Wyrok - I OSK 567/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Ochrona zwierząt, Weterynaria i ochrona zwierząt. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 814/22 w sprawie ze skargi W. H. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Łodzi zOddalono skargę kasacyjną. Ochrona zwierząt, Weterynaria i ochrona zwierząt. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 814/22 w sprawie ze skargi W. H. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Łodzi z
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Agnieszka Miernik
Podstawa prawna
art. 80
kpa
art. 189
gkpa
art. 138
kpa
art. 139
kpa
art. 174
ppsa
art. 193
ppsa
art. 183
ppsa
art. 176
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 24 listopada 2022 r. (sygn. akt II SA/Łd 814/22), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – orzekając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") – oddalił skargę W. H., wniesioną na tę część decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr 7/2022 znak WIW-PU.9260.2.3.2022, w której utrzymany został w mocy pkt 1 decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia 20 grudnia 2021 r. nr 60/2021 to jest stanowiący o nałożeniu na W. H. kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł za brak dokumentów handlowych towarzyszących przesyłce materiału kat. 2 lub produktu pochodnego pochodzącego z takiego materiału, spełniającego wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) - lub określone w art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 142/2011.W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, W. H. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi naruszenie:I. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wyroku, to jest:1. art. 145 § 1 pkt 1) lit c. p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, oraz art. 80 k.p.a. - poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, podczas gdy organy obu instancji dokonały sprzecznych ze: zgromadzonym materiałem dowodowym, regułami logicznego rozumowania, regułami wykładni językowej oraz zasadami doświadczenia życiowego ustaleń, w myśl których:- W. H. zeznał do protokołu kontroli z dnia 29 maja 2017 r., iż pozyskiwany w trakcie prowadzonej działalności UPPZ odsprzedaje przygodnym odbiorcom bez dokumentów handlowych podczas, gdy skarżący konsekwentnie przeczy zaistnieniu rzeczonej okoliczności, nie naniósł swojego podpisu na w/w protokole, a organy nie dysponują żadnym pozytywnym oświadczeniem skarżącego w tej mierze,- W. H. w latach 2018 - 2020 nabył z hodowli A. C. 7 x 20 sztuk żywych królików o wadze jednego zwierzęcia ok. 1,5 kg, co w sumie dało 210 kg królika z którego wyprodukowano materiał kategorii 2, podczas gdy z oświadczenia A. C. złożonego w wyniku kontroli wynika, że oddawał on bezpłatnie żywe króliki nienadające się do dalszej hodowli W.H. co miało miejsce w latach 2018 - 2020 ok. 7 razy w roku w ilości ok. 20 sztuk, a twierdzenia skarżącego w tej mierze pozostają spójne z oświadczeniem w/w i były kategorycznie formułowane na przestrzeni całego postępowania - co nakazywało przyjąć, iż z hodowli A. C. skarżący nabył w sumie około 630 kg królika żywego (3 lata x 7 razy do roku x 20 szt. x ok. 1,5 kg = 630 kg),- W. H. oświadczył w odwołaniu z dn. 21.12.2021 r., że spośród królików żywych nabytych z hodowli A. C., jedynie 7 x 20 szt. x 1,5 kg skarżący przeznaczył na karmę w postaci 210 kg UPPZ, podczas gdy w w/w odwołaniu skarżący takie oświadczenia nie złożył, a treść rzeczonego dokumentu (przy uwzględnieniu zasad wykładni językowej) nakazuje stwierdzić, że W. H. kategorycznie twierdził, iż króliki od A. C. otrzymywał 7 razy w roku w okresie 2018 - 2020 - a więc 7 razy w 2018 r., 7 razy w 2019 r. i 7 razy w 2020 r. (" Celowo lub z niezrozumienia tematu PLW nie bierze pod uwagę przekazanych królików (braków) w latach 2018-2020. Na brakujące 168 kg mat. kat. 2 składają się również nie wzięte pod uwagę przez PLW odebrane przeze mnie około 7 razy w roku po około 20 szt. królika po około 1,5 kg co stanowi 