Wyrok - II SA/Bk 1253/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi E. C. i K. C. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 8 maja 2025 r. nr AB-II.7840.3.5.2018.KG w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddaOddalono skargę. pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi E. C. i K. C. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 8 maja 2025 r. nr AB-II.7840.3.5.2018.KG w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę odda
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
Oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa administracyjna
Etap
postępowanie przed WSA
Tematy
pozwolenie na budowę
Role w sprawie
skarżący
organ administracji
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Przewodniczący
Anna Bartłomiejczuk
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 8 maja 2025 r., nr AB-II.7840.3.5.2018.KG, Wojewoda Podlaski (dalej: "Wojewoda"):1) uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku (dalej: "Prezydent") z 3 czerwca 2024 r., nr DUA-XIII.6740.84.2022, odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach o nr ewid. gr. [...], [...], [...], [...] położonych przy ul. [...] (obręb [...]) w Białymstoku w całości;2) orzekł co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie "S." Sp. z o.o., ul. [...] Białystok pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach o nr ewid. gr. [...], [...], [...], [...] położonych przy ul. [...] (obręb [...]) w Białymstoku.Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.W dniu 17 lipca 2017 r. S. sp. z o.o. (dalej także jako: "Inwestor") wystąpiła o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową i zagospodarowaniem terenu, na działkach o nr ewid gr.: [...], [...], [...], [...] położonych przy ul. [...] (obręb [...]) w Białymstoku. Do wniosku Inwestor przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami objętymi wnioskiem na cele budowlane, pod rygorem odpowiedzialności karnej, zgodnie z wymogiem art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.Decyzją z 29 marca 2018 r. Prezydent udzielił pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową wraz z zagospodarowaniem terenu. Od decyzji odwołanie złożyły strony postępowania: E. i K. C. (właściciele działki nr [...]) oraz mieszkańcy bloku przy ul. [...], usytuowanego na działce nr [...], bezpośrednio graniczącej z działką inwestycyjną. Wojewoda decyzją z 19 czerwca 2018 r. umorzył postępowanie odwoławcze w części wywołanej odwołaniem 12 osób. Natomiast po rozpatrzeniu odwołania E. i K. C. oraz odwołania A. K., E. P., D. Ł., K. B., M. N., S. S., N. G., J. G., H. W. i H. M. Wojewoda decyzją z 20 czerwca 2018 r. uchylił decyzję Prezydenta z 29 marca 2018 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powodem wydania decyzji kasacyjnej było nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania i brak zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Organ odwoławczy stwierdził, że stronami postępowania obok spółdzielni mieszkaniowej powinny być osoby, posiadające odrębną własność lokali położonych w III, IV i V klatce bloku przy ul. [...] (mieszkania od nr [...] do [...]).Decyzją z 24 maja 2019 r. Prezydent ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę wnioskowanego zamierzenia. Odwołanie od wskazanej decyzji wnieśli E. i K. C., B., H. M. oraz 22 osoby podpisane jako "Mieszkańcy bloku ul. [...]". W liście dołączonej do odwołania podpisały się osoby uznane przez organ I instancji za stronę postępowania oraz osoby, które nie brały udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z 24 maja 2019 r. Wojewoda postanowieniem z 12 września 2019 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez siedem osób. Następnie decyzją z 12 września 2019 r. umorzył postępowanie odwoławcze w części wywołanej odwołaniem 14 osób. W związku z powyższym do rozpatrzenia pozostało odwołanie K. B., H. M. jako Mieszkańców bloku ul. [...], odwołanie B. oraz odwołanie E. i K. C. Decyzją z 13 września 2019 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.Decyzją z 29 października 2021 r. Prezydent ponownie udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożyły strony postępowania H. M., E. i K. C. oraz B. Postanowieniem z 1 lutego 2022 r. Wojewoda stwierdził uchybienie terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. do wniesienia odwołania B. Decyzją z 16 lutego 2022 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.Prezydent w dniu 4 lipca 2022 r. wydał decyzję dotyczącą budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach o nr ewid. gr. [...], [...], [...], [...] położonych przy ul. [...] (obręb [...]) w Białymstoku. Postanowieniem z 19 lipca 2022 r. Prezydent sprostował z urzędu omyłkę zawartą w ww. decyzji poprzez dodanie w sentencji decyzji "zatwierdzam projekt budowlany i udzielam pozwolenia na budowę". Odwołanie od decyzji z 4 lipca 2022 r. wnieśli B. D., Z. D., B., E. i K. C., H. M. oraz 32 osoby podpisane jako "Mieszkańcy bloku ul. [...]". Decyzją z 5 stycznia 2023 r. Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze w części wywołanej odwołaniem 20 osób, w tym trzech osób podpisanych pod pozycjami: 21, 22 i 31 na załączonej do odwołania "liście mieszkańców bloku nr [...] przy ulicy [...]" (dane niemożliwe do odczytania). Wojewoda postanowieniem z 2 lutego 2023 r. stwierdził nieważność postanowienia Prezydenta z 19 lipca 2022 r., a decyzją z 6 marca 2023 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.Prezydent decyzją z 10 maja 2023 r. po raz kolejny zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę wnioskowanego zamierzenia budowlanego. Decyzją z 8 sierpnia 2023 r. Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze w części wywołanej odwołaniem 10 osób. Decyzją z 31 stycznia 2024 r. Wojewoda raz jeszcze uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.Prezydent postanowieniem z 29 lutego 2024 r. wezwał Inwestora, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, do usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej w terminie 60 dni od dnia otrzymania postanowienia (tj. do dnia 30 kwietnia 2024 r.).Pismem z 7 maja 2024 r. S. sp. z o.o. wniosła o zawieszenie postępowania w związku z trwającymi przygotowaniami projektu związanymi z usuwaniem nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z dnia 29 lutego 2024 r. Postanowieniem z 28 maja 2024 r. Prezydent postanowił odmówić zawieszenia prowadzonego postępowania administracyjnego.Opisaną na wstępie decyzją z 3 czerwca 2024 r. Prezydent odmówił S. sp. z o.o. zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową z zagospodarowaniem terenu na działkach o nr ewid. gr.: [...], [...], [...], [...] położonych przy ul. [...] (obręb [...]) w Białymstoku. Organ oparł swoją decyzję na art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego (niewykonanie w wyznaczonym terminie postanowienia o którym mowa w ust. 2).Odwołanie od ww. decyzji wniósł Inwestor zarzucając, że wskazane przez organ I instancji nieprawidłowości nie miały podstaw prawnych. Zarzucił również niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz brak właściwego uzasadnienia skarżonej