sygn. I SA/Op 907/25 19 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu

Wyrok - I SA/Op 907/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu - z dnia 19 marca 2026

Teza
Oddalono skargę. Egzekucyjne postępowanie, Inspekcja sanitarna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 2 października 2025 r., nr 38/25 w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. UZASADNIENIE PrzedOddalono skargę. Egzekucyjne postępowanie, Inspekcja sanitarna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 2 października 2025 r., nr 38/25 w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. UZASADNIENIE Przed
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Kwota główna 800 zł · grzywna
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna samorząd terytorialny
Role w sprawie
podejrzany apelujący / skarżący
Data orzeczenia 19 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Przewodniczący Beata Kozicka
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 2 października 2025 r., nr 38/25 w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.

UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. R. (zwaną dalej też: skarżącą lub zobowiązaną) jest postanowienie Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu (zwanego dalej też: Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym lub organem egzekucyjnym) z dnia 2 października 2025 r., nr 38/25, utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu (zwanego dalej: Powiatowym Inspektorem Sanitarnym lub wierzycielem) z dnia 21 lipca 2025 r., nr 472/2025/P - wydane w przedmiocie stanowiska wierzyciela, o oddaleniu w całości zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym:Upomnieniem z dnia 26 lutego 2025 r., znak [...], Powiatowy Inspektor Sanitarny poinformował skarżącą, że mimo upływu terminu nie został wykonany ciążący na niej obowiązek poddania jej małoletniej córki S. R. (ur. [...]) obowiązkowym szczepieniom ochronnym i w związku z tym wezwał zobowiązaną do niezwłocznego wykonania tego obowiązku i poddania dziecka wymienionym obowiązkowym szczepieniom ochronnym (wg terminów i schematu wykonania szczepień ustalonych przez lekarza na wizycie kwalifikacyjnej), wyznaczając 7 dniowy termin rozpoczęcia szczepień pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego i nałożenia grzywny w celu przymuszenia.Wobec niewykonania przez zobowiązaną ww. obowiązku, wnioskiem z dnia 8 maja 2025 r., wierzyciel wystąpił do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o wszczęcie i prowadzenie wobec skarżącej egzekucji administracyjnej o charakterze niepieniężnym - na podstawie art. 5 § 1, art. 20 § 1 pkt 2 i art. 26 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132), zwanej dalej u.p.e.a., w oparciu o wystawiony przez niego tytuł wykonawczy z dnia 28 kwietnia 2025 r.Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2025 r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Sanitarny - działając w imieniu Wojewody Opolskiego - nałożył na skarżącą grzywnę w kwocie 800 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku szczepień i wezwał do jej uiszczenia w terminie 14 dni pod rygorem ściągnięcia w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych.Pismem z dnia 8 lipca 2025 r. skarżąca, na podstawie art. 33 u.p.e.a., wniosła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, w których podniosła: brak wymagalności obowiązku z uwagi na to, że moment wymagalności szczepień określonych w tytule wykonawczym nie nadszedł (dziecko nie ukończyło jeszcze 6 lat); niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym z uwagi na brak wykonania badania kwalifikacyjnego dziecka w dniu wystawienia tytułu wykonawczego oraz prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny.Postanowieniem z dnia 21 lipca 2025 r., nr 472/2025/P, na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., wierzyciel oddalił w całości zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wniesione przez skarżącą. W uzasadnieniu odnosząc się do braku wymagalności obowiązku wskazał na art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 17 ust. 1, 10 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r., poz. 924) zwanej dalej ustawą oraz regulacje rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych i wywiódł, że jakkolwiek ww. rozporządzenie wskazuje 19 rok życia jako granice poddania dziecka szczepieniom ochronnym to nie oznacza to, że wszystkie szczepienia mogą być wykonane tuż przed tą datą. Szczepienia są rozkładane w czasie, a o wykonalności obowiązku szczepień decyduje lekarz. Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy przepisów ustawowych i jest bezpośrednio wykonalny. W kwestii zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym wierzyciel stwierdził z kolei, że brak wykonania szczepienia ochronnego u dziecka wynika z niestawiennictwa matki na badanie kwalifikacyjne, co uniemożliwiło jego przeprowadzenie. Okoliczność ta nie stanowi przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, ponieważ brak wykonania obowiązku nastąpił z przyczyn zależnych od zobowiązanej. Poddanie się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu, o którym mowa w art. 17 ust. 2 ustawy jest elementem obowiązku szczepienia ochronnego, którego wykonanie obciąża zobowiązanego lub osobę odpowiedzialną za wykonanie obowiązku przez zobowiązanego. Niepoddanie się badaniu kwalifikacyjnemu jest z kolei równoznaczne z niewykonaniem obowiązku poddania się obowiązkowemu szczepieniu. W dalszej kolejności odnosząc się do zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ wierzyciel wskazał, że działania podjęte przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w zakresie egzekucji obowiązku szczepień ochronnych są całkowicie zgodne z obowiązującymi przepisami prawa oraz wynikają z porozumienia zawartego z Wojewodą Opolskim i powierzenia mu prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji w zakresie obowiązków niepieniężnych, polegających na egzekwowaniu obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym.Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła zażalenie, w którym ponowiła zgłoszone zarzuty braku wymagalności obowiązku, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny.Postanowieniem z dnia 2 października 2025 r., nr 38/25, Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że z analizy tytułu wykonawczego wynika, iż podstawą prawną wskazaną przez wierzyciela jest inny akt prawny. Wskazane przez zobowiązaną rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych zostało uchylone w dniu 1 października 2023 r., a w tytule wykonawczym jako podstawę prawną podano art. 17 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2024 r., poz. 924) zwanej dalej ustawą i rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 2077) zwanego dalej rozporządzeniem. Powołujące regulacje § 3 ust. 1 tego rozporządzenia oraz schemat obowiązkowych szczepień określony w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia organ egzekucyjny stwierdził, że treść obowiązku wskazana w tytule wykonawczym wynika z tych przepisów i brak jest podstaw do uznania zarzutu dot. braku wymagalności obowiązku. W odniesieniu do zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym organ egzekucyjny podzielił stanowisko wierzyciela co do tego, że brak wykonania szczepienia ochronnego u dziecka wynika z niestawiennictwa matki na badanie kwalifikacyjne, co uniemożliwiło jego przeprowadzenie. Podobnie podzielił też stanowisko wierzyciela co do zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny wskazując w tym zakresie na porozumienie z dnia 6 lutego 2015 r., zawarte pomiędzy Wojewodą Opolskim a Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym, na podstawie którego Wojewoda Opolski powierzył Inspektorowi prowadzenie postępowania egzekucyjnego w administracji w zakresie obowiązków niepieniężnych, polegających na egzekwowaniu obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym, a które to porozumienie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 10 lutego 2015 r. poz. 304. Wskazał, że porozumienie to zostało wymienione w podstawie prawnej postanowienia o nałożeniu grzywny, a jego kopia została doręczona zobowiązanej wraz z postanowieniem oraz odpisem tytułu wykonawczego.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżąca sformułowała zarzuty tożsame z podnoszonymi w postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto, co do zarzutów braku wymagalności obowiązku oraz niewykonalności obowiązku, powtórzyła wcześniejszą argumentację. W kwestii zarzuty prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ wskazała z kolei, że na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, powiatowy inspektor sanitarny jest uprawniony do wydania decyzji nakładającej obowiązki na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego (art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych). Ustawa o zwalczaniu chorób zakaźnych nie przewiduje natomiast możliwości wydania decyzji dotyczących szczepień ochronnych. Wynika to z faktu, że obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu jest bezpośrednio wykonalny - wynika on wprost z przepisów prawa. Brak jest więc władczego rozstrzygnięcia organu inspekcji sanitarnej w formie decyzji administracyjnej, która nakazywałaby poddać małoletnie dziecko szczepieniu ochronnemu. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, aby organem właściwym do prowadzenia egzekucji powyższego obowiązku niepieniężnego, w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, był powiatowy inspektor sanitarny. Organem posiadającym ogólną właściwość w tym zakresie jest wojewoda. Dodatkowo skarżąca wskazując na art. 30, art. 31 ust. 1 i 3, art. 47, art. 48 ust. 1 i art. 68 ust. 1 Konstytucji RP podniosła również, że wymierzenie grzywny w celu przymuszenia do wykonania zabiegu medycznego (szczepienia) stanowi ingerencję w sferę praw konstytucyjnie chronionych i w sposób nieproporcjonalny ogranicza wolność osobistą oraz prawo rodziców do decydowania o leczeniu dziecka.W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny przytoczył stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:Jak wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.W sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.Na tej właśnie podstawie w trybie uproszczonym została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie było bowiem postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, wydane w przemicie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku poddania małoletniego dziecka szczepieniom ochronnym.Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, tj. nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a.W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że w niniejszej sprawie nie zostały naruszone przepisy o postępowaniu egzekucyjnym.Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132), zwanej dalej u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają między innymi obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Stosownie zaś do art. 26 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje z kolei prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: (1) nieistnienie obowiązku; (2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: (a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, (b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, (c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; (3) błąd co do zobowiązanego; (4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; (5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; (6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: (a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, (b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, (c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.Wyjaśnić przyjdzie, że zarzut jest środkiem prawnym o jednolitym charakterze, co powoduje, że wnosząc go zobowiązany zamierza wykazać zaistnienie jednej z przesłanek z art. 33 § 2 u.p.e.a., czym kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego nie dotyczy sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionujący dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 546/21). Rzeczą organu egzekucyjnego jest w każdym przypadku zweryfikowanie wskazanych przez zobowiązanego podstaw prawnych zarzutów i rozważenie okoliczności podniesionych przez zobowiązanego do odpowiednich zarzutów enumeratywnie wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przedmiotem rozpoznania jest więc wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów w tym zakresie, jak też postępowanie prowadzone w trybie rozpatrzenia zarzutów nie obejmuje rozpoznania całej sprawy.W niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne w stosunku do skarżącej zostało wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego w dniu 28 kwietnia 2025 r. przez wierzyciela Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu. Tytuł wykonawczy został wystawiony na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r. poz. 924), zwanej dalej ustawą oraz na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077), zwanego dalej rozporządzeniem.Podstawę wydania tytułu wykonawczego stanowiło niedopełnienie obowiązku o charakterze niepieniężnym polegającego na poddaniu małoletniej córki skarżącej obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Jak wynika z akt sprawy, przed wystawieniem tytułu egzekucyjnego i wszczęciem egzekucji wierzyciel pismem z dnia 26 lutego 2025 r. wystosował do skarżącej upomnienie, w którym wezwał skarżącą do wykonania obowiązku. Następnie, wobec niewykonania przez skarżącą przedmiotowego obowiązku na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego wystąpił pismem z dnia 8 maja 2025 r. do Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w toku którego to, skarżąca pismem z dnia 8 lipca 2025 r. wniosła zarzuty, w ramach których podniosła: 1) brak wymagalności obowiązku z uwagi na to, że moment wymagalności szczepień określonych w tytule wykonawczym nie nadszedł (dziecko nie ukończyło jeszcze 6 lat); 2) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym z uwagi na brak wykonania badania kwalifikacyjnego dziecka w dniu wystawienia tytułu wykonawczego oraz 3) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny.Uwzględniając stan faktyczny uznać należy, że niewątpliwie w niniejszej sprawie spełnione zostały wymogi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a to wobec niewykonania przez skarżącą obowiązku poddaniu małoletniej córki obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd podziela stanowisko organów w kwestii braku podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej.Dostrzec