sygn. VI SA/Wa 1886/24 4 września 2024 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Wyrok - VI SA/Wa 1886/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 4 września 2024

Teza
Oddalono skargę. Lotnicze prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Anna Fyda-Kawula Protokolant referent Anna Chudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2024 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w D. (Republika Irlandii) na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 14 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanoOddalono skargę. Lotnicze prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Anna Fyda-Kawula Protokolant referent Anna Chudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2024 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w D. (Republika Irlandii) na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 14 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stano
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Data orzeczenia 4 września 2024
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący Anna Fyda-Kawula.Dorota Dziedzic-Chojnacka
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Anna Fyda-Kawula Protokolant referent Anna Chudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2024 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w D. (Republika Irlandii) na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 14 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

UZASADNIENIE
Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi skarżona przez R. DAC z siedzibą w D.., dalej: "przewoźnika", decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, dalej: "Prezesa ULC", z [...] marca 2024 r. Skarżoną decyzją Prezes ULC utrzymał w mocy decyzję własną z [...] stycznia 2024 r. nakładającą na przewoźnika R. LTD, karę pieniężną w wysokości 18 000 złotych w związku z przekazaniem przez przewoźnika nieprawdziwej informacji API dotyczącej lotu z dnia 27 stycznia 2019 r. nr [...] z Kijowa. Podstawę prawną powyższej decyzji stanowi art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775), zwanej dalej "kpa", oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz.U. z 2023 r. poz. 2110), zwanej dalej "Prawem lotniczym".W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes ULC wskazał, że pismem z 18 kwietnia 2019 r. K. wystąpił z wnioskiem o wymierzenie kary pieniężnej przewoźnikowi w związku z przekazaniem nieprawdziwej informacji API za lot nr FR 3167 z K. w dniu 27 stycznia 2019 r. W uzasadnieniu wniosku o wymierzenie kary przewoźnikowi wyjaśniono, że 27 stycznia 2019 r. przewoźnik przekazał nieprawdziwą informację API dotyczącą lotu [...] z K., dotyczącą danych osobowych oraz danych dokumentów pasażerów:1. H. K. - wskazany numer to [...] , a powinno być [...];2. H. T. - wskazany numer to [...], a powinno być [...]3. B. T. - wskazany numer to [...], a powinno być [...];4. R, R, - jako obywatelstwo wskazano XXX, a powinno być [...].Do wniosku o wymierzenie kary załączono kopię wniosku do przewoźnika o przekazanie danych, kopię dokumentu potwierdzającego otrzymanie wniosku przez przewoźnika, notatkę funkcjonariusza Straży Granicznej odpowiedzialnego za sprawdzenie listy API w dniu 27 stycznia 2019 r. wraz z zrzutem ekranu obrazującym informację nieprawdziwą przesłaną przez przewoźnika, kopie stron paszportów pasażerów, raport z Archiwum Odpraw i Legitymowań, potwierdzający błąd znajdujący się na listach API oraz wyciąg z oryginalnej listy API.We wniosku K. wyjaśnił, że wystąpienie z wnioskiem o przekazywanie informacji API było konieczne w celu usprawnienia kontroli granicznej, tj. wszystkich działań podejmowanych na granicy w odpowiedzi na zamiar przekroczenia tej granicy lub na akt jej przekroczenia. Wykorzystanie wyprzedzających informacji API, pod warunkiem, że są one poprawne, tj. pełne i prawdziwe, przyczynia się do usprawnienia odprawy granicznej, poprzez wcześniejsze sprawdzenie danych pasażerów w bazach poszukiwawczych, wobec których dokonano odpowiednich wpisów w celu zatrzymania, ustalenia miejsca pobytu lub z innych przyczyn. Dokonywanie tych sprawdzeń z wyprzedzeniem, na podstawie danych uzyskanych z informacji API