decyzji. Jednocześnie Spółka wniosła zażalenie na postanowienie Prezydenta z 29 lutego 2024 r. wzywające do usunięcia nieprawidłowości w złożonym projekcie budowlanym, które nie miały oparcia w obowiązujących przepisach prawa oraz zażalenie na postanowienie Prezydenta z 28 maja 2024 r., odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie, pomimo braku ustawowych przesłanek do wydania takiej odmowy.Pismami z dnia 27 czerwca 2024 r. Inwestor uzupełnił powyższe odwołanie, przedkładając uzupełnione pozostałe egzemplarze projektu budowlanego. Inwestor wyjaśnił, że działania organu I instancji skutkowały brakiem możliwości przedłożenia uzupełnionych egzemplarzy projektu budowlanego. Dodał, że przed organem I instancji nie mając innej możliwości do niniejszego uzupełnienia odwołania dołączył poprawione projekty budowlane. Pismem z 27 czerwca 2024 r. Inwestor wypożyczył 1 egzemplarz projektu budowlanego, przekazany przez Prezydenta wraz z odwołaniem. Dnia 28 czerwca 2024 r. do Wojewody wpłynęły 2 pozostałe uzupełnione egzemplarze projektu budowlanego.Decyzją z 15 października 2024 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.Sprzeciw z 4 listopada 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na powyższą decyzję wnieśli K. i E. C.Wyrokiem z 27 listopada 2024 r., sygn. akt. II SA/Bk 711/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję kasacyjną Wojewody.W ponownym postępowaniu odwoławczym Wojewoda postanowieniem z 3 marca 2025 r. wezwał Inwestora na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez:1) przedłożenie korekty wniosku o pozwolenie na budowę oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w związku z dokonanym podziałem działek inwestycyjnych: działka o nr: [...] dzielona na działki nr [...] i [...], działka [...] dzielona na działki nr [...] i [...], działka o nr [...] dzielona na działki [...] i [...], działka o nr [...] dzielona na działki [...] i [...] (na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia 14 czenwca 2023 r., Nr 278/2023, znak: DUA-X.6740.2.10.2021).2) uzupełnienie projektu budowalnego o rysunki przedstawiające sposób wyliczenia powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, z których jasno będzie wynikać jakie elementy zagospodarowania terenu składają się na ich wartość.3) szczegółowe odniesienie się do wszystkich punktów postanowienia Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 29 lutego 2024 r., znak: DUAXlll. 6740.84.2022.Pismem z dnia 14 marca 2025 r. w odpowiedzi na ww. postanowienie Wojewody Inwestor przedłożył stosowne wyjaśnienia oraz poprawione 3 egz. projektu budowlanego.Zaskarżoną do Sądu, a opisaną na wstępie decyzją z 8 maja 2025 r. Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta z 3 czerwca 2024 r. oraz orzekł co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie S. sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach o nr ewid. gr. [...], [...], [...], [...], położonych przy ul. [...] (obręb [...]) w Białymstoku.Wojewoda podkreślił, że był w sprawie związany wyrokiem WSA z 27 listopada 2024 r., sygn. akt. II SA/Bk 711/24. Podkreślił, że w postępowaniu zainicjonowanym sprzeciwem Sąd zauważył, że Wojewoda zobowiązany był do uwzględnienia uzupełnienia projektu budowlanego przez Inwestora na etapie postępowania odwoławczego. Organ II instancji przeanalizował zatem czy uzupełnione zostały nieprawidłowości projektu wskazane w postanowieniu Prezydenta z dnia 29 lutego 2024 r. Powyższym postanowieniem organ I instancji wezwał Inwestora, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej (szczegółowo treść postanowienia na s. 10-11 decyzji Wojewody). Wojewoda zaznaczył, że organ I instancji wydał decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę ze względu na nieuzupełnienie przez Inwestora wskazanych braków. Uzupełnione projekty budowlane zostały złożone dopiero na etapie postępowania odwoławczego.Organ odwoławczy wskazał, że – będąc związany prawomocnym wyrokiem WSA – dokonał weryfikacji wprowadzonych przez Inwestora uzupełnień i oceniając przedłożony przez Inwestora projekt budowalny stwierdził, że został on w przeważającej części uzupełniony zgodnie z powyższym postanowieniem Prezydenta. Materiał dowodowy wymagał jednak uzupełnienia o brakującą korektę wniosku o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie aktualnych numerów działek oraz przedłożenie rysunków z wyliczeniami bilansu terenu, o które Wojewoda wezwał Inwestora postanowieniem z 3 marca 2025 r. na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. w ramach art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.Organ II instancji dokonał oceny przedłożonych na etapie odwoławczym uzupełnień projektu budowlanego i po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego stwierdził, że Inwestor usunął wszystkie stwierdzone nieprawidłowości. Inwestor przedłożył brakujące korekty wniosku o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zmienił zakres przedmiotowego opracowania, wyłączając działki objęte projektem drogowym oraz usuwając projektowane instalacje z wyłączonego obszaru. Projektowany zjazd, zgodnie z wyjaśnieniem inwestora, zostanie dopasowany podczas realizacji rozbudowy ul. [...] zgodnie z pismem zarządcy drogi z 12 marca 2025 r., załączonym przez Inwestora do odpowiedzi na postanowienie Wojewody. Projekt budowlany został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych i dokonano w nim korekty w zakresie aktualnych numerów działek. W obrysie zaprojektowanego garażu podziemnego Inwestor naniósł lokalizację 5 drzew zgodnie z § 7 pkt 3 miejscowego planu. Projekt budowlany uzupełniono o rysunek PZT-1B (str. 16b) przedstawiający sposób wyliczenia powierzchni zabudowy oraz biologicznie czynnej, który spełnia stosowne wymagania miejscowego planu. Dokonano uzupełnienia projektu budowlanego również o brakującą informację dotyczącą intensywności zabudowy. Nieaktualne strony projektu przekreślono i opatrzono datą i podpisem projektanta. Odnośnie błędnego oznaczenia terenu planistycznego jako 3.4 MW,U i 5 KDD skorygowano błąd i prawidłowo oznaczono teren jako 3 MW,U i 2 KD-D.Wojewoda ocenił uzupełnienie projektu budowlanego dokonane przez Inwestora na etapie odwoławczym i stwierdził, że uzupełnień dokonano zgodnie z wydanym przez Prezydenta postanowieniem z 29 lutego 2024 r.Oceniając projekt budowlany pod kątem wymagań art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego Wojewoda stwierdził, że zamierzenie budowlane jest zgodne z obowiązującą na terenie, na którym zostało zlokalizowane, uchwałą Nr LXXII/991/23 Rady Miasta Białystok z dnia 9 czerwca 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w Białymstoku w rejonie ulic [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z 22.06.2023 r., poz. 3393) – zwaną dalej "miejscowym planem".Zdaniem Wojewody planowana inwestycja spełnia wymagania miejscowego planu w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie § 32 ust. 4 miejscowego planu: (-) Powierzchnia zabudowy dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej (§ 32 ust. 4 pkt 1 lit. a miejscowego planu) - maksimum 40%. Zaprojektowano 39,99%, czyli mniej niż max. 40%; (-) Intensywność