Wyrok - II SA/Ke 237/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - z dnia 25 czerwca 2025
Teza
Oddalono skargę. Administracyjne postępowanie, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Banach Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 17 marca 2025 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu oddala skargę. UZASADNIENIE WojewodOddalono skargę. Administracyjne postępowanie, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Banach Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 17 marca 2025 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu oddala skargę. UZASADNIENIE Wojewod
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
budownictwo mieszkaniowe
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
biegły
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 czerwca 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Przewodniczący
Jacek Kuza
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (12)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wojewoda Świętokrzyski decyzją z 17 marca 2025 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania R. G., od decyzji z 24 października 2023 r., wydanej w postępowaniu wznowieniowym, którą Starosta Konecki odmówił uchylenia własnej decyzji z 8 czerwca 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych, w zabudowie szeregowej, z instalacjami: wod-kan., c.o., elektryczną i gazową na działce nr [...] położonej w K., po uwzględnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2024 r., na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.W uzasadnieniu organ wskazał, że R. G. i M. M. wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyżej wymienioną decyzją z 8 czerwca 2020 r. Po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania Starosta decyzją z 19 grudnia 2022 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z 8 czerwca 2020 r., nie przyznając R. G. przymiotu strony w postępowaniu zakończonym własną decyzją. Rozpatrując odwołanie od tego rozstrzygnięcia Wojewoda Świętokrzyski ocenił, że decyzja z 8 czerwca 2020 r. została wydana z naruszeniem prawa, gdyż właściciele działki nr [...], powinni być stroną ze względu na usytuowanie ich działki przy tak zwanym "sięgaczu", to jest ślepej drodze zakończonej miejscem do zawracania, stanowiącej dojazd do kilku działek. Ponieważ jednak jednocześnie stwierdził, że w postępowaniu wznowieniowym zostałaby wydana decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, rozstrzygnięciem z 15 lutego 2023 r. utrzymał w mocy decyzję z 19 grudnia 2022 r. Następnie obie powyższe decyzje zostały uchylone wyrokiem WSA w Kielcach z 30 maja 2023 r., II SA/Ke 235/23.Po przeprowadzeniu ponownego postępowania organ I instancji uznał, że właścicielka działki nr [...] nie posiada przymiotu strony postępowania i decyzją z 24 października 2023 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z 8 czerwca 2020 r. Wojewoda uchylił tę decyzję rozstrzygnięciem z 20 grudnia 2023 r., podtrzymał jednak swoje stanowisko, że właścicielom działki nr [...] przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z 8 czerwca 2020 r.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił sprzeciw wniesiony przez P. B. i R. S. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą [...] S.C. R. S. P. B. od decyzji Wojewody z 20 grudnia 2023 r. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 października 2024 r., II OSK 2008/24 uchylił powyższy wyrok oraz decyzję Wojewody z 20 grudnia 2023 r. Sąd wskazał, że "... Starosta Konecki, ponownie rozpatrując sprawę, nie był związany stanowiskiem Wojewody co do posiadania przez skarżącą przymiotu strony i zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa....", ocenił, że "Starosta Konecki nie ograniczył się do etapu badania posiadania przez R. G. - M. przymiotu strony. Przeprowadził ponownie proces sprawdzenia projektu budowlanego na podstawie przepisów art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W ramach tego sprawdzenia nie pominął okoliczności wskazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, tj. zgodności projektu zagospodarowania terenu z planem miejscowym, zgodności z przepisami techniczno - budowlanymi dotyczącymi zacienienia i nasłonecznienia, na podstawie znajdującej się w aktach Analizy. Na podstawie własnego postępowania wyjaśniającego opartego o akta sprawy, w tym projekt budowlany oraz plan miejscowy, Starosta uznał, że projektowana budowa nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [...] oraz korzystaniu z tej działki. Skutkiem tego stanowiska było przyjęcie przez Starostę, że działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania robót budowlanych projektowanych na działce nr [...], a co za tym idzie, R. G. - M. nie jest stroną. Nie zachodziła zatem według Starosty okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. W konsekwencji przyjęcia, że nie zachodziła przesłanka wznowieniowa, zastosował rozstrzygnięcie polegające na odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. Stanowisku Starosty, zakładając trafność oceny merytorycznej, nie można odmówić spójności i trafności w aspekcie procesowym, tj. wyboru dyspozycji z art. 151 § 1 pkt 1 Kpa....". NSA stwierdził, że Wojewoda nie wskazał naruszonych przez organ I instancji przepisów postępowania poza przepisami i orzecznictwem sądów administracyjnych chroniących szeroko pojęty interes inwestora. Ponadto podał, że: "... Zastosowanie w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej w celu prowadzenia ponownie postępowania tylko z tego powodu, że skarżąca powinna uczestniczyć w postępowaniu o pozwolenie na budowę jako strona, jest działaniem nieuwzględniającym charakteru postępowania wznowieniowego prowadzonego na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.".Rozpatrując sprawę po wydaniu powyższego wyroku organ II instancji podniósł, że przedmiotowa inwestycja usytuowana została w całości na działce nr [...]