210 kg, który w odpowiednim czasie zamieniony został na mat. kat. 2. " - co odnosiło się li tylko do roku 2018, do którego w rzeczonym piśmie skarżący się odwoływał w związku z uwagami organu dotyczącymi tego właśnie okresu),- w latach W. H. sprzedał o 335,6 kg UPPZ w postaci królika więcej niż pozyskał, podczas gdy w ogólnym obrachunku nie uwzględniono królików o łącznej masie ok. 420 kg pozyskanych przez skarżącego z hodowli A. C. w roku 2019 i 2020 - przy czym w zakresie nadwyżki (ok. 84 kg) organy oby instancji nie zażądały od skarżącego stosownych dokumentów, a zagadnienie to pojawiło się dopiero w odpowiedzi na skargę z dn. 15.09.2022 r. i zostało wyjaśnione przez skarżącego w ramach pisma z dn. 23.10.2022 r. do którego załączone zostały dokumenty handlowe UPPZ obejmujące w swej części mat. kat. 2 (króliki) które nie zostały przeznaczone do żywienia zwierząt i zutylizowane (dokumenty handlowe wystawione przez P.P.H. "[...]" sp. z o.o. w dn. 23.09.2019 r. i z dn. 05.07.2021) - co łącznie nakazywało stwierdzić, iż w odniesieniu do skarżącego nie zachodzi brak dokumentów handlowych określonych w art. 21 ust. 2 rozporządzenia 1069/2009,2. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z (cyt.): "art. 189g k.p.a." - poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zachowanie skarżącego mające polegać na odsprzedaży przygodnym odbiorcom bez dokumentów handlowych pozyskiwanego UPZZ (kwestionowane) mogło mieć miejsce najpóźniej w dn. 29.05.2017 r., tj. w sytuacji, gdy decyzja organu II instancji sankcjonująca zachowanie skarżącego wydana została po upływie 5 lat od dnia rzekomego wystąpienia naruszenia prawa;II. na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.- prawa materialnego, to jest:-) art. 23 ust. 1 lit a) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (dalej: rozporządzenie 1069/2009),-) art. 85a ust. 1 pkt 2) lit. c), art. 85e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (dalej: u.o.z.z.),-) § 3 pkt 1 lit. a) tiret trzecie oraz pkt 2) lit. s) tiret pierwsze Rozporządzenia Ministra i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (dalej: rozp. k.p.) -poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania nakazuje stwierdzić, iż skarżący nie dopuścił się nieposiadania dokumentów handlowych towarzyszących przesyłce materiału kategorii 2 lub produktu pochodnego pochodzącego z takiego, spełniającego wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia 1069/2009 - względnie w sytuacji, gdy od dopuszczenia się wyżej opisanego zachowania (kwestionowane) do wydania ostatecznej decyzji upłynęło 5 lat.Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a na wypadek uznania, iż istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona – o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.Ponadto skarżący złożył wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.Poza tym skarżący wnosił również by Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił - na zasadzie 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. - dowód dokumentów handlowych kat. 2 nr 4/5/2309 z dnia 23.09.2019 r. i nr 38/12/05.07 z dnia 05.07.2021 r. wystawionych przez PPH "[...]" sp. z o.o. - na okoliczność sposobu zagospodarowania UPPZ w zakresie 84 kg królika pozyskanego przez skarżącego z hodowli A. C..W odpowiedzi na skargę kasacyjną Łódzki Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Łodzi wnosił o jej oddalenie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych.Zostały one oparte na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest na obrazie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) i istotnym naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podstawowe przy tym znaczenie w niniejszym przypadku miały zarzuty procesowe. Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do tego rodzaju zarzutów, zauważyć należy, że oparcie zarzutu kasacyjnego na (cyt.): "art. 189g k.p.a." było już - co do zasady – wadliwe, gdyż nie spełniało wymogów formalnych.Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skarga kasacyjna jest mocno sformalizowanym środkiem zaskarżenia i z tego właśnie powodu ustawodawca wprowadził w przypadku jej wnoszenia przymus adwokacko-radcowski. Po myśli zaś art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie natomiast podstaw kasacyjnych należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (przepisów), który – zdaniem skarżącego – został naruszony przez zaskarżony wyrok. W związku z tym w skardze kasacyjnej należy określić przepis, który został objęty zarzutem, w sposób dokładny. Innymi słowy, należy wskazać nie tylko numer artykułu, ale także określić właściwą mniejszą jego jednostkę redakcyjną, jeśli dany artykuł dzieli się na takie jednostki. Wymogu tego nie spełnia zatem zarzut oparty na "art. 189g k.p.a.", gdyż artykuł ten dzieli się na trzy paragrafy, a autor skargi kasacyjnej nie wskazał, który z nich czyni przedmiotem zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma natomiast kompetencji do poprawiania skargi kasacyjnej ani orzekania na zasadzie domyślania się intencji jej autora.Z tych zatem względów formalnych tak sformułowany zarzut nie mógł być objęty kontrolą Sądu Kasacyjnego.Nie uzasadnione okazały się także zarzuty oparte na art. 145 § 1 pkt 1) lit c. p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, oraz art. 80 k.p.a.Przedmiotowa sprawa dotyczyła postępowania wszczętego z urzędu o nałożenie kar pieniężnych w związku z przepisami art. 85a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2020br. poz. 1421, dalej: u.o.z.z.) i § 3 rozporządzenia Ministra i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (vide: zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 22 października 2020 r. k.9 akt adm.). W postępowaniu tym były wydawane już różne decyzje. Istotne jednak było to, że od poprzedniej decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Łodzi, to jest od decyzji z dnia 15 lutego 2022 r. nr 4/2022, W. H. wniósł sprzeciw, a który został uwzględniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Wyrokiem bowiem z dnia 13 kwietnia 2022 r. (sygn. akt II SA/Łd 203/22) Sąd ten uchylił w/w decyzję organu wojewódzkiego z dnia 15 lutego 2022 r. nr 4/2022, uchylającą decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej i umorzenia postępowania.Z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. i jednocześnie aktualny zakres zaskarżenia (tylko pkt 1) kolejnej decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Łodzi (decyzji z dnia 5 sierpnia 2022 r.) istotne było, że w w/w wyroku Sąd Wojewódzki uznał, iż ówczesna decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. bo konieczność przeliczenia dokładnej wielkości ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego ("UPPZ") nie mogła stanowić podstawy do przekazania organowi I instancji decyzji do ponownego rozpatrzenia. Jak stwierdził ówcześnie orzekający Sąd (cyt.): "Powyższa czynność, natury czysto arytmetycznej, przy braku kwestionowania przez organ odwoławczy pozostałych ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji, nie wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego ani w całości, ani w znacznej części. W takiej sytuacji organ odwoławczy powinien rozważyć możliwość skorzystania z uprawnień reformacyjno-merytorycznych wynikających z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwzględnieniem postanowień art. 139 k.p.a.". Jednocześnie - w ocenie Sądu Wojewódzkiego - nieuzasadnione uchylenie (decyzją z dnia 15 lutego 2022 r.) decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., w istocie stanowiło obejście zasady reformationis in peius (art. 139 k.p.a.). W rezultacie ówcześnie orzekający Sąd Wojewódzki przyjął, iż jeżeli organ II instancji stwierdził, że organ I instancji dokonał nieprawidłowych obliczeń, to powinien zdecydować, czy uchybienie to miało postać rażącego naruszenia prawa lub interesu społecznego – dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji ustalającej nową, większą wysokość kary pieniężnej (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), czy też błąd ten nie miał charakteru rażącego (jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, albowiem organ II instancji wskazał w uzasadnieniu, że w jego ocenie "w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa przez organ I instancji ani też naruszenia interesu społecznego") a wówczas utrzymać w mocy taką wadliwą - w ocenie organu - decyzję, lecz korzystniejszą dla strony odwołującej. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, powyższe argumenty znajdowały przy tym zastosowanie również w kwestii skarmiania "mrożonym królikiem" psów i szczurów z prowadzonej przez skarżącego hodowli. Zgromadzony w tej kwestii materiał dowodowy nie budził bowiem wątpliwości, a co za tym idzie, nie uzasadniał wydania przez organ II instancji decyzji kasatoryjnej.Formułując wskazania co do dalszego postępowania, Sąd Wojewódzki w w/w wyroku wyjaśnił więc, że sprowadzają się one do przeprowadzenia analizy, czy w sprawie wystąpiła konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia dokładnej wielkości UPPZ, którym nie towarzyszyły dokumenty handlowe oraz do dokonania oceny prawnej zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie okoliczności zużycia zakupionego "mrożonego królika" jako karmy dla psów i szczurów z prowadzonej przez W. H. hodowli.Rozpoznając zatem sprawę ponownie, Łódzki Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Łodzi, decyzją z dnia 5 sierpnia 2022 r., utrzymał w mocy pkt 1 decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia 20 grudnia 2021 r. a który stanowił o nałożeniu na W. H. kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł za brak dokumentów handlowych towarzyszących przesyłce materiału kat. 2 lub produktu pochodnego pochodzącego z takiego materiału, spełniającego wymagania wskazanych na wstępie przepisów prawa.Oceniając zaś legalność powyższej decyzji, Sąd Wojewódzki uznał, że decyzja ta odpowiadała regulacjom prawa materialnego a w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.W szczególności Sąd Wojewódzki podkreślił, iż analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodziła, że Łódzki Wojewódzki Lekarz Weterynarii zastosował się do wskazań, zawartych w wyroku z dnia 13 kwietnia 2022 r. (sygn. akt II SA/Łd 203/22) i przeanalizował kwestie ilości UPPZ, którym nie towarzyszyły dokumenty handlowe, a także szczegółowo odniósł się do kwestii użycia pozyskanych UPPZ w ilości 30 kg w postaci noworodków królików z przeznaczeniem na skarmienia własnych psów i szczurów. W tym względzie Sąd w pełni podzielił stanowisko organu odwoławczego bo uznał, że wyliczenia przedstawione przez organ nie budziły wątpliwości. Dokonując tych wyliczeń, organ odwoławczy ustalił bilans uzysków i sprzedaży UPPZ w postaci "królika" uwzględniając w tym zakresie: twierdzenia samego skarżącego, przedstawione przez niego dokumenty i informacje, a wynikające z przywołanej przez niego strony internetowej (www.krole.pl.). Po uwzględnieniu wszystkich tych danych organ ustalił następnie, że skarżący w latach 2018-2020 dysponował UPPZ w ilości 962,4 kg, podczas gdy do ogrodów zoologicznych sprzedał 1 298 kg, a zatem sprzedał o 335,6 kg UPPZ "królika" więcej niż pozyskał. Jednocześnie skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów handlowych, które świadczyłyby o nabyciu królików w takiej ilości.Brak odpowiednich dokumentów handlowych był natomiast naruszeniem art. 21 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1069/2009, a co łączyło się z karą pieniężną (art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "c" u.o.z.). Wysokość rzeczonej kary wynikała z kolei z przepisu § 3 pkt 2 lit. s tiret trzecie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi. Przywołany przepis stanowi bowiem, że wysokość kary pieniężnej dla tego, kto prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a) lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 nie posiada dokumentu handlowego towarzyszącego przesyłce materiału kategorii 2 lub produktu pochodnego pochodzącego z takiego materiału, spełniającego wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1069/2009 lub art. 17 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 142/2011, lub w przepisach wydanych na podstawie art. 26d ust. 2 ustawy, wynosi 3.000 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu nie przekracza 10 kg (tiret pierwsze). Jednak gdy masa tego materiału i produktu przekracza 100 kg i nie przekracza 1000 kg, kara wynosi 8.000 zł (tiret trzecie).W niniejszej sprawie – jak kontynuował Sąd Wojewódzki - Powiatowy Lekarz Weterynarii (opierając się na swoich ustaleniach) nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3 000 zł. Tymczasem, z ustaleń organu odwoławczego wynikało, że rzeczona kara powinna być nałożona na stronę w kwocie 8 000 zł. Mając jednak na względzie zakaz reformationis in peius (art. 139 k.p.a.) i treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 kwietnia 2022 r. ( sygn. akt II SA/Łd 203/22), Łódzki Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, mimo że - jego zdaniem - była wadliwą.W ocenie Sądu WojewódzkiegoPonadto Sąd Wojewódzki podniósł, że z ustaleń organu odwoławczego wynikało także, iż na skarżącego winna być również nałożona kara pieniężna za zużycie pozyskanego ze Specjalistycznego Gospodarstwa Rolnego Roberta C. UPPZ materiału kategorii 2 w ilości 30 kg w postaci noworodków królików. Wskazany UPPZ, zgodnie z oświadczeniem skarżącego, został bowiem zużyty jako karma dla jego psów i szczurów, a co bezspornie stanowiło naruszenie art. 13, jak i art. 18 rozporządzenia nr 1069/2009. Konsekwencją tego powinno być więc nałożenie kary pieniężnej - zgodnie z art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.o.z.- w kwocie określonej w § 3 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia to jest w wysokości 5 000 zł. Taka wysokość kary winna być bowiem orzeczona, gdy ilość materiału i produktu przekraczała 10 kg, ale nie przekraczała 100 kg. Tym niemniej ze względu na wspomniany zakaz reformationis in peius organ odwoławczy był i w tym przypadku zobligowany do zaakceptowania kwoty kary nałożonej na stronę przez Powiatowego Lekarza Weterynarii.W rezultacie, odnosząc się do zarzutów skargi, w której skarżący wskazywał, że odbierał od A. C. w każdym roku po 7 razy 20 sztuk królika o wadze ok 1,5 do 2 kg, Sąd Wojewódzki podniósł, że w treści pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kielcach z dnia 24 lutego 2021 r. wskazano jedynie, iż (cyt.): "żywe króliki przekazywane były w latach 2018-2020, około 7 razy w roku, w ilości około 20 sztuk". Z zacytowanego sformułowania nie wynikało zatem jednoznacznie, czy A. C. przekazał skarżącemu w latach 2018-2020 króliki 7 razy, czy w każdym z tych lat po 7 razy. Wątpliwości w tym zakresie nie rozwiewała także dołączona do skargi umowa z dnia 12 lutego 2013 r. zawarta między skarżącym a A. C. Dokument ten był bowiem bardzo nieprecyzyjny w zakresie ilości przekazanych królików. Zdaniem Sądu jednak, nawet przyjmując za zasadną w tym zakresie argumentację skarżącego, to okoliczność ta pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie Z uwagi bowiem, że jak ustalił to organ odwoławczy, na skarżącego powinna być także nałożona przez Powiatowego Lekarza Weterynarii kara pieniężna w wysokości 5 000 zł na podstawie art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.o.z. w zw. z § 3 pkt 2 lit. b tiret drugie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, gdyż nie legitymował się on zgodą Powiatowego Lekarza Weterynarii na skarmianie zwierząt domowych (psów) a żywienie przez skarżącego psów i szczurów z prowadzonej przez niego hodowli stanowiło w tym przypadku naruszenie art. 13 rozporządzenia nr 1069/2009, konsekwencją tego powinno być więc nałożenie kary pieniężnej.Ostatecznie - zdaniem Sądu Wojewódzkiego – uwzględnienie w tym zakresie argumentacji skarżącego musiało by skutkować jedynie zmianą podstawy prawnej do nałożenia kary pieniężnej z art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "c" u.o.z. w zw. z § 3 pkt 2 lit. s tiret trzecie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na