Wyrok - VIII SA/Wa 105/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 27 marca 2025
Teza
Oddalono skargę. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Krawczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji nakazującej rozbiórkę oddala skargę. UZASADNOddalono skargę. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Krawczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji nakazującej rozbiórkę oddala skargę. UZASADN
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
powód
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
27 marca 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Iwona Szymanowicz-Nowak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z 4 grudnia 2024 r. Nr [...] znak: [...], [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB, organ II instancji, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U.z 2024 r. poz. 725 ze zm., dalej: p.b.), po rozpatrzeniu odwołania M. M. (dalej: skarżący, strona), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB, organ I instancji) z 7 października 2024 r., znak: [...], odmawiającą zmiany decyzji własnej z 18 października 2023 r. Nr [...].Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Decyzją Nr [...]z 18 października 2023 r. PINB, działając na podstawie art. 67 ust. 1 p.b., nakazał skarżącemu rozbiórkę pozostałości po obiekcie budowlanym (po spichrzu), tj. podpiwniczenia murowanego i muru w granicy z cegły czerwonejo wysokości ok. 2,70 m (od poziomu terenu) o wymiarach zewnętrznych obrysu 9,80 m x 5,00 m, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] (przy granicy z działką nr ewid. [...]), położonej w miejscowości [...], gm. [...]oraz uporządkowanie terenu po wykonaniu ww. robót budowlanych w terminie do 4 maja 2024 r.W dniu 24 lipca 2024 r. do organu I instancji wpłynęło pismo skarżącegow sprawie dotyczącej zezwolenia na pozostawienie fragmentu ww. muru wrazz fundamentem, który stanowi element ogrodzenia pomiędzy działkami o numerach: [...] i [...], położonymi w miejscowości [...]. PINB pismem z 6 sierpnia 2024 r. wezwał skarżącego do sprecyzowania ww. wniosku. Skarżący pismem z 14 sierpnia 2024 r. wskazał, iż jego wniosek należy traktować jako wniosek o zmianę decyzji Nr [...]z 18 października 2023 r. na podstawie art. 154 k.p.a.Decyzją Nr [...]z 7 października 2024 r. znak: [...], organI instancji odmówił w trybie art. 154 k.p.a. zmiany ostatecznej decyzji własnej Nr [...]z 18 października 2024 r. Powodem rozstrzygnięcia było uznanie, iż decyzja nie może być zmieniona w trybie art. 154 k.p.a., gdyż wydano ją na podstawie art. 67 ust. 1 p.b., a zatem w sytuacji związania organu (wydania decyzji o charakterze związanym). PINB uznał, że decyzję z 18 października 2023 r. Nr [...]nakazującą rozbiórkę pozostałości po obiekcie budowlanym (po spichrzu) należy kwalifikować do grupy decyzji, na mocy których strona uzyskuje prawa. Powołując się na wyrok NSA, organ I instancji uznał, że "nabycie prawa" może nastąpić również w decyzji nakładającej obowiązek, np. obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego. Użyte w art. 154 k.p.a. i art. 155 k.p.a. nabycie praw rozumie się szeroko, przyjmując, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabyła prawa". Nabycie nie jest związane z rozstrzygnięciem pozytywnym lub negatywnym dla strony, ale z faktem, że decyzja swoim rozstrzygnięciem kształtuje sytuację prawną strony przez danie uprawnienia lub nałożenie obowiązku. Nakaz rozbiórki obiektu budowlanego jest przywróceniem stanu zgodnego z prawem, czego nie można rozumieć jako decyzji ostatecznej, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa.Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, zarzucając:1. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za postawę rozstrzygnięcia, polegający na dowolnym i błędnym przyjęciu, iż decyzja o rozbiórce jest decyzją, na mocy której skarżący uzyskał prawo, co uniemożliwia uwzględnienie jego wniosku o zmianę decyzji o rozbiórce we wskazanym przez niego zakresie, co stanowi także naruszenie art. 154 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;2. naruszenie art. 154 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż skarżący na podstawie decyzji nabył uprawnienie, gdy tymczasem został jedynie obciążony obowiązkiem dokonania rozbiórki;3. naruszenie art. 6 i art. 7 k.p.a., gdyż organ administracji nie jest związany podaną przez stronę podstawą prawną żądania, mając