Wyrok - II SA/Gl 1061/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. zagospodarowanie przestrzenne, Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant specjalista Marta Zemlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi R. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr 69/V/2024 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z 9 lipca 2025 r. R.B. (dalej "SkarżąOddalono skargę. zagospodarowanie przestrzenne, Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant specjalista Marta Zemlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi R. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr 69/V/2024 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z 9 lipca 2025 r. R.B. (dalej "Skarżą
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Agnieszka Kręcisz-Sarna
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Pismem z 9 lipca 2025 r. R.B. (dalej "Skarżąca"), na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 z późn zm.; dalej "u.s.g.") wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr 69/V/2024 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sosnowca dla obszaru Zagórze w rejonie DK 94 oraz ulic Sokolskiej i ks. Jerzego Popiełuszki (Dz. U. Woj. Śląsk. z 2024 r. poz. 6149, dalej "Uchwała" lub "m.p.z.p.") oraz na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 26 czerwca 2025 r. nr 263/VX/2025 w sprawie ponownej petycji dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sosnowca dla obszaru Zagórza w rejonie DK 94 oraz ulic Sokolskiej i Ks. J. Popiełuszki w zakresie działek [...] i [...], obszar [...] Z.Skarga dotycząca uchwały Rady Miejskiej w Sosnowcu z 26 czerwca 2025 r. nr 263/VX/2025 została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gl 1062/25 i jako niedopuszczalna została odrzucona prawomocnym postanowieniem Sądu z 22 września 2025 r.Skarżąca zaskarżyła Uchwałę w odniesieniu do nieruchomości oznaczonych ewidencyjnie jako działki nr [...] i [...], obszar [...] Z.. Zaskarżonej Uchwale, w zakresie objętym zaskarżeniem, Skarżąca zarzuciła naruszenie:1) art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.; dalej "u.p.z.p.) poprzez nieuwzględnienie zasady zrównoważonego rozwoju, ładu przestrzennego oraz ochrony interesu publicznego i prywatnego w procesie planistycznym;2) art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez pominięcie wymogu zgodności m.p.z.p. ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, co skutkuje istotnym naruszeniem zasad prawidłowego kształtowania polityki przestrzennej;3) art. 10 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o petycjach i art. 36 § 1 k.p.a. poprzez przekroczenie trzymiesięcznego terminu na rozpatrzenie petycji, niezawiadomienie stron o przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, niepodanie przyczyny zwłoki, niewskazanie nowego terminu załatwienia sprawy oraz braku pouczenia o prawie do wniesienia ponaglenia;4) art. 4 ust. 1 i 2 u.s.g. w związku z art. 1 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasad partycypacji obywatelskiej, w szczególności pominięcie społecznych postulatów i niewłaściwe rozpatrzenie petycji złożonej w interesie wspólnoty samorządowej;5) art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 czerwca 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 3 ust. 1 Konwencji z Aarhus poprzez ograniczenie prawa do udziału społeczeństwa w procesie podejmowania decyzji, w tym nieprzejrzystość i niedostateczne uwzględnienie zgłaszanych w petycji postulatów;6) art. 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równego traktowania obywateli, w szczególności w kontekście zróżnicowanego traktowania interesariuszy procesu planistycznego bez obiektywnie uzasadnionych przyczyn.Skarżąca wniosła o uchylenie Uchwały w zaskarżonej części i o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Nadto o zobowiązanie organu do zmiany Uchwały w sposób polegający na pozostawieniu działek nr [...] i [...] jako terenów zielonych, bez przeznaczenia pod zabudowę zgodnie z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła m. in., że zapisy m.p.z.p. są niezgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 19 maja 2016 r. nr 369/XXXI/2016 wraz ze zmianami zatwierdzonymi uchwałą Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 26 kwietnia 2018 r. nr 855/LXII/2018 oraz uchwałą Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 31 marca 2022 r. nr 923/LVI/2022 w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Sosnowca – dalej "Studium"), które ww. działki lokalizuje na terenie o przeznaczeniu Z6 "tereny wyłączone z zabudowy" (§44 pkt III ust. 2). Ponadto m.p.z.p. został uchwalony, gdy w trakcie były rozpatrywane petycje mieszkańców odnośnie planu.Wykazując swój interes prawny Skarżąca wyjaśniła, że na skutek uchwalenia m.p.z.p. zmieniono przeznaczenie działek nr [...] i [...] stanowiących własność miasta Sosnowiec z terenu zielonego (na którym znajdują się cenne przyrodniczo drzewa) na teren zabudowy wielorodzinnej mieszkaniowej. Po wybudowaniu na ww. działkach bloków wielorodzinnych właściciele nieruchomości sąsiednich będą narażeni na ciągłe naruszanie prywatności przez bliskie sąsiedztwo kolejnego bloku. Uchwalenie m.p.z.p. uniemożliwia mieszkańcom sąsiednich działek zaspakajanie podstawowych potrzeb, tj. życie w bezpośrednim