Postanowienie - II OZ 337/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 kwietnia 2026
Teza
Oddalono zażalenia. rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D.K. i D.K.1 na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2542/24 w przedmiocie odrzucenia skargi D.K. i D.K.1 w sprawie ze skargi K.P., D.K. i D.K.1 na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2024 r. nr 914/2024 w przeOddalono zażalenia. rozbiórka obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D.K. i D.K.1 na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2542/24 w przedmiocie odrzucenia skargi D.K. i D.K.1 w sprawie ze skargi K.P., D.K. i D.K.1 na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2024 r. nr 914/2024 w prze
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
9 kwietnia 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jerzy Stankowski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenia
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 15 stycznia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2542/24, odrzucił skargę D.K. i D.K.1 na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 lipca 2024 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu wskazano, że skarga nie została opłacona.Zażalenia wnieśli D.K. i D.K.1. Podnieśli, że odrzucenie skargi z powodu braku uiszczenia wpisu narusza ich prawo do sądu. Wskazali też, że Sąd powinien ponownie rozpoznać ich wnioski o przyznanie prawa pomocy, uwzględniając skalę toczących się postępowań. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie skargi do merytorycznego rozpoznania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenia D.K. i D.K.1 nie są zasadne.Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 934 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z powyższych przepisów wynika zatem, że zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma (skargi).W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że skarżący nie uiścili należnego wpisu od skargi. Skarżący mieli możliwość zakwestionowania obowiązku uiszczenia wpisu od skargi i jego wysokości, z której to skorzystali, wnosząc zażalenia na zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z 14 listopada 2025 r., sygn. akt II OZ 1732/25 i II OZ 1733/25 oddalił zażalenia uznając, że wpis od skargi jest należny, a jego wysokość została prawidłowo ustalona. Kwestia przyznania skarżącym prawa pomocy również została prawomocnie rozstrzygnięta. Postanowieniami z 12 marca 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 766/24 i VII SPP/Wa 767/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosków skarżących o prawo pomocy bez rozpoznania. Ponadto zażalenia na ww. postanowienia zostały odrzucone przez NSA postanowieniami z 2 lipca 2025 r., sygn. akt II OZ 784/25 i II OZ 785/25.Skarżący zostali bezskutecznie wezwani do wykonania prawomocnych zarządzeń wzywających do uiszczenia wpisu od skargi.W tym stanie rzeczy, wobec nieopłacenia skargi, podlegała ona odrzuceniu, stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.Zaznaczyć należy, że obowiązek spełnienia wymagań formalnych i fiskalnych przez stronę, które nie są nadmierne i służą celom postępowania sądowego, nie może być postrzegany jako ograniczenie prawa do sądu. Zasada prawa do sądu zawarta w art. 45 ust. 1 Konstytucji nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, w tym nałożeniu na strony obowiązku dokonywania określonych czynności w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym w określonej formie i terminach.Nie ma również znaczenia dla oceny legalności odrzucenia skargi okoliczność, że skarżący są inicjatorami wielu postępowań, które zobowiązują do ponoszenia wielu wpisów sądowych na łączną kwotę przewyższającą ich zdolności finansowe. W rozpoznawanej sprawie ocenie podlega wyłącznie prawidłowość odrzucenia skargi z uwagi na jej nieopłacenie pomimo wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Sąd nie ma podstawy prawnej, żeby w sprawie z jednej skargi oceniać zdolności finansowe skarżących przy uwzględnieniu innych postępowań toczących się z ich inicjatywy. Podkreślić też trzeba, że postępowanie sądowoadministracyjne jest bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości. Inicjując takie postępowanie strona skarżąca powinna liczyć się z koniecznością uiszczenia opłat sądowych.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.. orzekł jak w sentencji.