jednak trzeba, że tylko pierwszy z zarzutów podniesionych przez skarżącą tj. dotyczący braku wymagalności obowiązku wymagał merytorycznego rozpoznania. Dwa pozostałe zarzuty, tj. niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym i prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, nie mogły natomiast stanowić zarzutów egzekucyjnych, albowiem nie zostały zawarte w katalogu podstaw zarzutów, wskazanym w art. 33 § 2 u.p.e.a. Stąd też, w ocenie Sądu, już z tego względu były nieuzasadnione i podlegały oddaleniu. Skarżąca nie mogła bowiem w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego sformułować takich zarzutów na podstawie art. 33 § 2 u.p.e.a.Wyjaśnić należy, że na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym i prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny nie stanowi już podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji. Przepisy określające taką podstawę zarzutów tj. odpowiednio art. 33 § 1 pkt 5 i pkt 9 u.p.e.a. obowiązywały niewątpliwie przed tą nowelizacją. Na jej podstawie dokonana została jednak zmiana zapisów ustawy w zakresie podstaw zarzutów, które od dnia wejścia tej nowelizacji w życie, tj. od dnia 30 lipca 2020 r. zostały określone w art. 33 § 2 u.p.e.a.Obecnie zatem, w postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, które zostały wniesione z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Jeżeli natomiast zobowiązany podnosi oprócz zarzutów na podstawie okoliczności wskazanych w art. 33 § 2 u.p.e.a., także inne zastrzeżenia, to niewątpliwie nie mogą one zostać uwzględnione. Z tego też powodu nie mogły zostać uwzględnione zarzuty zgłoszone przez skarżącą co do niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym i prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Ponieważ jednak zakres postępowania w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym wyznacza treść zgłoszonych zarzutów, to postępowanie w przedmiocie zarzutów obejmuje ich ocenę. Stąd jako prawidłowe Sąd uznał rozstrzygnięcie w zaskarżonym postanowieniu o oddaleniu tych zarzutów, choć zdaniem Sądu nie wymagało to merytorycznego odniesienia się do ich treści.Sąd podzielił również stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego brak wymagalności obowiązku.W tej kwestii, podzielając w całości i przyjmując jako własny pogląd wyrażony w orzecznictwie (por. wyroki WSA w Krakowie: z dnia 15 stycznia 2026 r., sygn. akt III SA/Kr 1116/25 i z dnia 5 marca 2026 r., sygn. akt III SA/Kr 1435/25) wyjaśnić należy, że wierzyciel oraz organ administracji trafnie uznali, że obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu wynika z mocy prawa (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 3109/19). Dostrzec należy, że profilaktyka przed chorobami epidemicznymi jest zgodnie z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP obowiązkiem władz publicznych. W celu realizacji zadań profilaktycznych w art. 5 ustawy wprowadzono powszechne obowiązki w zakresie zapobiegania i zwalczania zakażeń lub chorób zakaźnych. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, osoby przebywające na terytorium RP są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 ustawy jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. Przy czym w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad taką, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 ustawy).Realizację wyrażonego w przytoczonych przepisach obowiązku konkretyzują przepisy ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi zamieszczone w rozdziale IV - poświęconym szczepieniom ochronnym. W myśl art. 17 ust. 1 ustawy, osoby określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Zgodnie natomiast z treścią art. 17 ust. 2 ustawy, wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Z art. 17 ust. 2 ustawy wynika nadto, że wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed szczepieniem (art. 17 ust. 3 ustawy). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 ustawy). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy). Art. 17 ust. 3 i 4 ustawy stanowi zaś, że lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne.Treści wskazanych przepisów nie można zdaniem Sądu interpretować w ten sposób, że badanie kwalifikacyjne oraz jego wyniki dotyczące ewentualnych przeciwwskazań, jest przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu.Uwzględnić należy, że w przepisie art. 17 ust. 10 ustawy udzielona została delegacja ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, do określenia w drodze rozporządzenia m.in: wykazu chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych (pkt 1) oraz osób lub grup osób obowiązanych do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wieku i innych okoliczności stanowiących przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych (pkt 2), schematu szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmującego liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia (pkt 2a), kwalifikacje osób przeprowadzających szczepienia ochronne (pkt 3), sposobu przeprowadzania szczepień ochronnych (pkt 4) oraz trybu przeprowadzania konsultacji specjalistycznej, o której mowa w ust. 5 (pkt 5), przy uwzględnieniu danych epidemiologicznych dotyczących zachorowań, aktualnej wiedzy medycznej oraz zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia.Zgodnie z treścią art. 17 ust. 11 ustawy Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 i art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu.W wyroku z dnia 9 maja 2023 r., o sygn. SK 81/19, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że: I. Artykuł 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1657, ze zm.) w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2172) w zakresie, w jakim termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, określone są w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, a nie przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, jest niezgodny z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; II. Przepisy wymienione w części I, w zakresie tam wskazanym, tracą moc obowiązującą po upływie 6 (sześciu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.Wyrok powyższy został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 12 maja 2023 r. pod pozycją 909.Na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy, na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, jak i na dzień wniesienia zarzutów, na terytorium RP obowiązywało, jako akt powszechnie obowiązujący, podjęte w wyniku wskazanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, wydane na podstawie art. 17 ust. 10 ustawy, które weszło w życie w dniu 1 października 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 2077, aktualnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 782) zwane dalej rozporządzeniem.Stosownie do przywołanej wyżej delegacji ustawowej oraz § 1 rozporządzenia określa ono między innymi: wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę powstania obowiązku szczepień ochronnych, schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmujący liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia (§ 1 pkt 1, 2, 3 rozporządzenia). Schematy obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży obejmujące liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia podstawowego lub przypominającego, z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia (§ 3 ust. 2 rozporządzenia).W aktualnie obowiązującym stanie prawnym, zdaniem Sądu, nie budzi więc wątpliwości to, że obowiązek poddania dziecka określonym szczepieniom ochronnym, wynikający z regulacji ustawowej, tj. wskazanych wyżej przepisów art. 5 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy, skonkretyzowany został w rozporządzeniu wykonawczym wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego i nie ma podstaw do kwestionowania jego legalności.Ponadto rozporządzenie określa wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, ze wskazaniem kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym, jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia. Rozporządzenie określa ramy wiekowe, w których dane szczepienie jest wymagalne.W wystawionym w dniu 28 kwietnia 2025 r. tytule wykonawczym, wierzyciel opisał treść obowiązku podlegającego egzekucji, precyzyjnie wskazując kogo i czego dotyczy z podaniem rodzaju szczepień, które powinny zostać wykonane tj. przeciwko odrze, śwince, różyczce, błonicy, tężcowi, krztuścowi, inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, gruźlicy, a choroby, których dotyczą, zostały wymienione w § 2 rozporządzenia.Natomiast § 3 ust. 1 rozporządzenia wymienione zostały grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek. Zgodnie z powołanym przepisem, są to następujące grupy osób:1) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 15. roku życia - szczepieniom przeciw gruźlicy,2) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) błonicy, b) krztuścowi, c) tężcowi,3) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 5. roku życia - szczepieniom przeciw:a) inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b,b) inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae,4) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis),5) dzieci i młodzież od ukończenia 12. miesiąca życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) odrze, b) nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince), c) różyczce,6) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 32. tygodnia życia - szczepieniom przeciw zakażeniom powodowanym przez rotawirusy,7) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.Z powyższego wynika, że obowiązek wykonania wszystkich szczepień ochronnych wymienionych w tytule wykonawczym u córki skarżącej, urodzonej w dniu [...] w dacie wystawienia tytułu