zabudowy dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej - od 0 do 3 (§ 32 ust. 4 pkt 1 lit. b miejscowego planu). Zaprojektowana intensywność zabudowy - 1,9, czyli mniej niż maksimum 3;(-) Powierzchnia biologicznie czynna dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej minimum 20% (§ 32 ust. 4 pkt 1 lit. c miejscowego planu). Zaprojektowany udział powierzchni biologicznie czynnej wynosi 22,44%, czyli więcej niż wymagane minimum 20%; (-) Maksymalna wysokość budynków na części terenu wyznaczonej linią wydzielenia wewnętrznego "A" - maksimum 18 m, "B" - maksimum 15 m (§ 32 ust. 4 pkt 1 lit. d miejscowego planu). Zaprojektowano maksymalną wysokość budynku wynoszącą 13,69 m, czyli zgodnie z ww. przepisem; (-) Forma dachów: dachy płaskie (§ 38 ust. 3 pkt 1 lit. e miejscowego planu). W budynku zaprojektowano dach płaski o max. nachyleniu 7%; (-) Miejsca postojowe- zgodnie z § 24 ust 1 pkt 1 miejscowego planu dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - 1,1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie oraz 15 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej biur. Zaprojektowano 24 miejsca postojowe (20 mieszkań x 1,1 = 22 miejsca w tym jedno dla osób niepełnosprawnych oraz 2 miejsca postojowe do funkcji usługowej w tym jedno dla osób niepełnosprawnych powierzchnia usług wynosi 43,97m2).Organ odwoławczy podkreślił, że projektowana inwestycja spełnienia wymogi art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, bowiem zgodna jest z zapisami obowiązującego na tym terenie planu miejscowego.Dalej organ uznał, że spełnione zostały wymogi z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Usytuowanie planowanej inwestycji spełnia warunki rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.), zwanego dalej "warunkami technicznymi" lub "w.t.".Wojewoda stanął na stanowisku, że projektowany budynek mieszkalny zlokalizowany został w przepisowych odległościach od granicy działki inwestycyjnej, wynikających z § 12 warunków technicznych. Z przedłożonego na etapie postępowania odwoławczego projektu budowlanego wynika bowiem, że projektowany budynek usytuowano ścianami w odległości od granicy z sąsiednimi działkami: od działki nr [...] od strony południowo-zachodniej wynoszącej od 4,0 do 5,65 m ścianą z oknami i drzwiami, w odległości od działek nr [...], [...], [...], [...] od strony południowo-wschodniej wynoszącej od 5,85 do 5,94 m ścianą z oknami i drzwiami, od działki nr [...] od strony północno-wschodniej wynoszącej od 5,0 do 7,01 m ścianą z oknami i drzwiami.Organ stwierdził też, że przedmiotowe zamierzenie budowlane zostało zaprojektowane zgodnie z § 13 warunków technicznych. Do projektu zagospodarowania terenu załączona została sporządzona przez projektanta analiza przesłaniania (nr rys. PZT5-PZT7). Wojewoda na s. 15 przedstawił szczegółowe ustalenia tej analizy. W ocenie organu wynika z niej, że zachodzi oddziaływanie na hipotetyczne budynki usytuowane na działkach [...] oraz [...], [...], [...], [...] zlokalizowane w odległości 4m od granicy działek inwestycyjnych. Jak stwierdził Wojewoda, przedmiotowa inwestycja nie uniemożliwia jednak zabudowy tych nieruchomości.Odnosząc się do § 60 ust. 3 warunków technicznych Wojewoda stwierdził, że zgodnie z załączoną analizą zacieniania budynku istniejącego oraz budynków hipotetycznych (rys. nr PZT-2.1 - 4.2) w dniach równonocy w pokojach mieszkalnych znajdujących się w budynkach na działkach sąsiednich czas nasłonecznienia będzie zapewniony w wymiarze co najmniej 3 godzin, co spełnia wymagania § 60 warunków technicznych. Zgodnie z rysunkiem PZT - 4.1 ze względu na wysoki poziom posadowienia parteru budynku istniejącego na działkach nr [...] i [...] wszystkie pomieszczenia w nim zlokalizowane będą miały zapewnione nasłonecznienie w godzinach 7.00-15.00.Zdaniem Wojewody przedmiotowa inwestycja spełnia też wymagania warunków technicznych dotyczące przepisów przeciwpożarowych. Projektowany budynek zakwalifikowany został do grupy budynków niskich (N) - posiada 4 kondygnacje nadziemne - zgodnie z § 8 pkt 1 warunków technicznych. Części mieszkalne zakwalifikowane są do kategorii zagrożenia ludzi ZLIV, usługa w parterze do ZL III. Na sąsiedniej działce nr [...] istnieje skład węgla o deklarowanym przez właściciela obciążeniu ogniowym wynoszącym 4000 MJ/m2. Zgodnie z § 271 ust 13 warunków technicznych otwarte składowisko, ze względu na usytuowanie, należy traktować jak budynek PM. W związku z powyższym od strony południowo-zachodniej zaprojektowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego REI 240 - cała ściana równoległa do granicy działki nr [...], co spełnia – w ocenie organu – wymagania § 271 ust. 10 warunków technicznych. Ściany oddzielenia przeciwpożarowego REI 240 zostały zaprojektowane od strony południowo-wschodniej i północno-zachodniej (ściany prostopadłe do granicy działki nr [...]) w pasie o szerokości 10 m, co jest zgodne z § 271 ust. 11 warunków technicznych, według którego wymaganie, o którym mowa w ust. 10, dotyczy pasa terenu o szerokości zmniejszonej o 50% w odniesieniu do tych ścian zewnętrznych obu budynków, które tworzą między sobą kąt 60° lub większy, lecz mniejszy niż 120°. Ściany projektowanego budynku (od strony południowo-wschodniej i północno-zachodniej) oraz granica składu węgla usytuowane są pod kątem 90°, w związku z tym możliwe było zastosowanie tego przepisu i zmniejszenie szerokości pasa terenu zabezpieczonego przeciwpożarowe o 50% (z 20 m na 10 m). Ponadto w ścianach oddzielenia przeciwpożarowego zaprojektowano otwory w klasie odporności ogniowej EI120 o powierzchni wynoszącej: 14,89% w ścianie północno-zachodniej, 14,54% w ścianie południowo-zachodniej oraz 14,79% w ścianie południowo-wschodniej. Powyższe w ocenie organu zgodne jest z § 232 ust. 2 warunków technicznych.Wojewoda podkreślił, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlany jest kompletny, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W projekcie znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego. Dodał, że dokumentacja projektowa zawiera oświadczenie projektantów, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej art. 20 ust. 4 P.b.). Ponadto projekt budowlany, stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.Końcowo wskazał, że przedłożone na etapie odwoławczym przez Inwestora materiały są wystarczające do udzielenia pozwolenia na przedmiotową budowę. W związku z powyższym organ, będąc związany wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 27 listopada 2024 r., sygn. akt. II SA/Bk 711/24, zobowiązany był do rozstrzygnięcia w tym zakresie na etapie postępowania organu II instancji.Nie zgadzając się z powyższą decyzją K. i E. C. (dalej: "Skarżący") wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili:1) nierozpoznanie istoty sprawy w sposób umożliwiający wydanie poprawnej merytorycznie decyzji administracyjnej,2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 1, 33 ust. 1, art. 34 ust. 3, art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pp 7 ustawy – Prawo Budowlane w zw. z art. 32 Konstytucji i art. 144 kodeksu cywilnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w