Wyrok - III OSK 382/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 czerwca 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Odpady. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant: asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1037/21 w sprawie ze skargi J.Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29Oddalono skargę kasacyjną. Odpady. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant: asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1037/21 w sprawie ze skargi J.Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
24 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Mirosław Wincenciak
Podstawa prawna
art. 189
ekpa
art. 189
dkpa
art. 189
fkpa
art. 7
kpa
art. 8
kpa
art. 15
kpa
art. 77
kpa
art. 81
akpa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (11)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez J.Z. jest wyrok Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2021 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1037/21, którym oddalono skargę w/w na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29 kwietnia 2021 r., nr DKGO-420/890/2020/aa w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:Inspektorzy WIOŚ w okresie od 31 maja do 11 lipca 2019r. przeprowadzili kontrolę interwencyjną działalności prowadzonej przez J.Z. pod firmą Przedsiębiorstwo [...] J.Z. (dalej: skarżąca, przedsiębiorca) na terenie zakładu w W. przy ul. Z., gdzie prowadzone jest zbieranie odpadów (Punkt Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych - dalej: PSZOK), na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb 1[...].Jak ustalono w trakcie kontroli PSZOK pod wskazanym wyżej adresem funkcjonuje od 2 stycznia 2019 r. Kontrolowany, zgodnie z opisem przedmiotu zamówienia oraz wiążącą go umową z [...] W. z 30 listopada 2018 r. zobowiązany był do magazynowania odpadów komunalnych zebranych w PSZOK przez okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do 30 czerwca 2019 r. Skarżąca posiadała decyzję Prezydenta [...] W. nr 625/OŚ/2G15 z 22 czerwca 2015r. zezwalającą na zbieranie odpadów w W. przy ul. Z. na wskazanych wyżej działkach.W trakcie kontroli organ ustalił, że przedsiębiorca prowadził gospodarkę odpadami niezgodnie z posiadaną decyzją zezwalającą na zbieranie odpadów. Powyższe ustalenie spowodowało wszczęcie postępowania administracyjnego, w wyniku którego WIOŚ 30 lipca 2020 r. wydał decyzję nakładającą na przedsiębiorcę karę w wysokości [...] zł za zbieranie odpadów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.Odwołanie od tej decyzji złożył przedsiębiorca, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie lub orzeczenie, iż strona nie podlega ukaraniu, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 81 a § 1, art. 189e ewentualnie art. 189f § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a. oraz art. 194 ust. 5 art. 194 ust. 7, art. 197 pkt 2 ustawy o odpadach.Główny inspektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu sprawy decyzją z 29 kwietnia 2021 r. (nr wskazany na wstępie) utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji, uznając je za prawidłowe i odpowiadające prawu. W uzasadnieniu m.in. wskazano na obowiązujące w sprawie przepisy prawa oraz podkreślono, że WIOŚ słusznie stwierdził, że na terenie PSZOK przy ul. Z. w W. przedsiębiorca prowadził magazynowanie odpadów niezgodnie z warunkami decyzji Prezydenta [...] W. z 22 czerwca 2015r. zezwalającej na zbieranie odpadów. Oględziny przeprowadzone w dniu 31 maja 2019 r. wykazały bowiem, iż naruszone zostały warunki tej decyzji m.in. poprzez magazynowanie części odpadów na terenie nieposiadającym wiaty, nieselektywnie, bez oznaczenia rodzajów odpadów, w sposób nieuporządkowany bez możliwości dostępu odrębnie do każdego rodzaju odpadu, w nieprawidłowych pojemnikach, bez przykrycia. Fakt ten potwierdzony został również w protokole z kontroli nr WA 88/2019, znak: 1N.7024.134.2019.MP, do którego załącznik stanowią m.in. protokoły oględzin z dnia 31 maja 2019 r. oraz z dnia 8 lipca 2019 r. wraz z dokumentacją fotograficzną. GIOŚ podzielił również stanowisko i argumentację organu I instancji co do wysokości wymiaru kary uznając, że kara w wysokości [...] zł. jest adekwatna do naruszenia . W ocenie organu odwoławczego WIOŚ ustalając wysokość kary wziął pod uwagę kryteria określone w art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach, uwzględniając:a) okoliczności naruszenia przepisów ustawy, ilość i właściwości odpadów - prowadzenie na terenie PSZOK przy ul. Z. w W. magazynowania odpadów innych niż niebezpieczne o łącznej masie 380,383 Mg oraz odpadów niebezpiecznych w ilości 4,132 Mg z naruszeniem warunków posiadanego zezwolenia na zbieranie odpadów. Uwzględnił również, że kolejne oględziny przeprowadzone w dniu 8 lipca 2019 r. wykazały magazynowanie odpadów w sposób selektywny i uporządkowany, jednakże w dalszym ciągu z naruszeniem warunków zezwolenia w zakresie sposobu magazynowania odpadów;b) możliwość wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska - działalność prowadzona przez stronę, z uwagi na magazynowanie odpadów częściowo bez przykrycia, a także bez wiaty, a ponadto w sposób nieselektywny, w postaci dużej pryzmy wymieszanych odpadów różnego rodzaju, stanowiła zagrożenia dla środowiska oraz zdrowia i życia