Postanowienie - I OZ 88/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] S.A. z siedzibą [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 674/25 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą [...] na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 27 czerwca 2025 r. nrOddalono zażalenie. Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] S.A. z siedzibą [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 674/25 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą [...] na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 27 czerwca 2025 r. nr
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
nieustalone
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Monika Nowicka
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowieniem z dnia10 grudnia 2025 r., odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą [...] na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 27 czerwca 2025 r., nr GN-V.7534.1.15.2025.KH w przedmiocie odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że [...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 8 października 2025 r. skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego z 27 czerwca 2025 r. w przedmiocie odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.Następnie w dniu 15 października 2025 r. Spółka wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, załączając ponownie skargę.W uzasadnieniu wniosku podnoszono, że zaskarżona decyzja została doręczona Spółce w dniu 1 października 2025 r. Następnie z pisma organu z 10 października2025 r. pełnomocnik Spółki dowiedział się, że decyzja została doręczona Spółce już wcześniej tj. w lipcu 2025 r. Do pisma organ dołączył skan koperty zawierającej zaskarżoną decyzję, skierowaną na adres do doręczeń pełnomocnika Spółki A.R., na której widniej adnotacja "zwrot 21 lipca 2025 r. nie podjętow terminie" oraz skan zwrotnego poświadczenia odbioru. Skarżąca zakwestionowała to doręczenie podnosząc, że faktycznie Spółka nie otrzymała żadnego awizai skierowała do Poczty Polskiej reklamację w tej sprawie.Ponadto wskazano, że mając na uwadze, iż przyczyną uchybienia terminu było to, że skarżąca o poprzednim doręczeniu dowiedziała się dopiero z pisma organu z 10 października 2025 r., złożenie niniejszego wniosku w dniu 15 października 2025 r. nastąpiło z zachowaniem 7-dniowego terminu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, odrzucając przedmiotowy wniosek, wskazał, że w aktach administracyjnych znajduje się notatka służbowa z dnia 19 września 2025 r., z której wynika, że w tym dniu pracownik organu odbył rozmowę telefoniczną z pełnomocnikiem Spółki – A. R., który reprezentował ją w postępowaniu przed organami administracyjnymi. Podczas rozmowy poinformowało zaś tego pełnomocnika o zwrocie przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzjąz adnotacją "zwrot 21 lipca 2025r., nie podjęto w terminie" oraz, że doręczenie zostało dokonane stosownie do art. 44 § 4 k.p.a.W związku z tym Sąd Wojewódzki stwierdził, że przyczyna uchybienia terminu ustała już w dniu 19 września 2025 r., a więc wniosek o przywrócenie terminu należało złożyć w terminie kolejnych 7 dni. Złożenie wniosku dopiero 15 października 2025 r. było więc, zdaniem Sądu, spóźnione i wniosek ten podlegał odrzuceniu niezależnie od zasadności podniesionej w nim argumentacji.Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca Spółka, wnosząc o jego uchylenie w całości i przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ewentualnie - przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:1. naruszenie art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że termin siedmiu dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął bieg przed rzeczywistym ustaniem przyczyny uchybienia terminu,2. błędną wykładnię pojęcia "ustania przyczyny uchybienia terminu", polegającą na uznaniu, że nastąpiło ono z chwilą informacji telefonicznej o fikcyjnym doręczeniu decyzji, mimo że skarżąca nie miała wówczas obiektywnej możliwości jednoczesnego dokonania czynności procesowej, o której mowa w art. 87 § 4 p.p.s.a.,3. pominięcie okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku o przywrócenie terminu, w szczególności dotyczących: rzeczywistego doręczenia decyzji, uzasadnionego przekonania skarżącej co do biegu terminu do wniesienia skargi oraz nieprawidłowości w procesie doręczenia przesyłki przez operatora pocztowego.W uzasadnieniu zażalenia podnoszono, że podczas rozmowy telefonicznej w dniu 19 września 2025 r. skarżąca została jedynie poinformowana, że decyzja została wydana oraz że według organu była ona doręczana, lecz nie została podjęta w terminie. Informacja ta miała charakter ogólny i nie została poparta żadnym dokumentem.Co istotne, skarżąca nie otrzymała wówczas decyzji, a tym samym nie miała możliwości dokonania jakiejkolwiek czynności procesowej. Nie sposób zatem uznać, że już w tym momencie doszło do "ustania przyczyny uchybienia terminu" w rozumieniu art. 87 § 1 p.p.s.a.Ponadto skarżąca Spółka podnosiła, że z uwagi na treść art. 87 § 4 p.p.s.a., przyczyna uchybienia terminu nie może zostać uznana za ustającą w chwili, w której strona jedynie poweźmie niepełną informację o możliwym uchybieniu, jeżeli jednocześnie: nie dysponuje decyzją, nie ma realnej możliwości sporządzenia i wniesienia skargi, nie została również pouczona o możliwości i zasadach wniesienia skargi do sądu administracyjnego.Wraz z zażaleniem skarżąca przedstawiła pismo Poczty Polskiej z dnia27 października 2025 r. stanowiące odpowiedź na reklamację Spółki w sprawie "niedoręczenia przesyłki poleconej zawierającej decyzję z dnia 30 czerwca 2025 r. oraz braku awiza".Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie jest zasadne, choć zaskarżone postanowienie zawiera częściowo błędne uzasadnienie.Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143), pismoz wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony zaś lub z mocy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.). Wniosek uznać należy za spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. liczonego od momentu ustania przyczyny uchybienia terminu.Sąd przed przystąpieniem do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 p.p.s.a. i ocenić, czy wniosek strony został złożony w terminie.W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji słusznie stwierdził, że wnioseko przywrócenie terminu do wniesienia skargi był spóźniony, błędnie jednak ustalił moment ustania przyczyny uchybienia tego terminu.W ocenie bowiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - przyjmując, że przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi stanowiły powoływane przez skarżącą Spółkę okoliczności związane z brakiem doręczenia decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 27 czerwca 2025 r. (a tym samym brakiem wiedzy o wydaniu tej decyzji i jej treści) – uznać należało, iż przyczyna ta ustała 1 października 2025 r. Skarżąca dowiedziała się co prawda o fakcie wydania decyzji oraz o skutkach jej doręczenia pełnomocnikowi w trybie art. 44 § 4 k.p.a. już w dniu 19 września 2025 r. (tj. podczas rozmowy telefonicznej ówczesnego pełnomocnika Spółki z pracownikiem organu), jednak wysłana w tym dniu ponownie pełnomocnikowi – na jego prośbę - decyzja została doręczona Spółce w dniu 1 października 2025 r. Powyższa okoliczność ma zaś w niniejszej sprawie decydujące znacznie dla oceny zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Zwrócić należy bowiem uwagę, że - stosownie do treści art. 87 § 4 p.p.s.a. – strona równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z przepisu tego wynika, że przesłanka dokonania czynności, dla której określony został termin (w rozpoznawanej sprawie - wniesienia skargi) musi zostać spełniona łącznie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu ma więc charakter czynności nierozerwalnie związanej z dokonaniem czynności procesowej, której strona uchybiła. Tym samym zgodzić się należy z autorem zażalenia, że - w realiach rozpoznawanej sprawy - przyczyna uchybienia terminu nie mogła zostać uznana za ustającą w chwili,w której strona jedynie powzięła informację o możliwym uchybieniu, jeżeli jednocześnie skarżąca "nie dysponowała" decyzją Wojewody Lubelskiego z dnia 27 czerwca 2025 r. i w związku z tym nie miała realnej możliwości sporządzenia i wniesienia skargi oraz nie została również pouczona w tym zakresie. Zauważyć w związku z tym należy, że w dniu 19 września 2025 r. skarżąca nie była jeszcze w posiadaniu decyzji, a tym samym nie była w stanie jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu złożyć skargi.Z treścią decyzji strona zapoznała się natomiast w dniu 1 października 2025 r., kiedy nastąpiło jej doręczenie dokonane na skutek wcześniejszej prośby jej pełnomocnika zgłoszonej podczas rozmowy przeprowadzonej z pracownikiem organu w dniu 19 września 2025 r. To zatem od tego dnia (a nie jak twierdzi autor zażalenia od 10 października 2025 r.) skarżąca Spółka - znając treść decyzji i mając wiedzę o skutkach jej wcześniejszego doręczenia w trybie art. 44 § 4 k.p.a. - miała możliwość dokonania czynności procesowej w sposób zgodny z wymogami określonym w art. 87 p.p.s.a., tj. mogła złożyć skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W tym więc dniu ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi. Natomiast pismo organu z dnia 10 października 2025 r. stanowiło jedynie kolejną informację dla skarżącej Spółki o okolicznościach doręczenia zaskarżonej decyzji w lipcu 2025 r. Nie można było tym samym uznać, że dopiero w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi. Ustawowy 7-dniowy termin do wniesienia wnioskuo przywrócenie terminu liczony od dnia 1 października 2025 r. upływał więc8 października 2025 r. Tego dnia skarżąca nadała natomiast w urzędzie pocztowym jedynie skargę.Z tych też względów przyjęcie przez Sąd Wojewódzki, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała już 19 września 2025 r. było błędne. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżąca Spółka złożyła dopiero w dniu 15 października 2025 r., w więc z uchybieniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Wniosek ten był zatem spóźniony i podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.., oddalił zażalenie.