obowiązek dochodzenia prawdy obiektywnej i działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 i art. 7 k.p.a.), organ musi rozpoznać sprawę co do istoty na podstawie obowiązującego prawa mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym;4. nierozpoznanie istoty sprawy przez organ I instancji, ograniczając się do polemiki ze wskazaną przez stronę podstawą prawną, bez wymaganej analizy stanu faktycznego sprawy, który wskazuje na możliwość zastosowania ewentualnie dyspozycji art. 155 k.p.a. w związku z art. 154 § 2 k.p.a., co doprowadziło do ewentualnego naruszenia art. 155 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie;5. nieustosunkowanie się do zgodności wzruszenia decyzji z interesem społecznym i interesem strony i celowością wzruszenia decyzji.Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez dokonanie wnioskowanej zmiany decyzji PINB Nr [...]z 18 października 2023 r. w ten sposób, żeby nakaz rozbiórki pozostałości spichrzu nie dotyczył pozostałości muruw granicy z cegły czerwonej o wysokości 0,7 m (od poziomu terenu) i długości 9 m.W uzasadnieniu odwołania wskazał, że w doktrynie prawa i postępowania administracyjnego przyjmuje się, że zagadnienie nabycia praw z decyzji ostatecznej powinno być rozważane na płaszczyźnie materialnego prawa administracyjnego. Uzasadnieniem tego stanowiska jest koncepcja decyzji administracyjnej jako aktu stosowania norm tego prawa, ustalającego konsekwencje norm prawa materialnegow sferze praw i obowiązków adresata tego aktu. Z punktu widzenia tej koncepcji strona nie nabywa praw z decyzji ostatecznej, gdy "decyzja ostateczna, wydana na żądanie strony, odmawia jej udzielenia uprawnienia albo gdy decyzja ta obciąża stronę wyłącznie obowiązkami, co następuje z reguły w tych sprawach administracyjnych,w których organowi administracyjnemu służy kompetencja do wszczęcia postępowania z urzędu.Dalej podniósł, że nawet jakby hipotetycznie przyjąć, iż strona nabyła prawo, to zgodnie z art. 6 i art. 7 k.p.a. organ I instancji winien rozpoznać istotę sprawy w jej stanie faktycznym, przeanalizować i zastosować właściwy przepis, gdyż obowiązuje go zasada m.in. praworządności i nie jest związany przytoczoną przez stronę podstawą prawną. W takiej sytuacji jest możliwość uwzględnienia wniosku na podstawie art. 155 k.p.a., co winien organ administracji wówczas uczynić. Tym bardziej, że hipotetycznie podzielając koncepcję organu należy skonstatować, iż jedyną osobą nabywającą prawo jest skarżący, który nie tylko godzi się, lecz nawet sam wnioskuje o dokonanie zmiany decyzji. Wówczas odmowa zmiany decyzji stanowi naruszenie art. 155 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.Skarżący przyznał, iż faktycznie pozostał fragment muru i będącego pod nim fundamentu, jednakże nie stanowi on jakiegokolwiek zagrożenia i został pozostawiony jako element ogrodzenia w porozumieniu z właścicielami nieruchomości sąsiedniej,z uwagi na konfigurację terenu i warunki panujące na gruncie. Tak też jest obecnie użytkowany. Stanowisko sąsiadów zostało potwierdzone w toku postępowania. Ściana spichrza stanowiła dotychczas granicę. Po jego rozebraniu pozostał niewielki murek, który jest przez skarżącego i sąsiadów traktowany jako stały znak graniczny i element ogrodzenia. Fundamenty są zakopane, a niewielki fragment muru nie stanowi już jakiegokolwiek zagrożenia. Według skarżącego zupełnie nieracjonalne byłoby usuwanie dla samej zasady fragmentu muru i następnie stawianie w tym miejscu kolejnego ogrodzenia. Do tego muru sąsiedzi przytwierdzili już słupki graniczne, co jest widoczne na dokumentacji fotograficznej wykonanej w trakcie kontroli.Dodatkowo skarżący podniósł, iż ze względu na konfigurację terenu nie jest możliwe usunięcie tego fragmentu muru bez ingerencji ciężkim sprzętem na działce sąsiada. Zresztą nie ma takiej potrzeby i nie wyraża on zgody na powyższe. Nie przemawiają za tym żadne racjonalne argumenty, a już na pewno aspekt finansowy. Gdyby dla zasady PINB upierał się przy konieczności usunięcia pozostałości muruz fundamentami, operację taką należałoby zrobić z działki sąsiedniej, usuwając z niej uprzednio znaczne masy ziemi. Jest to niepotrzebne i faktycznie niemożliwe wobec stanowiska sąsiadów, którzy nie zgadzają się na tak znaczną i nieuzasadnioną ingerencję w swoją działkę.Wskutek rozpoznania odwołania [...]WINB wskazaną na wstępie decyzją z 4 grudnia 2024 r., nr [...]utrzymało w mocy decyzję PINB