ludzi w przypadku wystąpienia pożaru, prawdopodobieństwo powstania którego zwiększał nieuporządkowany sposób magazynowania odpadów oraz palny charakter części z nich. tj. papieru i tektury, opon, odpadów wielkogabarytowych, drewna i tworzyw sztucznych, których ilość wynosiła według ustaleń organu I instancji 188.683 Mg. W przypadku wystąpienia zaś pożaru, znaczny negatywny jego wpływ na środowisko spowodowany byłby niebezpiecznym charakterem pozostałych magazynowanych odpadów; a tym samym niekontrolowaną emisję szkodliwych związków chemicznych, uwalnianych z tych odpadów w wyniku reakcji termicznych do atmosfery;c) a także uwzględniając dotychczasową działalność strony (Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydał dotychczas 3 decyzje ostateczne dotyczące wymierzenia stronie kary pieniężnej za gospodarowanie odpadami bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków, a także wydawał decyzje dotyczące wstrzymania działalności strony z uwagi na prowadzenie działalności bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego.Organ zauważył również, odnosząc się do zarzutów i argumentów przedsiębiorcy zawartych w odwołaniu, że :- podnoszone przez stronę przepełnienie PSZOK z uwagi na brak możliwości wywozu odpadów, nie mogło być podstawą do nieprzestrzegania warunków zezwolenia na zbieranie odpadów. W ocenie organu odwoławczego naruszenia stwierdzone w dniu 31 maja 2019 r., dotyczyło nie tylko rodzaju zastosowanych pojemników, ale także magazynowania odpadów bez wiaty (co było konieczne w przypadku odpadów o kodzie 15 01 10*, 15 01 11*, 20 01 10, 20 01 11, 20 01 13*,20 01 26*, 20 01 27*, 20 01 28. 20 01 29*, 20 01 30, 20 01 32, 20 01 80, zgodnie z załącznikiem do zezwolenia na zbieranie odpadów, a co także zostało potwierdzone przez Dyrektora Biura Ochrony Środowiska Urzędu m.st. Warszawy w piśmie z dnia 6 września 2019 r., znak: GO-Vlll.6233.37.2019.T). Organ zaznaczył przy tym, że pkt II ppkt 3 zezwolenia zawiera ogólnie sformułowane warunki magazynowania odpadów, zaś szczegółowo określono je w załączniku, odrębnie dla poszczególnych rodzajów odpadów, co było dla strony wiążące;- przepełnienie PSZOK nie mogło być także przesłanką do magazynowania przez stronę odpadów na terenie magazynowym w sposób nieuporządkowany. Z dokumentacji fotograficznej załączonej do protokołu z oględzin z dnia 31 maja 2019 r., zdaniem organu wynika bowiem fakt wymieszania odpadów, brak ich selektywnego zbierania oraz utrudniony do nich dostęp co wskazuje na naruszenie warunków zezwolenia: pkt II ppkt: 4.5, 4.6, 4.10, 4.11). Organ zauważył przy tym, że strona, nawet w sytuacji przyjęcia większej ilości odpadów; niż planowana, obowiązana była do prowadzenia gospodarki odpadami zgodnie z warunkami posiadanego zezwolenia.Organ odwoławczy stwierdził także brak podstaw do zastosowania art. 189e k.p.a. oraz przesłanki z art. 189d pkt 4 k.p.a. Organ wskazał także na przesłanki uzasadniające odmowę zastosowania art. 189f k.p.a.Nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem GIOŚ skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J.Z. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo [...] J.Z,, zarzucając mu naruszenie:– art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nie uwzględnienie słusznego interesu strony.– art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.– art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie mające postać braku własnego i samodzielnego rozpoznania sprawy przez organ II instancji i oparcie się wyłącznie na ustaleniach poczynionych przez organ l instancji.– art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego dostępnego dla organu a mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.– art. 81 a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.– art. 136 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie;– -art. 189e k.p.a. ewentualnie art. 189f § 1 pkt. 1 lub 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie.– art. 189d k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.– art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach poprzez jego zastosowanie oraz art. 194 ust. 7 poprzez jego niezastosowanie.– naruszenie art. 197 pkt 2 ustawy o odpadach poprzez jego niezastosowanie.Podnosząc wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości lub części zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i ewentualnie o umorzenie postępowania administracyjnego. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła argumentację dotyczącą podniesionych zarzutów.odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 listopada 2021 roku oddalił skargę uznając, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że skarżąca nie przestrzegała warunków posiadanej decyzji Prezydenta [...] W. z 22 czerwca 2015r., znak: OŚ-11.6233.84.2015.JDM, zezwalającej na zbieranie odpadów. Z porównania bowiem zapisów protokołu oględzin z dnia 31 maja 2019 r. i wykonania pomiarów objętości zgromadzonych odpadów oraz z protokołu kontroli nr WA 88/2019 i załączonych doń dokumentów, w tym w szczególności materiału zdjęciowego, z warunkami określonymi w ww. decyzji jednoznacznie wynika, że skarżąca nie przestrzegała warunków tej decyzji. Zgodnie z pkt II.3 ww. decyzji odpady należało magazynować na placu magazynowym posiadającym szczelne utwardzone