przepis art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.o.z. w zw. z § 3 pkt 2 lit. b tiret drugie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wysokość nałożonej kary bowiem nałożonej kary, w kontekście zakazu reformationis in peius (art. 139 k.p.a.), pozostałaby na niezmienionym poziomie, choć kara pieniężna z art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.o.z. w zw. z § 3 pkt 2 lit. b tiret drugie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi powinna być nałożona w kwocie 5 000 zł. Z tej przyczyny powyższe naruszenie pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie i - jako takie - nie mogło stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.W skardze kasacyjnej skarżący, zwracając uwagę na konkretne (przedstawione szczegółowo na wstępie) dowody podtrzymywał przede wszystkim stanowisko, że króliki od A. C. otrzymywał 7 razy w 2018 r., 7 razy w 2019 r. i 7 razy w 2020 r. Na brakujące 168 kg materiału kat. 2 składało się zatem 210 kg królików, które w odpowiednim czasie zostały zamienione na materiał kat. 2. Nie można było więc - zdaniem skarżącego - twierdzić, że w ogólnym rozrachunku sprzedał on 335,6 kg UPPZ więcej niż pozyskał.W rezultacie – jak podkreślano w skardze kasacyjnej - organ nie uwzględnił królików o łącznej masie ok. 420 kg pozyskanych przez skarżącego z hodowli A. C. w roku 2019 i w roku 2020, przy czym w zakresie nadwyżki (ok. 84 kg) organy instancji nie zażądały od skarżącego stosownych dokumentów. Przedstawił je zaś w związku z treścią odpowiedzi na skargę a były to dokumenty handlowe wystawione przez P.P.H. "[...]" sp. z o.o. w dn. 23.09.2019 r. i z dn. 05.07.2021, dołączone do pisma procesowego z dnia 23.10.2022 r.Z tych powodów strona skarżąca podnosiła, że nie zachodził w tym przypadku brak dokumentów handlowych, określonych w art. 21 ust. 2 rozporządzenia 1069/2009.W ocenie składu orzekającego stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej nie podważało jednak zasadności zaskarżonej decyzji a tym samym zaskarżonego wyroku. Podstawą wszczęcia niniejszego postępowania, jak nadmieniono to na wstępie, był art. 85a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2020r. poz. 1421, dalej: u.o.z.z.). Artykuł ten dzieli się na szereg mniejszych jednostek redakcyjnych, a w których przewidziano obowiązek nakładania na podmiot prowadzący działalność nadzorowaną stosownych kar pieniężnych, jeżeli prowadząc działalność nadzorowaną podmiot ten dopuścił się konkretnych, wskazanych w poszczególnych przepisach art. 85a ust. 1 u.o.z.z., naruszeń prawa. Wysokość tych kar określa rozporządzenie Ministra i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi.Powyższe musi więc skutkować przyjęciem poglądu, że prowadząc postępowanie na podstawie art. 85a ust. 1 u.o.z.z., organ powinien ocenić wszechstronnie działalność danego podmiotu i w przypadku stwierdzenia, że podmiot ten prowadził działalność nadzorowaną w sposób naruszający prawo (a które to przypadki w/w regulacja prawna enumeratywnie wymienia), nałożyć na ten podmiot odpowiednią karę pieniężną.W niniejszej sprawie Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...], decyzją z dnia 20 grudnia 2021 r. nr 60/2021, orzekł tylko o nałożeniu na W. H. kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł za brak dokumentów handlowych towarzyszących przesyłce materiału kategorii 2 lub produktu pochodnego pochodzącego z takiego materiału, spełniającego wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) - lub określone w art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 142/2011.Rozpatrując jednak sprawę w trybie instancji odwoławczej, Łódzki Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Łodzi stwierdzając, że dokument handlowy nr 8 z dnia 14 października 2020 r. potwierdzał nabycie przez W. H. ze Specjalistycznego Gospodarstwa Rolnego Roberta C. 30 kg UPPZ kategorii 2 w postaci noworodków królików, jednocześnie ocenił, że dokument ten potwierdzał udowodnioną okoliczność, że "mrożony