Wyrok - II GSK 2353/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 22 stycznia 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Kara administracyjna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Elżbieta Czarny – Drożdżejko Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. w D., I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 1108/25 w sprawie ze skargi R. w D., I. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 20Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, Kara administracyjna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Elżbieta Czarny – Drożdżejko Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. w D., I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 1108/25 w sprawie ze skargi R. w D., I. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 20
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
22 stycznia 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Skoczylas
Podstawa prawna
art. 189
gkpa
art. 189
dkpa
art. 189
akpa
art. 189
fkpa
art. 80
kpa
art. 138
kpa
art. 105
kpa
art. 174
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1108/25, oddalił skargę R. DAC w D. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 20 grudnia 2022 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie przez przewoźnika niepełnej informacji dotyczącej lotu.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:Decyzją z dnia 9 grudnia 2020 r. nr LOB.0260.196.2020.ULC.2 Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, na podstawie art. 209u ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z art. 209w ustawy z 3 lipca 2002 r. Prawo Lotnicze (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1580 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284 i 1378) nałożył na R. DAC (dalej jako: "skarżąca", "spółka"), karę pieniężną w wysokości 18.000 zł.Kara została nałożona w związku z przekazaniem przez przedsiębiorcę lotniczego nieprawdziwej informacji API za lot z dnia 9 grudnia 2017 r. nr [...] z E. do K., dotyczącą danych dokumentów pasażerów. Wada polegała na tym, że przewoźnik przekazał informację niepełną, polegającą na podaniu numeru dokumentu bez wymaganej serii dokumentu jednej z pasażerek oraz nieprawdziwą, polegającą na podaniu innego numeru dokumentu pasażera niż rzeczywisty.Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezes ULC decyzją z dnia 20 grudnia 2022 r. nr LOB.501.395.2022.ULC.2 utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 9 grudnia 2020 r.Wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2850/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa ULC z dnia 9 grudnia 2020 r., umorzył postępowanie administracyjne oraz orzekł o kosztach postępowania.Sąd I instancji wskazał, że zarówno Prawo lotnicze, jak i Ordynacja podatkowa nie uregulowały terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, należy zatem stosować w tym zakresie materialne przepisy k.p.a. odnoszące się do przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej.Natomiast wskazywany przez stronę art. 165b O.p., nie znajduje zastosowania w sprawie. Przewidziany w art. 165b § 1 O.p. wymóg wszczęcia postępowania przed upływem terminu 6 miesięcy od zakończenia kontroli ma zastosowanie do tych sytuacji, gdy postępowanie w sprawie wszczynane jest po uprzednio zakończonej kontroli i - co oczywiste - w wyniku ujawnionych w jej toku nieprawidłowości. To bowiem od daty jej zakończenia biegnie termin na wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania. Wszczęcie zaś tego postępowania następuje w dniu doręczenia stronie tego postanowienia (zob. art. 165 § 4 O.p.).Ponadto, postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją było zdaniem WSA postępowaniem wszczętym z urzędu, a nie z wniosku Komendanta Placówki Straży Granicznej w Krakowie-Balicach, który nie ma w nim statusu strony postępowania, gdyż wynik tego postępowania w żaden sposób nie dotyczy jego interesu prawnego, a jedynie jest "organem-informatorem" dla Prezesa ULC. Postępowanie niniejsze nie toczyło się zatem na wniosek strony, ale z urzędu. Komendant Placówki Straży Granicznej nie jest stroną postępowania i nie ma podstaw aby adresować do niego decyzję, tak jak to uczynił Prezes ULC.W ocenie WSA, w sprawie powinien zostać zastosowany art. 189g § 1 k.p.a., który stanowi, że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa.Rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną od ww. wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 stycznia 2025 r., sygn. akt II GSK 784/24 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie z uwagi na brak pełnego odniesienia się do kwestii przedawnienia możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd kasacyjny wskazał, że o ile co do samej zasady rządzącej kwestią przedawnienia twierdzenia Sądu I instancji są prawidłowe, to jednak nie uwzględniają indywidualnych okoliczności sprawy oraz przepisu rekonstruowanego z art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19. W rozważaniach Sadu I instancji brak jest jakichkolwiek odniesień do normy prawnej wynikającej z tego przepisu, w szczególności, czy powinna ona znaleźć zastosowanie w sprawie, czy też nie odnosi się do przedawnienia, o którym mowa w art. 189g § 1 k.p.a. i nie powinno się jej brać pod uwagę przy orzekaniu.W piśmie z 20 czerwca 2025 r., w uzupełnieniu dotychczasowego stanowiska, pełnomocnik przewoźnika wniósł o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji, wprowadzony w brzmieniu przewidzianym przez art. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020 r., poz. 568) jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, w szczególności w zakresie w jakim ww. przepis wprowadza okres zawieszenia biegu przedawnienia na czas nieokreślony, z jednoczesnym dopuszczeniem możliwości modyfikacji tego okresu rozporządzeniem, tj. aktem normatywnym niższego rzędu niż ustawa.Ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 1108/25 oddalił skargę.Sąd I instancji nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.Odnosząc się do najdalej idącego zarzuty, jakim jest zarzut przedawnienia, Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie tj. sprzed dnia 1 kwietnia 2019 r.) do nakładania kar pieniężnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Podkreślenia przy tym wymaga, że wbrew temu co twierdzi organ, odesłanie do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej nie służyło dookreśleniu charakteru prawnego kary pieniężnej nakładanej na podstawie ustawy Prawo lotnicze, ale odnosiło się do reguł postępowania, jakie przy ich nakładaniu powinny zostać zachowane. Zmiana brzmienia art. 2 § 1 pkt 1 O.p. w zakresie odwołania do niepodatkowych należności budżetu państwa nie miała wpływu na możliwość zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 209w ust. 1 i 5 w zw. z art. 200a ustawy Prawo lotnicze. Zdaniem Sądu, dopóty przepis art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotniczego nie został znowelizowany (tj. do 1 kwietnia 2019 r.) nie było podstaw do wnioskowania, że przepisy Ordynacji podatkowej nie miały zastosowania przy nakładaniu kar pieniężnych za nieprzekazanie, przekazanie nieprawdziwej lub niepełnej informacji dotyczącej pasażerów.WSA w Warszawie zauważył, iż stawiając zarzut przedawnienia możliwości wszczęcia postępowania skarżąca wskazała na treść art. 165b § 1 O.p., który stanowi, że w przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości, organ podatkowy wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli. Cytowany przepis odnosi się do możliwości wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy organ wymierzający karę jest równocześnie organem kontrolnym i to ten organ ujawnia nieprawidłowości. Wówczas ustawa ogranicza możliwość wszczęcia postępowania wyznaczając dla tej czynności procesowej termin 6 miesięcy od zakończenia kontroli.Zdaniem Sądu I instancji, stosowanie art. 165b § 1 O.p. może mieć miejsce tylko w ściśle prawem określonych sytuacjach, a więc w przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości lub bezpośredniego odesłania ustawy szczególnej do tego przepisu (por. wyrok NSA z 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt II GSK 451/24). W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała i nie mogła mieć miejsca. Nie była prowadzona jakakolwiek kontrola podatkowa, której warunki określa Ordynacja podatkowa. Uznać zatem należy, że przepis art. 165b § 1 O.p. nie miał zastosowania w niniejszej sprawie.Stwierdzając powyższe, Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że w sprawie nie doszło do przedawnienia możliwości wszczęcia postępowania, jednak uczynił to przy odmiennym uzasadnieniu niż przedstawione przez Prezesa ULC w zaskarżonej decyzji.WSA w Warszawie stwierdził również, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 189g § 1 k.p.a., który stanowi, że administracyjna kara pieniężna (a taką niewątpliwie jest kara nałożona na przewoźnika lotniczego na gruncie niniejszej sprawy) nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. W ocenie Sądu I instancji, przy obliczaniu terminu przedawnienia uwzględnić należy okoliczność, która niewątpliwie miała wpływ na bieg terminów przedawnienia, a która wynika z art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19. Zgodnie treścią tego przepisu, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.Sąd I instancji zaznaczył, że termin do wydania decyzji w niniejszej sprawie podlegał zawieszeniu, zaś bieg terminu przedawnienia został wstrzymany od dnia 14 marca 2020 r., kiedy to ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego do dnia 23 maja 2020 r., tj. po upływie 7 dni od daty wejścia w życie ustawy nowelizującej z dnia 14 maja 2020 r. Biorąc pod uwagę wstrzymanie biegu terminu przedawnienia, zdaniem Sądu Wojewódzkiego należało stwierdzić, że skoro do naruszenia przepisów ustawy Prawo lotnicze doszło w dniu przekazania przez spółkę nieprawdziwej informacji API dotyczących lotu z 9 grudnia 2017 r., zaskarżona decyzja z 20 grudnia 2022 r. (doręczona stronie w dniu 5 stycznia 2023 r.) wydana została przed upływem okresu przedawnienia, o którym mowa w art. 189g § 1 k.p.a.Odnosząc się z kolei do pozostałych zarzutów skargi, Sąd I instancji uznał, że przewoźnik wbrew obowiązkowi określonemu w art. 202a ustawy Prawo lotnicze, przekazał nieprawdziwą informację API dotyczącą lotu nr [...] z E. do K., jaki miał miejsce w dniu 9 grudnia 2017 r. Za niezasadny uznano zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 209u ust. 1 ustawy Prawo lotnicze w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 i art. 189d k.p.a. Ustawa Prawo lotnicze nie reguluje materii odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków w zakresie przekazywania informacji o pasażerach (art. 189a § 2 k.p.a.). Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za przekazanie nieprawdziwej informacji API mogło zatem nastąpić na podstawie art. 189f k.p.a. Sąd I instancji podzielił argumentację Prezesa ULC, zgodnie z którą waga stwierdzonego naruszenia prawa nie była znikoma. Niewątpliwie stwierdzone naruszenie prawa nie miało charakteru znikomego, ponieważ przekazanie Służbie Granicznej nieprawdziwej informacji o danych identyfikujących pasażera mogło wywołać następstwa sprzeczne z celami, dla realizacji których owe obowiązki przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów, zostały ustanowione i to niezależnie od tego, czy dotyczyło to wyłącznie jednej cyfry z numeru dokumentu podróży pasażera tego lotu, czy też całego numeru tego dokumentu.Sąd I instancji nie znalazł również podstaw do uwzględnienia wniosku strony zawartego w treści pisma z dnia 20 czerwca 2025 r. o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego RP o zgodności art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19 z przywołanymi wzorcami konstytucyjnymiSkargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła spółka zaskarżając go w całości i zarzucając:I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1) art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieskontrolowanie z urzędu decyzji nr LOB.501.395.2022.ULC.2 z dnia 20 grudnia 2022 r. oraz poprzedzającej ją decyzji nr LOB.0260.196.2020.ULC.2 z dnia 9 grudnia 2020 r. poza granice zakreślone w skardze, w sytuacji, gdy decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji, pomimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny zgromadzonego materiału dowodowego, o czym świadczy fakt, że w odniesieniu do jednego z pasażerów – P. P. - organ uznał, że doszło do przekazania niepełnej informacji API w zakresie numeru dokumentu pasażera, polegającego na wskazaniu numeru pozbawionego dwóch pierwszych liter, zaś w odniesieniu do drugiego pasażera – E. G. - doszło do przekazania nieprawdziwej informacji API w zakresie numeru dokumentu pasażera, polegającego w istocie na tożsamym braku w postaci wskazania numeru dokumentu pozbawionego jednej cyfry (przy poprawności pozostałej części numeru), co z kolei doprowadziło do niesłusznego uznania, że Skarżąca przekazała nieprawdziwą informację API w odniesieniu do danych pasażerów lotu [...] z dnia 9 grudnia 2017 r., w sytuacji gdy oba stwierdzone błędy polegały na przekazaniu informacji niepełnej;oraz w sytuacji, gdy decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 209u ust. 1 pkt 2) i 3) ustawy prawo lotnicze,poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji, nakładającej karę za przekazanie nieprawdziwej informacji API, w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia przepisu art. 209u ust. 1 pkt 2) i 3) powinna prowadzić do wniosku, że przekazanie informacji o numerze dokumentu pasażera z pominięciem jednej cyfry numeru (przy poprawności pozostałej części numeru) stanowi przekazanie informacji niepełnej,co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia:- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c p.p.s.a, poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji nr LOB.501.395.2022.ULC.2 z dnia 20 grudnia 2022 r. oraz poprzedzającej ją decyzji nr LOB.0260.196.2020.ULC.2 z dnia 9 grudnia 2020 r., w sytuacji gdy obie decyzje zostały wydane przez organ z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. doszło do nałożenia przez organ administracyjnej kary pieniężnej za niewłaściwy rodzaj naruszenia obowiązku przewoźnika co do przekazania informacji API;2) art. 151 p.p.s.a. w zw z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 Bit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 189g § 1 w zw. z art. 110 § 1, art. 105 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wadliwą kontrolę działalności organu i bezzasadne oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji organu II instancji w sytuacji niezakończenia przez organ II instancji postępowania przed upływem terminu przedawnienia wskazanego w art. 189g § 1 k.p.a., tj. niedoręczenia stronie decyzji przed upływem tego terminu, co powinno było skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji i umorzeniem postępowaniaco w konsekwencji doprowadziło do naruszenia:- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie w całości