podłoże lub pod wiatą posiadającą wybetonowane podłoże. Tymczasem skarżąca odpady magazynowała zarówno na terenie wybetonowanym, na terenie utwardzonym płytami typu MON, na terenie utwardzonym betonowymi płytami ażurowymi, a także na terenie nieutwardzonym. Nadto teren utwardzony płytami MON oraz płytami ażurowymi nie posiadał systemu odprowadzania wód deszczowych oraz ścieków przemysłowych. Nadto na przedmiotowym terenie zakładu brak jest wiaty. Zgodnie z pkt II ppkt 4.5, 4.6, 4.9 i 4.10, 4.11 w/w decyzji odpady należy zbierać selektywnie, a miejsca odpadów należało oznakować, utrzymywać w należytej czystości i porządku oraz wyznaczyć w sposób niekolidujący z trasą przejazdu i manewrowania pojazdami samochodowymi oraz z urządzeniami stosowanymi do załadunku i rozładunku. Tymczasem na terenie magazynowania odpadów (części magazynowej PSZOK) odpady magazynowane były w sposób nieuporządkowany, tworząc rozległą hałdę odpadów o wymiarach 72 m x 49 m i wysokości 3 m. Miejsca magazynowania odpadów różnego rodzaju nie zostały od siebie oddzielone, brak było możliwości dojścia do miejsc magazynowania poszczególnych rodzajów odpadów. Miejsca magazynowania oraz kontenery nie zostały opisane kodami odpadów.Naruszone zostały także warunki decyzji w zakresie sposobu i miejsca magazynowania odpadów, gdyż:– na terenie PSZOK znajdowały się zamykane pojemniki, oznakowane kodami odpadów: 15 01 10*, 15 01 11*, 20 01 10, 20 01 11, 20 01 13, 20 01 26*, 20 01 27*, 20 01 28,20 01 29*, 20 01 30, 20 01 32,20 01 80, które nie były umieszczone pod wiatą, który to obowiązek wynikał z załącznika do decyzji,– na terenie zakładu magazynowane były odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego w kontenerach na placu magazynowym oraz luzem na placu magazynowym (przy kontenerze) podczas gdy zgodnie z posiadaną decyzją odpady o kodach 20 01 35* i 20 01 36 należy magazynować w pojemnikach lub luzem pod wiatą,– na w/w terenie magazynowane były odpady zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego w postaci lodówek w kontenerze oznakowanym kodem odpadu 20 01 23*, przykrytym plandeką na placu magazynowym, a zgodnie z decyzją odpady te należy magazynować w szczelnych, zamykanych i wyłożonych materiałem izolującym pojemnikach na paletach pod wiatą,– na przedmiotowym terenie magazynowane były odpady w postaci gałęzi i choinek w kontenerze oznakowanym kodem odpadu 20 01 38 (kontener otwarty od góry, nieprzykryty plandeką) oraz luzem na placu, a powinny być w kontenerach zamykanych lub przykrytych plandeką na placu magazynowym,– na terenie placu magazynowane były odpady szkła oznaczone kodem 20 01 02 w kontenerze otwartym z góry, nieprzykrytym z góry oznakowanym kodem odpadu 20 01 02, podczas gdy zgodnie z pozwoleniem, winny być magazynowane w kontenerach zamykanych lub przykrytych plandeką na placu magazynowym, podobnie jak odpady papieru i tektury oznakowane kodem 15 01 01.Powyższe ustalenia zdaniem Sądu I instancji stanowiły wystarczającą podstawę przyjęcia spełnienia przesłanek określonych w art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach stanowiącego, że administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, to organ zasadnie wymierzył skarżącej karę, stwierdzając nieprzestrzeganie przez nią warunków posiadanego zezwolenia na zbieranie odpadów. Zgodnie z ust. 7 wskazanego wyżej art. 195 wysokość kary, o której mowa m. in. w ust. 5 ustalana winna być z uwzględnieniem ilości i właściwości odpadów, okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz przesłanki określonej w art. 199 tj.: rodzaju naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz przy uwzględnieniu skutków tych naruszeń i wielkości zagrożeń, które zostały uwzględnione przez organ przy ustalaniu wysokości nałożonej przez skarżącą kary. Organ uwzględnił bowiem ilość i właściwości odpadów w tym w szczególności wziął pod uwagę, że magazynowanie dotyczyło m. in. 7 rodzajów odpadów niebezpiecznych o kodach: 15 01 10, 15 01 11, 20 01 13, 20 01 23, 20 0126, 20 02 27, 20 01 29 o łącznej masie 4,132 Mg oraz 14 rodzajów odpadów innych niż niebezpieczne o łącznej masie 380,383 Mg. Uwzględniono również, że spośród odpadów innych niż niebezpieczne, naruszenie dotyczyło głównie odpadów o właściwościach palnych tj. odpady wielogabarytowe, opony, papier i tektura, drewno, tworzywa sztuczne - łączna masa 188,683 Mg. Uwzględniono również, że naruszenie warunków posiadanego zezwolenia przez przedsiębiorcę zostało stwierdzone po raz kolejny. Miał także na uwadze, że zarówno ilość jak rodzaj oraz sposób magazynowania odpadów stwarza zagrożenie dla ludzi jak i środowiska. Zdaniem Sądu organy nakładając karę w wysokości 100.000 zł nie uchybiły wskazanym wyżej przepisom a nałożona kara nie jest dowolna i znajduje uzasadnienie szczególnie, że jej celem jest prewencja, a zatem działanie na przyszłość. W dalszej części uzasadnienia sąd uznał za niezasadne zarzuty odnoszące się do naruszenia przez organy przepisów postępowania. Organ zgromadził niezbędny w sprawie materiał dowodowy i wyjaśnił w sprawie wszystkie niezbędne do wydania decyzji okoliczności oraz wziął je pod uwagę rozpoznając sprawę. Bez znaczenia dla prawidłowości ustaleń stanu faktycznego w zakresie zaistnienia przesłanek do nałożenia na skarżącą kary pozostawała kwestia łączącej skarżącą z [...] W. umowy oraz faktu, iż miasto nie wywiązywało się z postanowień tej umowy m. in. w zakresie wskazywania odbiorcy odpadów czy wielkości magazynowanych odpadów w PSZOK. Odpowiedzialność podmiotów wykonujących gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, ma charakter obiektywny i jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Przepis art. 189e k.p.a nie zmienia charakteru odpowiedzialności administracyjnej za delikt administracyjny na odpowiedzialność subiektywną determinowaną winą i przyczynami naruszenia. Przepis ten jedynie wyłącza możliwość ukarania strony w bardzo szczególnej sytuacji, jaką jest siła wyższa. Z kolei art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. obliguje organ do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa, które to przesłanki nie zostały spełnione w niniejszej sprawie. W świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego i prawnego organ miał podstawy do konstatacji, że w sprawie nie zaistniała zarówno szczególna sytuacja z art. 189e, jak również z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. (nie zaistniała siła wyższa ani też waga stwierdzonego naruszenia nie może być uznana za znikomą).Reasumując, Sąd uznał, że organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła J.Z. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] J.Z., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1. na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie:a) art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że przepis ten winien zostać zastosowany podczas, gdy brak było przesłanek do jego zastosowania.b) art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach poprzez jego niezastosowanie w sytuacji uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organ prawidłowo zastosował art. 194 ust. 5 tejże ustawy.II. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:1) art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. wraz z jednoczesnym naruszeniem art. 45 Konstytucji RP i art. 77 ust 2 Konstytucji RP w zw. z art. 7, art. 8 k.p.a. oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. poz. 61 poz. 2840) poprzez naruszenie obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej (w tym również na sądy) w toku postępowania, w szczególności stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli poprzez brak wyjaśnienia zakresu regulacji decyzji Prezydenta [...] W. nr 625/OŚ/2015 z 22 czerwca 2015 r. w związku z rozbieżnościami istniejącymi pomiędzy treścią decyzji, a załącznikami do niej, a zatem zaniechanie ustalenia stanu faktycznego co do wymogów jakie przy gromadzeniu odpadów powinna spełniać skarżąca kasacyjnie a ponadto poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organ prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, podczas gdy organy nie ustaliły w jakim zakresie fakt magazynowania przez stronę odpadów nie pod wiatą i nie w zamykanych pojemnikach wpływa na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko;2) art. 81a k.p.a. poprzez uznanie, że organ nie miał obowiązku rozpatrzyć na korzyść strony wątpliwości co do stanu faktycznego;3) art. 189d pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organ prawidłowo nie zastosował tego przepisu;4) art. 189e k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie nie występowała siła wyższa;5) art. 189f § 1 k.p.a. poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organ nie miał obowiązku stosować tego przepisu mimo, że stan faktyczny pozwalał na jego zastosowanie.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w odniesieniu do pierwszego z podniesionych zarzutów skarżąca kasacyjnie stwierdziła między innymi, że w sprawie w rzeczywistości nie występowały okoliczności wskazujące, że skarżąca kasacyjnie gospodarowała odpadami w sposób niezgodny z decyzją zezwalająca jej na zbieranie odpadów. Zarówno organy jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonały takiej wykładni decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów, która była dogodna dla organów. Nie ulega wątpliwości, iż organy a za nimi Wojewódzki Sąd Administracyjny uznały, że wobec pewnych rozbieżności pomiędzy treścią decyzji, która zezwalała na zbieranie odpadów i ich magazynowanie na "na placu magazynowym posiadającym szczelne i utwardzone podłoże lub pod wiatą posiadającą wybetonowane podłoże" (pkt 11.3 decyzji) a załącznikiem do tejże decyzji, który nakazywał magazynowanie odpadów m.in. pod wiatą, że rozstrzygające znaczenie należy przydać zdaniu (treści) z załącznika decyzji a nie z treści decyzji jako takiej. Wskazaną tu rozbieżność (dostrzeżoną również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny) należy zdaniem skarżącej rozpatrywać w świetle art. 7a § 1 k.p.a. bowiem postanowienia decyzji nr 625/OŚ/20I5 niewątpliwie mają charakter przepisu prawa - określają one sposób nakazanego zachowania się/działania strony. Wobec tego, że z treści decyzji (oraz załącznika do niej) wynikają wątpliwości co do tego jak mają być magazynowane odpady to, zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a., wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść strony. W tym konkretnym przypadku oznaczałoby konieczność uznania, że strona ma prawo magazynować odpady nie pod wiatą, a na utwardzonym terenie. To z kolei powodowałoby, że nie byłoby