Postanowienie - II OZ 965/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 3 lipca 2025
Teza
Oddalono zażalenie. pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 276/25 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Starosty Grodziskiego nr 1311/23 z dnia 27 października 2023 r. w sprawie ze skargi A.M. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 10 grudnia 2024 r. nr 1414/OPOOddalono zażalenie. pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 276/25 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Starosty Grodziskiego nr 1311/23 z dnia 27 października 2023 r. w sprawie ze skargi A.M. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 10 grudnia 2024 r. nr 1414/OPO
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
3 lipca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jerzy Stankowski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 19 marca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 276/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku A.M. (dalej: "skarżący") o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Grodziskiego nr 1311/23 z 27 października 2023 r. w sprawie ze skargi A.M. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 10 grudnia 2024 r. nr 1414/OPO/2024 w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji Starosty Grodziskiego.Sąd dokonał analizy wniosku skarżącego i stwierdził że w sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Sąd wskazał, że brak szczegółowego uzasadnienia wniosku w kontekście wystąpienia określonych ustawowo przesłanek uniemożliwił weryfikację, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może w przypadku skarżącego spowodować skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia skarżącego nie zostały poparte żadnymi argumentami, czy dowodami. Skarżący jedynie powołał się na ustawowe przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonalności decyzji, zaś gołosłowne powtarzanie treści przepisu nie może zostać uznane za wystarczające do wydania postanowienia wstrzymującego wykonanie decyzji.W zażaleniu skarżący zaskarżył powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazał, że we wniosku w sposób dostateczny przedstawił uzasadnione obawy wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dotyczących zabudowy oraz rozporządzania nieruchomością. Ponadto wskazał, że Sąd dostrzegając braki w zakresie uzasadnienia wniosku winien wezwać go do ich uzupełnienia.Wyjaśnił, że jako współwłaściciel nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja dochodzi ujawnienia przysługujących mu praw właścicielskich w odrębnym postępowaniu sądowym o uzgodnienie treści księgi wieczystej nieruchomości z jej rzeczywistym stanem prawnym. Inwestycja jest zaś realizowana bez jego zgody jako współwłaściciela. Wskazał również na brak możliwości przywrócenia stanu poprzedniego nieruchomości w przypadku zrealizowania całego ośrodka jeździeckiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą.W piśmie z 18 kwietnia 2025 r. uczestniczka postępowania – P.K. wniosła o oddalenie zażalenia wskazując, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Ponadto zwróciła się o zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma na celu udzielenie ochrony tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie takiego aktu, zanim zostanie on zbadany przez sąd administracyjny pod kątem jego legalności. Uprawdopodobnienie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Dla wnioskującego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu oznacza to obowiązek przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje w stosunku do niego lub innych osób niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody i to znacznej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie wyłączając dołączenia dowodu potwierdzającego zgłoszone żądanie. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy, w jego interesie leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami źródłowymi (tak postanowienie NSA z 12 marca 2021 r., sygn. akt I GSK 144/21, LEX nr 3161195).Skarżący wskazywanych okoliczności nie uprawdopodobnił, dlatego zachodziły podstawy do oddalenia jego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu zażalenia, podobnie jak we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący podał, że niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody polega na naruszeniu jego uprawnień właścicielskich. Wskazał też, że "dalsze prowadzenie prac na podstawie decyzji skutkować może wystąpieniem nieodwracalnych skutków w zabudowie oraz rozporządzaniu nieruchomością".Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie odnosiło się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że niewstrzymanie wykonania decyzji może doprowadzić do powstania niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie przedstawił w tym zakresie rzeczowej argumentacji, nie przedłożył żadnego dowodu mogącego świadczyć o tym, że wykonywanie robót budowlanych przez inwestora doprowadzi do opisywanych we wniosku i także w zażaleniu skutków.Okolicznością uzasadniającą uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji, a w konsekwencji wstrzymanie wykonania decyzji nie jest także wpisanie ostrzeżenia do księgi wieczystej. Z samego faktu dokonania wpisu w księdze wieczystej nie wynika dla skarżącego realne niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.Jednocześnie Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GZ 455/12, w którym wskazano, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego treści art. 49 p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy.Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie dokonuje oceny merytorycznej prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. W konsekwencji, Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania strony skarżącej o wydaniu spornej decyzji z naruszeniem przepisów prawa (zob. m.in. postanowienie NSA z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt I OZ 894/16).Odnosząc się do wniosku uczestniczki postępowania o zasądzenie koszów postępowania zażaleniowego stwierdzić należy, że co do zasady nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji (na obecnym etapie postępowania nie znajduje zastosowania reguła wynikająca z art. 209 p.p.s.a. – por. uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07), jak i co do zasady ww. przepisy nie przewidują możliwości zasądzenia zwrotu kosztów na rzecz uczestnika postępowania. W odniesieniu do uczestnika postępowania znajduje bowiem zastosowanie ogólna reguła zawarta w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.