Postanowienie - II GZ 23/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 12 lutego 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Wstrzymanie wykonania aktu, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1707/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 kwietnia 2024 r. nr BP.702.646.2024.E.2012.BKOE.2580 w przedmiocieOddalono zażalenie. Wstrzymanie wykonania aktu, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1707/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 kwietnia 2024 r. nr BP.702.646.2024.E.2012.BKOE.2580 w przedmiocie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
12 lutego 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Mirosław Trzecki
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 6 listopada 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1707/24, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 kwietnia 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając to postanowienie stwierdził, że A. P. zawarł w swojej skardze na decyzję o nałożeniu kary pieniężnej wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji, jednak we wniosku tym nie wykazał, że w sprawie zachodzą przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji, prócz samego żądania wstrzymania jej wykonania, nie zawierał bowiem żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądmi administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 202 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący, wnosząc o uchylenie tego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.W zażaleniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:- art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 13n ustawy o drogach publicznych poprzez ich bezzasadne niezastosowanie i odmowę wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego, mając na względzie fakt osobistej sytuacji skarżącego, wykonywania przez niego przewozu humanitarnego z pomocą dla Ukrainy na zlecenie Urzędu Marszałkowskiego w Ł. oraz fakt wszczęcia przez organ postępowania po upływie 9 miesięcy od dnia, w którym miało dojść do popełnienia naruszenia w zakresie rzekomego naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13k ustawy o drogach publicznych,- art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego bezzasadne niezastosowanie i niewezwanie skarżącego do wykazania, jakie skutki spowoduje niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.Wskazując na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a, art. 145a § 1 p.p.s.a., art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Artykuł 61 § 1 p.p.s.a. stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które ,uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, a tym bardziej ich brak, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący oprócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie wskazał ani też nie udokumentował okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.Wobec powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia wadliwości postanowienia Sądu pierwszej instancji oraz jego uchylenia i wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji.Na marginesie wskazać należy, że negatywnie rozpoznane żądanie strony nie neguje możliwość ponownego ubiegania się o zastosowanie wobec niej instytucji ochrony tymczasowej z uwzględnieniem wypełnienia wymogów stawianych przez art. 61 § 3 p.p.s.a. omówionych na wstępie rozważań.Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. postanowił jak w sentencji