przesłanej przez przewoźnika, pozwala przygotować się do odprawy pasażerów, a więc usprawnić kontrolę graniczną poprzez odpowiednią dyslokację posiadanych sił i środków, a co za tym idzie pozwala na lepsze ich wykorzystanie i przyśpieszenie całej procedury i postępowania.Prezes ULC uwzględnił wyjaśnienia złożone we wniosku Straży Granicznej, w związku z czym stwierdził, że przewoźnik przekazał nieprawdziwą informację API i decyzją z [...] stycznia 2024 r. nałożył na przewoźnika karę w wysokości 18 000 złotych.Nie zgadzając się podjętym rozstrzygnięciem, przewoźnik wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.Ponownie rozpoznając sprawę, Prezes ULC omówił przepisy prawa, które mają zastosowanie w sprawie, oraz wyjaśnił, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania w pierwszej instancji, tj. wniosek o wymierzenie kary, kopia wniosku do przewoźnika o przekazanie danych, kopia dokumentu potwierdzającego otrzymanie wniosku przez przewoźnika, notatka funkcjonariusza Straży Granicznej odpowiedzialnego za sprawdzenie listy API w dniu 27 stycznia 2019 r. wraz z zrzutem ekranu obrazującym informację nieprawdziwą przesłaną przez przewoźnika, kopie stron paszportów pasażerów, raport z Archiwum Odpraw i Legitymowań potwierdzający błąd znajdujący się na listach API oraz wyciąg z oryginalnej listy API wskazuje, że w związku z lotem z 27 stycznia 2019 r. nr [...] z K., przewoźnik przekazał nieprawdziwą informację.Prezes ULC wskazał prawidłowe dane dokumentów oraz dane osobowe pasażerów:1. H. K. to [...], podczas gdy informacja API przekazana przez przewoźnika zawierała numer dokumentu o treści [...];2. H. T. to [...], podczas gdy informacja API przekazana przez przewoźnika zawierała numer dokumentu o treści [...];3. B. T. to [...], podczas gdy informacja API przekazana przez przewoźnika zawierała numer dokumentu o treści [...];4. R. R. - prawidłowe obywatelstwo to [...], podczas gdy wskazano XXX.Na tej podstawie Prezes ULC stwierdził, że przewoźnik, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 202a Prawa lotniczego, przekazał nieprawdziwą informację API za lot z 27 stycznia 2019 r. nr [...] z K. Odnosząc się do argumentów przewoźnika, podnoszącego upływ terminu do wszczęcia postępowania określonego w art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej, Prezes ULC wskazał, że w zakresie przepisów procedury należy stosować przepisy kpa. Wobec zmiany brzmienia art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, przepis art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego stał się bowiem normą pustą, ponieważ odsyła do normy, której nie można zastosować. Prezes ULC wyjaśnił, że norma z art. 165b § 1 ustawy Ordynacji podatkowej nie mogła mieć zastosowania również ze względu na to, że do ujawnienia nieprawidłowości przez Straż Graniczną nie doszło w wyniku kontroli przewoźnika - naruszenie przepisów zostało wykryte podczas kontroli granicznej pasażerów przedmiotowego lotu, tymczasem, zgodnie z ww. przepisem, termin 6 miesięcy stosuje się w przypadku "ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków".Odpowiadając na zarzut uniemożliwienia przewoźnikowi odniesienia się do zebranego materiału dowodowego, Prezes ULC wskazał, że pismem z 7 grudnia 2023 r. poinformował stronę o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w terminie 5 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Pismo zostało odebrane przez przewoźnika 27 grudnia 2023 r., wobec czego powyższy termin upłynął z dniem 2 stycznia 2024 r. Przed wydaniem decyzji przewoźnik miał zatem faktyczną możliwość zapoznania się z zebranymi dowodami i wypowiedzenia się co do nich. Prezes ULC podniósł, że w jego ocenie, nie zachodzą również określone w art. 189f kpa przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, ponieważ mając na względzie wpływ, jaki ma przesłanie wadliwej informacji API na zwalczanie nielegalnej migracji i organizację kontroli granicznej, na co wskazują wyjaśnienia K. , nie można stwierdzić, że waga naruszenia przepisów jest znikoma. Za to samo zachowanie przewoźnik nie został również ukarany karą pieniężną przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani nie został prawomocnie ukarany