Wyrok - VII SA/Wa 2405/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Nadzór budowlany, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska (sprawozdawca) asesor WSA Lucyna Staniszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. - Oddziału [...] w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia: 4 września 2025 r., znak DOR.7202.16.2025.KAL/JZA w przedmiocie zmiany decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Główny Inspektor NadzorOddalono skargę. Nadzór budowlany, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska (sprawozdawca) asesor WSA Lucyna Staniszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. - Oddziału [...] w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia: 4 września 2025 r., znak DOR.7202.16.2025.KAL/JZA w przedmiocie zmiany decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzor
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Izabela Ostrowska
Podstawa prawna
art. 155
kpa
art. 80
kpa
art. 6
kpa
art. 7
kpa
art. 145
ppsa
art. 135
ppsa
art. 205
ppsa
art. 134
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 4 września 2025 r., znak: DOR.7202.16.2025.KAL/JZA, na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a."), po przeprowadzeniu na wniosek P.S.A. Oddziału Gospodarowania Nieruchomościami w W. postępowania w sprawie zmiany decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 stycznia 2024 r., znak: DOR.7100.8.2024.ANE, w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku – odmówił zmiany decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 16 stycznia 2024 r., znak; DOR.7100.8.2024.ANE (w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku do 31 grudnia 2027 r.).Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.Decyzją Nr 81/I/2023 z dnia 24 listopada 2023 r., znak: WIK.7714.8.2023.KZ Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał P. S.A. usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku gospodarczego wchodzącego w skład zespołu dworca kolejowego zlokalizowanego na działce nr [...], obr. [...] [...]gmina [...], powiat [...], poprzez wykonanie następujących robót budowlanych:na ścianach zewnętrznych - w miejscach spękań oraz odspojeń skucie uszkodzonych tynków, oczyszczenie odkrytych powierzchni, zagruntowanie, wypełnienie rys i spękań np. zaprawami naprawczymi typu PCC oraz wykonanie na oczyszczonych i zagruntowanych odkrytych powierzchniach ścian nowej warstwy tynku celem zabezpieczenia przed postępującym zniszczeniem,naprawę lub wymianę fragmentów pokrycia dachowego w celu uszczelnienia obiektu przed przedostaniem się wody deszczowej, w tym naprawę, przymocowanie luźnych i wymianę uszkodzonych dachówek oraz gąsiorów,naprawę uszkodzonej stolarki okiennej poprzez zeszlifowanie lub opalenie istniejącej złuszczonej powłoki malarskiej, zaimpregnowanie, uzupełninie ubytków oszklenia, następnie zabezpieczenie nową powłoką malarską, lub w przypadku braku możliwości naprawy, wymianę uszkodzonej stolarki okiennej i drzwiowej, której stan techniczny nie pozwala na przeprowadzenie konserwacji, na nową,naprawę zdegradowanych elementów drewnianych dwóch lukarn (jaskółek) na poddaszu nieużytkowym od strony północnej budynku poprzez oczyszczenie i zaimpregnowanie środkami zabezpieczającymi przed postępującym zniszczeniem, lub w przypadku braku możliwości naprawy, wymianę uszkodzonych elementów drewnianych, których stan techniczny nie pozwala na przeprowadzenie konserwacji, na nowe,uzupełnienie desek na spocznikach przy dwóch lukarnach (jaskółkach) od strony północnej budynku i zaimpregnowanie środkami zabezpieczającymi, celem zabezpieczenia przed postępującym zniszczeniem drewnianych belek wspornikowych,odtworzenie spocznika przy otworze drzwiowym stanowiącym wejście na poddasze od strony zachodniej budynku i zaimpregnowanie środkami zabezpieczającymi, celem zabezpieczenia przed postępującym zniszczeniemoczyszczenie i zaimpregnowanie środkami zabezpieczającymi elementu spocznika przy otworze drzwiowym stanowiącym wejście na