podstaw do stosowania art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach. Odnośnie drugiego z podniesionych zarzutów kasacyjnych stwierdzono, że organy uznały że działanie Skarżącej mogło wpływać na życie i zdrowie ludzkie oraz na środowisko z uwagi na zagrożenie pożarowe a w następstwie emisję szkodliwych związków do środowiska (vide str. 4 uzasadnienia wyroku), mimo, że organy nie przeprowadziły żadnych czynności zmierzających do weryfikacji czy wpływ taki rzeczywiście miał miejsce, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku nie uzasadnił dlaczego organy Inspekcji Ochrony Środowiska miały w sposób prawidłowy ustalić, iż działalność skarżącej (strony) miała choćby potencjalny wpływ na życie i zdrowie ludzkie oraz na środowisko. Strona w trakcie postępowania konsekwentnie kwestionowała wpływ prowadzonej przez siebie działalności (zbieranie odpadów) na życie i zdrowie ludzkie oraz na środowisko. W niniejszej sprawie Sąd I instancji zaakceptował praktykę organów, które nie przeprowadziły nawet najprostszych badań wykazujących, że działanie skarżącej miało ujemny wpływ na życie i zdrowie ludzkie oraz na środowisko. Akceptacja takiego działania organów nie powinna mieć miejsca, prowadzi to bowiem do naruszenia art. 199 ustawy o ochronie środowiska i art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Takie postępowanie zarówno organów jak i Sądu I instancji nie może być uznane za rzetelne, która winna być postrzegana przez pryzmat art. 45 Konstytucji RP oraz art. 6 konwencji o ochronie podstawowych praw i wolności. Dalej strona podniosła, że wątpliwości budzi czy wiąże ją tylko treść decyzji, czy także treść załączników. Wątpliwości te winny być rozstrzygnięte na korzyść strony. Naruszenia art. 189d pkt 1 k.p.a. skarżąca upatruje w braku przeprowadzenia przez organy i zaakceptowania przez Sąd badań na okoliczność czy magazynowane przez stronę odpady miały wpływ na dobra prawnie chronione, co z kolei umożliwiłoby dostosowanie kary administracyjnej do potrzeb ochrony życia i zdrowia, ochrony mienia i ochrony ważnego interesu publicznego i należytego uwzględnienia interesu strony. Uzasadniając podniesienie zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 189e k.p.a. dotyczącego błędnego uznania przez organy i podzielenia tego stanowiska, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła siła wyższa skarżąca podniosła, że nie miała żadnego wpływu na to czy [...] W. wywiązuje się z umowy, czy też nie. To z przyczyn leżących po stronie [...] W. wystąpił brak możliwości przekazywania magazynowanych odpadów do instalacji, które miało wyłonić M.st. Warszawa. Podniosła, że odpowiedzialność administracyjna jest odpowiedzialnością opartą na zasadzie zawinienia. Zatem strona ma prawo w postępowaniu administracyjnym powoływać się na okoliczności, które uwalniają ją od winy za zaistniały stan rzeczy. Powołując się na art. 7 ust. 1 Konwencji stwierdziła, że do odpowiedzialności administracyjnej należy stosować zasady prawa karnego. Winę strony w niniejszej sprawie wyłączał fakt niewywiązywania się z umowy przez [...] W., które nie zapewniło skarżącej możliwości odwożenia odpadów do instalacji. W dalszej części uzasadnienia strona podniosła, że Sąd I instancji naruszył art. 189f § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że organ nie miał obowiązku zastosowania tegoż przepisu w niniejszej sprawie. Skoro ponadmiarowe odpady po zakończeniu kontroli zostały przekazane do instalacji czyli wywiezione z miejsca, gdzie były magazynowane to z pewnością ustał stan naruszenia prawa, a strona zaprzestała naruszeń. W tych okolicznościach winien zostać zastosowany art. 189f § 1 k.p.a. i organ winien odstąpić od nałożenia kary. Natomiast fakt braku magazynowania odpadów pod wiatą wobec braku wykazania, że wpływa to negatywnie na dobra prawem chronione, (życie i zdrowie ludzkie oraz na środowisko) należało zakwalifikować jako znikome naruszenie prawa, co pozwalałby na zastosowanie art. 189f § 1 k.p.a.Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej.Wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.Przede wszystkim wskazać należy, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oparte jest bowiem na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. W związku z tym obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II SK 1688/07). Wprawdzie nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09), jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13, wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1679/11). Autor skargi kasacyjnej winien wskazać, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie, zaś przy naruszeniu prawa procesowego - wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy - treść orzeczenia (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1560/11). Podkreślenia także wymaga, że uzasadnienie skargi kasacyjnej jest jej niezbędnym elementem i powinno zawierać szczegółowe uzasadnienie stawianych zarzutów. Wymóg ten wynika z treści art. 176 p.p.s.a. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06).W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada powyższym wymogom. W szczególności zarzuty dotyczące zarówno naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynika sprawy winny być powiązane z naruszeniem przez Sąd przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd bowiem rozpatrując skargę na decyzje podaje kontroli czy organ administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, z tym że w przypadku naruszenia tych ostatnich ustawodawca uwarunkował uchylenie decyzji tylko w przypadku ,gdy naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak powiązania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego lub postępowania z powyższymi przepisami wynikowymi nie stanowi jednak takiej wady, która uniemożliwiałaby ocenę poszczególnych zarzutów kasacyjnych.Z uwagi na powiązania między poszczególnymi zarzutami kasacyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny uznał za konieczne dokonanie na wstępie oceny pierwszego z podniesionych zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach w zw. z art. 7a § 1 k.p.a., których naruszenia strona upatruje w błędnym jego zastosowaniu podczas gdy zdaniem skarżącej brak było przesłanek do jego zastosowania. Z uzasadnienia powyższego zarzutu kasacyjnego wynika, że strona upatruje naruszenie tego przepisu w braku podstaw do przyjęcia, że gospodarowała odpadami w sposób niezgodny z decyzją zezwalającą na zbieranie odpadów. W ocenie strony organy, a następnie Sąd I instancji rozpatrujący skargę nie zauważyły występującą rozbieżność między treścią decyzji, która zezwalała na zbieranie odpadów i ich magazynowanie "na placu magazynowym posiadającym szczelne i utwardzone podłoże lub pod wiatą posiadająca wybetonowane podłoże", a załącznikiem do tej decyzji, który nakazywał magazynowanie odpadów m.in. pod wiatą. Zdaniem skarżącej Sąd I instancji uznał, aczkolwiek tego nie uzasadniał, że rozstrzygające znaczenie należy przypisać zdaniu w załączniku, a nie warunkowi wynikającemu z treści decyzji. Mimo, że Sąd zauważył wynikające z tego wątpliwości co do tego jak mają być magazynowane odpady nie zastosował art. 7a § 1 k.p.a., choć zachodziły ku temu podstawy. Przypomnieć w tym miejscu należy, że przepis art. 7a § 1 k.p.a. nakazuje pojawiające się wątpliwości interpretacyjne co do treści normy prawnej rozstrzygać na korzyść strony chyba, że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Oceniając tak postawiony zarzut kasacyjny stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o odpadach w zezwoleniu na zbieranie odpadów właściwy organ określa wskazanie miejsca i sposób magazynowania odpadów oraz rodzaju magazynowanych odpadów. W decyzji wydanej przez Prezydenta [...] W. z dnia 22 czerwca 2015 roku nr 625/OŚ/2015, w oparciu o którą skarżąca prowadziła gospodarkę odpadami – zbieranie odpadów w Wa. przy ulicy Z. na działkach o wskazanych w tej decyzji numerach ewidencyjnych w pkt 2 stwierdzono, że rodzaje odpadów przewidzianych do zbierania, miejsca i sposobu magazynowania, rodzaje magazynowanych odpadów oraz metody zbierania odpadów zawiera załącznik stanowiący integralną cześć decyzji. Dołączenie do decyzji załącznika w świetle przepisów jest dopuszczalne. W takiej sytuacji, załącznik do decyzji stanowi integralną część tego aktu, a jego treść winna być uwzględniona przy interpretacji praw czy też obowiązków nakładanych decyzją na jej adresata. Zgodnie natomiast z pkt 3 wyżej wymienionej decyzji odpady winny być zbierane w miejscach niedostępnym dla osób postronnych, posiadających szczelne i utwardzone podłoże tj.: -a) na wybetonowanym placu magazynowym, -b) pod wiatą posiadająca wybetonowane podłoże. Zestawiając treść wymienionych punktów decyzji (pkt 2 i 3) jak i uwzględniając regulacje zawarte w załączniku do decyzji stwierdzić należy, że wykładnia prowadzi do wniosku, że w punkcie 3 określono ogólne warunki jakim powinno odpowiadać miejsce magazynowania zbieranych odpadów a w załączników określono dodatkowe szczególne warunki miejsca i sposobu magazynowania poszczególnych rodzajów odpadów. Jest to oczywiste chociażby z tego powodu, że ich magazynowanie z uwagi na ich właściwości niesie dla życia i zdrowia ludzi oraz dla środowiska różnego rodzaju zagrożenie, a ich skuteczne przeciwdziałanie wymaga zastosowania innych miejsc i sposobów magazynowania. Trudno zatem w niniejszej sprawie mówić o powstających wątpliwościach interpretacyjnych norm prawnych określających obowiązki skarżącej w zakresie miejsca i sposobu magazynowania odpadów. Tym samym powyższy zarzut kasacyjny nie sługuje na uwzględnienie.Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach poprzez brak jego zastosowania w sytuacji uznania przez Sąd I instancji, że organy prawidłowo zastosowały art. 194 ust. 5 powołanej ustawy. Skarżąca upatruje naruszenia powyższego przepisu w przyjęciu przez organy oraz zaakceptowaniu przez Sąd I instancji stanowiska, że jej działanie mogło mieć wpływ na życie i zdrowie ludzi i na środowisko z uwagi na zagrożenie pożarowe i emisje szkodliwych związków do środowiska, mimo że organy nie przeprowadziły żadnych czynności zmierzających do weryfikacji czy wpływ taki rzeczywiście miał miejsce. Organy zastosowały wadliwe domniemanie, że duża ilość odpadów generuje negatywny wpływ na wskazane chronione prawnie dobra. W żaden sposób nie wykazano, że stwierdzone naruszenia warunków zbierania odpadów określonych w decyzji Prezydenta [...] W. z dnia 22 czerwca 2015 roku taki wpływ miało. Zgodnie z art. 194 ust. 7 ustawy o opadach wysokość kary, o której mowa w ust. 4 