niniejszej sprawie,3) naruszenie prawa materialnego, tj. § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy nie spełniono wymagań odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Dodatkowo dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego naruszenie § 232 ust. 2 oraz § 235 ust. 1 i 2, jak i błędną interpretację § 271 ust. 11, poprzez niewłaściwie zrozumiane pojęcie strefy pożarowej z § 226 ust. 1, z którego odniesienie jest do § 271 ust. 1-7. Brak jest mowy o ustępie 11, który dotyczy budynków, gdzie możemy określić w stopniach położenie ścian. Według rozporządzenia § 271 ust. 11 nie może być interpretowany bez poprzedniego ustępu 10, który dotyczy wymienionych w ust. 1 do 7 wszystkich warunków oddzielenia ścian przeciwpożarowych oraz że zmniejszenie 50% odległości zgodnie z ust. 6 wymaga zastosowania stałych urządzeń gaśniczych wodnych w pomieszczeniach przylegających do ścian niebędącymi ścianami oddzielenia pożarowego. Ustęp 11 mówi o nie dopuszczeniu zmniejszenia odległości tylko względem ust. 10 dotyczy pasa terenu o szerokości zmniejszonej o 50%.4) naruszenie art. 28b ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego,5) naruszenie rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, a dokładnie § 21 pkt 1 pp 1, § 28 pkt 1, § 104 pkt 1 pp 1, § 26 pkt 1, 3.6) uchybienie art. 10 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 oraz naruszenie norm proceduralnych, tj. art. 77 § 1 i 4 w zw. z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak należytego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego.7) naruszenie art. 34 ust. 6 ustawy – Prawo budowlane,8) naruszenie terminów obowiązku usunięcia braków przez inwestora wynikających z art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane,9) naruszenie art. 73 § 1 k.p.a.,10) nierzetelne rozpoznanie co do stanu faktycznego przez organ drugiej instancji wytycznych z poprzednich decyzji Wojewody, dotyczących skarg na rażące błędy w projekcie oraz manipulacje danymi przyjętymi do obliczeń projektowych.Powyższe zarzuty zostały szczegółowo rozwinięte w treści uzasadnienia skargi. Wskazano m.in., że zaskarżona decyzja pozwala Inwestorowi na budowę budynku wielorodzinnego w bardzo bliskiej odległości (4 - metrowej) od działki, na której prowadzony jest, od szeregu już lat, magazyn węgla i innych materiałów opałowych. Stanowisko Wojewody, że przedłożony wraz z wnioskiem projekt budowlany jest kompletny i prawidłowy, a co więcej zgodny z istniejącym zagospodarowaniem terenu, jest w ocenie Skarżących błędny. Podkreślono, że na nieruchomości Skarżących począwszy od 2013 roku prowadzona jest działalność polegająca na detalicznej sprzedaży węgla, zaewidencjonowana w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej pod nazwą Skład Węgla "K." D. C.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej oraz przeprowadzenie rozprawy w trybie uproszczonym. Organ podtrzymał stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji, że przedłożone na etapie odwoławczym przez Inwestora materiały są wystarczające do udzielenia pozwolenia na przedmiotową budowę.Uczestnik postępowania S. sp. z o.o., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w piśmie z 30 września 2025 r. ustosunkował się do argumentów podniesionych w skardze oraz wniósł o jej oddalenie.Na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. pełnomocnik skarżącego K. C. złożył sporządzoną w lutym 2026 r. analizę przeciwpożarową "Określająca warunki ochrony przeciwpożarowej obiektu oraz terenu firmy "K." Skład Węgla D. C. (działka o nr geod. [...] i [...] obręb [...] przy ul. [...] w Białymstoku), a także oddziaływania na ich bezpieczeństwo pożarowe planowej inwestycji budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego w bezpośrednim sąsiedztwie (działka o nr geod. [...], [...], [...], [...])", autorstwa mgr inż. poż. H. H., specjalisty ochrony ppoż. Skarżący powołał się na załącznik w postaci projektu zagospodarowania terenu (k. 15a dokumentacji projektowej) i podkreślił, że na mapie nie ma pieczęci uzgadniającej projekt przez rzeczoznawcę przeciwpożarowego. Ponadto złożył do akt kolorową kopię mapy oraz dwa załączniki w postaci kart 64a i 66a projektu architektoniczno-budowlanego wraz z legendą wskazującą, jakie granice strefy przyjął projektant (oznaczone kolorem żółtym), a jakie powinny być normatywne (kolor pomarańczowy).Sąd postanowił zobowiązać pełnomocnika uczestnika postępowania do ustosunkowania się do przedłożonych dowodów z dokumentów oraz odroczył rozprawę na dzień 19 marca 2026 r.W piśmie z 19 lutego 2026 r. uczestnik postępowania szczegółowo ustosunkował się do przedłożonych na rozprawie przez pełnomocnika Skarżących dowodów z dokumentów. W załączeniu przedłożył pismo będące stanowiskiem w sprawie uprawnionego projektanta mgr inż. arch. B. K., która po zapoznaniu się z podnoszonymi przez Skarżących zastrzeżeniami potwierdziła, że zatwierdzony projekt budowlany opracowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.W dniu 18 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył kolejny dowód z dokumentów, tj. sporządzoną w marcu 2026 r. "analizę przeciwpożarową", autorstwa tego samego specjalisty ds. ochrony ppoż. Jak wskazano na s. 5 opracowania, powodem jej sporządzenia była potrzeba ustosunkowania się do odpowiedzi pełnomocnika uczestnika postępowania z 19 lutego 2026 r. W ocenie biegłego ds. ppoż odpowiedź uczestnika jest niejasna, może wprowadzać w błędną interpretację przepisów techniczno-budowlanych, ochrony ppoż i zasad wiedzy technicznej. Autor podjął polemikę ze stanowiskiem uczestnika postępowania. Do opracowania dołączono załącznik w postaci Stanowiska wspólnego z dnia 11 grudnia 20214 r. w sprawie stosowania art. 56 ustawy – Prawo budowlanego w przypadku wykonania obiektu budowlanego niezgodnie z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, a także zdjęcie mapy do celów projektowych.Następnie na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącego złożył do akt kopię strony projektu (k. 27) zastąpioną inną i okazał aktualną stronę projektu. W jego ocenie powyższy fakt świadczy o manipulowaniu dokumentacją projektową.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest decyzja Wojewody z 8 maja 2025 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu "S." sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową wraz z zagospodarowaniem terenu na działkach o nr ewid. gr. [...], [...], [...], [...], położonych przy ul. [...] (obręb [...]) w Białymstoku.Na wstępie należy nadmienić, że kontrolowana decyzja Wojewody wydana została po ponownie przeprowadzonym postepowaniu odwoławczym, co jest skutkiem uchylenia przez tut. sąd wyrokiem z 27 listopada 2024 r. (sygn. II SA/Bk 711/24) decyzji kasacyjnej Wojewody z 15 października 2024 r. W świetle tego wyroku oraz treści art. 153 p.p.s.a. Wojewoda zobowiązany był do uwzględnienia i oceny uzupełnienia projektu budowlanego złożonego przez Inwestora na etapie postępowania odwoławczego. Odnotować też trzeba, że kontrolowana decyzja jest już 6 decyzją wydaną w tej sprawie przez Wojewodę. Wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę został zaś złożony przez Inwestora 17 lipca 2017 r., a więc prawie 9 lat temu.Oceny legalności zaskarżonej decyzji dokonać należy z punktu widzenia regulacji art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm.).Stosownie do treści art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.Postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę jest postępowaniem sformalizowanym w tym sensie, że przepisy prawa, w szczególności przepisy - Prawo budowlane ściśle określają jakie warunki powinien spełnić wniosek o pozwolenie na budowę (art. 28-34, w szczególności art. 33 ust. 2 p.b.), jaki jest zakres oceny przedłożonego wraz z wnioskiem projektu budowlanego (art. 35 p.b.) i co powinno się znaleźć w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 36 p.b.). Innymi słowy, przepisy prawa określają precyzyjnie przedmiot badania organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu, co determinuje również zakres kontroli sądowoadministracyjnej. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę.Z sytuacją braku podstaw do wydania decyzji negatywnej mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Wojewoda dokonał weryfikacji projektu stosownie do treści art. 35 P.b., a zarzuty skargi nie podważyły prawidłowości tych ustaleń.Zamierzenie budowlane jest zgodne z uchwałą Nr LXXII/991/23 Rady Miasta Białystok z dnia 9 czerwca 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Białostoczek w Białymstoku w rejonie ulic Bitwy Białostockiej i Kombatantów (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z 22.06.2023 r., poz. 3393), czemu Wojewoda szczegółowo dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powyższe stanowisko nie budzi wątpliwości Sądu i co do zasady nie jest kwestionowane przez Skarżących.W tym miejscu podkreślić należy, że organ zasadniczo nie ma uprawnienia do merytorycznego badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego. Zasadą bowiem jest, że odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz ewentualnie osoba sprawdzająca projekt, którzy mają obowiązek złożyć oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy). Przepis art. 35 ustawy przewiduje ograniczony zakres badania projektu budowlanego przez organy architektoniczno-budowlane. Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy projekt budowlany składa się m.in. z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz z projektu architektoniczno-budowlanego. W wyniku nowelizacji art. 35 tej ustawy (art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do przepisów prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Zmiana ta spowodowała, że uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostały ograniczone w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego do kompetencji organu obejmującej sprawdzenie jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Natomiast sprawdzanie zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki - art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 2089/18 wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 940/07; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1535/13; wyrok NSA z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3103/14).Powyższe wyjaśnienie było istotne w sprawie niniejszej, albowiem organ nie miał podstaw do podważania zgodności przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego w zakresie przyjętych rozwiązań projektowych. Nie można tracić z pola widzenia, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, które ponoszą odpowiedzialność za przyjęte rozwiązania. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Tak szeroko zakrojona odpowiedzialność projektanta stanowić ma gwarancje dla inwestora, ale i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlanej ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Skutkiem tego w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada więc wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego – w brzmieniu z 2017 r.), a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci (zob. np. wyrok NSA z 10 maja 2013 r., II OSK 44/12).Przechodząc do oceny zarzutów skargi wskazać należy, że wiele z nich odnosi się do zgodności ww. inwestycji mieszkaniowej z Rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący podnoszą zwłaszcza niezgodność z § 271 ust. 1 i 11 w kontekście odległości między zewnętrznymi ścianami budynków, a także § 232 ust. 1-6, § 223 ust. 1, 2 i 3 oraz § 225 w.t.Wbrew argumentacji skargi wszystkie zarzuty odnoszące się do kwestii ochrony przeciwpożarowej okazały się chybione. Zaczynając od § 271 w.t. wskazać należy, że zgodnie z ust. 10 w pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1-7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków. Niemniej jednak wymaganie, o którym mowa w ust. 10, dotyczy pasa terenu o szerokości zmniejszonej o 50% w odniesieniu do tych ścian zewnętrznych obu budynków, które tworzą między sobą kąt 60° lub większy, lecz mniejszy niż 120° (ust. 11). Z uwagi na fakt, że ściana zewnętrzna projektowanego budynku mieszkalnego – usytuowana równolegle do sąsiedniej nieruchomości (na której zlokalizowano deklarowany skład węgla) – znajduje się w wyznaczonym w ten sposób pasie 20 metrów od jej granicy, w sprawie prawidłowo zastosowano dyspozycję § 271 ust. 10 w.t. Przedmiotowa przegroda została bowiem zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 240, wyposażona w zamknięcia otworów w klasie EI 120, co w pełni czyni zadość rygorom określonym w § 232 ust. 4 i 5 warunków technicznych.Odnosząc się z do kwestii dopuszczalności zmniejszenia szerokości wspomnianego pasa o 50% (w stosunku do odległości bazowej), Sąd wskazuje, że nastąpiło to w oparciu o trafną subsumcję § 271 ust. 11 warunków technicznych. Powyższa redukcja została poprawnie odniesiona do ścian szczytowych budynku (frontowej i tylnej). Jako niezrozumiałe Sąd ocenia w tym kontekście sugestie o rzekomej niemożności wyznaczenia kąta nachylenia ścian względem siebie. Wobec faktu potraktowania – na podstawie stosownej deklaracji właściciela – całej sąsiedniej nieruchomości jako obiektu produkcyjno-magazynowego PM (vide § 271 ust. 13 w.t.) referencyjny kąt nachylenia wyznacza się bezpośrednio w stosunku do granicy działki. Z przedłożonej dokumentacji bezsprzecznie wynika, że projektowane ściany szczytowe tworzą z linią granicy nieruchomości kąt 90° (a zatem mieszczący się w określonym w ust. 11 przedziale od 60° do 120°). Zdaniem składu orzekającego powyższy stan faktyczny uprawniał organy do akceptacji rozwiązania projektowego, w którym szerokość wymaganego pasa, o którym mowa w ust. 10, uległa przewidzianej prawem zmniejszeniu. Przy czym podkreślić trzeba, że szerokość 10 m stanowi wymóg minimalny. Faktyczny zakres ścian oddzielenia pożarowego, jednoznacznie wskazany w projekcie, jest większy niż wymagane minimum 10 m.Nie mają też racji Skarżący w kontekście dopuszczalnej powierzchni otworów okiennych w ścianach oddzielenia przeciwpożarowego prostopadłych do granicy z działkami o nr ewid. gr. [...] i [...]