decyzji nr LOB.501.395.2022.ULC.2 z dnia 20 grudnia 2022 r. oraz poprzedzającej ją decyzji nr LOB.0260.196.2020.ULC.2 z dnia 9 grudnia 2020 r., w sytuacji, gdy ostateczna decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak uchylenia decyzji LOB.501.395.2022.ULC.2 z dnia 20 grudnia 2024 r. pomimo nałożenia przez organ administracyjnej kary pieniężnej po upływie terminu przedawnienia,- art. 145 § 3 p.p.s.a w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieumorzenie postępowania administracyjnego w całości, pomimo że było ono bezprzedmiotowe, z uwagi na jego prowadzenie pomimo upływu terminu przedawnienia do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej;II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego:1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 209u ust. 1 pkt 2) i 3) ustawy prawo lotnicze, poprzez błędną wykładnię przepisów prawa lotniczego stanowiących podstawę do nałożenia na przewoźnika administracyjnej kary pieniężnej, polegającą na przyjęciu za Organem, że przekazanie przez przewoźnika informacji API w zakresie numeru dokumentu pasażera poprzez wskazanie numeru pozbawionego jednej cyfry stanowi przekazanie informacji nieprawdziwej, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia przepisu art. 209u ust. 1 pkt 2) i 3) powinna prowadzić do wniosku, że przekazanie informacji o numerze dokumentu pasażera z pominięciem jednej cyfry numeru (przy poprawności pozostałej części numeru) stanowi przekazanie informacji niepełnej;2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzr ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w zw. z art. 189g § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na:bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy organ błędnie zastosował art. 15zzr ust. 1 pkt. 3 ustawy COVID-19 i przyjął, że w niniejszej sprawie termin przedawnienia został zawieszony i w konsekwencji do dnia doręczenia decyzji ostatecznej nie upłynął podczas gdy przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, a tym samym Organ powinien uwzględnić art. 189g § 1 k.p.a. i ustalić, że przedawnienie odnośnie naruszenia objętego niniejszym postępowaniem nastąpiło i w konsekwencji - umorzyć postępowanie;3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189g § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię przepisu, polegającą na błędnym przyjęciu, że moment nałożenia kary pieniężnej, o którym mowa w przepisie, następuje w momencie wydania decyzji przez organ (a także, że pojęcia te są tożsame), podczas gdy zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, moment nałożenia kary pieniężnej (a jednocześnie wejście decyzji do obrotu prawnego), jest ściśle i nierozerwalnie związany z datą doręczenia stronie decyzji ostatecznej, nie zaś z datą wydania decyzji administracyjnej, która jest jedynie jednym z elementów koniecznych do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i jest pojęciem odmiennym znaczeniowo od pojęcia nałożenia kary, co winno prowadzić do uznania przez Sąd, iż doszło do upływu terminu do nałożenia administracyjnej kary, pieniężnej;4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 w zw. z art. 31 ust 3 w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej jako: "Konstytucja RP") w zw. z art. 15zzr ust 1 pkt 3 ustawy COVID-19, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie:polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, z uwagi na brak uwzględnienia, że art. 15zzr ust 1 pkt 3 ustawy COVID-19 jest niezgodny z wyprowadzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawa, oraz mieszczącej się w niej zasadą ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, skutkiem czego była niezgodna z tym przepisem modyfikacja ustawowych terminów na nałożenie administracyjnej kary pieniężnej na podstawie aktu wykonawczego, co doprowadziło do niezasadnego przedłużenia terminu na nałożenie administracyjnej kary pieniężnejco w konsekwencji doprowadziło do naruszenia:- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie w całości decyzji nr LOB.501.395.2022.ULC.2 z dnia 20 grudnia 2022 r. oraz poprzedzającej ją decyzji nr LOB.0260.196.2020.ULC.2 z dnia 9 grudnia 2020 r., w sytuacji, gdy decyzja ostateczna została wydana z naruszeniem art. 189g § 1 k.p.a., a zatem w warunkach bezprzedmiotowości postępowania;- art. 145 § 3 p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie skargi i nieumorzenie postępowania administracyjnego w całości, pomimo że było ono bezprzedmiotowe, z uwagi na jego wszczęcie i prowadzenie pomimo upływu terminu uprawniającego do nałożenia kary pieniężnej.Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi z dnia 6 lutego 2023 r. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.W razie oddalenia skargi kasacyjnej - na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. - skarżąca kasacyjnie wniosła o odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości w ten sposób, iż zasądzić te koszty w części nieprzekraczającej kwoty minimalnej wskazanej w § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (240 zł).W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o orzeczenie o kosztach postępowania. Jednocześnie organ nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego przez WSA, które ustawodawca jednoznacznie i enumeratywnie wyliczył w art. 183 § 2 ustawy procesowej.W sprawie, w której skargę kasacyjną oparto zarówno na zarzutach naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, co do zasady, w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. Niemniej, od tej zasady mogą występować wyjątki. Prawidłowe przeprowadzenie postępowania administracyjnego uzależnione jest bowiem od uwzględnienia treści regulacji prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. To bowiem te przepisy determinują przebieg postępowania dowodowego, które jest prowadzone w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, co należy jednak podkreślić, który może pozostawać w różnych relacjach w odniesieniu do stanu materialnoprawnego. Stan faktyczny może bowiem odpowiadać normie prawa materialnego, która w takim przypadku może mieć zastosowanie, ale może również nie odpowiadać tej normie, co skutkuje tym, że nie znajduje ona zastosowania. Ponadto treść normy prawa materialnego wyznacza w pewnym sensie kierunek i zakres postępowania dowodowego. Taka sytuacja zaistniała w sprawie, wobec powyższego zarzuty środka prawnego należało rozpoznać w sposób komplementarny.Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu najdalej idącego, a więc naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189g § 1, art. 110 § 1, art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. przy czym przepisy te powoływane są w kontekście jednoczesnego naruszenia art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o zwalczaniu COVID-19. Strona neguje bowiem możliwość wydania decyzji w sprawie z powodu przedawnienia takiej możliwości (upływu 5 lat od zaistnienia naruszenia - art. 189g § 1 k.p.a.). W efekcie twierdzi, że postępowanie jako bezprzedmiotowe powinno podlegać umorzeniu.W kontekście zrzutu strony zauważyć wypada, że art. 189g § 1 k.p.a. przewiduje, że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Z art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o zwalczaniu COVID-19 wynikało zaś, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Niewątpliwie termin o którym mowa w art. 189g § 1 k.p.a. jest terminem materialnym, tj. takim, po upływie którego następuje wygaśnięcie praw lub obowiązków materialnoprawnych albo brak możliwości uzyskania takich praw lub brak możliwości nałożenia obowiązków (por. wyrok składu 7 sędziów NSA z 14 marca 2011 r. sygn. akt I FPS 5/10). Terminem materialnym jest zatem okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków podmiotu w formie autorytatywnej konkretyzacji normy prawa materialnego, co zmierza do ostatecznego ukształtowania w określonym czasie konkretnej sytuacji prawnej i zapewnienia w ten sposób stabilności stosunków prawnych. Upływ tego terminu ma zatem charakter przedawniający, powoduje przedawnienie prawa do wydania decyzji administracyjnej ustalającej obowiązek zapłaty kary pieniężnej.Podkreślenia wymaga, że art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o zwalczaniu COVID-19 stanowił, że we wskazanym w nim okresie, tj.: "w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19", nie rozpoczyna się lub ulega zawieszeniu bieg terminów przedawnienia przewidzianych przepisami prawa administracyjnego. Ustawodawca odwołał się w tym przepisie do "przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia", których bieg, we wskazanym okresie, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. W związku z tym, że ustanowienie terminu materialnoprawnego prawo administracyjne wiąże również z terminem dla realizacji kompetencji przez organ administracji, uznać należy, że przepis art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o zwalczaniu COVID-19 stanowiąc, że "bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu" odnosi się również do terminu, o którym mowa w art. 189g § 1 k.p.a. Z literalnego brzmienia art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o zwalczaniu COVID-19 wyraźnie i jednoznacznie wynika, że nierozpoczęcie lub zawieszenie biegu terminów przedawnienia przewidzianych przepisami prawa administracyjnego dotyczy: "okresu obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19". Niesporne jest, że ta regulacja została dodana do ustawy o zwalczaniu COVID-19 na podstawie art. 1 pkt 14 ustawy nowelizującej z dnia 31 marca 2020 r., która w tym zakresie weszła w życie w tym samym dniu, a wyeliminowana została z porządku prawnego z dniem 24 maja 2020 r. Niesporne także jest to, że stan zagrożenia epidemicznego z powodu COVID-19, do którego jednoznacznie odwołuje się ten przepis, został wprowadzony na terenie Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 14 marca 2020 r. (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na terenie Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, Dz. U. poz. 433), a stan epidemii od 20 