za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, nie był również prawomocnie skazany za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.W skardze wniesionej do WSA w Warszawie przewoźnik zaskarżył decyzję Prezesa ULC z [...] marca 2024 r. w całości, wnosząc o uchylenie w całości wydanych w sprawie decyzji Prezesa ULC, umorzenie postępowania administracyjnego i zasądzenie kosztów postępowania.Przewoźnik zarzucił skarżonej decyzji:1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego (w brzmieniu sprzed 1 kwietnia 2019 r.) w zw. z art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 189c kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez prowadzenie przez organ w obu instancjach postępowania i utrzymanie w mocy skarżonej decyzji w oparciu o przepisy kpa, pomimo że do naruszenia prawa doszło przed 1 kwietnia 2019 r. w czasie obowiązywania art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego, zatem należało rozważyć całokształt sytuacji prawnej przewoźnika i ocenić kolidujące ze sobą ustawy na podstawie art. 189c kpa, co powinno prowadzić organ do wniosku, że ustawa obowiązująca poprzednio, nakazująca stosować przepisy Ordynacji podatkowej do nakładania kar pieniężnych była względniejsza dla przewoźnika, bowiem obejmowała także art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej przewidujący 6-miesięczny termin na wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu skarżonej decyzji wydanej w pierwszej instancji w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej,2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z 208 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji, pomimo że decyzja wydana została na skutek wszczęcia i prowadzenia przeciwko przewoźnikowi postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej po upływie terminu 6 miesięcy od dnia wykonania przez Przewoźnika lotu, stanowiącego jednocześnie termin przesłania informacji APl, będącej przedmiotem tego postępowania, tj. po upływie terminu przedawnienia prawa do jego wszczęcia, co powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w pierwszej instancji w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej,3. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 189g § 1 kpa w zw. z 208 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 209w ust. 5 ustawy prawo lotnicze w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji, pomimo że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, z uwagi na przedawnienie prawa do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z uwagi na upływ 5 lat od dnia wykonania przez Przewoźnika lotu będącego przedmiotem tego postępowania, tj. po upływie 5 lat od dnia naruszenia prawa, co powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w pierwszej instancji w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej,4.naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 192 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji, pomimo braku zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania i braku wezwania strony do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych w siedmiodniowym terminie na etapie obu instancji, w szczególności mając na uwadze fakt, że przewoźnik miał możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym na etapie I instancji w dniu [...] stycznia 2024 r. i w tym samym dniu wydana została przez organ decyzja administracyjna, a na etapie II instancji zapoznała się z zebranym materiałem dowodowym w dniu 14 marca 2024 r., złożyła wniosek o wyznaczenie terminu na wypowiedzenie się w sprawie przed wydaniem decyzji, podczas gdy organ w tym samym dniu wydał decyzję administracyjną, czym pozbawił stronę prawa do oceny zgromadzonego materiału dowodowego i kontroli poczynionych przez organ ustaleń, co miało wpływ na treść decyzji, gdyż okoliczności faktyczne które ustalał organ nie mogły zostać uznane za udowodnione, zgodnie z treścią art. 192 Ordynacji podatkowejW uzasadnieniu skargi przewoźnik przedstawił szeroką argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.W odpowiedzi na skargę Prezes ULC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.W piśmie z 30 sierpnia 2024 r. przewoźnik wniósł wraz z obszernym uzasadnieniem o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji, wprowadzony w brzmieniu przewidzianym przez art. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020.568) jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, w szczególności w zakresie w jakim ww. przepis wprowadza okres zawieszenia biegu przedawnienia na czas nieokreślony, z jednoczesnym dopuszczeniem możliwości modyfikacji tego okresu rozporządzeniem, tj. aktem normatywnym niższego rzędu niż ustawa.Ponadto przewoźnik podniósł zarzuty:1. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 165 § 1 i 3a w zw. z art. 120, art. 133 § 1 i 2 i art. 165a § Ordynacji podatkowej przez brak wydania przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, podczas gdy podmiot, wobec którego K. wniósł wniosek o wymierzenie kary pieniężnej, nie istniał już w dniu złożenia tego wniosku, a zatem istniała przesłanka jakichkolwiek innych przyczyn, dla których postepowanie nie może być wszczęte, co winno skutkować wydaniem przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania;2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 i 2 w zw. z art. 135 w zw. z art. 208 w zw. z art. 247 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej przez wszczęcie postępowania wobec podmiotu nieposiadającego – zarówno w dniu sporządzenia wniosku o wszczęcie postępowania, jak i w dniu jego wszczęcia – zdolności prawnej (podmiot nieistniejący), tj. wobec R. Ltd., a następnie przez brak umorzenia postępowania w całości z uwagi na jego bezprzedmiotowość, co skutkowało wydaniem decyzji wobec podmiotu nieposiadającego zdolności prawnej, a tym samym winno skutkować stwierdzeniem nieważności wydanej decyzjiMając na uwadze powyższe, przewoźnik wniósł o przeprowadzenie dowodu ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu, tj. wydruku z irlandzkiego rejestru przedsiębiorców dla R. wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Skarga podlega oddaleniu.Materialoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 209u ust. 1 pkt 2 Prawa lotniczego, zgodnie z którym przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wykonywania przewozu lotniczego, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 202a, przekazał informację nieprawdziwą - podlega karze pieniężnej w wysokości 18 000 zł za każdy lot, w którym przekazał informację nieprawdziwą. Stosownie zaś do treści art. 209u ust. 2 Prawa lotniczego, kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, Prezes ULC wymierza na uzasadniony wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej przez pasażerów statku powietrznego. Do wniosku tego komendant dołącza akta sprawy wraz z niezbędnymi dowodami. Karę pieniężną, o której mowa m.in. w art. 209u, nakłada Prezes ULC, w drodze decyzji administracyjnej (art. 209w ust. 1 Prawa lotniczego).Przepis art. 202a ust. 1 Prawa lotniczego stanowi, że przewoźnik lotniczy, który wykonuje loty międzynarodowe pasażerskie do lub z Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany do przekazywania informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie zaś do treści ust. 2 art. 202a powołanej ustawy obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do lotów pasażerskich między Rzecząpospolitą Polską a innym państwem członkowskim Unii Europejskiej oraz między Rzecząpospolitą Polską a państwem trzecim traktowanym na równi z państwami Unii Europejskiej na podstawie umowy w sprawie włączenia tego państwa we wdrożenie, stosowanie i rozwój dorobku z Schengen.W art. 202a ust. 3 Prawa lotniczego ustawodawca określił, że informacja przekazywana przez przewoźnika lotniczego obejmuje następujące dane: 1) imię lub imiona oraz nazwisko w pełnym brzmieniu; 2) datę urodzenia; 3) numer i rodzaj dokumentu podróży; 4) obywatelstwo; 5) nazwę przejścia granicznego, w którym nastąpi przekroczenie granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej; 6) numer lotu; 7) datę i czas startu i lądowania statku powietrznego; 8) liczbę pasażerów statku powietrznego; 9) lotnisko wejścia pasażera na pokład statku powietrznego w celu odbycia lotu. Informacja, o której mowa w przywołanych przepisach, jest przekazywana przez przewoźnika lotniczego na wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej przez pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, przy czym komendant ten występuje z wnioskiem, w przypadku gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej (art. 202a ust. 4 Prawa lotniczego).Przewidziany w Prawie lotniczym obowiązek przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów, został ustanowiony w wyniku implementacji dyrektywy Rady 2004/82/WE 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów (Dz.Urz.UE.L.2004.261.24; dalej: "dyrektywa 2004/82/WE"). Zakres danych o których mowa w Prawie lotniczym, objętych obowiązkiem informacyjnym pokrywa się z informacjami wskazanymi w dyrektywie 2004/82. Nieprzekazanie chociażby jednego z elementów informacji, skutkuje sankcjami finansowymi nakładanymi na przewoźników lotniczych. Wynika to z motywu 1 dyrektywy 2004/82/WE, w którym wskazano, że w celu skutecznego zwalczania nielegalnej imigracji i polepszenia kontroli granicznej niezbędne jest wprowadzenie przez wszystkie Państwa Członkowskie przepisów ustanawiających zobowiązania przewoźników przywożących pasażerów na terytorium Państw Członkowskich drogą powietrzną. W myśl art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/82/WE Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki do ustanowienia zobowiązania dla przewoźników do przesyłania na wniosek organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli osób na granicach zewnętrznych, przed końcem kontroli, informacji dotyczących pasażerów, których będą wprowadzać przez autoryzowane przejścia graniczne, przez które te osoby wchodzą na terytorium Państwa Członkowskiego, wskazując jednocześnie zakres przekazywanych informacji (art. 3 ust. 2), który jest tożsamy z tym, jaki polski ustawodawca określił w art. 202a ust. 3 ustawy Prawo lotnicze. W dyrektywie zobowiązano też Państwa Członkowskie do podjęcia niezbędnych środków, aby nałożyć sankcje na przewoźników, którzy, w wyniku błędu, nie przesłali danych lub przesłali dane niepełne lub fałszywe, a podejmowane środki powinny zapewnić, że nakładane sankcje są odstraszające, skuteczne i proporcjonalne (art. 4 ust. 1).W ocenie Sądu, Prezes ULC zasadnie uznał, że przewoźnik wbrew obowiązkowi określonemu w art. 202a Prawa lotniczego, przekazał nieprawdziwą informację API za lot z 27 stycznia 2019 r. nr [...] z [...] do [...]co do ww. danych dotyczących danych osobowych oraz danych dokumentów pasażerów. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Organ stwierdził, że powyższe okoliczności zostały w tej sprawie ustalone, na podstawie dokumentów załączonych do wniosku K. Tak ustalonego stanu faktycznego przewoźnik skutecznie nie zakwestionował.Zarzuty z pkt 1-3 petitum skargi sprowadzają się natomiast do kwestionowania stanowiska Prezesa ULC, który zobowiązany był do zastosowania przepisów korzystniejszych dla przewoźnika, kierując się dyrektywą zawartą w przepisie art. 189c kpa, to jest przepisów Ordynacji podatkowej, zgodnie z odesłaniem wyrażonym w art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego (w brzmieniu sprzed 1 kwietnia 2019 r.). Zdaniem przewoźnika, nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że przepis art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego został uchylony z dniem 1 kwietnia 2019 r. Według zaś regulacji obowiązującej w chwili naruszenia obowiązku przekazania informacji APl, prawo do wszczęcia tego postępowania uległo przedawnieniu, z uwagi na upływ 6-miesięcznego terminu wskazanego w art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej, podczas którego możliwe było wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary. Ponadto, biorąc pod uwagę datę wykonania w tej sprawie lotu (27 stycznia 2019 r.), pięcioletni termin na doręczenie Skarżącej ostatecznej decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną upływał z dniem 27 stycznia 2024 r. Tym samym doszło już do przedawnienia prawa do nałożenia kary, a prowadzone postępowanie należało umorzyć, z uwagi na jego bezprzedmiotowość.W ocenie Sądu, zarówno zarzuty te, jak i przytoczona na ich poparcie argumentacja, są niezasadne, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane przez Prezesa ULC. Organ ten wadliwie bowiem przyjął, że norma z art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego, zgodnie z którym do nakładania kar pieniężnych stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, stała się normą pustą od dnia 1 stycznia 2016 r., w związku ze zmianą art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, polegającą na wykreśleniu z tego przepisu odwołania do niepodatkowych należności budżetu państwa, którymi są m.in. kary pieniężne. Zdaniem Sądu, takie wnioskowanie Prezesa ULC przeczy założeniu racjonalności ustawodawcy, jak też zasadzie prawidłowej legislacji, które nie zakładają istnienia w porządku prawnym przepisów zbędnych. Z tego względu przyjąć należało, że art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego skutecznie odsyłał do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie nakładania kar pieniężnych – do czasu nowelizacji art. 209w Prawa lotnicze, która zaczęła obowiązywać od 1 kwietnia 2019 r. (vide: wyrok WSA w Warszawie z 27 października 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1391/21).Stwierdzone w skarżonej decyzji naruszenie przez przewoźnika przepisów Prawa lotniczego miało miejsce 27 stycznia 2019 r. Wszczęcie zaś postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej za to naruszenie nastąpiło pismem z 7 grudnia 2023 r., doręczonym przewoźnikowi 27 grudnia 2023 r., to jest w czasie, kiedy nie obowiązywał już art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego, a zatem do nakładania kar pieniężnych nie można było już wówczas stosować przepisów Ordynacji podatkowej. Nie mają więc znaczenia dla tej sprawy twierdzenia przewoźnika, że w sprawie tej winien znaleźć zastosowanie art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którego treścią w przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości, organ podatkowy wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli. Określony w powołanym przepisie termin na wszczęcie postępowania jest liczony od zakończenia kontroli podatkowej i ma związek z taką kontrolą.Odnosząc się do zarzutów przewoźnika, że w sprawie tej należało stosować art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego w wersji obowiązującej przed 1 kwietnia 2019 r., jako względniejszy dla niego, Sąd stwierdza, że przepis art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej i tak nie miałby zastosowania w postępowaniu administracyjnym toczącym się w tej sprawie, to jest sprawie dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów Prawa lotniczego. Stwierdzenie naruszenia obowiązków informacyjnych określonych w ustawie Prawo lotnicze nie nastąpiło bowiem w wyniku kontroli podatkowej ani żadnej innej kontroli, lecz w związku z przeprowadzonymi przez funkcjonariuszy Straży Granicznej czynnościami sprawdzającymi.Wbrew twierdzeniom przewoźnika, przeciwnego poglądu, co do możliwości zastosowania powołanego przepisu Ordynacji podatkowej – w sprawie o nałożenie kary pieniężnej w związku z przekazaniem przez przewoźnika nieprawdziwej informacji API – tutejszy Sąd nie wyraził w przywołanym w skardze wyroku z 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2850/23.W dniu 1 kwietnia 2019 r. weszła w życie nowelizacja Prawa lotniczego wprowadzona ustawą z 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo lotnicze oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 235). Zgodnie z art. 1 pkt 158 tej ustawy przepis art. 209w Prawa lotniczego zyskał nowe brzmienie, które nie zawiera odesłania do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej. Z kolei z treści art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że w sprawach związanych z przewozem lotniczym, o którym mowa w dziale X Prawa lotniczego stosuje się przepisy ustawy Prawo lotnicze w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.Zdaniem Sądu, skoro obowiązek przewoźników lotniczych w zakresie przekazywania danych pasażerów był i jest określony w art. 202a Prawa lotniczego, który znajduje się w dziale X Prawa lotniczego, a rozpoznawana sprawa związana jest z przewozem lotniczym (nienależytym wykonaniem obowiązku określonego w art. 202a Prawa lotniczego), to od 1 kwietnia 2019 r. w toczącym się już w tej sprawie postępowaniu administracyjnym należało stosować znowelizowane przepisy Prawa