sąsiedztwie przyrody, możliwość uprawiania sportów na łonie natury, bliskiego kontaktu z przyrodą. Całkowicie zmieni się sąsiedztwo i charakter ulicy Popiełuszki, pojawi się hałas, duży ruch.Następnie Skarżąca przestawiła chronologicznie wydarzenia związane z działkami nr [...] i [...], aby uwidocznić postępowanie Rady Miasta na niekorzyść mieszkańców. W celu wykazania zasadności swoich twierdzeń, Skarżąca do skargi załączyła kserokopie dokumentów – załączniki nr 2 do 22 do skargi.W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Sosnowcu (dalej "Organ"), w imieniu której działa Prezydent Miasta Sosnowca, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o odrzucenie skargi, względnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej.Organ wskazał, że zaskarżona Uchwała podjęta została zgodnie z prawem, w tym zgodnie z u.p.z.p. Wyjaśnił, że sporne działki stanowią lukę w zabudowie, a obowiązkiem gminy jest tworzenie warunków do lokalizowania budownictwa komunalnego i zaspakajanie potrzeb nie tylko mieszkańców osiedla [...], ale całej społeczności gminy. Prezydent Miasta Sosnowca 9 listopada 2023 r. wydał decyzję o warunkach zabudowy nr [...] na inwestycję pn. budowa do 3 budynków wielorodzinnych wraz z parkingiem i infrastrukturą techniczną na części działki nr [...] i części działki nr [...] przy ul. ks. Popiełuszki w Sosnowcu. Zgodnie ze Studium ww. działki zlokalizowane są w terenie funkcjonalnym oznaczonym symbolem A2b.3/1.Z6 – tereny zieleni buforowej. Dla terenu oprócz przeznaczenia dominującego ustalono przeznaczenie równorzędne Z1 – tereny zieleni urządzonej obszaru zurbanizowanego. Jednocześnie zgodnie z zapisem TOM IIA § 17 pkt 3 tiret pierwsze, jako przeznaczenie dopuszczone dla każdego terenu mogą również funkcjonować przeznaczenia wynikające z prawomocnych decyzji administracyjnych. Decyzja o warunkach zabudowy stała się ostateczna 1 grudnia 2023 r., zaś m.p.z.p. został uchwalony 29 sierpnia 2024 r. Zatem m.p.z.p. nie narusza ustaleń Studium.Wbrew zarzutowi Skarżącej, zapewniono udział społeczeństwa w pracach nad projektem m.p.z.p. poprzez ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzania planu, możliwość składania wniosków, dwa wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu (wraz z prognozą oddziaływania na środowisko).Niezależnie od powyższego, Organ wskazał na brak interesu prawnego Skarżącej w zaskarżeniu m.p.z.p. Skarżąca nie wskazała żadnego konkretnego przepisu prawa materialnego, z którego by wynikało, że kwestionowana Uchwała rodzi dla niej negatywne skutki, tj. pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację.W odpowiedzi na wezwanie Sądu do wykazania interesu prawnego, Skarżąca w pismach z 19 września 2025 r. i 21 października 2025 r. podała, że jest właścicielką lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną własność (nr [...] przy ul. [...] w Sosnowcu oraz właścicielką związanego z tym lokalem udziału w nieruchomości wspólnej, tj. działce nr [...] (KW nr [...]), która sąsiaduje bezpośrednio z działkami nr [...] i nr [...]. Uchwalenie m.p.z.p. dla działek nr [...] i nr [...] uniemożliwia racjonalne i pełne wykorzystanie prawa własności nieruchomości należącej do Skarżącej.Na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. Skarżąca podtrzymała wnioski i zarzuty skargi. Odnosząc się do swojego interesu prawnego w zaskarżeniu Uchwały wyjaśniła, że przeznaczenie działek sąsiednich zmieniło się z terenów zielonych na tereny związane z budownictwem, a przepisy z których wywodzi interes prawny zostały zawarte w skardze.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Skarga nie jest uzasadniona.Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie).Skarga dotyczy uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.) i została wniesiona przez Skarżącą na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wobec tego uwzględnienie skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uzależnione jest od jednoczesnego naruszenia interesu prawnego i naruszenia obiektywnego porządku prawnego.Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem naruszenie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 u.s.g. to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Przepisy prawa procesowego stanowią podstawę do wyprowadzenia interesu prawnego lub uprawnienia tylko w razie gdy występuje bezpośredni związek z autorytatywną konkretyzacją uprawnienia lub obowiązku (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 listopada 2003 r., SK 30/02, opubl. w OTK-A 2003/8/84; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 września 2008 r., SK 76/06, opubl. w OTK-A 2008/7/121; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 grudnia 2015 r., II OSK 1015/14, 5 sierpnia 2010 r., II OSK 1034/10 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 22 listopada 2016 r., II OSK 2638/16; 4 sierpnia 2020 r., I OSK 398/20 – opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").Podkreśla się także, że tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowaną uchwałą może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący. Naruszenie interesu prawnego powinno być tego rodzaju, aby można było stwierdzić, że bezpośrednio pozbawia skarżącego przysługujących mu praw albo ogranicza go w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1033/07 