. Projektowany budynek usytuowano: ścianą zachodnią - w odległości 6,00 m od krawędzi jezdni drogi, z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, określonej w miejscowym planie dla tej drogi, ścianą północną - z oknami i drzwiami wejściowymi - w odległości od 11,21 m do 11,69 m od granicy z działką nr [...], ścianą wschodnią - w odległości ponad 10 m od granicy z działką nr [...], ścianą południową - z oknami - w odległości 6,30 od granicy z działką nr [...]. Budynek na działce nr [...] znajduje się w odległości od około 8,00 m do około 12,50 m od granicy z działką nr [...]. Usytuowanie zaprojektowanego budynku jest zgodne z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. 1225 ze zm.). Zaprojektowany budynek nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynku na działce nr [...]. Właściciele działki nr [...] nie przedłożyli linijki słońca, opracowanej przez osobę posiadającą stosowne przygotowanie zawodowe, lub innych dowodów, które wskazywałyby, że budynek inwestorów uniemożliwia nasłonecznienie pomieszczeń w budynku mieszkalnym na działce nr [...].W części północnej działki nr [...], zaprojektowano 8 miejsc postojowych, usytuowanych w odległości od 3,11 m do 3,57 m od granicy z działką nr [...]. Zgodnie z projektem budowlanym inwestycji, jej obszar oddziaływania ustalony na podstawie analizy nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynku na działce nr [...], zamyka się w granicach działki, na której została ona zaprojektowana.Wojewoda zaznaczył, że uważał za zasadne przyznanie właścicielom działki nr [...] przymiotu strony. Zaznaczył, że art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ma na celu ograniczenie katalogu stron - ustalanego dotąd wyłącznie w oparciu o unormowanie art. 28 kpa - w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę. Również w literaturze przedmiotu podkreśla się, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować dane zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem. Ponadto zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych - źródłem interesu prawnego nie mogą być immisje pośrednie (drgania, hałas, zapylenie). Powyższe może świadczyć jedynie o interesie faktycznym. Ewentualne przekroczenie poziomu immisji pośrednich rodzi natomiast wyłącznie określone roszczenie o charakterze cywilnoprawnym. Tak więc kluczowe znaczenie dla ustalenia kręgu podmiotów legitymujących się przymiotem strony ma pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, wynikające z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Opierając się na definicji zawartej w tym przepisie oraz wyroku NSA z 16 października 2024 r., II OSK 2008/24, a także biorąc pod uwagę cel, jakiemu służyło wprowadzenie do Prawa budowlanego definicji strony postępowania Wojewoda podkreślił, że odstępuje od prezentowanego wcześniej stanowiska w sprawie przyznania przymiotu strony postępowania również z uwagi na usytuowanie "sięgacza" i zbliżenie parkingów do granicy działki nr [...].Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie wykracza poza działkę inwestorów. Stanowisko to potwierdza ocenę autora projektu zagospodarowania terenu inwestycji i ocenę Starosty. Omawiana inwestycja nie utrudnia zabudowy działki odwołującej się, a w konsekwencji nie przysługiwał jej przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z 8 czerwca 2020 r.W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kiecach skardze na powyższą decyzję R. G., decyzji tej zarzuciła rażące naruszenie następujących przepisów prawa materialnego i przepisów procedury:a. art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że nie jest ona stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę na działce nr [...], gdyż nieruchomość skarżącej znajduje się poza obszarem oddziaływania nieruchomości sąsiadującej, kiedy to z okoliczności sprawy wynika, że ma ona interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy i uczestnictwie w postępowaniu;b. art. 28 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w związku z § 3 pkt 25 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że lokalizacja drogi dojazdowej oraz lokalizacja parkingu 8-postojowego przy granicy działki nr [...] nie powoduje rozszerzenia obszaru oddziaływania nieruchomości, kiedy to z prawidłowej oceny dowodów wynika, że lokalizacja ruchliwego parkingu przy granicy działek oraz zasłonięcie widoku z działki nr [...] obniża wartości tej nieruchomości na rynku, a tym samym bezpośrednio wkracza w prawnie chronione interesy skarżącej;c. art.28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z § 3 pkt 25 i § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez ich błędną wykładnię i nieprzyznanie skarżącej przymiotu strony postępowania, pomimo że obszar oddziaływania parkingu w rozumieniu § 3 pkt 20 rozciąga się również na odległość od drogi dojazdowej ("sięgacza"), a tym samym wkracza na działka nr [...];d. art. 28 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez ich błędne zastosowanie i wadliwe wyznaczenie stron postępowania wznowieniowego, z uwagi na pominięcie współwłaściciela nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] jako strony postępowania wznowieniowego, co skutkuje pozbawieniem strony możliwości obrony jej praw;e. § 19 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały nr XLIV/420/2017 Rady Miejskiej Końskich z dnia 21 grudnia 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu miasta Końskie w granicach ulic: Izabelowskiej, Browarnej, cieku wodnego od Wincentowa, ulicy Południowej po granice administracyjne miasta (dalej zwanym też: "m.p.z.p.") poprzez przyjęcie, że projektowana na działce nr [...] budowla może zostać zaliczona w poczet zabudowy jednorodzinnej, kiedy z kształtu i przeznaczenia tego budynku wynika, że powinien on zostać zaliczony do kategorii zabudowy wielorodzinnej;f. § 19 ust. 5 pkt 2 i 3 m.