i 5 ustala się uwzględniając ilość i właściwość odpadów, okoliczności naruszenia przepisów ustawy oraz przesłanki określone w art. 199. Natomiast zgodnie z treścią art. 199 przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze po uwagę skutki tych naruszeń i wielkości zagrożenia. Z brzmienia powyższych przepisów wynika, że delikt określony w art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach, jego istota opiera się na gospodarowaniu odpadami niezgodnie z warunkami określonymi w decyzji. Natomiast przepisy art. 194 ust. 7 oraz 199 ustawy o odpadach określa przesłanki jakimi organ winien się kierować ustalając samą wysokość administracyjnej kary pieniężnej za jego popełnienie przez stronę. Decyzja nakładająca daną karę pieniężną ma charakter uznaniowy, co oczywiście nie oznacza, że organ ma dowolność określając jej wysokość w granicach od do zakreślonych przez ustawodawcę. Winien wskazać przesłanki, które jego zdaniem przemawiają za wymierzeniem kary w wysokości określonej w decyzji, a o których mowa w art. 194 ust. 7 i art. 199 ustawy o odpadach. Odwołując się do określonej przesłanki nie jest wymagane od organu przeprowadzenie w każdym przypadku na tą okoliczność dowodu. Wbrew twierdzeniom skarżącej mając na uwadze ogólną wiedzę, magazynowanie odpadów z naruszeniem miejsca i sposobu ich magazynowania określonego w decyzji zezwalającej na ich zbieranie zarówno w krótkotrwałym jak i długotrwałym okresie niesie zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi jak i środowiska. Należy także podkreślić, że zarówno organ I jak i II instancji jako organy wyspecjalizowane między innymi w gospodarowaniu odpadami posiadają pracowników z odpowiednim przygotowaniem pozwalającym określić jakie zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi i środowiska niesie magazynowanie odpadów z naruszeniem określonego miejsca i sposobu ich magazynowania. Twierdzenie skarżącej, że z takim zagrożeniem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia przy uwzględnieniu rodzaju odpadów, ich ilości i sposobu przechowywania uznać należy li tylko za niedopuszczalna polemikę. Nadto strona sama nie przestawiła żadnych dowodów na podważenie oczywistego stanowiska w tym przedmiocie przez organy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przy uwzględnieniu jej okoliczności oraz samej wysokości wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej oraz podanych przez organy przesłanek mających wpływ na wysokość nałożonej kary pieniężnej nie stwierdził konieczności przeprowadzenia dodatkowych dowodów na okoliczność wskazaną przez skarżącą.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. wraz z jednoczesnym naruszeniem art. 45 Konstytucji RP i art. 77 ust 2 Konstytucji RP w zw. z art. 7, art. 8 k.p.a. oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej odnośnie tego zarzutu wynika, że skarżąca upatruje naruszenie przywołanych przepisów w braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność przesłanek wymienionych w art. 199 ustawy o odpadach, a zatem zaniechanie ustalenia okoliczności faktycznych co do skutków jakie spowodowały naruszenia w zakresie magazynowania odpadów oraz wielkości zagrożenia tym spowodowanego. Niewątpliwie zarzut ten jest związany z wyżej już opisanymi i poddanymi ocenie zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podtrzymuje poczynione wyżej rozważania. Powołane w skardze w ramach tego zarzutu przepisy odnoszą się odpowiednio do zasad: prawdy obiektywnej oraz uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), a także nakładają na organy obowiązek wyczerpującego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 77 § 1 k.p.a.), którego istotę stanowi prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy – inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. To zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. W rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniu skarżącej kasacyjnie, wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przedmiotu postępowania zostały wyjaśnione. Ustalono bowiem nieprawidłowości w magazynowaniu odpadów, które znajdują potwierdzenie w sporządzonym z przeprowadzonej kontroli protokole, a znajdującymi nadto potwierdzenie w sporządzonej dokumentacji fotograficznej. Nieprawidłowości te dotyczyły zarówno miejsca jak i sposobu ich magazynowania. Organ ustalił także rodzaj odpadów, których naruszenia te dotyczyły oraz ich ilość. Wskazano także stronie w czym organ upatruje tych naruszeń odwołując się jednocześnie do decyzji i stanowiącego jej integralną całość załącznika, w którym wskazano miejsce i sposób przechowywania odpadów danego rodzaju. Skarżąca tych ustaleń skutecznie nie podważyła. Podstawą wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach jest gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach, czyli odnośnie skarżącej w decyzji Prezydenta [...] W. z dnia 22 czerwca 2015 roku. Decyzja ta w sposób wiążący określała skarżącej miejsce i sposób magazynowania zbieranych odpadów. Nie jest rolą postępowania w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej dokonywanie oceny warunków określonych w zezwoleniu. Zatem podnoszenie przez skarżącą, że magazynowanie odpadów w inny sposób niż to określono w tej decyzji (np. podważanie konieczności magazynowania danych odpadów pod