oraz z 20 czerwca 2017 r., II OSK 2648/15 – opubl. w CBOSA).W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 k.p.a.), stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2004 r., OSK 476/04, opubl. w CBOSA).Interes prawny powinien być aktualny, realny, osobisty oraz dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego uchwałę organu gminy i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu.Wobec tego skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej) i do jej wniesienia nie legitymuje sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2005 r., OSK 1437/04, opubl. w CBOSA). Skarżący w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie zastępuje organu nadzoru jakim jest wojewoda, mający możliwość bądź to stwierdzenia nieważności sprzecznej z prawem uchwały rady gminy (art. 90 ust. 1 u.s.g.) bądź po upływie terminu, o którym mowa w tym przepisie, zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 u.s.g.).Skoro do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego, to podmiot wnoszący skargę powinien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia. Musi zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała, poprzez naruszenie prawa, jednocześnie wpływa na jego sferę materialnoprawną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu materialnego), pozbawia go prawnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Ustalenie interesu prawnego konkretnego podmiotu nie odbywa się wyłącznie na poziomie normatywnym, lecz wymaga skonfrontowania treści normy prawnej z określonym stanem faktycznym.W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wywodzi swój interes prawny z naruszenia art. 140 i art. 140 kodeksu cywilnego w związku z art. 1 ust. 2 pkt 3, ust. 3 oraz art. 8e ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wskazując, że uchwalenie m.p.z.p. dla działek nr [...] i nr [...] uniemożliwia racjonalne i pełne wykorzystanie prawa własności nieruchomości należącej do Skarżącej. Uchwalenie m.p.z.p. uniemożliwia mieszkańcom sąsiednich działek - w tym Skarżącej - zaspakajanie podstawowych potrzeb, tj. życie w bezpośrednim sąsiedztwie przyrody, możliwość uprawiania sportów na łonie natury, bliski kontakt z przyrodą. Całkowicie zmieni się sąsiedztwo i charakter ulicy Popiełuszki, pojawi się hałas, duży ruch.Wskazać należy, że zgodnie z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 z późn. zm.; dalej "k.c.") w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. W myśl art. 144 k.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Przepis art. 1 ust. 3 u.p.z.p. stanowi, że ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Zaś w myśl art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ochrony środowiska w tym gospodarowania wodami, ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz ochrony złóż kopalin.Wskazane wyżej przepisy mają charakter ogólny, a zatem powołując się tylko na ich brzmienie Skarżąca nie może skutecznie wyprowadzić wniosku, że posiada interes prawny w zaskarżeniu Uchwały w odniesieniu do działek nr [...] i [...]. Skarżąca nie wykazała, aby przeznaczenie ww. działek pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną ingerowało bezpośrednio w sposób wykonywania prawa własności jej nieruchomości, tj. by ograniczało Skarżącą w wykonywaniu prawa własności bądź skutkowało nałożeniem na Skarżącą nowych obowiązków. Skarżąca pomimo uchwalenia m.p.z.p. w dalszym ciągu może swoim prawem własności rozporządzać oraz korzystać z przedmiotu swojej własności zgodnie z dotychczasowym jego przeznaczeniem. Określone w m.p.z.p. przeznaczenie ww. działek nie powoduje uciążliwości czy ograniczeń w użytkowaniu nieruchomości Skarżącej, a jedynie uniemożliwia Skarżącej korzystanie w sposób przez nią zamierzony z niestanowiących jej własności działek nr [...] i [...]. Kwestie związane z pogorszeniem warunków życia i odpoczynku (tj. życie w bezpośrednim sąsiedztwie przyrody, możliwość uprawiania sportów na łonie natury, bliski kontakt z przyrodą) nie świadczą jednak o naruszeniu interesu prawnego, a co najwyżej interesu faktycznego Skarżącej. Żaden właściciel nieruchomości nie ma zagwarantowanej przepisami prawa niezmienności otoczenia. Z kolei postulaty dotyczące ochrony krajobrazu, drzewostanu czy turystyki dotyczą w istocie interesu ogólnego, a nie indywidualnego interesu Skarżącej. Skarżąca nie wykazała także, by kwestionowane przez nią ustalenia m.p.z.p. prowadziły do zakłócenia korzystania z jej nieruchomości ponad przeciętną miarę. Zauważyć należy, że zaskarżony m.p.z.p. wprowadza na terenie działek nr [...] i [...] zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, a więc funkcję terenu tożsamą z funkcją terenu, na którym znajduje się nieruchomość Skarżącej. Lokalizacja zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej w sąsiedztwie budynków mieszkalnych (jednorodzinnych bądź wielorodzinnych) nie stanowi o ujemnym oddziaływaniu - ponad przeciętną miarę - na nieruchomość Skarżącej. Zatem Skarżąca legitymuje się wyłącznie interesem faktycznym w zaskarżeniu m.p.z.p. W tych okolicznościach z faktu sąsiedztwa z ww. działkami przeznaczonymi pod zabudowę wielorodzinną nie można wywieść, że zaskarżona Uchwała narusza interes prawny Skarżącej.Wobec powyższego skarga nie podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.