z 7 października 2024 r.W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zastosowanie przepisu art. 154 § 1 k.p.a. wymaga spełnienia łącznego następujących przesłanek: po pierwsze - decyzja ostateczna nie tworzy praw dla żadnej ze stron postępowania, po wtóre – za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Nabycie prawa, o jakim mowa w omawianym przepisie, należy rozumieć szeroko, przyjmując, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabyła prawa". Oznacza to, że także w sytuacji gdy ostateczna decyzja administracyjna nakłada na stronę obowiązek (tak jak ma to miejsce w omawianej sprawie), ma ona znamiona prawne decyzji przysparzającej prawo - wydane rozstrzygnięcie kształtuje bowiem sytuację prawną strony przez określenie, czy i jakie obowiązki na niej ciążą.Decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego jest decyzją, na mocy której strona nabywa prawo i wydaną w postępowaniu, w którym kompetencje organu mają charakter związany. Nie można zatem uznać, aby do decyzji Nr [...] mógł mieć zastosowanie art. 154 § 1 k.p.a.Według [...]WINB decyzja PINB w [...] Nr [...] z 18 października 2023 r. wydana na podstawie art. 67 ust. 1 p.b. niewątpliwie ma taki właśnie charakter, bowiem nakłada obowiązek rozbiórki pozostałości po spichrzu, tj. podpiwniczenia murowanegoi muru w granicy z cegły czerwonej o wysokości ok. 2,7 m (od poziomu terenu)o wymiarach zewnętrznych obrysu 9,8 m x 5,0 m, zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] (przy granicy z działką o nr ew. [...]), położonej w miejscowości [...] gm. [...]. Z tej przyczyny niedopuszczalne jest jej wzruszenie w trybie art. 154 k.p.a., bez względu na argumentację zawartą we wniosku i zgodę stron postępowania na zmianę. Podkreślenia wymaga, że skarżący w piśmie z 14 sierpnia 2024r. (stanowiącym sprecyzowanie wniosku z 24 lipca 2024 r.) wprost powołał się na art. 154 § 1 k.p.a. jako podstawę prawną, a zatem rozpoznanie wniosku nastąpiło w trybie wskazanym przez wnioskodawcę.Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący w piśmie z 14 sierpnia 2024 r. wskazał, że jego pismo z 24 lipca 2024r. należy traktować jako wniosek o zmianę decyzji PINB w [...]Nr [...] na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2374/18, [...]WING, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 155 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie wyjaśnił, iż organ wszczynając postępowanie związany był treścią wniosku skarżącego wyraźnie i bez wątpliwości wskazującego na normę art. 154 § 1 i 2 k.p.a. jako podstawę prawną jego żądania. W przypadku postępowań prowadzonych na wniosek organ jest związany wnioskiem strony, co oznacza, że to strona, a nie organ określa zakres żądania.Skargę na powołaną wyżej decyzję do sądu administracyjnego złożył skarżący, wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Skarżący sformułował tożsame zarzuty w skardze, cow odwołaniu.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracjiw toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...]WINB utrzymująca w mocy decyzję PINB odmawiającą zmiany decyzji ostatecznej nakładającej na skarżącego rozbiórkę pozostałości po obiekcie budowlanym (po spichrzu), tj. podpiwniczenia murowanegoi muru w granicy z cegły czerwonej o wysokości ok. 2,70 m (od poziomu terenu)o wymiarach zewnętrznych obrysu 9,80 m x 5,00 m, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] (przy granicy z działką nr ewid. [...]), położonej w miejscowości [...], gm. [...] oraz uporządkowanie terenu po wykonaniu ww. robót budowlanychw terminie do 4 maja 2024 r.Podstawę prawną, zgodnie z wnioskiem skarżącego z 24 lipca 2024 r., kwestionowanej w niniejszym postępowaniu decyzji, stanowił art. 154 k.p.a., zgodniez którym decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.Należy mieć na względzie, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem – w przeciwieństwie do trybu zwykłego - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz dokonanie oceny, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Zastosowanie przepisu art. 154 § 1 k.p.a. wymaga łącznego spełnienia ww. przesłanek, tj.: 1) decyzja ostateczna nie tworzy praw dla żadnej ze stron postępowania, 2) za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.W pierwszej kolejności należy zatem dostrzec, że decyzja, której uchylenia domagała się strona w trybie art. 154 § 1 k.p.a. niewątpliwe jest rozstrzygnięciem ostatecznym, co