wykonawczego były obowiązkowe i wymagalne.Zauważyć należy, że wymagalność obowiązku zasadniczo zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego jego wykonania, a w razie odmowy wykonania stanowi podstawę wystąpienia do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny oznacza natomiast, że obowiązek istnieje, ale jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości i nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania lub odroczenie terminu wykonania.W niniejszej sprawie bezsporne jest, że córka skarżącej nie została zaszczepiona wymienionymi w tytule wykonawczym szczepionkami pomimo, że terminy podania poszczególnych dawek szczepionek już upłynęły, co potwierdza treść załącznika nr 1 do rozporządzenia. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu poświadczającego wykonanie obowiązkowych szczepień ochronnych, jak również dokumentu uzasadniającego brak wymagalności ich wykonania.Z art. 17 ust. 3 i 4 ustawy wynika, że lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne. Przy tym treści art. 17 ust. 3 i 4 ustawy nie można interpretować w ten sposób, że badanie kwalifikacyjne oraz jego wyniki dotyczące ewentualnych przeciwwskazań stanowi przesłankę, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. Wyjaśnić należy, że wykonanie szczepienia może zostać odroczone przez lekarza, do czasu ustania przeciwwskazań zdrowotnych. Dzieci, u których istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań poszczepiennych, są zwolnione z obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym. W przypadkach przeciwwskazań budzących wątpliwości, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej kwalifikuje dzieci do konsultacji specjalistycznej. Lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej wynik konsultacji specjalistycznej, z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej (§ 11 rozporządzenia). W pierwszej kolejności, przeprowadzane jest badanie kwalifikacyjne do szczepienia, podczas którego lekarz przeprowadzający kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej. Następnie dopiero lekarz specjalista przeprowadza konsultację i decyduje o ewentualnym odroczeniu obowiązkowego szczepienia ochronnego. Wynik tej konsultacji odnotowuje się w dokumentacji, o której mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia, tj. karcie uodpornienia (pkt 1), książeczce szczepień (pkt 2), Karcie Szczepień raz innej dokumentacji medycznej, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (pkt 3). Niepoddanie się badaniu kwalifikacyjnemu jest równoznaczne z niewykonaniem obowiązku poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu (por. wyroki NSA: z dni 21 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3322/17 i sygn. akt II OSK 43/18; z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 459/19).Należy również podkreślić, że wyznaczony maksymalny termin wykonania obowiązku szczepienia nie oznacza, że dopiero po upływie tego terminu obowiązek jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej. Wyznaczenie maksymalnej granicy wieku w § 3 rozporządzenia, przy obowiązującej regulacji ustawowej Programu Szczepień Ochronnych, nie pozwala na określenie przez zobowiązanego lub osoby odpowiedzialnej za wykonanie obowiązku przez zobowiązanego, czasu poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu. Określony w załączniku 1 do rozporządzenia okres, w którym powinny zostać podane dzieciom poszczególne dawki szczepionki, jest wiążący i stanowi o wymagalności obowiązku. Niewykonanie zaś obowiązku stanowi podstawę do podjęcia czynności egzekucji administracyjnej i zastosowanie środka egzekucyjnego.Podsumowując, obowiązujące przepisy prawa nakładają zatem na rodziców obowiązek poddania dzieci badaniu kwalifikacyjnemu oraz szczepieniu ochronnemu. Tymczasem skarżąca nie wywiązała się z tego obowiązku i jednocześnie nie przedstawiła żadnych dokumentów wskazujących na istnienie lekarskich przeciwwskazań i stwierdzających konieczność odroczenia szczepień dziecka ze względu na stan zdrowia. Z pełną świadomością uchyliła się ona zatem od poddania małoletniej córki obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Wskutek powyższego córka skarżącej nie została zaszczepiona przeciwko chorobom zakaźnym, wymienionym w rozporządzeniu w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych.Z przedstawionych powyżej względów jako niezasadne należało ocenić zarzuty skargi - stanowiące powtórzenie zarzutów wniesionych w sprawie egzekucji administracyjnej - zmierzające do zakwestionowania wymagalności obowiązku zaszczepienia małoletniej córki przez skarżącą.Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Wierzyciel oraz organ egzekucyjny słusznie uznały, że zarzuty podniesione przez skarżącą nie zasługują na uwzględnienie.Mając powyższe na uwadze, wobec braku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.., orzekł o oddaleniu skargi.