Postanowienie - II GZ 754/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 20 listopada 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Wstrzymanie wykonania aktu, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 1672/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 kwietnia 2025 r. nr BP.513.219.2024.2Oddalono zażalenie. Wstrzymanie wykonania aktu, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 1672/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 kwietnia 2025 r. nr BP.513.219.2024.2
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
20 listopada 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Wojciech Maciejko
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 5 września 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 1672/25, odmówił S. sp. z o.o. z siedzibą w B. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez tę spółkę decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 kwietnia 2025 r. nr BP.513.219.2024.2408.DM w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.Relacjonując stan sprawy Sąd pierwszej instancji stwierdził, że uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne i trudne do naprawienia skutki w postaci likwidacji działalności gospodarczej, utraty klientów, rozwiązania umów z kontrahentami, a w konsekwencji upadłości. Skarżąca podniosła, że wstrzymanie wykonania decyzji jest niezbędne do zabezpieczenia możliwości dalszego jej funkcjonowania.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził - w świetle argumentacji skarżącej - brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem WSA, spółka nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji. W szczególności do wniosku nie załączono żadnych dokumentów obrazujących aktualną kondycję finansową skarżącej. Sąd pierwszej instancji uznał, że bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocenia wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.Zażalenie na to postanowienie wniosła spółka, zaskarżając to orzeczenie w całości, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia przesłanek w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy sama istota zaskarżonej decyzji – cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego – w sposób oczywisty i bezpośredni prowadzi do wystąpienia tych przesłanek.W związku z powyższym spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.W uzasadnieniu zażalenia spółka podniosła, że w jej ocenie, stanowisko Sądu pierwszej instancji jest wynikiem zbyt formalistycznej i zawężającej interpretacji pojęcia "uprawdopodobnienie". Zaskarżona decyzja dotyczy cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Dla podmiotu gospodarczego, którego podstawowym i jedynym przedmiotem działalności jest transport drogowy, wykonanie takiej decyzji jest równoznaczne z paraliżem i w praktyce likwidacją przedsiębiorstwa.Skarżąca wskazała, że już we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdziła, że jej wykonanie spowoduje nieodwracalne skutki, takie jak likwidacja działalności, utrata klientów i rozwiązanie umów z kontrahentami, co w konsekwencji doprowadzi do upadłości. Skutki te stanowią bezpośrednie i logiczne następstwo uniemożliwienia spółce prowadzania działalności, na którą posiadała zezwolenie.W ocenie spółki trudno wymagać od strony przedstawiania szczegółowych dokumentów finansowych na dowód tego, że całkowite wstrzymanie działalności operacyjnej i odcięcie od wszelkich źródeł przychodu doprowadzi do jej upadku. Jest to fakt powszechnie znany i niewymagający dowodu. Nawet jeśli spółka odzyska zezwolenie po ewentualnym uchyleniu decyzji przez Sąd, szkody, które do tego czasu poniesie, będą niemożliwe do odwrócenia. Utraconych rynków, zerwanych kontraktów i nadszarpniętej reputacji nie da się w prosty sposób odbudować. Z kolei zwolnieni pracownicy i sprzedany tabor uniemożliwią szybki powrót do działalności.Do zażalenia załączono "dokumenty finansowe spółki".Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Chodzi o skutki, związane z wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (por. postanowienia NSA z: 19 maja 2025 r., sygn. akt II GZ 325/25; 20 lutego 2025 r., sygn. akt II GZ 42/25; opubl., podobnie jak niżej cytowane: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie są zatem wystarczające ogólne twierdzenia strony skarżącej, nawet jeśli odwołują się one do realnych zdarzeń, procesów lub stanów. Obowiązek skonkretyzowania okoliczności, które mają świadczyć o realizacji ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy, natomiast do sądu administracyjnego należy ocena, czy i w jakim zakresie powyższe okoliczności – jako związane z wykonaniem zaskarżonego aktu – mogą zostać zakwalifikowane jako realizujące przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ten sposób sąd ocenia, czy wnioskodawca "uprawdopodobnił" wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. We wniosku zatem strona powinna wykazać konkretne okoliczności i fakty stanowiące podstawę oceny, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności – z uwagi właśnie na te okoliczności - jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt II GZ 186/25 i powołane w nim orzecznictwo).Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena wniosku dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. WSA zasadnie uznał, że złożony wniosek nie zawierał argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej wspomniano ogólne twierdzenia strony skarżącej, nawet jeśli odwołują się one do realnych procesów same w sobie nie są wystarczające do udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Tymczasem do swojego wniosku spółka nie załączyła żadnej dokumentacji przekonującej, że istotnie wykonanie decyzji grozi w przypadku tego podmiotu niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – mimo, że z listy załączników wynikałoby, że dokumentacja w określonym zakresie miała być złożona (m.in. w postaci umów, czy listy kontrahentów, zestawienia przychodów). W tej sytuacji nie było podstaw do przyjęcia, że - jak wskazuje skarżąca - wykonanie decyzji spowoduje np. likwidację działalności spółki, tym bardziej, że, jak wynika ze złożonej do akt informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców, przedmiotem działalności skarżącej jest nie tylko transport drogowy towarów, ale także roboty budowlane, handel hurtowy i detaliczny w tym pojazdów mechanicznych, naprawa pojazdów samochodowych, magazynowanie i działalność usługowa wspomagająca transport.Dalej, z uwagi na fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując wniesione zażalenie kontroluje prawidłowość, tj. zgodność z prawem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, powołanie się na nowe okoliczności i dokumenty mające, w ocenie skarżącej, znaczenie dla oceny jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, dopiero na etapie zażalenia, nie mogło odnieść oczekiwanych przez spółkę skutków w postępowaniu zażaleniowym. Nie można bowiem oceniać prawidłowości orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji z perspektywy okoliczności ujawnionych dopiero po wydaniu tego orzeczenia.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.., postanowił jak w sentencji.