyjęciu, iż możliwe jest wszczęcie kontroli przez ten sam organ i w tym samym zakresie przedmiotowym, co uprzednio zakończona kontrola, w sytuacji gdy jedna kontrola ma charakter doraźny a druga planowy, podczas, gdy z perspektywy ustawy P.p. przy tożsamym zakresie kontroli zakończonej i wszczętej, nie ma znaczenia forma kontroli (doraźna lub planowa), co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi w sytuacji gdy zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia;3. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 4) P.p. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez błędną wykładnię przepisów prawa materialnego t|. art. 48 ust.3 pkt 4) ustawy P.p. polegającą na przyjęciu, iż ogólnikowe wskazanie zakresu przedmiotowego kontroli, obejmujące m.in. kontrole dokumentacji spełnia wymóg prawny określenia zakresu przedmiotowego, podczas, gdy nadmierna ogólność wskazanego zakresu przedmiotowego czyni informację zbędną z uwagi na możliwość badania dowolnego aspektu działalności przedsiębiorcy, w konsekwencji uniemożliwiając weryfikację zgodności podejmowanych czynności kontrolnych z zakresem przedmiotowym kontroli, co stoi w oczywistej sprzeczności z przepisami ustawy P.p., co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi w sytuacji gdy zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia;4. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 4) P.p. w zw. z art. 108, art. 109 P.f. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez błędną wykładnię przepisów prawa materialnego tj. art. 48 ust.3 pkt 4) P.p. w zw. z art. 108 i art. 109 P.f. polegającą na przyjęciu, iż wojewódzki inspektor farmaceutyczny jest uprawniony do kontroli całościdokumentacji przedsiębiorcy, podczas gdy uprawnienie do kontroli dokumentów obejmuje zakres zgodny z przepisami określającymi kompetencje Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi w sytuacji gdy zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia;5. art. 108 ust. 4 pkt 4) P.f. poprzez błędną jego wykładnię zgodnie z którą przepis ten daje wojewódzkiemu inspektorowi farmaceutycznemu uprawnienie do kontroli całości dokumentacji przedsiębiorcy, podczas gdy przepis ten reguluje rodzaje decyzji jakie wydaje wojewódzki inspektor farmaceutyczny i nie odnosi się do kontroli przedsiębiorców.Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA, który w odróżnieniu od Sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem strony skarżącego uchybił Sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane Sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że Sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż Sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, lub jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia Sądowi ocenę jej zasadności.Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które z uwagi na ich komplementarny charakter można i należy rozpatrzeć łącznie wynika, że spór w sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem postanowienia Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 10 listopada 2020 r.,nr POD.503.209.2020.NAFT/KR.1 w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych, stwierdził, że jest ono zgodne z prawem.W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują wyłącznie naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 49 ust. 1, art. 58 ust. 1, art. 48 ust. 3 pkt 4), art. 48 ust. 3 pkt 4) P.p. w zw. z art. 108 i art. 109 P.f., art. 122b ust. 2 P.f., oraz art. 108 ust. 4 pkt 4) P.f.W złożonym środku odwoławczym nie podniesiono natomiast zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Brak tego rodzaju zarzutów powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje za niezakwestionowany stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji.Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.Istotą sprawy jest zakaz ponownej kontroli w tym samym przedmiocie, na gruncie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców. Z przepisu tego wynika, że organ kontroli nie przeprowadza kontroli, w przypadku gdy ma ona dotyczyć przedmiotu kontroli objętego uprzednio zakończoną kontrolą przeprowadzoną przez ten sam organ.Z materiału dowodowego sprawy wynika, że kontrola objęta sprzeciwem z dnia 27 października 2020 r. została wszczęta w dniu 13 października 2020 r. Jej wszczęcie poprzedzało zawiadomienie z dnia 24 września 2020 r., którym poinformowano przedsiębiorcę B. Sp. z o.o. we W. o zamiarze wszczęcia kontroli obejmującej m.in. "(...) kontrolę jakości i obrotu produktami leczniczymi (...)". Była to kontrola planowa (art. 37at ust. 1 w zw. z art. 122b ust. 2 P.f.).W przedmiotowej sprawie zarówno zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli, jak i upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, zawierają określenie zakresu przedmiotowego kontroli: kontrola całości dokumentacji dotyczącej prowadzenia apteki ogólnodostępnej, oznakowania, zabezpieczenia i wyposażenia apteki ogólnodostępnej; kontrola jakości i obrotu produktami leczniczymi i innymi artykułami wymienionymi w art. 72 ust. 5 P.f.; kontrola warunków przechowywania produktów leczniczych.Natomiast kontrola dotycząca obrotu produktami leczniczymi przeprowadzona w dniu 12 sierpnia 2019 r., była kontrolą doraźną, czyli kontrolą przeprowadzoną w związku z podejrzeniem nieprzestrzegania wymogów określonych w P.f. w oparciu o art. 37at ust. 6 P.f. zgodnie z którym organ zezwalający jest uprawniony do przeprowadzenia niezapowiedzianej inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie, jeżeli stwierdzi, że istnieje podejrzenie nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie.Zauważyć należy, że zarzut ujęty w pkt I. ppkt 2. skargi kasacyjnej w istocie nie dotyczył błędnej wykładni prawa, ale co najwyżej niewłaściwego zastosowania art. 58 ust. 1 P.p. w tej sprawie, co ustawodawca rozróżnia na gruncie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego błędna wykładnia prawa materialnego może polegać na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym zrozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego, bądź też na niezrozumieniu intencji ustawodawcy (por. wyrok NSA z 13 września 2005 r., II OSK 16/05, LEX nr 192124, wyrok NSA z 23 lutego 2005 r., OSK 539/04, LEX nr 165771, wyrok NSA z 2 lutego 2005 r., OSK 1026/04, LEX nr 171170). Skuteczność tak podniesionego zarzutu należy oceniać w oderwaniu od ustaleń faktycznych, a jedynie w odniesieniu do bezspornych okoliczności faktycznych sprawy i uzasadnienia. Jeśli natomiast podstawę kasacji stanowi zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, to uzasadnieniem takiego zarzutu powinno być wyjaśnienie, dlaczego przepis przyjęty za podstawę prawną nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki przepis Sąd powinien zastosować - wyrok NSA z 14 października 2005 r., I FSK 107/05" (zob. wyrok NSA z 21 sierpnia 2013 r., I OSK 611/12, LEX nr 1372101). W tej sprawie skarżąca kasacyjnie stawiając zarzut naruszenia art. 58 ust. 1 P.p. poprzez jego błędną wykładnię odwołała się do zakresu przedmiotu kontroli, której dotyczy skarga, a więc do okoliczności faktycznych sprawy, a nie do treści przepisu, w oderwaniu od tych ustaleń. To, jak przedmiot kontroli zostanie określony zależy od samego organu. Natomiast skarżąca kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia art. 58 ust. 1 P.p. winna wykazać, że kontrola w niniejszym postępowaniu dotyczy przedmiotu kontroli objętego uprzednio zakończoną kontrolą przeprowadzoną przez ten sam organ.Przedstawionych wyżej ustaleń Sądu I instancji autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej kwestionuje zastosowanie tego przepisu, a nadto kwestionuje ocenę stanu faktycznego w tej sprawie dokonaną przez Sąd I instancji. Zauważyć w tym miejscu należy, że w skardze kasacyjnej brak jest zarzutów dotyczących nieprawidłowości oceny stanu faktycznego dokonanej przez Sąd I instancji, co ogranicza możliwości kontrolne Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie.Wskazać należy, że upoważnienie do kontroli z dnia 12 października 2020 r. określało osobę upoważnioną do przeprowadzenia kontroli i w konsekwencji nie jest w tym zakresie dotknięte uchybieniem. To zaś, że istniejące po stronie AS.C. jako Lubuskiego WIF upoważnienie w tym zakresie należy wywodzić z okoliczności pełnienia przez niego tej funkcji, nie dyskredytuje go