poddasze od strony wschodniej budynku celem zabezpieczenia przed postępującym zniszczeniem,uzupełnienie elementu deski czołowej od strony wschodniej budynku,zabezpieczenie drewnianego stropu poprzez jego oczyszczenie i zaimpregnowane środkami zabezpieczającymi.Strona skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji. Organ odwoławczy ustalił, że decyzja Nr 81/I/2023 z dnia 24 listopada 2023 r., znak: WIK.7714.8.2023.KZ została wydana po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku gospodarczego wchodzącego w skład zespołu dworca kolejowego zlokalizowanego na działce nr [...] , obr. [...] [...] gmina [...], powiat [...]. Przedmiotowy budynek jest obiektem murowanym, jednokondygnacyjnym pełniącym funkcję komórek lokatorskich, z poddaszem nieużytkowym. Dach pokryty jest dachówką ceramiczną. Budynek w części jednej komórki posiada instalację elektryczną.Na nieodpowiedni stan techniczny budynku wskazuje protokół sporządzony z oględzin przeprowadzonych dnia 5 października 2023 r. Podczas kontroli stwierdzono ubytki tynków cementowo - wapiennych na ścianach zewnętrznych wraz z widocznymi spękaniami oraz ubytki i pęknięcia dachówek. Od strony wschodniej budynku brak jest deski na wiatrownicy, a także nastąpiła znaczna degradacja elementów drewnianych na dwóch facjatach dachowych. Stwierdzono również brak desek na spocznikach znajdujących się przy tych facjatach. Do akt sprawy dołączono również protokół kontroli okresowej pięcioletniej sporządzony w dniu 21 lipca 2021 r., określający stan techniczny przedmiotowego budynku jako średni, tj. zużycie elementów budynku to 26-40%. Wskazano w nim, iż celowy jest remont bieżący, polegający na drobnych naprawach, uzupełnieniach, konserwacji i impregnacji elementów składowych budynku. W protokole wskazano na: zły stan zewnętrznych schodów drewnianych oraz brak podestu, zniszczenie pokrycia dachowego i ubytki dachówek, odparzenia i ubytki tynku oraz zły stan stolarki drzwiowej wejściowej. Kontrola okresowa roczna budynku przeprowadzona w dniu 21 grudnia 2022 r. potwierdziła ustalenia dokonane podczas kontroli pięcioletniej.Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 ww. ustawy należą jednocześnie do tzw. decyzji związanych, gdyż w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanki określonej w tym przepisie organ zobowiązany jest do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.W przedmiotowej sprawie bezspornie ustalono, że przedmiotowy budynek jest w niewłaściwym stanie technicznym. Strona skarżąca również tego nie kwestionuje, podniosła ona jednak, że organ nadzoru powinien był każdorazowo podawać naruszony przepis techniczno-budowlany w odniesieniu do konkretnych nakazanych robót. Inaczej, zdaniem skarżącej, nie ma podstaw do nakazania konkretnych prac, jako opartych wyłącznie na ocenie organu. Organ odwoławczy nie zgodził się z tą opinią. Jego zdaniem art. 66 ust. 1 pkt 3 stanowi samodzielną materialnoprawną podstawę do wydania decyzji nakładającej obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przy tym nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego nie musi być równoznaczny z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych, bowiem zwykle wynika ze zużycia obiektu, czy też nieprzeprowadzania okresowych obowiązkowych kontroli i napraw.Organ odwoławczy przychylił się jednak do stwierdzenia strony skarżącej, iż wskazany w decyzji termin jest niemożliwy do spełnienia ze względu na m.in. konieczność uzyskania zgody Zarządu P. S.A. na wydatkowanie środków związanych z wykonaniem decyzji oraz wyłonienia wykonawcy robót. Mając również na uwadze, iż przedmiotowy budynek nie zagraża bezpieczeństwu ludzi, mienia lub środowiska organ ten uchylił decyzję Nr 81/I/2023 z dnia 24 listopada 2023 r. w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków i wyznaczył nowy termin ich wykonania do dnia 30 czerwca 2025 r. Jednocześnie wskazano, że uwzględnienie żądania skarżącej co do ustalenia dłuższego terminu wykonania robót mogłoby prowadzić do dalszej degradacji obiektu, w tym powodującej zagrożenie dla osób lub mienia, jak również dezaktualizację obowiązków nałożonych w decyzji.Następnie na wniosek strony skarżącej zostało wszczęte postępowanie w sprawie zmiany (w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku do 31 grudnia 2027 r.) decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 16 stycznia 2024 r., o czym poinformowano pismem z dnia 1 sierpnia 2025 r., znak: DOR.7202.16.2025.KAL/JZA. Po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie decyzją z dnia 4 września 2025 r., znak: DOT.7202.16.2025.KAL/JZA organ odwoławczy odmówił zmiany decyzji z dnia 16 stycznia 2024 r., znak: DOR.7100.8.2024.ANE.W uzasadnieniu wskazano, że stosownie do art. 155 k.p.a. organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu decyzji, za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Decyzja wydawana na podstawie art. 155 k.p.a., w części w jakiej dotyczy terminu wykonania obowiązków, ma charakter decyzji uznaniowej. Oznacza to, że sam wniosek strony nie obliguje organu do zmiany ani uchylenia decyzji. Wniosek strony tylko wszczyna postępowanie, w którym organ ocenia czy zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 155 k.p.a., ale i tak nawet pozytywna ocena spełnienia przesłanek nie obliguje organu, lecz umożliwia mu podjęcie decyzji zgodnie z wnioskiem. Ustalono, że brak jest przepisów szczególnych, które sprzeciwiałyby się zmianie decyzji 16 stycznia 2024 r. w zakresie wskazanym przez stronę skarżącą.Stwierdzono, że przesłanka wyrażenia zgody na zmianę decyzji została spełniona, gdyż strona skarżąca, tj. jednocześnie wnioskodawca, była jedyną stroną postępowania. Nie występowano zatem z zapytaniem, czy wyraża ona zgodę na zmianę decyzji, skoro złożyła wniosek o jej zmianę. Jednakże, zmiana decyzji w zakresie terminu wykonania obowiązku leży w interesie wnioskodawcy, lecz w świetle art. 155 k.p.a., nie można zakwalifikować go jako słusznego interesu strony ani też jako interesu społecznego. W interesie społecznym leży bowiem niezwłoczna naprawa objętego przedmiotowym postępowaniem budynku gospodarczego wchodzącego w skład zespołu dworca kolejowego zlokalizowanego na działce nr [...], obr. [...] [...] gmina [...], powiat [...]. Bierność w działaniu właściciela czy zarządcy obiektu w zakresie podjęcia odpowiednich działań i czynności prowadzić będzie do dalszej degradacji obiektu, w tym powodującej zagrożenie dla osób lub mienia, jak również dezaktualizację obowiązków nałożonych w decyzji. Ponadto wskazano, że uzasadnienie wniosku wskazuje, iż pomimo upływu 1,5 roku od wydania decyzji strona zobowiązana w dalszym ciągu nie podjęła działań mających na celu wypełnienie nałożonych obowiązków, zaczynając dopiero teraz od pozyskiwania zgód zarządu. Organ wskazał, że wyznaczony przez niego termin był racjonalny na wykonanie robót naprawczych niezbędnych do doprowadzenia objętego postępowaniem obiektu do właściwego stanu technicznego. Wyznaczenie tak odległego terminu wykonania obowiązku tj. do 31 grudnia 2027 r., nie ma zaś usprawiedliwionych podstaw.Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie organu z dnia 4 września 2025 r., znak: DOR.7202.16.2025.KAL/JZA złożyła P. S.A., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:art. 155 k.p.a. poprzez mylne uznanie, iż słuszny interes strony może występować wyłącznie w przypadku zgodności z interesem społecznym, w sytuacji gdy w treści tego przepisu ustawodawca posłużył się tzw. alternatywą zwykłą (związek niewspółfałszywości dwóch zdań), która będzie uznawana za prawdziwą, w przypadku uznania za prawidłowe przynajmniej jednej z dwóch jej zdań składowych - wobec powyższego organ nie mógł uzależniać wystąpienia przesłanki słusznego interesu strony od wystąpienia przesłanki interesu społecznego;art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, która skutkowała uznaniem przez organ, iż zmiana terminu wykonania prac określonych w treści decyzji będzie sprzeczna z interesem społecznym, w sytuacji gdy nic nie przemawia za takim wnioskiem - w przypadku wykonania prac w terminie określonym w zgodzie z wnioskiem skarżącej nie doszłoby do powstania szkód, które byłyby sprzeczne z interesem społecznym;art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 22 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1292 ze zm.) poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, która skutkowała uznaniem przez organ, iż w niniejszej sprawie nie występuje słuszny interes skarżącej oraz że skarżąca miała wystarczający czas do wykonania prac, w sytuacji gdy z uwagi na fakt, iż budynek został wpisany do gminnej ewidencji zabytków przed wykonaniem na nim prac muszą zostać wykonane następujące czynności:przeprowadzenie postępowania zakupowego celem którego będzie wyłonienie wykonawcy dokumentacji wykonawczej (włącznie z umożliwieniem składania/uzupełniania ofert);wybór wykonawcy oraz udzielenie mu terminu do wykonania dokumentacji wykonawczej;przekazanie sporządzonej dokumentacji wykonawczej wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na wykonanie prac do konserwatora zabytków;uzyskanie decyzji w trybie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (konserwator może w sposób odmienny od treści przesłanej dokumentacji określić sposób wykonania prac);po uzyskaniu decyzji konserwatora przeprowadzi postępowanie zakupowe celem wyłonienia wykonawcy prac;wybór wykonawcy oraz udzielenie mu terminu do wykonania prac.art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, która skutkowała uznaniem przez organ, iż w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała słusznego interesu, w sytuacji gdy brak jest podstaw do negowania występowania słusznego interesu skarżącej w niniejszej sprawie;Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono na podstawie:art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. o uchylenie decyzji w całości;art. 135 p.p.s.a. o uchylenie decyzji z dnia 6 stycznia 2024 r., znak: DOR.7100.8.2024.ANE oraz decyzji z dnia 4 września 2025 r., znak: DOR.7202.16.2025.KAL/JZA w całości;art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw skarżącej.W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację wskazaną w decyzji z dnia 4 września 2025 r., znak: DOR.7202.16.2025.KAL/JZA.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 września 2025r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 16 stycznia 2024 r., znak; DOR.7100.8.2024.ANE (w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku z 30 czerwca 2025 r. na do 31 grudnia 2027 r.).Przeprowadzając ocenę legalności zaskarżonej decyzji uwzględnić należało, że podstawę materialnoprawną podjętego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 155 k.p.a. Wynika z niego, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Istotą postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. jest zatem sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne, wskazane w przywołanym przepisie przesłanki materialnoprawne, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Pomimo bowiem umieszczenia art. 155 k.p.a. w ustawie procesowej (k.p.a.) przepis ten ustanawia zarówno normy o charakterze procesowym jak i materialnoprawnym. Normą o charakterze materialnoprawnym jest wskazanie określonych przesłanek zmiany decyzji ostatecznej zaś charakter procesowy mają regulacje dotyczące właściwości organów i trybu postępowania oraz sposobu rozstrzygnięcia (por. NSA w wyroku z dnia 16 lipca 2020 r. II OSK 404/20, CBOSA).Zgodnie z art. 155 k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej jest dopuszczalne gdy: 1/ wszystkie strony wyrażą na to zgodę; 2/ przepis szczególny nie sprzeciwia się uchyleniu lub zmianie decyzji; 3/ za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Wymagane jest przy tym łączne spełnienie ww. przesłanek a brak którejkolwiek z nich, uniemożliwia uchylenie lub zmianę decyzji w omawianym trybie.Rozważając możliwość zastosowania art. 155 k.p.a. w kontekście przesłanki określonej w pkt 3, organ ocenia, czy postępowanie dotyczy rozstrzygnięć w których ma on możliwość swobody w kształtowaniu treści decyzji, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Tryb z art. 155 k.p.a. nie może bowiem służyć zmianie rozstrzygnięcia na takie, które w wyniku związania organu bezwzględnie obowiązującą normą prawną, tj. terminem prawa materialnego, byłoby niedopuszczalne (por. wyroki NSA: z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1088/17; z 19 grudnia 2018r., sygn. akt II OSK 254/17, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA).W niniejszej sprawie wnioskiem P. z dnia 12 maja 2025r. o zmianę objęto wydaną w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, dalej: ustawa - Prawo budowlane, decyzję GINB z dnia 16 stycznia 2024 r., znak: DOR.7100.8.2024.ANE, którą uchylono decyzję Łódzkiego WINB z 24 listopada 2023 Nr 81/I/2023 w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków i wyznaczono nowy termin ich wykonania do dnia 30 czerwca 2025r., a w pozostałym zakresie utrzymano decyzję organu I instancji w mocy.Decyzją Łódzkiego WINB z 24 listopada 2023 Nr 81/I/2023 nakazano nakazał P. S.A. usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku gospodarczego wchodzącego w skład zespołu dworca kolejowego zlokalizowanego na działce nr [...], obr. [...] [...]gmina [...], powiat [...], poprzez wykonanie szczegółowo określonych robót budowlanych w terminie do 31 grudnia 2024r.W związku z powyższym wyjaśnić należy, że decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane należą do kategorii tzw. decyzji związanych, gdyż w sytuacji wystąpienia chociażby jednej z określonych w tym przepisie przesłanek, organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Organ ma również obowiązek określić termin usunięcia tych nieprawidłowości, przy czym, sam przedział czasowy wykonania obowiązku ustalany jest już na zasadzie uznania administracyjnego. Zakres i bieg tego terminu nie wynika bowiem z przepisów prawa lecz z woli organu. Tym samym, w tym zakresie organ dysponuje tzw. luzem decyzyjnym.W orzecznictwie przyjmuje się zatem, że zmiana decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, przeprowadzana w trybie art. 155 k.p.a., jest możliwa w zakresie terminu - w tej części ma ona bowiem charakter uznaniowy i co do zasady istnieje w tym zakresie możliwość jej zmiany (por. NSA w wyroku z dnia 27 stycznia 2021 r. II OSK 202/21, z dnia 2 października 2019 r. II 2507/18, z dnia 10 marca 2021r. II OSK 1946/19, CBOSA). Utrwalony jest także pogląd, że art. 155 k.p.a. może stanowić podstawę do zmiany ostatecznej decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za zasadnością wyznaczenia stronie innego terminu wykonania nakazanych robót niż wyznaczony pierwotnie w decyzji ostatecznej. Rozstrzygając w kwestii zmiany terminu wykonania obowiązków nakazanych w decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego organ winien z jednej strony uwzględnić interes społeczny biorąc pod uwagę przede wszystkim ratio legis instytucji z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, z drugiej zaś zestawić go z uzasadnionym interesem strony który w konkretnych okolicznościach może wskazywać na zasadność i racjonalność zmiany wyznaczonego pierwotnie terminu. Zauważyć przy tym należy, że "słuszny interes strony" o którym mowa w analizowanym przepisie nie oznacza samej woli (chęci) strony do uchylenia (zmiany) decyzji. Wyrażenie to należy rozumieć wyłącznie jako interes prawny, a nie faktyczny. Co więcej, słuszny interes strony nie może kolidować z interesem społecznym opartym na zasadzie praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej jak i zasadzie legalności działania zawartej w art. 6 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1809/17 – publik. CBOSA). Oceniając zatem, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za zmianą (uchyleniem) decyzji, należy wziąć pod uwagę nie tyle subiektywne przekonanie strony o możliwości/zasadności takiej "zmiany" lecz okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (vide wyrok NSA z 17 września 2010 r., sygn. akt I OSK 428/10). Innymi słowy, uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że jeżeli organ administracji ma do wyboru możliwość korzystniejszego niż dotychczas rozstrzygnięcia dla strony, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym to, działając w granicach uznania administracyjnego, organ ten przyjmuje ten sposób orzekania zmieniając dotychczasową, mniej korzystną decyzję, na decyzję bardziej korzystną dla strony (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 21 stycznia 2008r., sygn. akt IV SA/Gl 825/07).Przy ocenie zmiany terminu ustalonego pierwotnie należy także mieć na uwadze, że przepis art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego służy niewątpliwie zapewnieniu właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejącego obiektu budowlanego oraz użytkowania go w sposób niezagrażający wskazanym w ustawie dobrom chronionym. Z tych względów uzasadnione jest twierdzenie, że termin wykonania nałożonych przez organ nadzoru obowiązków powinien być jak najkrótszy, zwłaszcza gdy w grę wchodzą przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Z drugiej jednak strony, termin wyznaczony w decyzji wydawanej na podstawie art. 66 ust. 1 ww. ustawy musi być zawsze terminem realnym, adekwatnym do charakteru i zakresu nakazanych robót budowlanych. Dodatkowo z perspektywy art. 155 k.p.a. na uwzględnienie zasługują te przypadki, które uzasadniają potrzebę zmiany wyznaczonego pierwotnie terminu w sposób obiektywny. Chodzi tu więc o wystąpienie okoliczności istotnych dla terminowego wykonania obowiązku, niebędących zarazem przejawem celowego odwlekania wykonania nałożonych obowiązków, czy też obejścia konieczności jej realizacji w jakikolwiek inny sposób.Nie można także pomijać, że ocena okoliczności sprawy przez pryzmat przesłanek z art. 155 k.p.a. musi spełniać wymagania właściwe dla konstrukcji uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne to forma działania administracji, której istotą jest przyznana prawem organowi władza decydowania w danej sprawie "według swego uznania" (według własnej woli).Uznaniowy charakter decyzji rodzi również istotne konsekwencje w obszarze sądowej kontroli jej legalności, gdyż wymyka się ona spod merytorycznej oceny zasadności kierunku rozstrzygnięcia a sprowadza się jedynie do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury, w szczególności, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zostały zebrane wszystkie dowody w celu istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy decyzja, podjęta na ich podstawie, nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, tj. czy nie nosi cech dowolności. Zasadnicze obowiązki organu koncentrują się więc tutaj nie tyle w obrębie płaszczyzny normatywnej ile w obrębie stanu faktycznego, który musi być ustalony w sposób wyczerpujący oraz rzetelnie i bezstronnie oceniony. Jak wynika z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zobowiązany jest też ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Tylko pod takim warunkiem możliwe jest zrealizowanie określonego w art. 7 k.p.a. postulatu uwzględnienia przy rozstrzygnięciu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.Sąd przychyla się do stanowiska organu, że jego obowiązkiem jest dążenie do jak najszybszego usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku – co odpowiada interesowi społecznemu – zaznaczyć przy tym trzeba, że kwestia zagrożenia dla chronionych dóbr o których stanowi art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego pozostaje w istotnej relacji do terminu wyznaczonego przez właściwy organ dla wykonania orzeczonych nakazów. Termin ten musi być racjonalny z punktu widzenia obiektywnej realizacji nałożonego na stronę obowiązku. Wspomniana racjonalność musi uwzględniać złożoność i zakres robót budowlanych niezbędnych do ich wykonania, stopień zagrożenia wynikający z istniejącego złego stanu technicznego budynku, a także względy organizacyjne (prawne) i techniczne możliwości realizacji obowiązku przez zobowiązanego. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, gdyby intencją ustawodawcy było każdorazowo niezwłoczne uzyskanie wykonania decyzji wydawanej w trybie art. 66 Prawa budowlanego, to wówczas nie upoważniono by organu do orzekania o terminie wykonania decyzji nakazowej w warunkach uznania administracyjnego (zob. wyroki WSA we Wrocławiu: z 8 lipca 2020r., sygn. akt II SA/Wr 635/19, z dnia 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 805/19, WSA w Warszawie z dnia 6 października 2022 r. VII SA/Wa1445/22, CBOSA).W tym kontekście uzasadnionym zdaje się stanowisko organu, że w interesie społecznym leży niezwłoczna naprawa budynku gospodarczego wchodzącego w skład zespołu dworca kolejowego zlokalizowanego na działce nr [...], obr. [...] W[...] gmina [...], powiat [...]. Bierność w działaniu skarżącej spółki w zakresie podjęcia odpowiednich działań i czynności prowadzić będzie do dalszej degradacji obiektu, w tym powodującej zagrożenie dla osób lub mienia, jak również , co istotne, dezaktualizację obowiązków nałożonych w decyzji.Nie można także nie zauważyć, że pomimo upływu ponad 2 lat od wydania decyzji organu I instancji, strona skarżąca w dalszym ciągu nie podjęła działań mających na celu wypełnienie nałożonych obowiązków, zaczynając dopiero teraz od pozyskiwania zgód zarządu( vide wniosek z 12 maja 2025r.). Przy czym skarżąca nie wskazała jakie czynności podjęła w okresie od 24 listopada 2023r. do 12 maja 2025r., których celem było wykonanie obowiązków nałożonych decyzją Nr 81/I/2023.Sąd podziela stanowisko organu, że wyznaczony przez niego termin był racjonalny na wykonanie robót naprawczych niezbędnych do doprowadzenia objętego postępowaniem obiektu do właściwego stanu technicznego. W takim stanie sprawy dalsze prolongowanie wykonania obowiązku nałożonego w decyzji o nakazie wykonania robót budowlanych pozostaje sprzeczne z wymogami interesu społecznego, który wymaga przeprowadzenia prac w obrębie zespołu dworca kolejowego.Trudności w uzyskaniu zgody Zarządu, która pozwoliłaby na rozpoczęcie procedury wyłaniania wykonawcy robót budowlanych, nie dowodzi jeszcze wystarczająco, aby interes strony – w aspekcie przesłanek z art. 155 k.p.a. – ocenić należało jako słuszny, gdy w interesie społecznym leżało wykonanie nałożonych obowiązków mających na celu zagwarantowanie bezpiecznego użytkowania obiektu. Wobec powyższego, odłożenie ich wykonania na odległy czas przyszły nie może zasługiwać na akceptację. Uwzględnienie żądania skarżącej na obecnym etapie postępowania powodowałoby przedłużające się pozostawienie budynku w niewłaściwym stanie technicznym, podczas gdy w interesie społecznym.Podsumowując, należy podzielić ocenę zawartą w zaskarżonej decyzji. Znajduje ona także potwierdzenie w zgromadzonych aktach administracyjnych sprawy. GINB działał w warunkach ograniczonego uznania administracyjnego i granic takiego uznania nie przekroczył. W interesie społecznym, zasadnie zidentyfikowanym przez organ, leżało wykonanie nałożonych obowiązków, mających na celu ochronę dobra w postaci bezpieczeństwa jego użytkowników. Przy czym interes ten przeważał nad interesem strony. Za uchyleniem lub zmianą decyzji ma przemawiać obiektywna, społeczna akceptacja dla takiego wyjątkowego działania organu, a nie subiektywne przekonanie strony o słuszności swojej potrzeby, jak w niniejszej sprawie. (wyrok NSA z 12 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 561/14; wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 650/19, CBOSA).Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie doszukał się także innych niż wskazywane w skardze uchybień przepisów postępowania skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.W tym stanie sprawy skarga okazała się niezasadna, a jej zarzuty nie odniosły zamierzonego skutku, co przesądzało o konieczności zastosowania przez Sąd art. 151 p.p.s.a. i oddalenia skargi.. i oddalenia skargi.