. Jak wynika z projektu budowlanego (s. 64a i 66a) powierzchnia ścian oddzielenia przeciwpożarowego wynosi 125,49 m2 i 77,49 m2, natomiast powierzchnia otworów zaprojektowanych w tych ścianach wynosi 18.62 m2 i 11,46 m2, a więc jest mniejsza niż 15% powierzchni ścian. Tym samym spełniony jest wymóg z § 232 ust. 2 warunków technicznych. Przepis ten stanowi bowiem, że w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego łączna powierzchnia otworów, o których mowa w ust. 1, nie powinna przekraczać 15% powierzchni ściany, a w stropie oddzielenia przeciwpożarowego - 0,5% powierzchni stropu.W oderwaniu od rozwiązań projektowych pozostaje również zarzut zastosowania styropianu na ścianie oddzielenia przeciwpożarowego. Z zapisów na s. 65a i 70 projektu budowlanego wynika bowiem, że ściana oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI240, widniejąca na przekroju B-B, ocieplona będzie wełną mineralną o grubości 14 cm o współczynniku przenikania ciepła λ=0.040W/mk.W dalszej kolejności ustosunkować się należy do przedłożonego na rozprawie dokumentu prywatnego w postaci analizy przeciwpożarowej, sporządzonej w lutym 2026 r. przez mgr inż. poż. H. H. Zdaniem Sądu wnioski płynące z rzeczonego opracowania – zmierzające do podważenia bezpieczeństwa pożarowego planowanej inwestycji w kontekście oddziaływania sąsiedniego składu węgla – nie zdołały skutecznie wzruszyć legalności zaskarżonej decyzji Wojewody. Przede wszystkim jako chybioną Sąd ocenia argumentację zmierzającą do odmiennej kategoryzacji wysokościowej projektowanego obiektu. Przepis § 8 warunków technicznych wprowadza – w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych – następujący podział budynków na grupy wysokości: 1) niskie (N) - do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie; 2) średniowysokie (SW) - ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie; 3) wysokie (W) - ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie; 4) wysokościowe (WW) - powyżej 55 m nad poziomem terenu. Prawodawca przesądził więc, że budynki mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie zawsze kwalifikuje się jako budynki niskie (N), abstrahując w tym przypadku od ich wymiaru pionowego wyrażonego w metrach. Świadczy o tym użycie spójnika "lub".Z parametrów wskazanych w projekcie architektoniczno-budowlanym (tabela 1.4 na str. 35b oraz część rysunkowa) wynika, że faktyczna wysokość budynku wprawdzie wynosi 13,69 m, ale jego układ przestrzenny obejmuje cztery kondygnacje nadziemne oraz jedną podziemną. Skoro zatem przedmiotowa inwestycja bez wątpienia stanowi budynek mieszkalny wielorodzinny (w rozumieniu § 3 pkt 4 w.t.), posiadający cztery kondygnacje nadziemne, to podnoszony fakt przekroczenia przez obiekt pułapu 12 metrów pozostaje prawnie indyferentny dla jego ostatecznej klasyfikacji pożarowej. W świetle powyższego wywody zawarte w przedłożonej opinii prywatnej, dążące do zakwalifikowania spornego budynku jako średniowysokiego (SW), Sąd uznaje za pozbawione podstaw normatywnych, albowiem oparte zostały one na błędnej wykładni przepisów techniczno-budowlanych. W konsekwencji stwierdzić trzeba, że budynek nie musi zostać uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, albowiem nie ma tu zastosowania § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 2023 r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno‑budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. poz. 1563). Takie uzgodnienie obejmuje budynek mieszkalny co najmniej średniowysoki (SW), tj. mający ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie. W zatwierdzonym projekcie budowlanym nie występuje także żadna z przesłanek, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. a-c ww. rozporządzenia.Nie bez znaczenia pozostaje stanowisko głównego projektanta spornego projektu budowlanego mgr inż. arch. B. K., która stwierdziła, że projekt opracowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami (w tym z zakresu ochrony przeciwpożarowej) oraz zasadami wiedzy technicznej - zgodnie z dołączonym do projektu oświadczeniem (zał. 1-Zał. Id, str. 137-137d projektu). Rację ma projektantka, że obowiązek uzgodnienia projektu budynku zawierającego strefy ZL III i ZL IV nakłada się w przypadku budynku co najmniej średniowysokiego oraz w przypadku budynku niskiego zawierającego strefę ZLlII powyżej 1000 m2 i obejmującą kondygnację inną niż pierwsza nadziemna. Zaprojektowana w budynku strefa ZLIII znajduje się wyłącznie w parterze budynku i ma powierzchnię 61,11 m2. Prawidłowo też wyjaśniła projektantka, że projekt jednoznacznie określa parametry ściany oddzielenia przeciwpożarowego, a także że określona w § 232 ust. 2 w.t. ilość otworów odnosi się do faktycznej powierzchni ściany.Odnosząc się do zarzutu błędnego usytuowania hipotetycznego składu węgla w projekcie geotechnicznym Sąd wskazuje, że sporządzona w 2018 r. opinia geotechniczna wraz z załącznikiem nie wymagały modyfikacji. Celem opinii geotechnicznej jest bowiem ocena warunków gruntowych pod kątem możliwości posadowienia projektowanego obiektu budowlanego na konkretnej działce inwestycyjnej. Przedmiotem tego rodzaju opracowania nie jest natomiast analiza sposobu zagospodarowania nieruchomości przyległych.Na odrębną uwagę zasługują sformułowane w skardze zarzuty naruszenia § 21 ust. 1, § 28 ust. 1, § 104 ust. 1 pkt 1 oraz § 26 ust. 1 i 3 w.t. Sąd zauważa przy tym, że uchybienia te zostały przez Skarżących jedynie lakonicznie wyartykułowane i nie zostały poparte jakąkolwiek pogłębioną argumentacją. Niemniej jednak przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nie potwierdziła zasadności twierdzeń strony skarżącej w zakresie szerokości miejsc postojowych, uzbrojenia działki, zapewnienia kanalizacji czy też szerokości drogi manewrowej. Przede wszystkim przewidziane w zatwierdzonym projekcie budowlanym wielkości (w tym wymiary zaprojektowanych miejsc postojowych) w pełni korespondują z rygorami narzuconymi przez przepisy techniczno-budowlane. Ponadto Sąd uznaje za konieczne uwypuklenie w tym miejscu, że datą wyznaczającą właściwy reżim prawny dla oceny przedmiotowej inwestycji pozostaje 17 lipca 2017 r., co organy architektoniczno-budowlane prawidłowo uwzględniły w swoim procedowaniu.Odnosząc się z kolei do zarzutu braku uzgodnienia przebiegu projektowanych sieci na naradzie koordynacyjnej Sąd podkreśla, że projektant w piśmie z dnia 26 września 2023 r. wyjaśnił, że projektowane sieci uzbrojenia terenu wraz z przyłączami pozostają poza zakresem spornego opracowania i stanowią przedmiot odrębnych zamierzeń inwestycyjnych. Innymi słowy, sieci uzbrojenia terenu (a także przyłącza), nie są przedmiotem wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego (nie obejmuje ich ani projekt, ani wydana decyzja o pozwoleniu na budowę). W konsekwencji na obecnym etapie i w ramach rozpatrywanego postępowania nie zaktualizował się obowiązek dokonywania tego rodzaju uzgodnień. Trafnie zwrócił na to uwagę Wojewoda oraz uczestnik postępowania.Odnosząc się do podnoszonego przez Skarżących zarzutu braku weryfikacji, czy w następstwie zmiany przebiegu granic nieruchomości nie uległy modyfikacji wskaźniki powierzchni zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej, Sąd stwierdza, że w dokumentacji projektowej