marca 2020 r. (rozporządzenie Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz.U. poz. 491). Na podstawie art. 46 pkt 20 ustawy nowelizującej z dnia 14 maja 2020 r. uchylony został art. 15zzr. Jednocześnie w art. 68 ust. 2 ustawy nowelizującej z dnia 14 maja 2020 r. przewidziano, że terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15 zzr ust. 1 tej ustawy, biegły dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, co oznaczało, że wobec daty wejścia w życie wskazanej ustawy nowelizującej, tj. od 16 maja 2020 r., kontynuacja biegu zawieszonych terminów nastąpiła z dniem 24 maja 2020 r. (23 maja 2020 r. był ostatnim dniem zawieszenia terminów, o których mowa w art. 15zzr ustawy o zwalczaniu COVID-19). Wykładnia literalna przepisu art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o zwalczaniu COVID-19 prowadzi zatem do wniosku, że czas wstrzymania biegu administracyjnych terminów przedawnienia należało liczyć nie od 31 marca 2020 r., kiedy to wszedł w życie między innymi art. 15zzr ust. 1 ustawy o COVID-19, lecz od 14 marca 2020 r., kiedy to ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego. Retrospektywne działalnie przepisu art. 15zzr ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19 ma wyraźną podstawę prawną. Wniosek ten potwierdzają także argumenty natury funkcjonalnej i celowościowej. Postępowanie administracyjne w tej sprawie prowadzone było w stanie prawnym wynikającym ze zmian wprowadzonych ustawą nowelizującą z dnia 14 maja 2020 r. Celem regulacji zawartej w art. 15zzr jak i art. 15zss ustawy o zwalczaniu COVID-19 było stworzenie warunków bezpiecznego pod względem zdrowotnym udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz obrony jej praw i interesów (art. 15zzs ust. 1 pkt 6 i ust. 9), ale jednak w powiązaniu z zawieszeniem biegu materialnych terminów przedawnienia prawa administracyjnego, co wynikało z oczywistej potrzeby równoległego zabezpieczenia interesów, których ochrona została powierzona właściwemu w danych sprawach organowi administracji publicznej (art. 15zzr ust. 1 pkt 3). Celem "zamrożenia" działalności organu nie było więc "uprzywilejowane" traktowanie danej grupy osób poprzez de facto uprzywilejowanie jej sytuacji prawnej np. w postaci zwolnienia z sankcji za naruszenie prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 20 lipca 2023 r. sygn. akt II GSK 180/22). Celem tym było obiektywne przesunięcie terminów do załatwienia spraw, które z uwagi na panującą ówcześnie sytuację zdrowotną, nie mogły być uznane za możliwe do dochowania.Intencją ustawodawcy było więc uregulowanie kwestii biegu terminu zarówno w odniesieniu do uchylonego już - wyraźnie wymienionego w treści art. 15zzr - stanu zagrożenia epidemicznego, jak i trwającego w chwili wejścia w życie art. 15zzr - stanu epidemii - obu ogłoszonych z powodu narastającego zagrożenia wywołanego niebezpieczeństwem zachorowania na COVID-19. Ponadto przyjęcie wykładni przeciwnej, tj. ograniczenie mocy obowiązującej przepisu art. 15zzr ustawy o zwalczaniu COVID-19 jedynie do okresu od jego wejścia w życie do uchylenia tzn. z wyłączeniem okresu stanu zagrożenia epidemicznego - stanowiłoby zaprzeczenie zasady racjonalności ustawodawcy. Wynik takiej wykładni prowadziłby bowiem do sytuacji, w której uchwalony przepis w chwili jego wejścia w życie jest już częściowo niewykonalny i nie znajduje zastosowania. Z tego powodu zasadnie podnosi się w orzecznictwie i doktrynie, że sprzeczne z zasadą racjonalności ustawodawcy byłoby uznanie, że proceduje on projekt ustawy zawierający w swej treści odniesienie do stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie uchwala ten projekt z odwołaniem do tego stanu, mimo że stan ten został już zniesiony, bez zamiaru objęcia go retrospektywnym skutkiem. Należy zatem uznać, że ustawodawca, który dał uprzednio obywatelom swego rodzaju promesę ochrony prawnej na czas stanu zagrożenia epidemicznego, ochronę tę wprowadza z mocą wsteczną mimo zniesienia tego stanu (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z 25 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 319/20, wyrok WSA w Rzeszowie z 16 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Rz 372/20; także: A. Dauter-Kozłowska, Uchylenie wstrzymania bądź zawieszenia biegu terminów w postępowaniu administracyjnym w trakcie stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19).Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że termin do wydania decyzji w niniejszej sprawie podlegał zawieszeniu, zaś bieg terminu przedawnienia został wstrzymany od dnia 14 marca 2020 r., kiedy to ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego do dnia 23 maja 2020 r., tj. po upływie 7 dni od daty wejścia w życie ustawy nowelizującej z dnia 14 maja 2020 r. (por. m.in. postanowienie NSA z 11 grudnia 2020 r. sygn. akt II GZ 360/20; wyrok NSA z 20 lipca 2023 r. sygn. akt II GSK 180/22; wyrok NSA z 22 lipca 2022 r. sygn. akt II GSK 662/22; wyrok NSA z 23 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 770/23; M. Wierzbowski (red), Postępowanie administracyjne, egzekucyjne i sądowoadministracyjne. Meritum, 2 wydanie, Warszawa 2022, s. 1049).Nie doszło również do naruszenia przepisów art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 w zw. z art. 31 ust 3 w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej jako: "Konstytucja RP") w zw. z art. 15zzr ust 1 pkt 3 ustawy COVID-19 polegających na bezzasadnym oddaleniu skargi, z uwagi na brak uwzględnienia, że art. 15zzr ust 1 pkt 3 ustawy COVID-19 jest niezgodny z wyprowadzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawa, oraz mieszczącej się w niej zasadą ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa.Dokonując analizy powyższego zarzutu kasacyjnego, należy odwołać się do celu i zakresu regulacji ustawy COVID-19. Z treści art. 15 zzr tej ustawy wynika, że adresatami tego przepisu są nie tylko obywatele czy też przedsiębiorcy lecz także organy ochrony prawnej. Przepis ten posiada w tym zakresie charakter neutralny. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wśród oczywistych uwarunkowań - natury prawnej i pozaprawnej - uzasadniających wprowadzenie (i późniejsze modyfikacje) regulacji biegu terminów prawa administracyjnego w ustawie COVID-19 do najważniejszych zaliczyć można istotne utrudnienia w możliwości realizacji przez podmioty administrowane uprawnień i obowiązków w wyznaczonych przepisami prawa terminach, ograniczenia w funkcjonowaniu administracji publicznej, w szczególności urzędów administracyjnych, uniemożliwiające im sprawne i efektywne realizowanie zadań publicznych i prowadzenia postępowań, a także ograniczenia mobilności uczestników postępowań administracyjnych. Świadomość wskazanych czynników oraz ich wpływu na realizację prawa administracyjnego, a tym samym ochronę dóbr, wartości i interesów objętych jego regulacjami oczywiście uzasadniała podjęcie przez ustawodawcę działań modyfikujących rozwiązania standardowe w zakresie kwestii temporalnych (M. Lewicki, Wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów prawa administracyjnego w okresie pandemii COVID-19 - zagadnienia wybrane [w:] Prawo administracyjne w służbie jednostki i wspólnoty, red. Z. Duniewska, M. Karcz-Kaczmarek, P. Wilczyński, Warszawa 2022, LEX.el.).Rację ma również WSA w Warszawie wskazując, iż art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19 nie może być postrzegany jako naruszający zasadę pewności prawa. Przepis ten przewidywał określone korzyści dla strony, jednakże rodził także pewne konsekwencje prawne, a więc wydłużenie o znany w niniejszej sprawie czas, okresu przedawnienia możliwości nałożenia kary administracyjnej (tak NSA w wyrokach z 9 stycznia 2025 r. II GSK 748/24 i II GSK 882/24).Tym samym prawidłowo uznał Sąd I instancji, że skoro do naruszenia przepisów ustawy Prawo lotnicze doszło w dniu nieprzekazania przez spółkę informacji API dotyczących lotu z dnia 9 grudnia 2017 r., zaskarżona decyzja z dnia 20 grudnia 2022 r. (doręczona stronie w dniu 5 stycznia 2023 r.) wydana została przed upływem okresu przedawnienia, o którym mowa w art. 189g § 1 k.p.a.Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., sprowadzają się one do wytknięcia Sądowi I instancji, iż ten dokonał wadliwej kontroli wydanych w sprawie decyzji i przeprowadzonego postępowania administracyjnego w którym nie dostrzegł, iż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 209u ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy prawo lotnicze, zauważyć należy, że przepis art. 209u ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo lotnicze stanowi, że przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wykonywania przewozu lotniczego, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 202a, przekazał informację nieprawdziwą - podlega karze pieniężnej w wysokości 18.000 zł za każdy lot, w którym przekazał informację nieprawdziwą. Stosownie zaś do treści art. 209u ust. 2 ustawy Prawo lotnicze, kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wymierza na uzasadniony wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej przez pasażerów statku powietrznego. Do wniosku tego komendant dołącza akta sprawy wraz z niezbędnymi dowodami. Karę pieniężną, o której mowa m.in. w art. 209u, nakłada Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, w drodze decyzji administracyjnej (art. 209w ust. 1 ustawy Prawo lotnicze).Przepis art. 202a ust. 1 ustawy Prawo lotnicze określa, że przewoźnik lotniczy, który wykonuje loty międzynarodowe pasażerskie do lub z Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany do przekazywania informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie zaś do treści ust. 2 art. 202a powołanej ustawy obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do lotów pasażerskich między Rzecząpospolitą Polską a innym państwem członkowskim Unii Europejskiej oraz między Rzecząpospolitą Polską a państwem trzecim traktowanym na równi z państwami Unii Europejskiej na podstawie umowy w sprawie włączenia tego państwa we wdrożenie, stosowanie i rozwój dorobku z