jako osoby upoważnionej do przeprowadzenia kontroli. Stosownie do treści art. 112 ust. 1 pkt 2 P.f. zadania Inspekcji Farmaceutycznej określone w ustawie wykonuje wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego jako kierownika wojewódzkiej inspekcji farmaceutycznej, wchodzącej w skład zespolonej administracji wojewódzkiej. W myśl art. 112 ust. 2 P.f. wojewódzki inspektor farmaceutyczny wykonuje zadania i kompetencje Inspekcji Farmaceutycznej określone w tej ustawie i przepisach odrębnych. Wśród tych zadań pozostaje kontrolowanie aptek i innych jednostek prowadzących obrót detaliczny i hurtowy produktami leczniczymi i wyrobami medycznymi m.in. w zakresie jakości, obrotu i pośrednictwa w obrocie produktami leczniczymi (zob. art. 109 pkt 3 lit a w związku z art. 108 ust. 1 pkt 2 P.f.). Wskazać należy, że przepis art. 49 ust. 1 P.p., jak i art. 122b ust. 2 P.f. nie wykluczają uprawnienia osoby pełniącej funkcję organu kontroli do jej przeprowadzenia. Trudno bowiem założyć, że osobie tej powinien przysługiwać mniejszy zakres uprawnień niż pracownikowi, któremu udziela ona wspomnianego upoważnienia. Osoba piastująca funkcję organu, udzielając upoważnienia nie wyzbywa się jednak przypisanych jej kompetencji. Tym samym przepisy prawa, jak i natura upoważnień administracyjnych nie wyłączają osobistego działania osoby piastującej funkcję organu administracji publicznej od załatwiania spraw mieszczących się w zakresie właściwości tego organu.Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 48 ust. 3 pkt 4 P.p. poprzez zbyt ogólnikowe wskazanie zakresu kontroli. Zgodnie bowiem z art. 37at ust. 1 P.f. organ zezwalający jest uprawniony do inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie. Z kolei ust. 2 przedmiotowego przepisu stanowi, że czynności w zakresie inspekcji oraz czynności kontrolne przeprowadza się na podstawie upoważnienia wydanego przez organ zezwalający. W przedmiotowej sprawie w zawiadomieniu z dnia 24 września 2020 roku WIF wyraźnie wskazał, że zakres kontroli obejmuje kontrolę całości dokumentacji dot. prowadzenia apteki ogólnodostępnej, oznakowania, zabezpieczenia i wyposażenia; kontrolę jakości i obrotu produktami leczniczymi i innymi artykułami wymienionymi w art. 72 ust. 5 P.f. oraz kontrolę warunków przechowywania produktów leczniczych. Wszystkie te wymagania odnośnie podmiotu dysponującego zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej wprost wynikają z przepisów ustawy Prawo farmaceutyczne. Jak trafnie wskazał WSA zakresu tego, ujętego w zawiadomieniu WIF z dnia 24 września 2020 roku, nie przekroczył dokonujący kontroli apteki WIF, określając w swym wezwaniu z dnia 13 października 2020 roku, jakie konkretnie wyjaśnienia winna skarżąca przedłożyć oraz jakie dokumenty przekazać. Ponadto przepis art. 37at ust. 8 P.f. określa, iż na wezwanie organu zezwalającego i w terminie przez niego wyznaczonym przedsiębiorca jest obowiązany przekazać dokumentację związaną z prowadzoną działalnością. Na podstawie art. 37at ust. 1 P.f. organ zezwalający jest uprawniony do inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie. Określenie w zawiadomieniu z dnia 24 września 2020 r., że kontrola ma dotyczyć "całości dokumentacji dotyczącej prowadzenia apteki ogólnodostępnej" nie oznacza, że Lubuski WIF jako organ kontroli miał zamiar kontrolować aspekty działalności apteki wykraczające poza zadania Inspekcji Farmaceutycznej określone w art. 108 P.f. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że został naruszony art. 108 ust. 4 pkt 4 P.f.Nie można wyrokowi Sądu I instancji zarzucić naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. Przepis ten nie był, bowiem podstawą rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok oddalający skargę na postanowienie GIF o kontynuowaniu czynności kontrolnych, zatem podstawą prawną działania WSA był art. 151 p.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej powinna w związku z tym, sformułować zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., bowiem Sąd I instancji jej zdaniem niezasadnie oddalił skargę, w sytuacji naruszenia opisanych w skardze przepisów.Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).