wiatą) należy uznać li tylko za polemikę z prawidłowymi ustaleniami istotnymi do rozstrzygnięcia sprawy. Zgodzić należy się z stwierdzeniem skarżącej, że nikły wpływ tych naruszeń czy też jego brak na zdrowie i życie ludzi na środowisko oraz na zagrożenie pożarowe może wpływać na wysokość nałożonej kary pieniężnej. Jednak z uwagi na wysokość nałożonej kary przy uwzględnieniu wszystkich przedstawionych przez organ przesłanek przemawiających za określeniem jej wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było koniecznym czynienie dodatkowych ustaleń dotyczących faktycznych okoliczności związanych z tym czy te naruszenia spowodowały lub mogły spowodować zagrożenie do wskazanych prawnie chronionych dóbr. Reasumując ustalone okoliczności przez organ stanowią dostateczną podstawę nie tylko do stwierdzenia, że skarżąca magazynowała odpady z naruszeniem posiadanego zezwolenia, ale także do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji.Nie posiada usprawiedliwionych podstaw także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 81a k.p.a. poprzez uznanie przez organy oraz zaakceptowaniem przez Sąd I instancji, a dotyczący braku rozpatrzenia wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony. Skarżąca upatruje pojawiające się wątpliwości co do stanu faktycznego, które winny być rozstrzygnięte na jej korzyść będące następstwem sprzeczności występujących między treścią decyzji z dnia 22 czerwca 2015 roku a załącznikiem do tej decyzji, a dotyczących określenia miejsca i sposobu magazynowania odpadów. W kwestii dotyczącej relacji między treścią decyzji a załącznikiem Naczelny Sąd Administracyjny już się wypowiedział przy ocenie pierwszego z podniesionych zarzutów kasacyjnych, nie stwierdzając wzajemnych sprzeczności. Zatem i zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 81 a k.p.a. mający mieć źródło w treści decyzji i załącznika nie zasługuje na uwzględnienie.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługują na uwzględnienie pozostałe z podniesionych zarzutów kasacyjnych, a dotyczące uznania przez Sąd I instancji, że organ prawidłowo uznał, że brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów art. 189d pkt 1 k.p.a. art. 189e k.p.a. oraz art. 189f § 1 k.p.a. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko Sądu I instancji. Przepis art. 189d k.p.a. określa przesłanki nakładania administracyjnej kary pieniężnej. Zgodnie z art. 189a § 1 pkt 1 k.p.a. przepisów działu IVa k.p.a. nie stosuje się, jeżeli przesłanki wymiaru administracyjnej kary uregulowane zostały w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie takimi przepisami odrębnymi są art. 194 ust. 7 i art. 199 ustawy o odpadach. Natomiast przepis art. 189e k.p.a. stanowi, że strona nie podlega ukaraniu w przypadku, gdy do naruszenia doszło wskutek działania siły wyższej. Na tle art. 189e k.p.a. dominuje koncepcja obiektywna siły wyższej rozumianej jako zdarzenie zewnętrzne w stosunku do ruchu przedsiębiorstwa, o charakterze nadzwyczajnym, przejawiającym się w nieznacznym stopniu prawdopodobieństwa jego wystąpienia oraz o charakterze przemożnym, polegającym na niemożności jego "opanowania" i zapobieżenia jego skutkom na istniejącym w danej chwili poziomie rozwoju wiedzy i technik. Zwykle przejawem tak rozumianej vis maior są katastrofy żywiołowe - trzęsienia ziemi, powodzie lub huragany. Za siłę wyższą mogą być także uznane zdarzenia wywołane przez człowieka, jak działania wojenne lub gwałtowne rozruchy, a także akty władzy publicznej, którym należy się podporządkować pod groźbą sankcji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2024 roku, sygn. akt II GSK 1059/24). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego problemy związane z przekazywaniem magazynowanych odpadów podmiotowi trzeciemu mimo zawartej z tym podmiotem stosownej umowy nie może być traktowane jako siła wyższa w powyższym rozumieniu. Nadto trudno podzielić stanowisko skarżącej kasacyjnie, że problemy z tym związane miałby usprawiedliwiać działania naruszające warunki określające miejsce i sposób magazynowania odpadów określone w zezwoleniu. Stan faktyczny sprawy wskazuje, że naruszenie tych warunków było następstwem działań, zaniedbań leżących po stronie skarżącej kasacyjnie, np. brak wiat, przechowywanie wszystkich odpadów danego rodzaju z naruszeniem warunków, a nie tylko ich części. Stanowi to dowód o braku należytego przygotowania do ich magazynowania, a nie o tylko o ewentualnych trudnościach związanych z ich odbiorem przez podmiot trzeci. Z kolei przepis art. 189f § 1 pk1 k.p.a. upoważnia organ do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, gdy waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszenia prawa. Podzielić należy stanowisko organu jak i Sądu, że trudno jest mówić o znikomym naruszeniu prawa przez skarżącą, gdy uwzględni się nie tylko ilość odpadów, które magazynowano z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu (384,515 Mg - w tym odpady niebezpieczne), zagrożenia jakie to powodowało, w tym zagrożenie pożarowe i związane z tym niebezpieczeństwo emisji szkodliwych związków do środowiska. Skarżąca podjęła działania zmierzające do usunięcia stwierdzonych naruszeń dopiero po przeprowadzonej kontroli.Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.. orzeczono jak w wyroku.