królik", objęty ww. dokumentem, został zużyty przez skarżącego jako karma dla jego psów i szczurów z prowadzonej przez niego hodowli. Tymczasem - na mocy art. 16 lit. g) rozporządzenia nr 1069/2009 - UPPZ mogą być stosowane do skarmiania zwierząt domowych, ale jedynie w przypadku materiału kategorii 3 i to jeżeli zezwoli na to właściwy organ. Powiatowy Lekarz Weterynarii nie wydawał natomiast w tym przypadku zgody na skarmianie psów W. H. UPPZ, a wśród zwierząt, które można skarmiać UPPZ kategorii 2 i 3, nie było również wymienionych szczurów hodowlanych (art. 18 rozporządzenia nr 1069/2009). W związku z tym, jak stwierdził organ odwoławczy - żywienie psów i szczurów z prowadzonej przez W. H. hodowli stanowiło naruszenie art. 13 rozporządzenia nr 1069/2009, gdyż przepis ten przewiduje, że UPPZ kategorii 2 mogą być usuwane jako odpad ze spalania, utylizowane lub usuwane jako odpad w drodze współspalania, usuwane na zatwierdzonym składowisku odpadów, zastosowane do wytworzenia nawozów organicznych lub polepszaczy gleby, mogą być kompostowane lub przekształcane w biogaz, zastosowane w glebie bez uprzedniego przetworzenia, mogą także być stosowane jako paliwo do spalania lub do wytwarzania produktów pochodnych, po spełnieniu dodatkowych warunków wskazanych w tym przepisie. W związku z tym - zdaniem składu orzekającego - zasadnie zatem przyjął to organ odwoławczy i następnie Sąd Wojewódzki, że stwierdzenie powyższego naruszenia prawa przez stronę winno skutkować nałożeniem na nią kary pieniężnej stosownie do przepisu art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.o.z.. Przepis ten stanowi bowiem, że kto prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1069/2009 usuwa, stosuje, przetwarza lub wysyła te produkty niezgodnie z wymaganiami określonymi w art. 12-14 rozporządzenia nr 1069/2009 podlega karze pieniężnej. Wysokość ww. kary wynosi 5 000 zł, jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 10 kg i nie przekracza 100 kg (§ 3 pkt 2 lit. "b" tiret drugie rozporządzenia).Tego rodzaju kara nie została jednak nałożona na skarżącego przez organ I instancji a rozpatrując sprawę w instancji odwoławczej, na skutek odwołania wniesionego przez stronę, organ odwoławczy był związany zakazem reformationis in peius. W realiach rozpoznawanej sprawy oznaczało to jednak tylko to, że organ odwoławczy nie był umocowany do podwyższenia wysokości kary nałożonej na W. H. decyzją organu I instancji. W związku z tym nawet, jeśli przyjąć, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie uzasadniał nałożenia na skarżącego kary pieniężnej na zasadzie art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. c) u.o.z. w zw. z § 3 pkt 2 lit. s) tiret trzecie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi ( z powodu braku posiadania dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust.3 akapit pierwszy lub art. 48 ust. 5) a co starał się wykazać w skardze kasacyjnej skarżący, to okoliczność ta nie dowodziła jednak tego, że kara pieniężna nie powinna być w ogóle na niego nałożona. W tym zakresie przedstawione wyżej stanowisko Sądu Wojewódzkiego było więc w pełni uprawnione.W takiej zaś sytuacji zbędne było odnoszenie się do argumentacji podnoszonej w skardze kasacyjnej, jak również zbędne było dopuszczenie dowodu z treści dołączonych do niej dokumentów, gdyż kwestie te nie mogły wpłynąć na treść wyroku.Nie były także skuteczne zarzuty materialnoprawne, gdyż ich wykładnia nie była przedmiotem sporu a ich zastosowanie wynikało z przyjętych za prawidłowe ustaleń faktycznych. Tym samym – jak słusznie zwrócił na to uwagę organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną – skoro skarżący nie podważył skutecznie ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie przez organ, a zaakceptowanych przez Sąd Wojewódzki, to w konsekwencji nie mógł skutecznie podnieść zarzutu obrazy prawa materialnego.Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieusprawiedliwioną i – z mocy art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 204 pkt 1 p.p.s.a..