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zabudowa szeregowa stanowi przejaw zabudowy jednorodzinnej, kiedy to z regulacji m.p.z.p. wynika, że dla terenów oznaczonych symbolami MN - 11.MN (na których znajduje się inwestycja) zabudowa szeregowa nie jest dopuszczalna, ponieważ została ona zakwalifikowana do zabudowy wielorodzinnej dla terenów oznaczonych symbolami MW/U, 2.MW/U, 3.MW/U;g. § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez jego błędne zastosowanie i nieuwzględnienie, że na działce nr [...] zlokalizowano 8 miejsc postojowych w odległości od 3,11 m do 3,57 m od granicy z działką nr [...], a miejsca takie powinno zostać zlokalizowane w odległości nie mniejszej niż 10,00 m od m.in. okien w budynku mieszkalnym, co zatem wpływa na zagospodarowanie działki nr [...] i rozszerza na nią obszar oddziaływania;h. § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez przyjęcie, że lokalizacja budynku na działce nr [...] umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń budynku na działce nr [...], kiedy z załączonej do akt sprawy dokumentacji wynika, że wskazana budowla przesłania promienie słoneczne, które nie dochodzą do tej nieruchomości ograniczając również możliwość dalszej rozbudowy posadowionego na nieruchomości budynku,i. naruszenie przepisów procedury, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia: art. 7 w związku z art. 77 kpa poprzez ich błędne zastosowanie i niezebranie w sprawie kompleksowego materiału dowodowego, w szczególności niedopuszczenie z urzędu dowodu z opinii biegłego, który określiłby przebieg linijki słońca oraz potwierdził zacienienie nieruchomości należącej do skarżącej, kiedy to obowiązek taki spoczywał na organie prowadzącym postępowanie;j. naruszenie przepisów procedury, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia: art. 8 ust. 2 kpa poprzez jego błędne zastosowanie i odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym bez uzasadnionej przyczyny .Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty, zobowiązanie organu do orzeczenia co do istoty poprzez odmowę zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji.W uzasadnieniu skargi jej autor zarzucił, że organ odwoławczy błędnie uznał, że samo spełnienie przez projektowaną nieruchomość dyspozycji norm techniczno- budowlanych powoduje zawężenie kręgu obszaru oddziaływania budowli. Podstawą dla wyznaczenia kręgu stron postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę jest bowiem ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji, przy czym konieczna jest również ocena, czy przyszła inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej oraz czy nie utrudni dotychczasowego korzystania z tych nieruchomości (wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r., II OSK 1509/17). Zdaniem skarżącej przedstawione w postępowaniu wznowieniowym dowody wprost wskazują, że projektowana inwestycja oddziałuje na jej nieruchomość w sposób sprzeczny z art. 144 k.c.Ponadto skoro inwestycja przewiduje zlokalizowanie ośmiostanowiskowego parkingu w odległości od 3,11 m do 3,57 m od granicy działek, to kierując się § 19 ust. 2 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych należy przyjąć, że obszar oddziaływania inwestycji wkracza co najmniej 3,5 m na działkę nr [...].. Wnoszący skargę również stwierdził, że zaprojektowane osiem miejsc postojowych wraz z drogą dojazdową stanowią jeden parking, a nie cztery parkingi dwustanowiskowe, co wynika z § 3 pkt 25 i § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Dodał, że odległość między miejscami postojowymi przypisanymi jednemu budynkowi jednorodzinnemu, zaprojektowanemu na działce nr [...], nie zachowuje odległości w stosunku do okien sąsiedniego budynku przylegającego do projektowanego budynku, któremu przynależą miejsca postojowe. Regulacja § 19 pkt 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pozwala tylko i wyłącznie na zbliżenie do własnych okien, a nie do okien sąsiedniego budynku. Wreszcie taras na działce skarżącej jako teren rekreacyjny, będzie znajdował się w odległości mniejszej niż 7 m od tzw. sięgacza.Wobec powyższego skarżąca podniosła, że skoro jej i jej małżonka nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania budynku posadowionego na działce nr [...], to są oni z mocy prawa stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, co powinno skutkować doręczaniem im zawiadomień o przeprowadzonych czynnościach i merytorycznych decyzjach wydanych w sprawie.W kwestii zacienienia nieruchomości sąsiadujących wskazano, że z dokumentacji fotograficznej wynika, że budowla na obecnym etapie oddziałuje na budynek znajdujący się na działce skarżącej. Ponadto projektowana inwestycja pozbawia ją możliwości rozbudowy należącego do niej budynku, albowiem zbliżenie budynku do granicy nieruchomości spowodowałoby jego zacienienie. Powyższe uzasadnia zarzut rażącego naruszenie prawa, jednak bardziej istotną przesłanką do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę jest sprzeczność prowadzonej na działce nr [...] inwestycji z regulacjami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Cytując uregulowanie znajdujące się w § 19 ust. 1 tego planu skarżąca uznała, że powstający na działce nr [...] budynek w sposób istotny odbiega od tego przepisu, gdyż na obszarze, na którym znajdują się omawiane nieruchomości przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a więc niedopuszczalne jest sytuowanie inwestycji w postaci zabudowy wielorodzinnej. W tym miejscu skarżąca obszernie przytoczyła wyrok WSA we Wrocławiu z 26 sierpnia 2019 r. II SA/Wr 388/19, którego tezy, ze względu na podobny stan faktyczny, można odnieść do niniejszej sprawy. Strona skarżąca podkreślił, że przedmiotem inwestycji na działce nr [...] są cztery budynki mieszkalne jednorodzinne dwulokalowe, które mają stanowić jedną bryłę (na kształt zabudowy szeregowej). Posadowione zostały jednak na jednej działce ewidencyjnej, co w myśl powyższego orzeczenia należy uznać za stworzenie zabudowy wielorodzinnej, na którą m.p.z.p. nie zezwala.Dalej powołując się na wymogi wynikające z § 19 ust. 5 pkt 2 i 3 m.p.z.p. autor skargi zaznaczył, że budynek na działce nr [...] usytuowany jest w taki sposób, że nie sposób wydzielić osobnych segmentów działki odpowiadającej tym wymogom, co przemawia również za uznaniem, że nie można go wpisać w zakres pojęcia "zabudowy jednorodzinnej". Odnosząc się do samej zabudowy jednorodzinnej wskazał, że regulacja m.p.z.p. nie zawiera jednoznacznej definicji tego pojęcia, wskutek czego organ I instancji sięgnął do znajdującej się w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego definicji "budynku mieszkalnego jednorodzinnego". Zastosowanie wprost wskazanej normy doprowadziło jednak do sprzeczności z wykładnią systemową regulacji m.p.z.p., gdyż w ramach regulacji zabudowy jednorodzinnej na terenach oznaczonych symbolami MN - 11.MN (§ 19 m.p.z.p.) w żadnym miejscu nie wprowadzono regulacji dla zabudowy szeregowej, a wyłącznie dla zabudowy bliźniaczej. Zabudowa szeregowa została natomiast uwzględniona w regulacji § 20 dla terenów oznaczonych symbolami MW/U, 2.MW/U, 3.MW/U, przeznaczonymi pod zabudowę wielorodzinną. Tym samym uchwałodawca wprowadził odstępstwo od definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego na potrzeby regulacji planistycznych. Wykluczył bowiem w ogóle zabudowę szeregową z zakresu zabudowy jednorodzinnej na terenach oznaczonych symbolami MN - 11.MN.W skardze również zarzucono, że to organ, a nie skarżącą obciążał obowiązek dokonania ustaleń w kwestii linijki słońca. Dalej z kolei zarzucono, że jak wynika z załączonej do akt sprawy dokumentacji fotograficznej, wszystkie "segmenty" omawianej nieruchomości posiadają wspólne ławy fundamentowe, jak również nie posiadają dylatacji ścian fundamentowych. Ponadto dylatacje nie powstały w wyniku "naturalnego" procesu budowlanego. Tworząc bowiem projektowany budynek, inwestor zlecił wpierw wykonanie wszystkich ścian, po czym wytworzył dylatacje w widocznych miejscach za pomocą piły tarczowej. Co więcej, strop pomiędzy kondygnacją parteru i pierwszego piętra nie został rozcięty całkowicie, tylko nacięty z zewnątrz na kilkadziesiąt centymetrów, aby jedynie był widoczny z zewnątrz, co nie spowodowało jednak wystąpienia jakiejkolwiek samodzielności konstrukcyjnej pomiędzy "segmentami". Nadto "segmenty" posiadają wspólną instalację gazową, zatem nie sposób mówić o ich samodzielności, skoro korzystają z tego samego źródła oraz rur.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.W piśmie z 6 czerwca 2025 r. uczestnicy niniejszego postępowania wnieśli o oddalenie skargi. Wskazali, że zawarte w skardze zarzuty i wnioski są bezzasadne i w większości odnoszą się do kwestii nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej poparł skargę, a pełnomocnik uczestników wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:Przedmiotem skargi była decyzja Wojewody Świętokrzyskiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty Koneckiego, którą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 150 § 1, art. 149 § 2 oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówiono uchylenia własnej decyzji z 8 czerwca 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi – spółce [...] S.C. P. B. i R. S. z siedzibą w K. – pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych oznaczonych na projekcie zagospodarowania jako: BM1, BM2, BM3, BM4, dwulokalowych, w zabudowie szeregowej, z instalacjami: wod-kan., c.o., elektryczną i gazową na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...], jednostce ewidencyjnej 260503_4, położonej w K..Ze względu na to, że zaskarżona decyzja wydana w trybie wznowieniowym została poprzedzona kilkoma postępowaniami dotyczącymi tej samej sprawy, w tym również postępowaniami sądowoadministracyjnymi, konieczne jest wyjaśnienie istoty tych postępowań w kontekście ich znaczenia dla wyniku niniejszego postępowania.Postanowieniem z 12 września 2022 r. Starosta Konecki wznowił na wniosek R. G. postępowanie w sprawie zakończonej wspomnianą na wstępie decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, wskazując jako przesłankę wznowieniową art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. t.j. niebranie przez R. G. udziału w sprawie. Postanowienie to pozostające w obrocie prawnym, stanowiło zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postępowanie takie zostało przeprowadzone, a w jego wyniku doszło do wydania na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 150 i 149 § 2 k.p.a. decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej, przy czym organ I instancji konsekwentnie uznawał, że wnosząca o wznowienie R. G. nie miała przymiotu strony, natomiast organ II instancji taki przymiot dostrzegał. Obie te decyzje zostały jednak uchylone prawomocnym wyrokiem WSA w Kielcach z 30 maja 2023 r. W wyroku tym sąd nie przesądził posiadania przez skarżącą przymiotu strony, ale stwierdził naruszenie przepisów postępowania polegające na: niewyjaśnieniu kwestii zacienienia i nasłonecznienia budynku R. G. i jej męża M. M., które to kwestie powinny być zbadane z udziałem ich obojga. Ponadto WSA w Kielcach zakwestionował uznanie zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, za kwestię wyjaśnioną na podstawie wyroku WSA w Warszawie z 16 grudnia 2021 r. VII SA/Wa 1700/21 oddalającego skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Starosty Koneckiego z 8 czerwca 2020 r., ponieważ wyrok ten i decyzja były wydane w postępowaniu nieważnościowym, gdzie oceniano zaistnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. rażące naruszenie prawa. Natomiast po wznowieniu postępowania organ ma obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy co do istoty, w tym w szczególności w zakresie kwestii podnoszonych przez stronę, która została pozbawiona udziału w sprawie.Następnie w decyzji z 24 października 2023 r. wydanej po kolejnym rozpoznaniu sprawy, Starosta Konecki ponownie uznał, że R. G. nie była stroną postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę z 8 czerwca 2020 r., gdyż działka jej i jej męża nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji planowanej na działce nr [...]. Obszar ten bowiem zamyka się w granicach działki inwestora. Ponadto projektowana budowa nie narusza ani obowiązującego na tym obszarze m.p.z.p. z 2017 r., ani też art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.Ponieważ decyzja Wojewody Świętokrzyskiego z 20 grudnia 2023 r. uchylająca na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzję Starosty Koneckiego z 24 października 2023 r., jak i wyrok WSA w Kielcach z 20 marca 2024 r. oddalający sprzeciw od tej decyzji, zostały uchylone wyrokiem NSA z 16 października 2024 r. II OSK 2008/24, wspomniana decyzja Starosty Koneckiego z 24 października 2023 r. była ponownie przedmiotem oceny w zaskarżonej obecnie decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z 17 marca 2025 r. Przy tej ocenie Wojewoda uwzględnił poglądy prawne i wskazania zawarte w wyroku NSA z 16 października 2024 r. II OSK 2008/24, które na podstawie art. 190 p.p.s.a. należy uznać za wiążące również w niniejszym postępowaniu. Choć bowiem art. 190 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, gdy doszło do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 185 p.p.s.a., a mianowicie gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny (por. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 190), to uchylenie przez NSA wyroku wydanego po rozpatrzeniu sprzeciwu oraz uchylenie decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 k.p.a. zaskarżonej tym sprzeciwem spowodowało powrót sprawy do etapu administracyjnego postępowania drugoinstancyjnego, zakończonego wydaniem w tej samej sprawie decyzji z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, która obecnie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W efekcie w niniejszej sprawie zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.Należy w związku z powyższym przypomnieć, że NSA w tym wyroku stwierdził przede wszystkim, że w postępowaniu wznowionym na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., odmiennie niż w postępowaniu zwykłym, zainteresowana strona uczestniczy w czynnościach organu pierwszej instancji. W związku z tym taka strona ma zapewnioną możliwość wykazania naruszeń zakończonego postępowania o pozwolenie na budowę, czy też naruszeń w zakresie projektu budowlanego. Przyjęcie w postępowaniu odwoławczym, że powinna być stroną postępowania o pozwolenie na budowę, a jednocześnie uznanie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, nie determinuje zatem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia tylko z powodu niebrania przez stronę udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę. NSA podkreślił ponadto, że wydanie w takiej sytuacji, w postępowaniu wznowieniowym, decyzji reformatoryjnej, polegającej na ewentualnym zastosowaniu dyspozycji z art. 151 § 2 K.p.a., nie oznaczałoby naruszenia zasady dwuinstancyjności.Poza tym NSA ocenił również, że Starosta Konecki wydając decyzję z 24 października 2023 r. nie ograniczył się do etapu badania posiadania przez R. G. przymiotu strony. Przeprowadził bowiem ponownie proces sprawdzenia projektu budowlanego na podstawie przepisów art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W ramach tego sprawdzania nie pominął okoliczności wskazanych przez WSA w Kielcach w zawierającym wiążące wskazania (art. 153 p.p.s.a.) wyroku z 30 maja 2023 r., co do: zgodności projektu zagospodarowania terenu z m.p.z.p. z 2017 r. oraz zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi zacienienia i nasłonecznienia na podstawie znajdującej się w aktach analizy. Na podstawie własnego postępowania wyjaśniającego opartego o akta sprawy, w tym projekt budowlany oraz m.p.z.p. z 2017 r., Starosta uznał, że projektowana budowa nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [...] oraz korzystaniu z tej działki. Skutkiem tego stanowiska było przyjęcie przez Starostę, że działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania robót budowlanych projektowanych na działce nr [...], a co za tym idzie, R. G. nie jest stroną. Nie zachodziła zatem, według Starosty, okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W konsekwencji przyjęcia, że nie zachodziła przesłanka wznowieniowa, Starosta Konecki zastosował rozstrzygnięcie polegające na odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. Według NSA stanowisku Starosty, zakładając trafność oceny merytorycznej, nie można odmówić spójności i trafności w aspekcie procesowym, tj. wyboru dyspozycji z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. NSA stwierdził dalej, że usytuowanie miejsc parkingowych, granica między działkami oraz usytuowanie obiektów na działce nr [...] wynikają z dokumentacji projektowej znajdującej się w aktach administracyjnych i dostępnej dla organu odwoławczego. Podobnie, usytuowanie działek w stosunku do drogi kończącej się tzw. "sięgaczem" oraz dojazd do miejsc postojowych wynika z dokumentacji projektowej i nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wynikającym z hipotezy art. 138 § 2 K.p.a. W ocenie NSA przeprowadzone już z udziałem skarżącej postępowanie wyjaśniające w zakresie ponownego badania projektu budowlanego, obszernie powyżej opisane, nie daje podstaw do przyjęcia, że działka skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanych budynków.Uwzględniając takie stanowisko NSA, Wojewoda Świętokrzyski przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonanym w następstwie odwołania od decyzji Starosty Koneckiego z 24 października 2023 r., przeprowadził ponowną ocenę kwestii posiadania przez skarżącą przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Koneckiego z 8 czerwca 2020 r. Ocena ta oparta przy tym została na szczegółowej i rzetelnej analizie usytuowania względem siebie działki inwestorów, działki skarżącej, miejsc postojowych oraz dojazdu do nich zaprojektowanego wzdłuż granicy z działką nr [...]. W kontekście zarzutów skarżącej dotyczących niezgodności projektowanego budynku z przepisami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ II instancji przeanalizował też, czy zaprojektowany budynek nie uniemożliwi naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynku skarżącej położonym na działce nr [...]. Analiza ta również nie budzi zastrzeżeń, ponieważ wyliczona przez organ w oparciu o § 13 rozp. ws. warunków technicznych wysokość przesłaniania odpowiada dyspozycji tego przepisu, jak również nie została podważona jakimkolwiek wyliczeniem ze strony skarżącej. W szczególności skarżąca nie przedłożyła linijki słońca sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne przygotowanie zawodowe, ani też innych dowodów, które potwierdzałyby tezę, że budynek inwestorów uniemożliwi nasłonecznienie pomieszczeń w budynku mieszkalnym skarżącej. Oczekiwanie skarżącej, aby organy administracji same poszukiwały dowodów podważających ich własne ustalenia co do spełniania przez projektowany budynek wymogów minimalnego czasu nasłonecznienia wynikających z § 60 rozp. ws. warunków techn., nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Gołosłowne i abstrahujące od wymogów określonych w przywołanym przepisie twierdzenia skarżącej, że "wskazana budowla przesłania promienie słoneczne, które nie dochodzą do nieruchomości M. i R. małżonków M.", nie może podważyć ustaleń organu. Okoliczność, że projektowany budynek może przesłaniać promienie słoneczne w jakimś okresie w ciągu dnia nie wyklucza, że pokoje mieszkalne mają zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800 – 1600. To natomiast, że hipotetyczna budowa, czy rozbudowa budynku na działce skarżącej może w przyszłości doznawać ograniczenia z powodu budowy będącej przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, nie ma znaczenia dla wyniku sprawy.Następnie Wojewoda powołał się na wykładnię art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wynikającą z wprowadzenia tego przepisu do systemu prawa oraz z orzecznictwa sądów administracyjnych.Wykładnia ta zasługuje na akceptację, ponieważ rzeczywiście celem regulacji, jaka znalazła się w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego było zawężenie kręgu stron w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę oraz przesądzenie, że źródłem interesu prawnego nie mogą być takie immisje pośrednie, jak drgania, hałas, zapylenie itp. To natomiast, że na terenie danej nieruchomości możliwe jest odczuwanie jakichś skutków, czy nawet uciążliwości powodowanych przez istnienie po sąsiedzku obiektu budowlanego, nie oznacza istnienia interesu prawnego, ale tylko interesu faktycznego właściciela takiej nieruchomości. Do wykazania interesu prawnego konieczne jest bowiem udowodnienie, że w obszarze oddziaływania danego obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych wprowadzone zostały ograniczenia w zabudowie tego terenu. Takie przepisy jednak w sprawie nie zostały wskazane.O pozostawaniu nieruchomości skarżącej w obszarze oddziaływania inwestycji będącej przedmiotem sprawy nie świadczą w szczególności powołane w skardze regulacje dotyczące lokalizacji parkingu 8-postojowego oraz drogi dojazdowej (tzw. sięgacza).Powołany przez skarżącą przepis § 3 pkt 25 rozp. ws. warunków techn. stanowi, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o parkingu - należy przez to rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują. Z takiego brzmienia wynika, że droga dojazdowa (tzw. sięgacz) planowana na działce nr [...], nie może być traktowana jako część parkingu (jak twierdzi skarżąca), ponieważ przytoczona definicja dotyczy dojazdów łączących stanowiska postojowe, a nie drogi dojazdowej. W konsekwencji od tej drogi dojazdowej (sięgacza), nie ma obowiązku zachowywania odległości, o jakiej mowa w § 19 ust. 1 pkt 1 rozp. ws. warunków techn. Natomiast samo usytuowanie działki skarżącej przy drodze dojazdowej (sięgaczu), generującej immisje pośrednie w postaci drgań, hałasu, zanieczyszczeń i.t.p., nie może być źródłem interesu prawnego. Immisje takie bowiem są co do zasady dozwolone, o ile nie przekraczają przeciętnej miary w nim wskazanej. Jednakże przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym lub nadzwyczajnym nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a więc powodujące ograniczenia w zabudowie (por. wyroki NSA: z 2 kwietnia 2025 r. II OSK 2013/22, z 24 października 2023 r. II OSK 1085/23, z 18 stycznia 2011 r. II OSK 338/10).Podnoszone w skardze usytuowanie miejsc parkingowych do 10 stanowisk postojowych planowanych na działce inwestora oznaczonej numerem [...] w odległości niespełniającej wymogu z § 19 ust. 1 pkt 1 rozp. ws. warunków techn., w rzeczywistości nie ma w sprawie miejsca.Zgodnie z przywołanym przepisem odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż: dla samochodów osobowych 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Według natomiast § 19 ust. 2 pkt 1 rozp. ws. warunków techn. stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż dla samochodów osobowych 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie.Zgodnie ze znajdującą się w aktach sprawy dokumentacją projektową, w części północnej działki nr [...] między projektowanym budynkiem, a granicą działki z działką skarżącej nr [...], zaprojektowano 8 miejsc postojowych usytuowanych w odległości od 3,11 m do 3,57 m od granicy z działką nr [...]. Okna pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym skarżącej znajdującym się na działce nr [...], znajdują się natomiast w odległości od 8 do 12 metrów od granicy z działką inwestora numer [...]. Oznacza to, że odległości przewidziane w przytoczonych przepisach są zachowane. Przepisy te natomiast nie dotyczą odległości stanowisk postojowych od hipotetycznych budynków, które mogą powstać w przyszłości na działce sąsiedniej. Dlatego z takiej nieuprawnionej interpretacji § 19 ust. 1 i 2 rozp. ws. warunków techn. nie można wywodzić możliwości rozszerzenia obszaru oddziaływania obiektu projektowanego w niniejszej sprawie na działkę skarżącej.Nie był zasadny zarzut skargi dotyczący pominięcia przez organy jako strony postępowania M. M., który jest współwłaścicielem nieruchomości oznaczonej numerem [...], co miało skutkować pozbawieniem go możliwości obrony jego praw.Postanowieniem z 12 września 2022 r. Starosta Konecki odmówił M. M. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej własną decyzją z 8 czerwca 2020 r. W związku z tym nie był on strona postępowania toczącego się na skutek wniosku R. G. o wznowienie postępowania w tej samej sprawie zakończonego decyzją Starosty Koneckiego z 8 czerwca 2020 r. W takiej sytuacji należy mieć na względzie to, iż przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), ściśle wiąże się z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Powyższe stanowisko prezentowane było już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które w ostatnim okresie ugruntowało się (por. wyroki NSA: z dnia 5 czerwca 2006 r. sygn. I OSK 911/05; z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. II OSK 665/07; z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1109/07; z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. II OSK 51/08; z dnia 26 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 832/08; z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08; z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 796/09; z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 990/10) i skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni je podziela.Ponadto zgodnie z utrwalonym poglądem sądów administracyjnych, zarzut pominięcia innych stron postępowania nie może być złożony przez inną stronę postępowania, w tym skarżącego. Dla skuteczności takiego zarzutu niezbędne byłoby skuteczne wystąpienie osób pominiętych w postępowaniu. Wniosek osoby uczestniczącej w postępowaniu, złożony w interesie innych osób nie jest skuteczny (por. wyrok NSA z 18 maja 2022 r. I OSK 1757/21).W związku z powyższymi wywodami zasadne było odstąpienie przez Wojewodę Świętokrzyskiego od prezentowanego wcześniej poglądu co do posiadania przez skarżącą R. G. przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Koneckiego z 8 czerwca 2020 r. i uznanie, że stroną w tamtym postępowaniu jednak nie była. W konsekwencji zasadne było utrzymanie w mocy decyzji Starosty Koneckiego z 24 października 2023 r. odmawiającej uchylenia na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. decyzji dotychczasowej organu I instancji z 8 czerwca 2020 r.Taka konkluzja powoduje, że bez wpływu na wynik sprawy były zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. przepisów § 19 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały nr XLIV/420/2017 Rady Miejskiej w Końskich z 21 grudnia 2017 r., § 19 ust. 5 pkt 2 i 3 tego m.p.z.p., § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a, § 13 ust. 1 rozp. ws. warunków techn. Stwierdzenie bowiem przez organ rozpatrujący sprawę wznowienia postępowania w drugim etapie postępowania po wydaniu postanowienia o wznowieniu, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., że podnoszona w sprawie podstawa wznowieniowe jednak nie zachodzi powoduje, że rozstrzyganie takiej sprawy co do istoty nie może nastąpić. Jedynym bowiem rozstrzygnięciem, jakie może wtedy zapaść jest odmówienie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., co właśnie w niniejszej sprawie miało miejsce.Dlatego tylko ubocznie można dodać, że nawet gdyby przyjąć, że skarżąca miała jednak przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Starosty Koneckiego z 8 czerwca 2020 r., to i tak nie mogłoby to spowodować uwzględnienia jej skargi.Skoro bowiem organy obu instancji ustaliły, że pozwolenie na budowę z 8 czerwca 2020 r. nie narusza m.p.z.p. z 2017 r., a planowana inwestycja jest zgodna z przepisami technicznymi i takie ustalenie zaakceptował również Naczelny Sąd Administracyjny, to wówczas rozstrzygnięciem, które powinno zapaść byłoby stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z 8 czerwca 2020 r. z naruszeniem prawa polegającym na niebraniu udziału w postępowaniu przez skarżącą stronę oraz wskazanie okoliczności, z powodu której organ rozpatrujący sprawę wznowienia postępowania nie uchylił jednak decyzji dotychczasowej. Okolicznością tą natomiast byłoby stwierdzenie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.). Choć więc takie rozstrzygnięcie byłoby odmienne niż to, które zapadło w niniejszej sprawie, to nawet wtedy jego skutek byłby dla stron w istocie tożsamy, tj. w obrocie prawnym pozostawałaby dotychczasowa decyzja o pozwoleniu na budowę. Wydanie w takiej sytuacji, w postępowaniu wznowieniowym, decyzji reformatoryjnej, polegającej na ewentualnym zastosowaniu dyspozycji z art. 151 § 2 K.p.a., nie oznaczałoby przy tym naruszenia zasady dwuinstancyjności, na co wprost wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku z 16 października 2024 r. w sprawie II OSK 2008/24.Również tylko ubocznie można wyjaśnić, że projektowane na działce nr [...] cztery budynki mieszkalne jednorodzinne dwulokalowe w zabudowie szeregowej (a nie budowla, jak to wskazano w skardze), są zgodne z podstawowym przeznaczeniem wskazanym w szczegółowych ustaleniach m.p.z.p. (§ 19) dla terenu objętego inwestycją. Jest to bowiem ciągle przeznaczenie pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Trzeba zauważyć, że argumentacja skargi dotycząca tej kwestii oparta na motywach wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 26 sierpnia 2019 r. II SA/Wr 388/19, nie może być uwzględniona w niniejszej sprawie, ponieważ ten nieprawomocny wyrok został uchylony do ponownego rozpoznania wyrokiem NSA z 6 września 2022 r. II OSK 411/20. W tym ostatnim wyroku natomiast, NSA nie podzielił poglądu WSA we Wrocławiu powtarzanego przez autora niniejszej skargi, że na jednej działce ewidencyjnej może być wybudowany tylko jeden segment zabudowy szeregowej, a gdy jest ich więcej, to jest to zabudowa wielorodzinna, a nie jednorodzinna. NSA podzielił natomiast stanowisko prezentowane w innym wyroku NSA z 22 lutego 2017 r. II OSK 1457/15, z którego wynika, że zarówno zabudowa bliźniacza możliwa jest na jednej działce gruntu, jak i budynki w zabudowie szeregowej mogą znajdować się na jednej lub kilku działkach. Prawodawca lokalny uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może natomiast ustalić minimalne powierzchnie działek przeznaczonych pod różne rodzaje zabudowy jednorodzinnej jak i pod zabudowę wielorodzinną. W braku takich zapisów należy uznać, że na działkach przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną mogą być realizowane różne formy tej zabudowy, pod warunkiem spełnienia innych warunków przewidzianych w treści planu zagospodarowania przestrzennego jak i przepisach prawa budowlanego, np. dotyczących wielkości działek, na których zabudowa ma być wznoszona lub parametrów wielkościowych samych takich budynków.W § 19 ust. 5 pkt 2 m.p.z.p. powoływanym w skardze jako naruszony, ustalono wielkość działki budowlanej nie mniejszą niż: 600 m˛ dla zabudowy wolnostojącej i nie mniejszą niż 400 m˛ dla zabudowy bliźniaczej. Skarżąca nie dostrzega jednak, że te wymagania dotyczą zasad i warunków podziału na nowe działki, co wprost wynika z treści § 19 ust. 5 zdanie wstępne m.p.z.p. Wskazane powierzchnie nie dotyczą więc działki już istniejącej, czyli takiej, jak działka inwestora w niniejszej sprawie, a tylko zamierzonego podziału na nowe działki. Ponadto wbrew zarzutowi skargi, z § 19 ust. 1 pkt 1 i 2 m.p.z.p. nie da wywieść, aby z kształtu i przeznaczenia budynku projektowanego na działce nr [...] wynikała powinność jego zaliczenia do zabudowy wielorodzinnej. Przywołane przepisy stanowią, że dla terenów oznaczonych na rysunku planu miejscowego symbolami – MN-11.MN ustala się:1) przeznaczenie podstawowe – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna;2) przeznaczenie uzupełniające – usługi nieuciążliwe.Wbrew wywodom uzasadnienia skargi z takiego zapisu nie wynika, że planowanej w niniejszej sprawie zabudowy nie można traktować jako zabudowy jednorodzinnej. Zapis § 19 ust. 1 pkt 1 i 2 m.p.z.p. może jedynie wskazywać na zakaz lokalizowania na tym obszarze zabudowy wielorodzinnej. Natomiast wniosek skargi, że budynek będący przedmiotem sprawy stanowi zabudowę wielorodzinną został oparty na argumentacji z uzasadnienia wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 26 sierpnia 2019 r. II SA/Wr 388/19, o której już była wyżej mowa.Odnosząc się do zarzutów dotyczących sposobu wykonania przedmiotowych budynków i zarzucanego w skardze braku rzeczywistej dylatacji i posiadania wspólnej instalacji gazowej trzeba wyjaśnić, że przedmiotem niniejszej, dokonywanej tylko ubocznie oceny, może być jedynie kontrola zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przedstawionego do zatwierdzenia projektu budowlanego. Przedmiotem prowadzonej w trybie wznowieniowym sprawy dotyczącej decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest bowiem ocena tego projektu, a nie sposobu jego zrealizowania. Kontrola zgodności już wykonanych robót budowlanych z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach, następuje bowiem w innym trybie (art. 50 i 51 Prawa budowlanego) i jest dokonywana przez inne organy (organy nadzoru budowlanego – art. 84 Prawa budowlanego).Zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. mającego polegać na odstąpieniu przez organy od utrwalonej praktyki oparty był na wcześniejszym rozstrzygnięciu zawartym w decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z 16 grudnia 2021 r., znak:IR.i.7840.5.5.2021. Decyzja ta jednak nie może dowodzić utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym w rozumieniu art. 8 § 2 k.p.a., ponieważ nie dotyczyła postępowania wznowieniowego. Podnoszone przez skarżącą podobieństwo dotyczyło natomiast oceny możliwości powstania na tym samym obszarze oznaczonym w m.p.z.p. z 2017 r. symbolem 3MN tylko jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na jednej działce. Te kwestie jednak nie były zasadniczym powodem rozstrzygnięcia decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczyła ona odmowy uchylenia w trybie wznowieniowym własnej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę – ale z powodu nieuznania, aby R. G. była stroną tego postępowania, a nie z powodu odmiennego potraktowania charakteru planowanej zabudowy. Poza tym, organ II instancji szczegółowo i w oparciu o wiążące rozstrzygnięcia sądów administracyjnych zapadłe w tej samej, a nie podobnej sprawie, uzasadnił motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jeżeli by więc nawet uznać, że odstąpił od utrwalonej praktyki, to trzeba by przyjąć, że wskazał uzasadnioną przyczynę takiego odstąpienia.Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie naruszeń prawa, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..