Schengen.W art. 202a ust. 3 ustawy Prawo lotnicze ustawodawca określił, że informacja przekazywana przez przewoźnika lotniczego obejmuje następujące dane: 1) imię lub imiona oraz nazwisko w pełnym brzmieniu; 2) datę urodzenia; 3) numer i rodzaj dokumentu podróży; 4) obywatelstwo; 5) nazwę przejścia granicznego, w którym nastąpi przekroczenie granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej; 6) numer lotu; 7) datę i czas startu i lądowania statku powietrznego; 8) liczbę pasażerów statku powietrznego; 9) lotnisko wejścia pasażera na pokład statku powietrznego w celu odbycia lotu. Informacja, o której mowa w przywołanych przepisach, jest przekazywana przez przewoźnika lotniczego na wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej przez pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, przy czym komendant ten występuje z wnioskiem, w przypadku gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej (art. 202a ust. 4 ustawy Prawo lotnicze).Przewidziany w ustawie Prawo lotnicze obowiązek przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów, został ustanowiony w wyniku implementacji dyrektywy Rady 2004/82/WE 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów (Dz.Urz.UE.L.2004.261.24; dalej: dyrektywa 2004/82/WE). Zakres danych o których mowa w ustawie Prawo lotnicze, objętych obowiązkiem informacyjnym pokrywa się z informacjami wskazanymi w dyrektywie 2004/82. Nieprzekazanie chociażby jednego z elementów informacji, skutkuje sankcjami finansowymi nakładanymi na przewoźników lotniczych. Wynika to z motywu 1 dyrektywy 2004/82/WE, w którym wskazano, że w celu skutecznego zwalczania nielegalnej imigracji i polepszenia kontroli granicznej niezbędne jest wprowadzenie przez wszystkie Państwa Członkowskie przepisów ustanawiających zobowiązania przewoźników przywożących pasażerów na terytorium Państw Członkowskich drogą powietrzną. W myśl art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/82/WE Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki do ustanowienia zobowiązania dla przewoźników do przesyłania na wniosek organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli osób na granicach zewnętrznych, przed końcem kontroli, informacji dotyczących pasażerów, których będą wprowadzać przez autoryzowane przejścia graniczne, przez które te osoby wchodzą na terytorium Państwa Członkowskiego, wskazując jednocześnie zakres przekazywanych informacji (art. 3 ust. 2), który jest tożsamy z tym, jaki polski ustawodawca określił w art. 202a ust. 3 ustawy Prawo lotnicze. W dyrektywie zobowiązano też Państwa Członkowskie do podjęcia niezbędnych środków, aby nałożyć sankcje na przewoźników, którzy, w wyniku błędu, nie przesłali danych lub przesłali dane niepełne lub fałszywe, a podejmowane środki powinny zapewnić, że nakładane sankcje są odstraszające, skuteczne i proporcjonalne (art. 4 ust. 1).Wobec wskazanych powyżej obowiązków, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w zaskarżonej decyzji prawidłowo uznał, że przewoźnik wbrew obowiązkowi określonemu w art. 202a ustawy Prawo lotnicze, przekazał nieprawdziwą informację API za lot z dnia 9 grudnia 2017 r. nr [...] z E. do K., dotyczącej danych dokumentów pasażerów.Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej, Sąd I instancji zasadnie uznał, że przekazanie informacji o numerze dokumentu pasażera z pominięciem jednej cyfry numeru stanowi w istocie przekazanie informacji nieprawdziwej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w żaden sposób nie można uznać jej za informacji niepełną. Jak wskazał organ bazy danych, z których korzysta Straż Graniczna podczas odprawy granicznej, ściśle opierają sprawdzenia o dane przekazane przez przewoźnika lotniczego. Przekazanie informacji nieprawdziwej, może skutkować opóźnieniem reakcji na zaistniałe zagrożenie nielegalnej migracji bądź bezpieczeństwa pasażerów zwłaszcza na trasach, jak w rozpatrywanej sprawie na Bliski Wschód. Uwzględniając zatem cel przetwarzania przez właściwe placówki Straży Granicznej informacji API podanej przez przewoźnika lotniczego, nie sposób uznać za irrelewantną okoliczność, czy przewoźnik poda wszystkie cyfry numeru dokumentu pasażera lotu, czy tylko część z nich. Przekazanie komendantowi placówki Straży Granicznej właściwej ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej przez pasażerów statku powietrznego, innego numeru dokumentu pasażera niż rzeczywisty oznacza bowiem przekazanie informacji nieprawdziwej.Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. prawidłowo organ stwierdził, a Sąd I instancji zaakceptował to stanowisko, że powyższe okoliczności zostały w tej sprawie ustalone, na podstawie dokumentów załączonych do wniosku Komendanta Placówki Straży Granicznej w Krakowie - Balicach. Tym samym za chybione należy uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Ustalonego stanu faktycznego skarżąca kasacyjnie skutecznie nie zakwestionowała.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargą kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.