Wyrok z 28 kwietnia 2023, sygn. II AKa 64/23

1. Nie można zgodzić się z wyrażonym w apelacji zapatrywaniem, że należne ojcu wnioskodawczyni odszkodowanie swoje źródło czerpie z wykonywanej przez niego pracy przymusowej bez należnego wynagrodzenia w czasie jego zsyłki do obozu pracy w okresie od 3 marca 1945 r. do 12 października 1945 r. Brak jest podstaw do zasądzenia odszkodowania za pracę wykonywaną w czasie represji. Istotą żądania jest twierdzenie apelacji, że odszkodowanie powinno obejmować wynagrodzenie jakiego represjonowany nie uzyskał za prace przymusowe. Wskazać bowiem należy, że gdyby J. G. nie został pozbawiony wolności to nie wykonywałby pracy, za którą teraz dochodzą odszkodowania wnioskodawcy. Biorąc pod uwagę kompensacyjny charakter odszkodowania, ojciec wnioskodawczyni nie utracił czegoś, czego nie miał prawa otrzymać, gdyż za pracę przymusową represjonowani nie otrzymywali wynagrodzenia. Nie sposób zatem podzielić stanowiska wnioskodawców, że J. G. utracił dochody za wykonywanie prac przymusowych. Podkreślenia przy tym wymaga, że sam fakt wykonywania pracy przymusowej oraz jej warunki, zostały uwzględnione przy szacowaniu należnego w tej sprawie zadośćuczynienia. Zresztą sama apelacja formułując żądanie w zakresie należnego zadośćuczynienia podkreśla, iż na zakres i intensywność krzywdy doznanej przez J. G. wpływ mają m.in. zmuszanie go do niewolniczej pracy w warunkach braku odpowiedniej opieki lekarskiej i wyżywienia (s. 3 apelacji). W tym stanie rzeczy brak udowodnienia faktu szkody słusznie skutkował oddaleniem wniosku w tym zakresie.
2. Zaskarżony wyrok nie uległ korekcie i w zakresie zasądzenia na rzecz wnioskodawczyni odsetek ustawowych za opóźnienie od przyznanej kwoty tytułem zadośćuczynienia, liczonej od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Kwotę zadośćuczynienia zasądzono wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia wyroku, a więc nie ma zaznaczenia brak sformułowania w zaskarżonym wyroku, że odsetki te będą należne za opóźnienie.