w niniejszej sprawie jest bezsporne.W drugiej kolejności niezbędne jest ustalenie treści rozstrzygnięcia, którego uchylenia lub zmiany domaga się strona postępowania, ponieważ ten element decyzji administracyjnej przesądza o tym, czy mamy do czynienia z decyzją ostateczną, na mocy której "żadna ze stron nie nabyła prawa". Zarówno w doktrynie, jaki w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, zgodnie z którym "nabycie prawa" należy rozumieć szeroko.Przyjmuje się, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabywa prawa". Ocena tego, czy strona nabyła lub nie prawo z decyzji ostatecznej, powinna być dokonywana na podstawie treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej.Zagadnienie nabycia praw z decyzji ostatecznej powinno być rozważane na płaszczyźnie przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę decyzji, przy jednoczesnym uwzględnieniu treści decyzji. Ustalenie, że decyzja nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania wymaga stwierdzenia, że z treści rozstrzygnięcia strony nie mogą wywieść dla siebie uprawnień, bądź nie mogą sprecyzować obowiązków swoich lub innych podmiotów, które byłyby korelatem uprawnień.Wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. możliwe jest wyłączniew sprawach, w których ustawodawca przyznał organom pewien zakres uznania, swobodę działania, zatem w odniesieniu do tzw. decyzji uznaniowych. Decyzja orzekająca o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części (nakładającą na stronę obowiązek wykonania nakazu) nie należy do tego rodzaju decyzji. Oznacza to, że również z tego powodu nie jest dopuszczalna zmiana lub uchylenie takiej decyzji przez organ w trybie art. 154 k.p.a. W przypadku decyzji orzekającej o rozbiórce obiektu organ nadzoru budowlanego taką swobodą, "luzem decyzyjnym" nie dysponuje. Pogląd ten należy odnieść do decyzji wydanych zarówno na podstawie art. 48 p.b., jak i art. 67 ust. 1 p.b. Decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego jest decyzją, z której strona nabywa prawo, wydana jest w postępowaniu, w której kompetencje organu mają charakter związany. Stąd, w ocenie Sądu, zarzuty skargi odnoszące się do przyjęcia, iż w decyzji rozbiórkowej nie występuje przesłanka nabycia prawa oraz związania organu, nie zasługują na uwzględnienie.Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 155 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, Sąd podziela ugruntowane stanowisko w orzecznictwie, w tym wyrażone w wyroku NSA z 13 czerwca 2019 r., sygn. II OSK 1496/18 (publ. cbosa, iż wszczęcie postępowania administracyjnego na wniosek strony, kształtującego jej stosunek prawny, następuje na wyraźne żądanie tej osoby. O tym, jaki charakter ma pismo inicjujące postępowanie oraz jaki jest zakres żądania w nim zawartego decyduje wyłącznie strona, nie zaś organ administracji publicznej, do którego wpłynie pismo.W konsekwencji bowiem tego dochodzi do ukształtowania przedmiotu postępowania administracyjnego. Organ administracji nie może samodzielnie dokonywać wyboru, czy też modyfikować wniosku, gdyż zobowiązany jest rozpatrzyć sprawę zgodnie z treścią żądania. Organ nie ma prawa w takiej sytuacji wyjścia poza granice sprawy administracyjnej zakreślonej żądaniem strony, ponieważ byłoby to wszczęcie postępowania z urzędu w sprawie, w której przepis prawa wymaga do wszczęcia postępowania administracyjnego wniosku strony (por. wyroki NSA: z 13 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1496/18, z 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2484/16, wyroki WSA: w Krakowie z 8 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 833/19, w Warszawie z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2374/18, wszystkie wyroki publ. cbosa).Prawidłowo zatem skarżony organ przyjął w kontrolowanej sprawie, iż jeśli przedmiotem żądania strony jest wszczęcie postępowania i prowadzenie go w trybie art. 154 k.p.a., to organ jest związany treścią tego żądania i nie może go samodzielnie zmieniać, w szczególności zaś rozważać, czy zachodzą warunki do wzruszenia ostatecznej decyzji w oparciu o inną podstawę prawną (por. wyrok NSA z 4 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 2532/15, publ. LEX nr 2170782).Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zarzuty skargi są nieuzasadnione,a zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie. Dlatego też, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.