Wyrok - II SA/Gd 1259/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 27 marca 2025
Teza
Oddalono skargę. Administracyjne postępowanie, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi G. P. P. II Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 11 października 2024 r., nr SKO.450.72.2024 w przedmiocie nieważności dOddalono skargę. Administracyjne postępowanie, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi G. P. P. II Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 11 października 2024 r., nr SKO.450.72.2024 w przedmiocie nieważności d
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
powód
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
27 marca 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Diana Trzcińska
Podstawa prawna
art. 11
kpa
art. 156
kpa
art. 158
kpa
art. 107
kpa
art. 3
ppsa
art. 134
ppsa
art. 145
ppsa
art. 151
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku (dalej: SKO, Kolegium) zapadała w następującym stanie faktycznym i prawnym:SKO decyzją z 8 maja 2024 r. stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy Ustka z 8 marca 2022 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na działkach od nr [...] do [...] (przed podziałem działka nr [...]) ob. P. gm. U. i polegającej na budowie 38 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących.Wedle SKO, decyzja Wójta wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 6 pkt 3 ustawy i inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W przypadku bowiem realizacji wnioskowanej zabudowy, budynki mieszkalne zlokalizowane na działce nr [...] znajdą się w odległości 780 m od realizowanej elektrowni wiatrowej, podczas gdy odległość któregokolwiek budynku mieszkalnego od tej elektrowni, wyznaczona zgodnie z przepisami ustawy o inwestycjach, powinna wynosić minimum 1480 m. Kolegium wskazało kolejno, że w dniu wydawania decyzji z 8 marca 2022 r. obowiązywało nadal pozwolenie na budowę elektrowni wiatrowej na działce nr [...]. Z uwagi na projektowaną wysokość elektrowni, która wynosi 148 m, dziesięciokrotna odległość liczona na podstawie jej wysokości wynosi 1480 m. Ponadto, Kolegium wskazało, że w kwestionowanej decyzji ustalono zasady podziału działki nr [...]. Ze stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania decyzji nie wynika podstawa do ustalenia warunków podziału geodezyjnego nieruchomości w decyzjach o warunkach zabudowy.Kolegium po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z 11 października 2024 r. utrzymało w mocy wskazaną powyżej decyzję z 8 maja 2024 r.W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że jak wynika z treści wniosku strony, rozstrzygnięcie Kolegium w zaskarżonej decyzji i jej podstawy są prawidłowe. Strona nie zgodziła się jednak z fragmentem uzasadnienia Kolegium, w którym dokonało ono wykładni przepisów prawa budowlanego w zw. z przepisami ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych i wskazało na tej podstawie termin, do którego Spółka powinna złożyć wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie. SKO w całości zgładziło się ze stroną, że Kolegium nie jest właściwe rzeczowo do wygaszania pozwolenia na budowę, bowiem nie jest organem właściwym w ww. zakresie. Wskazać jednak należy, że Kolegium w żadnym zakresie czynności takiej nie podjęło. Przepisy wskazywane przez stronę, tj. art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 13 ust 1 i 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie zostały zastosowane przez Kolegium w przedmiotowej sprawie. Wynik ich wykładni miał jedynie na celu wykazanie, że w dacie wydawania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności, decyzja o pozwoleniu na budowę znajdowała się w obrocie prawnym. Wykładnia przepisów wskazująca zdaniem Kolegium na termin obowiązywania ważności wydanego pozwolenia na budowę nie ma charakteru materialnego, bowiem jak słusznie wskazuje strona, Kolegium nie ma właściwości rzeczowej do wpływania na ważność bądź termin obowiązywania pozwolenia na budowę. W przypadku zaistnienia przed Kolegium wątpliwości co do ważności pozwolenia na budowę, Kolegium zwróciłoby się z zapytaniem do właściwych organów architektoniczno-budowlanych o wskazanie tego faktu. W niniejszej jednak sprawie wykładnia miała jedynie na celu wykazanie, że w dacie wydawania objętej wnioskiem decyzji pozwolenie na budowę było ważne, co nie stanowi przedmiotu sporu. Innymi słowy, przedstawione w omawianej decyzji stanowisko Kolegium nie wpływa na prawa strony w zakresie uprawnień wynikających z wydanego pozwolenia na budowę. O jego ważności i terminie orzeka władczo właściwy organ architektoniczno-budowlany, a Kolegium tym organem nie jest.G. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję SKO, zarzucając:naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez utrzymanie przez SKO w mocy decyzji z 8 maja 2024 r., w uzasadnieniu której SKO jako organ niewłaściwy rzeczowo w świetle art. 82 ustawy z dnia lipca 1994 r. - Prawo budowlane, dokonał wykładni przepisu art. 37 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane, co budzi zastrzeżenia co do postępowania władzy publicznej;naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:art. 82 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu przez SKO, że SKO jako organ niewłaściwy rzeczowo do orzekania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na budowę, jest jednocześnie uprawniony do dokonywania wykładni przepisu art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego i stwierdzenia w uzasadnieniu decyzji z 8 maja 2024 r., kiedy pozwolenie na budowę wygaśnie, wskazując przy tym konkretny termin;art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu przez SKO, że SKO jest organem uprawnionym do dokonywania wykładni wskazanego przepisu oraz wskazania w uzasadnieniu decyzji z 8 maja 2024 r. terminu, w którym wygaśnie decyzja o pozwoleniu na budowę.Skarżąca spółka domagała się:uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy SKO do ponownego rozpoznania tj. wydania nowej decyzji - decyzji zmieniającej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 8 maja 2024 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy Ustka z 8 marca 2022 r. poprzez usunięcie z uzasadnienia powyższej decyzji następującego fragmentu "Z powyższego wynika, iż inwestor, który rozpoczął budowę elektrowni wiatrowej, ma w zasadzie aż 8 lat na uzyskanie pozwolenia na jej użytkowanie. W omawianej sprawie okres ten upłynie z dniem 16 lipca 2024 r.";zobowiązania SKO do wydania nowej decyzji - decyzji zmieniającej decyzję SKO z 8 maja 2024 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy Ustka z 8 marca 2022 r. poprzez usunięcie z uzasadnienia powyższej decyzji następującego fragmentu "Z powyższego wynika, iż inwestor, który rozpoczął budowę elektrowni wiatrowej, ma w zasadzie aż 8 lat na uzyskanie pozwolenia na jej użytkowanie. W omawianej sprawie okres ten upłynie z dniem 16 lipca 2024 r.";zasądzenia od SKO na rzecz skarżącej Spółki kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że rozstrzygnięcie SKO, stwierdzające nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa tj. przepisu art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych należy uznać za prawidłowe. Natomiast w uzasadnieniu decyzji, SKO jako organ niewłaściwy rzeczowo, dokonało błędnej wykładni przepisu art. 37 ust. 1 Prawa Budowlanego stwierdzając, że inwestor, który rozpoczął budowę elektrowni wiatrowej na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, ma łącznie 8 lat na uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Zdaniem skarżącej Spółki decyzja SKO z 8 maja 2024 r. w obecnym kształcie tj. przedstawiająca błędną wykładnię przepisu art. 37 ust. 1 Prawa Budowlanego w jej uzasadnieniu, może bezprawnie wpłynąć na dalszą sytuację prawną skarżącej (funkcja wewnętrzna), jak i niekorzystnie wpłynąć na decyzję podejmowane w innych, podobnych sprawach (funkcja zewnętrzna).SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.Skarga podlega oddaleniu.Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W doktrynie zasadnie wskazuje się, że rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na tle komentowanego przepisu szczególnego znaczenia nabiera więc zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Należy w związku z tym zauważyć, że zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96, OSP 1999/1, s. 51) na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 134). W orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, "ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi (...) wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych" (por. wyrok NSA z 20 listopada1997 r., SA/Łd 2572/95).Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jako postępowanie nadzwyczajne służy wyłącznie ocenie, czy przy wydaniu decyzji nie doszło do nadzwyczajnych, tzw. kwalifikowanych naruszeń prawa, które uzasadniają podważenie mocy decyzji ostatecznej. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest więc ocena czy decyzja została wydana w sytuacjach wyliczonych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta kontrolowaną decyzją, albowiem decyzja, o której mowa w art. 158 § 1 k.p.a., jakkolwiek jest decyzją wydaną w sprawie administracyjnej, to jednak sprawy tej nie rozstrzyga. Jeżeli więc przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie zbadanie, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. – co oznacza, że organ nadzoru jedynie kontroluje prawidłowości samej decyzji administracyjnej – to siłą rzeczy żadne inne uchybienia, nawet jeżeli zaistniały, nie mogą być w tym postępowaniu uwzględnione i nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., I OSK 1405/19; wyrok NSA z 30 listopada 2022 r., II GSK 935/19).Przedmiotowa sprawa dotyczy zatem weryfikacji pod kątem przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. decyzji w sprawie warunków zabudowy, wydanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm. – dalej jako "u.p.z.p."). Przesłankami tymi są: 1) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) rozstrzygnięcie sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) niewykonalność decyzji w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) wykonanie decyzji wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) wada powodującą nieważność decyzji z mocy prawa.W rozpoznawanej sprawie powodem stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Ustka z 8 marca 2022 r. było rażące naruszenie prawa, to jest art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 724), polegające na nieuwzględnieniu przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, określonych w tejże ustawie odległości budynków mieszkalnych planowanych na działce [...] od planowanej na działce nr [...] elektrowni wiatrowej. Drugim powodem uzasadniającym stwierdzenia nieważności decyzji Wójta było określenie w niej zasad podziału nieruchomości, do czego wedle Kolegium nie było podstawy prawnej.Zasadność stwierdzenia nieważności decyzji Wójta nie była przez skarżącą Spółkę kwestionowana. Sąd także nie stwierdza naruszenia prawa w tym zakresie. Podzielić należy dokonaną przez SKO ocenę prawną, wskazującą że w przedmiotowej sprawie dopuszczenie lokalizacji zabudowy mieszkalnej względem planowanej farmy wiatrowej – w odległości mniejszej niż wymagana przepisami ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych stanowi rażące naruszenie prawa powodujące konieczność eliminacji takiej decyzji z obrotu prawnego. Podobnie określenie w tejże decyzji zasad podziału nieruchomości stanowiło podstawę do stwierdzenie nieważności tej części decyzji, z uwagi na brak podstawy prawnej do regulowania tej materii w decyzji warunkach zabudowy.W dalszej części rozważań odnieść należy się do możliwości zaskarżenia uzasadnienia decyzji administracyjnej, przy jednoczesnym niekwestionowaniu samego rozstrzygnięcia. W tej mierze w dominującym orzecznictwie przyjmuje się, że skarga, w której skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie lub uzasadnienie jest skargą na decyzję. Tak więc, jeżeli skarżący podnosi w skardze zarzuty dotyczące uzasadnienia, to jest to skarga na decyzję, albowiem na skutek skargi sąd rozpoznaje sprawę, której przedmiotem jest ocena decyzji pod względem zgodności z prawem, a nie tylko jej fragmentu obejmującego uzasadnienie (...). W takiej sytuacji obowiązkiem sądu administracyjnego jest dokonanie oceny zarzutów dotyczących uzasadnienia, a w razie ich podzielenia, konsekwencją takiego stanowiska może być uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji (zob. wyrok NSA z 28 września 2011 r. II OSK 1457/11). Sąd rozpoznający sprawę podziela również stanowisko, w którym wskazuje się, że decyzja administracyjna stanowi całość, w której poszczególne elementy, a zwłaszcza podstawa prawna, przesłanki faktyczne, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie są ze sobą nierozerwalnie związane i powinny być oceniane łącznie. W piśmiennictwie wskazuje się, że obie części uzasadnienia, to jest rozstrzygnięcie i uzasadnienie stanowią jedność w znaczeniu materialnym i formalnym a zatem żadna z tych części oddzielnie nie może istnieć w obrocie prawnym (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2014 s. 450). Jeżeli uzasadnienie jest integralną częścią każdej decyzji (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 501), to oznacza, że jest nierozdzielnie związane z całością decyzji. W rezultacie możliwość kwestionowania w skardze do sądu samego uzasadnienia decyzji skutkować musi poddaniem kontroli sądowej całej zaskarżonej decyzji. Trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 3 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przedmiotem skargi może być decyzja administracyjna. To właśnie przedmiot rozstrzygnięcia zawartego w decyzji wyznacza granice sprawy rozpoznawanej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zaskarżenie przez stronę decyzji wyłącznie z powodu zarzucanej wadliwości uzasadnienia nie prowadzi do zmiany zakresu kontroli sądowej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kwestionowanie przez stronę samego uzasadnienia, a więc formułowanie zarzutów wobec tej tylko części decyzji oraz wnioskowanie o jej uchylenie wyłącznie w zakresie uzasadnienia - nie jest dla sądu wiążące. Rzeczą sądu administracyjnego jest w takim przypadku rozpoznanie sprawy w zakresie pozwalającym na ustalenie przesłanek, które stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. warunkują uchylenie decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności. Zastrzec przy tym należy, że uchylenie całej decyzji, w sytuacji, gdy strona nie kwestionowała zawartego w niej rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zakazu reformationis in peius ustanowionego w art. 134 § 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 1 lutego 2017 r., II OSK 2436/15).Jednocześnie podkreślenia wymaga, że ze względu na treść art. 107 k.p.a. przyjąć należy, że konkretyzacja prawa nie dokonuje się w uzasadnieniu, a w rozstrzygnięciu decyzji, uzasadnienie ma objaśnić tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie, taka jest jego rola wynikająca z brzmienia art. 107 § 3 k.p.a. Objaśnienie to może być trafne lub błędne i dlatego powinno podlegać kontroli w drodze administracyjnej i sądowej, ale nie będzie ono ani oceną faktyczną, ani tym bardziej prawną, która miałaby mieć moc wiążącą jako swoista "prawda sądowa". Zresztą bez szczególnego przepisu uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego również nie miałoby szerszej mocy wiążącej (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 107. Wyd. 19, Warszawa 2024).Uzasadnienie może być przedmiotem odrębnego zaskarżenia do sądu administracyjnego nie dlatego, że stanowi integralną część rozstrzygnięcia decyzji, lecz dlatego, że zawiera ustalenia i wyjaśnienia, które są sprzeczne z treścią rozstrzygnięcia. Pogląd, że uzasadnienie ma służyć ustaleniu optymalnej treści rozstrzygnięcia, oznacza, że to strona na podstawie uzasadnienia mogłaby ustalać swój status prawny, gdy tymczasem wyjaśnianie wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia należy do organu administracji publicznej, który wydał decyzję (art. 113 § 2). Strona jest związana treścią rozstrzygnięcia, a nie jego uzasadnieniem (por. wyrok NSA w Warszawie z 18 października 1983 r., I SA 768/83, ONSA 1983/2, poz. 88).Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, po pierwsze zauważyć trzeba, że w granicach postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną do Sądu decyzją SKO, kwestia istnienia pozwolenia na budowę farmy wiatrowej była istotna jedynie w zakresie ważności tego pozwolenia na dzień 8 marca 2022 r., to jest na dzień wydawania przez Wójta Gminy Ustka decyzji o warunkach zabudowy, w której należało uwzględnić odległość planowanej zabudowy od elektrowni wiatrowej objętej pozwoleniem na budowę udzielonym G. Sp. z o.o., decyzją Starosty Powiatu Słupskiego z 10 grudnia 2012 r., a dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę elektrowni wiatrowej na działce nr [...] , obręb P., gm. U. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, przez obiekty budowlane, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 4 (budynki mieszkalne i elektrownie wiatrowe, których dotyczy obowiązek zachowania odległości – przy. wł.), rozumie się również obiekty budowlane objęte decyzją o pozwoleniu na budowę albo zgłoszeniem, wobec którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu. W sprawie bezspornym było, że na dzień wydawania decyzji o warunkach zabudowy, istniała w obrocie prawnym decyzja o pozwoleniu na budowę farmy wiatrowej. Kolegium zweryfikowało kwestię ewentualnej eliminacji tej decyzji z obrotu prawnego korespondując w tej sprawie z organami nadzoru budowlanego oraz Wojewodą Pomorskim. Dokonane na podstawie informacji właściwych organów administracji ustalenie istnienia w obrocie pozwolenia na budowę w dacie wydawania warunków zabudowy, uzasadniało wydanie przez Kolegium zaskarżonej do Sądu decyzji.Odnośnie zaś spornej w istocie w tej sprawie kwestii rozważań SKO na temat interpretacji art. 37 ust. 1 prawa budowlanego dotyczącej daty wygaśnięcia pozwolenia na budowę (wedle SKO jest to 16 lipca 2024 r.), to w ocenie Sądu wywód ten nie ma żadnego związku wydaniem zaskarżonej decyzji. Rację ma zarówno skarżąca Spółka jaki i Kolegium, że organ ten nie jest organem właściwym do rozstrzygania o dacie wygaśnięcia pozwolenia na budowę, jednakże co ważniejsze - kwestia ta - po ustaleniu istnienia w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, nie leży w granicach niniejszej sprawy, ponieważ sprawa ta nie dotyczy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, natomiast dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Wywody SKO w tym zakresie nie odnoszą się do przedmiotu rozstrzygania i co oczywiste nie powinny znaleźć się w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji, niemniej nie można stwierdzić, aby miały wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jak już wcześniej wyjaśniono, ocena prawna wyrażona w uzasadnieniu decyzji nie ma charakteru wiążącego. Tym bardziej nie może mieć charakteru wiążącego ocena prawna niezwiązana z przedmiotem rozstrzygnięcia. Skarżąca Spółka w skardze nie precyzuje, na jakie przyszłe postępowania w jej ocenie treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji może mieć wpływ i na czym ten wpływ miałby polegać. Jako że wywody SKO dotyczące interpretacji art. 37 prawa budowlanego leżą poza materialno-prawnymi granicami sprawy, Sąd w tym postępowaniu nie jest uprawniony do oceny ich prawidłowości. Stwierdzić jednakże należy, że wywody Kolegium dotyczące kwestii wygaśnięcia pozwolenia na budowę farmy wiatrowej przedstawione w wydanych w sprawie decyzjach, nie są wiążące ani w tej ani w żadnej innej sprawie, ponieważ nie tej kwestii dotyczyło postępowanie zakończone zaskarżoną decyzję W efekcie tego, pozbawione znaczenia prawnego jest również stwierdzenie o możności złożenia przez zainteresowanych nowego wniosku o warunki zabudowy, po 16 lipca 2024 r., w kontekście ewentualnego wygaśnięcia pozwolenia na budowę, ponieważ i ta kwestia nie leży w granicach przeprowadzonego postępowania nieważnościowego i może być przedmiotem oceny dopiero w postępowaniu wszczętym na skutek złożenia odpowiedniego wniosku.Odnosząc się zaś do przedstawionego w uzasadnieniu skargi orzecznictwa – w szczególności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 21 września 2004 r. (II SA/Lu 1488/03), to zauważyć należy, że stanowisko tam zaprezentowane – odmienne od stanowiska Sądu przyjętego w tej sprawie dotyczącego prawnego znaczenia rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji administracyjnej - odnosi się wciąż do treści uzasadnienia związanej z przedmiotem rozstrzygnięcia, a nie do treści rozważań prawnych wykraczających poza granice rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Z kolei w wyroku NSA w Warszawie z 20 maja 1998 r. (I SA 1896/97) podobnie jak w niniejszej sprawie wskazano na brak powodów do uchylenia decyzji z tego powodu, że uzasadnienie organu odwoławczego "zbyt szeroko wyszło poza problem sprawy", w sytuacji gdy pozostałe przesłanki rozstrzygnięcia umotywowano prawidłowo. Istotne jest przy tym, że podstawą uchylenia decyzji przez sąd administracyjny jest m.in. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Niewątpliwe zawarcie w uzasadnieniu decyzji oceny prawnej niedonoszącej się do przedmiotu rozstrzygania stanowi naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., jednakże przy jednoczesnym prawidłowym uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, nie ma wpływu na wynik sprawy.Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.Wskazane orzecznictwo dostępne jest Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.. orzekł jak w sentencji wyroku.Wskazane orzecznictwo dostępne jest Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.