przedłożono rysunek nr PZT-1B (zatytułowany "sposób wyliczenia powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej"), z którego treści jednoznacznie wynika, że sporządzony przez projektanta bilans zagospodarowania terenu w pełni uwzględnia zaktualizowany stan granic przedmiotowej działki. Trafnie to wyjaśnił uczestnik postępowania wskazując, że po zmianie planu miejscowego wprowadzono obowiązek bilansowania w ramach poszczególnych jednostek planistycznych. Zmiana granicy nieruchomości, o której wspominają Skarżący, nastąpiła w granicach terenu przynależnego do jednostki 2KD-D i nie wpływa na zbilansowaną powierzchnię zabudowy oraz powierzchnię biologicznie czynną wymaganą dla terenu przynależnego do jednostki planistycznej 3MW,U.Sąd podkreśla ponadto, że wyartykułowane przez Skarżących nieścisłości w przedłożonej dokumentacji nie stanowią przesłanki uzasadniającej odmowę zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Dostrzeżone mankamenty – obejmujące rozbieżności w określeniu powierzchni całkowitej obiektu (pomiędzy stronami 35b i 43a) czy też posłużenie się w charakterystyce budynku nieaktualnym adresem inwestycji (ul. [...]) – nie mają z prawnego punktu widzenia istotnego znaczenia i z całą pewnością nie ważą na legalności przedłożonego rozwiązania projektowego. Wbrew oczekiwaniu Skarżącego rację należy przyznać organowi, że nie mogą one skutkować wydaniem decyzji odmownej.Jednocześnie Sąd zauważa, że argumentacja odnosząca się do rzekomo błędnego oznaczenia garderób jako pokoi opiera się na błędnym zestawieniu rysunków obrazujących rzuty odrębnych kondygnacji obiektu. Jak wynika z projektu budowlanego, w lokalach mieszkalnych o ekspozycji północno-wschodniej usytuowanych na poziomie parteru sporne pomieszczenia zaprojektowano jako garderoby. Z kolei w analogicznym układzie funkcjonalno-przestrzennym na wyższych kondygnacjach nadziemnych (począwszy od pierwszego piętra), przewidziano już pomieszczenia o charakterze pobytowym (pokoje).Przechodząc natomiast do kwestii podnoszonego przez Skarżących braku zgody mieszkańców budynku wielorodzinnego przy ul. [...] (popartego załączoną do skargi listą podpisów) na rzekomą lokalizację studzienki deszczowej na należącej do nich działce ewidencyjnej nr [...] (wywodzoną przez Skarżących z rzutu piwnic na str. 123a projektu budowlanego), Sąd uznaje ten zarzut za chybiony. Analiza zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu nie pozostawia wątpliwości, że zakres przestrzenny projektowanego zamierzenia budowlanego w żadnej mierze nie wykracza poza granice działek inwestycyjnych. Wbrew twierdzeniom Skarżących, przedłożona dokumentacja projektowa nie przewiduje posadowienia jakichkolwiek elementów infrastruktury technicznej – w tym spornej studzienki kanalizacji deszczowej – na terenach działek ewidencyjnych nr [...] i [...], obejmujących nieruchomość przy ul. [...].Ponadto Sąd wskazuje, że zagadnienie zacieniania istniejącej zabudowy przy ul. [...] stanowiło przedmiot wnikliwej oceny organów w toku postępowania administracyjnego. Jak bezsprzecznie wynika z przedłożonej dokumentacji projektowej – w szczególności z opracowania obejmującego analizę nasłonecznienia i przesłaniania dla rzeczonego obiektu sąsiedniego (rysunki nr PZT-4.1 oraz PZT-4.2) – sporządzony dla jego elewacji wykres drogi cienia dowodzi zachowania rygorów wynikających z warunków technicznych. Mianowicie, z uwagi na relatywnie wysoką rzędną posadowienia parteru w istniejącym budynku, wszystkim usytuowanym w nim pomieszczeniom o ekspozycji południowej (tj. zlokalizowanym bezpośrednio od strony planowanego zamierzenia inwestycyjnego) zagwarantowano niezakłócony dostęp do naturalnego światła słonecznego w wymaganym przedziale czasowym, to jest pomiędzy godziną 7:00 a 15:00.W tym miejscu należy podkreślić, że z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości (ogranicza światło, widok, emituje hałas, powoduje zwiększony ruch drogowy). Ale jeśli nie można mówić o naruszeniu konkretnych przepisów prawa (w tym norm warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, prawa o ochronie środowiska), to organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2020 r. II OSK 1626/18). Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych a nie interesów faktycznych innych osób. Dodać też należy, że interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 cytowanej ustawy nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 ustawy (każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami; por. wyrok NSA z 25 lutego 2020 r. II OSK 1010/18). Sąd podziela pogląd organów, że w sprawie niniejszej nie sposób mówić o naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.Jednocześnie podkreślenia wymaga, że brak zgody sąsiadów nie stanowi przeszkody dla dopuszczenia do realizacji inwestycji, bowiem przepisy Prawa budowlanego nie uzależniają możliwości prowadzenia robót budowlanych na własnej nieruchomości od zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej.Skarżący zarzucają też organowi odmowę sporządzenia przez organ kserokopii całości akt sprawy oraz uniemożliwieniu ich wypożyczenia. Również ten zarzut jawi się – w świetle zgromadzonego materiału dowodowego – jako bezzasadny. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ pismem z 16 kwietnia 2025 r. poinformował stronę, że z uwagi na znaczną objętość dokumentacji, sporządzenie jej pełnej kopii stanowiłoby nadmierne obciążenie i byłoby czynnością wysoce czasochłonną. Organ prawidłowo wezwał do sprecyzowania żądania i wskazania konkretnych kart lub załączników (np. rysunku projektu zagospodarowania terenu). Skarżący, pomimo skutecznego doręczenia mu rzeczonego pisma, nie zadośćuczynił temu wezwaniu. Sąd podkreśla w tym aspekcie, że z treści art. 73 § 1 k.p.a. wynika jedynie, że uprawnienie w nim sformułowane skierowane jest do strony i to od jej aktywności (wgląd w akta, sporządzanie notatek etc.) uzależnione jest skorzystanie z niego. Potwierdza to też § 1a tego przepisu, zgodnie z którym czynności określone w § 1 są dokonywane w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. Co więcej, przepis ten wskazuje na możliwość sporządzenia kopii z akt, a nie kopii akt (całych), o co wnosił skarżący. W związku z powyższym, art. 73 § 1 k.p.a. nie nakłada na organ bezwzględnego obowiązku sporządzenia i dostarczenia stronie postępowania, na jej żądanie, kopii całości akt administracyjnych danej sprawy. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 2018 r. (sygn. akt I OPS 1/18) wskazuje, że dokonując systemowej wykładni art. 73 § 1 i 2 k.p.a. należało rozszerzyć zakres uprawnień strony, tak aby w razie uzasadnionej potrzeby mogła żądać od organu sporządzenia kopii dokumentów z akt sprawy, a nie całych akt sprawy i to w każdym przypadku. Takie rozumienie art. 73 § 1 k.p.a. nie oznacza zatem bezwzględnego związania organu żądaniem strony o wydanie kserokopii dokumentów z akt sprawy, lecz wprowadza ograniczenia mające wykluczyć nieuzasadnioną odmowę załatwienia wniosku w tym przedmiocie. W sentencji uchwały zawarto quasi-ogranicznik działania organu polegającego na sporządzeniu przez organ kopii "dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy", sprowadzający się do wskazania granic obowiązku organu - jego "możliwości technicznych i organizacyjnych". Dlatego też w ocenie Sądu odmowa wykonania kopii całości akt była uzasadniona, a przyjęte w tym zakresie stanowisko organu nie naruszało prawa (por. wyrok NSA z 2 lutego 2023 r., II OSK 235/20).Analogicznie, w przedmiocie żądania wydania akt poza siedzibę urzędu, Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że obowiązujące przepisy procedury administracyjnej nie przewidują prawnej możliwości "wypożyczania" materiału dowodowego stronom. Udostępnienie akt w celu ich przeglądania lub samodzielnego utrwalania odbywa się z zasady wyłącznie w lokalu organu i w obecności jego pracownika. Co istotne, skarżący zrealizował to uprawnienie w dniu 21 maja 2025 r. (tj. już po wydaniu zaskarżonej decyzji) w siedzibie organu. W tym miejscu Sąd jako niewiarygodne ocenia twierdzenie skarżącego o pobieżnym zapoznaniu się ze zmianami w projekcie budowlanym. Z informacji organu wynika bowiem, że czynność ta trwała około czterech godzin. Nie budzi wątpliwości, że w tym czasie strona miała obiektywną możliwość weryfikacji każdej ze stron projektu. Ponadto sporządzała z nich własnoręczne notatki, a obecny przy czynności pracownik wydrukował jej kopie wskazanych na bieżąco kart.Sąd podkreśla, że Inwestor nie ma obowiązku wystąpienia z nowym wnioskiem o pozwolenie na budowę. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie dysponują kompetencją do władczego nakazywania stronie wycofania pierwotnego podania i zainicjowania nowego postępowania. Nie ulega wątpliwości, że do elementów konstrukcyjnych przedmiotu sprawy administracyjnej zaliczyć należy wolę uprawnionego podmiotu, o ile ustawodawca łączy z nią istnienie postępowania. W niniejszej sprawie art. 32 Prawa budowlanego nie pozostawia wątpliwości, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zależy wyłącznie od woli zainteresowanego podmiotu. Inwestor jest dysponentem swojego żądania (wniosku) do czasu rozstrzygnięcia sprawy decyzją merytoryczną, załatwiającą jego wniosek co do istoty (zob. wyrok NSA z 26 stycznia 2016 r., II OSK 1363/14). Skoro Inwestor jest gospodarzem własnego żądania, to do momentu wydania merytorycznego rozstrzygnięcia przysługuje mu uprawnienie do jego swobodnego modyfikowania, z czym naturalnie koreluje możliwość adekwatnego dostosowywania załączników, w tym przedłożonego projektu budowlanego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19 października 2021 r., II SA/Po 288/21). Dokonywane przez Inwestora w toku postępowania modyfikacje podlegają wyłącznie merytorycznej weryfikacji ze strony organu. Ocena ta każdorazowo musi odbywać się przez pryzmat całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego oraz zgodności zadeklarowanych rozwiązań z przepisami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie. W sprawie niniejszej Inwestor przez cały tok postępowania swój wniosek o pozwolenie na budowę spornej inwestycji podtrzymywał i do zakończenia postępowania od popierania swojego żądania rozpoznania sprawy nie odstąpił.Zdaniem Sądu liczne poprawki projektu (ręczne uzupełniania opatrzone pieczęcią projektanta wraz z podpisem i datą ich naniesienia), nakazane przez organy, niewątpliwie wpłynęły na jego przejrzystość, co nie zmienia faktu, że projekt pozostaje czytelny, w szczególności możliwe jest stwierdzenie jego prawidłowości w świetle wymagań art. 35 ust. 1 P.b. (por. wyrok WSA w Białymstoku z 14 kwietnia 2022 r., II SA/Bk 91/22).W ocenie Sądu organ sprostał wymogom określonym w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda w zaskarżonej decyzji dokonał wnikliwej analizy akt sprawy i – mając na uwadze uprzedni wyrok tut. sądu uchylający decyzję kasacyjną – prawidłowo uzupełnił w toku postępowania odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy. Następnie organ właściwie ocenił cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej prawidłowo ustalił istotne elementy stanu faktycznego. Zastosował przy tym właściwe podstawy prawne, które prawidłowo zinterpretował.Podniesione zarzuty nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi. Ani niezadowolenie strony skarżącej z wydanego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola aktu nie wykazała naruszeń prawa. Innymi słowy, stanowisko organu nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Wspomnieć w tym miejscu należy, że przedmiotowe postępowanie administracyjne cechuje się znacznym stopniem długotrwałości i wielowątkowością, albowiem toczy się nieprzerwanie od ponad dziewięciu lat (wniosek inicjujący procedurę wpłynął w dniu 17 lipca 2017 r.). W tym okresie sprawa była wielokrotnie przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez Wojewodę, zapadł również wyrok ze sprzeciwu od decyzji kasacyjnej. W ocenie Sądu nie można pominąć faktu, że w toku tych trwających wiele lat czynności Inwestor wykazał się wysoce aktywną postawą. Wielokrotnie dokonywał niezbędnych korekt i uzupełnień w przedłożonym projekcie budowlanym, jak również w sposób wyczerpujący ustosunkowywał się do wszelkich wątpliwości, uwag i zarzutów artykułowanych tak przez orzekające w sprawie organy, jak i przez pozostałe strony postępowania.Sąd nie stwierdza także, by organ naruszył zasadę zaufania do organów władzy publicznej, a także wymóg bezstronności, proporcjonalności czy równego traktowania. Ponadto organ administracji w pełni zrealizował określoną w art. 10 § 1 k.p.a. zasadę zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Skarżący, podobnie jak i uczestnicy postępowania, zostali skutecznie zawiadomieni o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań (zob. zawiadomienie z 26 marca 2025 r., wystosowane bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej decyzji). Odnotować trzeba, że strona z własnej woli zaniechała realizacji tego uprawnienia w zakreślonym przez organ terminie. Zamiast podjęcia przewidzianych prawem czynności, wystąpiła z niezasługującym na uwzględnienie pismem, w którym sformułowała żądanie sporządzenia przez organ kopii całych akt sprawy, ewentualnie fizycznego wypożyczenia rzeczonej dokumentacji.Analiza akt sprawy uprawnia zatem do wniosku, że Wojewoda nie dopuścił się uchybień zarzuconych w skardze ani innych, które uzasadniałyby wyeliminowanie wydanej decyzji z obrotu prawnego. Zastosował właściwe przepisy prawa (art. 6 k.p.a.), a także wyważył interes stron postępowania w granicach, które wynikają z przepisów prawa. Raz jeszcze należy podkreślić, że w przypadku wywiązania się Inwestora z warunków określonych w przepisach prawa (co miało miejsce w niniejszej sprawie), organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem Inwestora.Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji...), a także wyważył interes stron postępowania w granicach, które wynikają z przepisów prawa. Raz jeszcze należy podkreślić, że w przypadku wywiązania się Inwestora z warunków określonych w przepisach prawa (co miało miejsce w niniejszej sprawie), organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem Inwestora.Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji..