sygn. II GZ 463/25 25 czerwca 2025 Naczelny Sąd Administracyjny

Postanowienie - II GZ 463/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 czerwca 2025

Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 358/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.P. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji doradcy restrukturyzacyjnOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 358/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.P. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji doradcy restrukturyzacyjn
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono zażalenie
Typ sprawy sprawa nieprocesowa
Etap zażalenie
Tryb posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący wnioskodawca
Data orzeczenia 25 czerwca 2025
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Wojciech Maciejko
Rozstrzygnięcie

Oddalono zażalenie

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 358/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.P. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji doradcy restrukturyzacyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 13 marca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 358/25 w sprawie ze skargi E.P. (dalej: skarżąca) na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] listopada 2024 r. w przedmiocie cofnięcia licencji doradcy restrukturyzacyjnego odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.Skarżąca w skardze na ww. decyzję wniosła o wstrzymanie jej wykonaniaw całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji z uwagi na niewykazanie przez skarżącą przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Sąd pierwszej instancji podniósł, że w oparciu o przedstawione przez skarżącą uzasadnienie wniosku, a także akta sprawy, jak również mając na uwadze wyjątkowość sytuacji, w których instytucja wstrzymania może zostać zastosowana, Sąd stwierdził brak podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej,o jakiej mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.).Skarżąca zaskarżyła postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości zarzucając mu naruszenie:1) art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i dowolne uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a tym samym odmowę wstrzymania jej wykonania, podczas gdy w przedmiotowej sprawie wystąpiły i zostały uzasadnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutkóww postaci utraty dochodu i zaufania klientów;2) art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wezwania skarżącej do uzupełnienia wnioskuw sytuacji stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji, iż wniosek zawiera braki polegające na niepowołaniu jakichkolwiek okoliczności wskazujących na to, że wykonanie aktu mogłoby wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła, po pierwsze, o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, po drugie, o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie sprawy co do istoty.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a.Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd może więc mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, znaczna szkoda to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.Warunkiem zastosowania w stosunku do skarżącej ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że w nie uprawdopodobniono, iż w związku z wykonaniem decyzji mogłoby zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, iż skarżąca nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku, wynikającego z art. 61 § 3 p.p.s.a. w zakresie wykazania swojej aktualnej sytuacji finansowej pozwalającej na ocenę jej żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w aspekcie możliwości wystąpienia jednej bądź obu przesłanek określonych w tym przepisie, warunkujących jego zastosowanie. Nie sposób było ustalić jakimi dochodami rzeczywiście dysponuje skarżąca. W niniejszej sprawie skarżąca nie złożyła bowiem żadnych dokumentów uprawdopodabniających tę okoliczność. Niewątpliwie informacje takie pozwoliłyby na ocenę bieżącej sytuacji skarżącejw zakresie możliwości wywołania wykonaniem zaskarżonej decyzji jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.Odnosząc się zaś do kwestii naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez niewezwanie skarżącej do uzupełnienia braków, należy wskazać, że zarzut ten jest również niezasadny. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek. Uzasadnienie wniosku nie jest jednak elementem obligatoryjnym, wpływającym na dopuszczalność wniosku, zatem nie podlega uzupełnieniu poprzez wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Uzasadnienie wniosku ma za zadanie jedynie wykazanie i uprawdopodobnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a więc jego niezamieszczenie nie powoduje odrzucenia wniosku, a jedynie uniemożliwia ewentualną ocenę okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r.,art. 61, teza 11 oraz m.in. postanowienia NSA z dnia: 2 października 2013 r., sygn. akt I OZ 848/13, z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt I OZ 744/14, z 2 października 2024 r., sygn. akt I GZ 301/24, z 17 grudnia 2024 r., sygn. akt II GZ 554/24).Na marginesie NSA pragnie zauważyć, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Gdyby zatem taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, strona może przedstawić stosowną dokumentację wraz z nowym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.., postanowił jak w sentencji.