lotniczego, a więc m.in. art. 209w, w nowym brzmieniu, czyli bez odesłania do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej. Brak takiego odesłania oznacza z kolei, że do toczącego się postępowania zastosowanie znajdowały stosowne przepisy kpa, w tym odnoszące się do administracyjnych kar pieniężnych. Dlatego Sąd uznał, że prawidłowe było wydanie skarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, na podstawie przepisów kpa. Nie zachodziła zatem podstawa do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.Wbrew zarzutowi przewoźnika, upływ czasu, który nastąpił między naruszeniem obowiązku przez niego (27 stycznia 2023 r.) a nałożeniem na Skarżącą kary za to naruszenie ostateczną decyzją administracyjną ([...] marca 2024 r.) nie stanowił przeszkody w wydaniu skarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 189g § 1 kpa, administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Przepisu § 1 nie stosuje się do spraw, w przypadku których przepisy odrębne przewidują termin, po upływie którego nie można wszcząć postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub stwierdzenia naruszenia prawa, w następstwie którego może być nałożona administracyjna kara pieniężna (§ 2 powołanego artykułu). W myśl zaś § 3 tego artykułu administracyjna kara pieniężna nie podlega egzekucji, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia, w którym kara powinna być wykonana. Zgodnie natomiast z treścią art. 189c kpa, jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony.W ocenie Sądu, w okolicznościach faktycznych i prawnych tej sprawy nie doszło do określonego w art. 189g § 1 kpa przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Termin przedawnienia nałożenia kary biegł bowiem od dnia naruszenia art. 202a Prawa lotniczego przez przewoźnika, czyli od 27 stycznia 2019 r., a zatem – zasadniczo – powinien upłynąć 27 stycznia 2024 r. Jednakże bieg tego terminu był zawieszony w okresie od 31 marca do 16 maja 2020 r., czyli w czasie obowiązywania art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), który to przepis stanowił, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło zatem z woli ustawodawcy o ten właśnie okres czasu ów termin został wydłużony. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z: 3 lipca 2024 r. sygn. II GSK 2387/23, 23 maja 2024 r. sygn. II GSK 1928/23, 21 marca 2024 r. sygn. II GSK 2040/21, 23 stycznia 2024 r. sygn. II GSK 771/23, a niniejszy skład orzekający w pełni go akceptuje. Jeśli zatem uwzględni się okres, kiedy bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w tej sprawie był zawieszony, to wydanie skarżonej decyzji w dniu [...] marca 2024 r. nastąpiło przed upływem okresu przedawnienia przewidzianego w art. 189g § 1 kpa.Błędne jest przy tym przekonanie przewoźnika, że za datę wydania skarżonej decyzji powinien być uznany dzień jej doręczenia. Wydanie, ogłoszenie i doręczenie aktu to bowiem trzy odrębne czynności podejmowane w toku postępowania, które ustawodawca wyraźnie rozróżnia i z którymi łączy różne skutki tak procesowe, jak i materialne (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2013 r. sygn. akt I OPS 6/13).Z kolei powoływane w skardze wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego dotyczące problematyki przedawnienia zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych i prawnych, choć zaistniałych w związku z pandemią COVID-19.Przepisy ustawy Prawo lotnicze nie regulują materii odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków w zakresie przekazywania informacji o pasażerach (art. 189a § 2 kpa). Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za przekazanie nieprawidłowych informacji API mogło zatem nastąpić na podstawie art. 189f kpa. Sąd podziela jednak ocenę poczynioną przez Prezesa ULC, że waga stwierdzonego naruszenia prawa przez przewoźnika nie była znikoma, trafnie powołując się na cele wprowadzenia obowiązku przekazywania informacji API, a przede wszystkim kwestię usprawnienia kontroli granicznej. Stwierdzone w tej sprawie naruszenie prawa nie miało charakteru znikomego, ponieważ przekazanie Służbie Granicznej nieprawdziwej informacji o danych identyfikujących pasażera mogło wywołać następstwa sprzeczne z celami, dla realizacji których owe obowiązki przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów, zostały ustanowione.Przekonująco Prezes ULC wskazał przy tym na wpływ, jaki ma przesłanie wadliwej informacji API na zwalczanie nielegalnej migracji i organizację kontroli granicznej, na co wskazują wyjaśnienia K. zawarte we wniosku z 18 kwietnia 2019 r.Ponadto, Sądowi z urzędu (w związku z innymi rozpoznanymi już w WSA w Warszawie sprawami ze skarg przewoźnika na decyzje Prezesa ULC w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za naruszenie obowiązku przekazywania informacji API) wiadoma jest okoliczność, że przekazanie Straży Granicznej nieprawdziwych, czy też niepełnych informacji API było zdarzeniem powtarzalnym, co świadczy o wadliwej organizacji zbierania i przekazywania tych informacji.Z tego też względu Sąd nie podzielił zarzutów czynionych przez przewoźnika naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Jak wskazał NSA w tezie wyroku z 15 marca 2024 r. sygn. akt I GSK 287/23: "Sam fakt pozbawienia strony czynnego uczestnictwa w toku postępowania administracyjnego nie oznacza, że decyzja taka, choć naruszająca zasadę postępowania administracyjnego będzie musiała zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Uchylenie bowiem takiej decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże, że umożliwienie jej wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych, mogłoby mieć istotny wpływ na treść wydawanej decyzji. A contrario, nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego uczestnictwa. W tak przedstawionej sytuacji uchylenie decyzji, z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie będzie miało racjonalnych podstaw i mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych". Przewoźnik takiej okoliczności nie wykazał.W związku z przedstawioną powyżej argumentacją Sąd uznał, że nie zachodzi zasadność zadania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w trybie art. 193 Konstytucji z wnioskiem o zbadanie czy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji, wprowadzony w brzmieniu przewidzianym przez art. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020.568) jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.Odnosząc się z kolei do zarzutów przedstawionych przez przewoźnika w piśmie procesowym z 30 sierpnia 2024 r. wskazać należy, co następuje. Skargę w niniejszej sprawie złożyła R. DAC. Skarżona decyzja z [...] marca 2024 r. została wydana na rzecz R. DAC, natomiast zarówno wniosek Komendanta Straży Granicznej, jak i pierwsza decyzja Prezesa, dotyczyły R. Limited. Jednakże z przedstawionego przez samą skarżącą R. DAC wypisu z Irlandzkiego Rejestru Przedsiębiorców wynika, że poprzednia nazwa tej spółki to: R. Limited (k. 46 akt sądowych). Ponadto w protokole rozprawy z 4 września 2024 r. odnotowano, że na pytanie Sądu odnośnie wypisu z Irlandzkiego Rejestru Przedsiębiorców dotyczącej R. DAC, z którego wynika, że poprzednia nazwa tej spółki to: R. Limited, pełnomocnik przewoźnika oświadczył, że nastąpiło przekształcenie spółki R. Limited w R. DAC i zmieniła się forma prawna tej spółki. Wobec przekształcenia osoby prawnej w inną osobę prawną zachodzi zatem tożsamość podmiotowa strony, z tego względu skierowanie decyzji do R. Limited, zamiast R. DAC, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a tym bardziej podstawy do stwierdzenia nieważności ww. decyzji, zwłaszcza że powyższe uchybienie może być konwalidowanie przez Prezesa ULC w drodze sprostowania jako oczywistej omyłki pisarskiej (por. wyrok NSA z 18 maja 2023 r. sygn. akt II GSK 173/20, w którym wskazano, że: "Strona skarżąca w istocie wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji podważa dotychczasowe, niekwestionowane orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym określenie w decyzji poprzedniej formy prawnej przekształconej spółki (to natomiast miało miejsce w sprawie niniejszej) nie skutkuje nieważnością tej decyzji. (...) W niniejszej sprawi Sąd nie widzi zatem podstaw, by uznać, że doszło do skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Wszystkie zarzuty są tym samym niezasadne").W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..