Wyrok - II SA/Sz 920/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Administracyjne postępowanie, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 22 września 2025 r. nr SKO Ma 420/1606/25 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Wójt Gminy K. postanowienOddalono skargę. Administracyjne postępowanie, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 22 września 2025 r. nr SKO Ma 420/1606/25 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Wójt Gminy K. postanowien
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Przewodniczący
Joanna Wojciechowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wójt Gminy K. postanowieniem z 28 kwietnia 2025 r.,nr GN.6730.56.2025.MT, wydanym na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 tj.), dalej: "ustawa", "u.p.z.p.", w zw. z art. 103 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej "k.p.a.", zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z wbudowanym garażem oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, zlokalizowanej na działce nr [...] w obrębie B., gmina K. - na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, tj. do 26 września 2026 r.W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że 27 marca 2025 r. do Urzędu Gminy K. wpłynął wniosek P. L. (dalej: "skarżący", "inwestor") o wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji.Organ I instancji wyjaśnił, że Rada Gminy K. 25 października 2024 r. podjęła uchwałę nr [...] r., w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego m.in. obręb B.. Jak również, że dla przedmiotowej działki obowiązuje na mocy uchwały nr [...], z dnia 16 listopada 2015 r., Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., które wskazuje kierunek zagospodarowania - strefa produkcji rolniczej. Informacja o przystąpieniu do sporządzania planu została ogłoszona w prasie oraz opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej i na tablicach ogłoszeń. Termin składania wniosków wyznaczono do 7 marca 2025 r. Równocześnie rozpoczęto działania w zakresie zamówienia publicznego na wykonanie projektu. Ogłoszenieo zamówieniu publicznym na sporządzenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ogłoszono 16 kwietnia 2025 r.Zdaniem Wójta Gminy spełnione zostały ustawowe przesłanki do zawieszenia postępowania wynikające z art. 62 ust. 1 i ust. 3 u.p.z.p.W ocenie organu I instancji dodatkowymi przesłankami przemawiającymi za zawieszeniem postępowania są:- zasada racjonalnego planowania przestrzennego - zawieszenie postępowania zapobiega kolizjom między decyzją WZ a planem miejscowym, chroniąc spójność przestrzenną i unikając chaosu przestrzennego;- ochrona interesu publicznego - decyzje administracyjne powinny być zgodne z polityką przestrzenną gminy; wydanie decyzji WZ przed zakończeniem prac planistycznych mogłoby uniemożliwić realizację założeń planu;- zaawansowanie procesu planistycznego - trwają już czynności proceduralne i merytoryczne nad planem; zawieszenie pozwala na spokojne zakończenie tych działań i rozstrzyganie spraw inwestycyjnych w oparciu o nowe przepisy miejscowe;- tymczasowy charakter zawieszenia - postępowanie zostaje zawieszone maksymalnie do 26 września 2026 r., co nie narusza interesu inwestora i zapewnia równowagę między interesem jednostkowym, a zbiorowym;- zapobieżenie potencjalnym konfliktom społecznym - zawieszenie pozwala uniknąć napięć wynikających z decyzji sprzecznych z oczekiwaniami lokalnej społeczności, która może brać udział w konsultacjach planistycznych;- utrwalona linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2685/15; WSA w Krakowie z 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 127/24).W złożonym zażaleniu na ww. postanowienie inwestor zarzucił organowi naruszenie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez bezzasadne zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie warunków zabudowy ze względu na procedurę planistyczną, mającą na celu uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zainicjowaną uchwalą nr [...] Rady Gminy K. z dnia 25 października 2024 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego m.in. obręb B. czym doprowadzono do naruszenia:- art. 12 § 1 i 2 k.p.a. w postaci zasady szybkości postępowania administracyjnego,dla której wyjątkiem jest możliwość, jaką daje zawieszenie postępowania, takżez przyczyny podanej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p.;- art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez uniemożliwienie zagospodarowania terenu, do którego strona posiada tytuł prawny, skoro dla nieruchomości nie ma ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś organ wstrzymuje się od wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;- art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, nie kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniemz 22 września 2025 r., nr SKO.Ma.420/1606/25, wydanym na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego zażalenia, utrzymało w całości w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy uznał, że zawieszenie postępowania jest uzasadnione i mieści się w ramach władztwa planistycznego gminy. To właśnie w zamierzeniach ustawodawcy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pozostaje podstawowym instrumentem kształtowania polityki przestrzennej gminy. Plan ten stanowi zatem powszechne na danym obszarze obowiązujące prawo miejscowe i wyznacza urbanistyczne standardy, zaś z założenia ustawodawcy decyzja o warunkach zabudowy miała stanowić swoistą protezę do czasu uchwalenia planów miejscowych. W sytuacji zatem, gdy gmina realizuje własną politykę przestrzenną, w ramach przyznanego na mocy ustawy władztwa planistycznego i zmierza do uchwalenia planu miejscowego, którego ustalenia pozostają zdecydowanie odmienne, niż treść złożonego wniosku o warunki zabudowy, nie może być mowy o jakimkolwiek naruszeniu art. 62 u.p.z.p., czy zasad postępowania administracyjnego.Kolegium podało dalej, że okres zawieszenia postępowania w wyniku nowelizacji art. 62 u.p.z.p. został wydłużony z 9 do 18 miesięcy i dodatkowo wydłużony o 6 miesięcy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania dokonano wyłożenia projektu planu miejscowego. W tych okolicznościach ukształtowane poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego na kanwie 9-cio miesięcznego terminu zasadności zawieszenia postępowania, jako realnego do uchwalenia planu miejscowego, uległo pewnej prawnej deprecjacji.Organ odwoławczy wskazał, że teren działki nr [...] przeznaczony jest pod uprawy rolne (grunty orne kolor żółty na legendzie mapy jako załącznik do uchwały Rady Gminy K. z dnia 16 listopada 2015 r nr [...]). Lokalizacja zatem budowy aż ośmiu domów mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej niezwiązana z zabudową zagrodową, na tym samym terenie, w stosunku do którego podjęto prace planistyczne, pozostaje w ewidentnej sprzeczności z utrzymaniem rolnego charakteru tego gruntu.Organ odwoławczy ustalił również, że przedmiotowa działka to grunt rolny bez żadnej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Trudno w takich warunkach odmawiać gminie prawa do kształtowania przestrzeni publicznej w zakresie poszczególnych funkcji, czy innych parametrów zabudowy w przypadku braku uzbrojonych terenów, czy środków finansowych na ich realizację, tym bardziej, że uchwalenie planów przez gminę pozostaję aktualnie obowiązkiem wymuszonym przez ustawodawcę. W tych okolicznościach sprawy, w ocenie organu II instancji, zawieszenie postępowania przez organ I instancji należało uznać za zasadne.Ustosunkowując się do zarzutów zażalenia nieobjętych ww. wywodami uzasadnienia Kolegium wyjaśniło, że w tej sprawie nie bada się szybkości postępowania, a jedynie przesłanki zasadności jego zawieszenia. Prawo do zabudowy nie pozostaje także prawem bezwzględnym i jest kształtowane nie tylko obowiązującym planem miejscowym, ale także pracami planistycznymi będącymi w toku. Skład Kolegium nie podzielił poglądu, że czynności organów gminy, w zakresie prowadzonych prac planistycznych, są jedynie pozorne. Skoro zamierzenie inwestycyjne objęte opracowywanym planem miejscowym pozostaje w sprzeczności z zamiarem inwestora wyrażonym we wniosku o warunki zabudowy, należało uznać, że zawieszenie postępowania spełnia warunki uznania administracyjnego i jest zasadne.Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł P. L., zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:1. przepisów postępowania:1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 k.p.a. oraz art. 7, art 77 § 1 i art 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, czym rażąco naruszono zasadę prawdy obiektywnej i zasadę należytego zebrania materiału dowodowego, polegające na:- odrzuceniu jego zarzutu o pozorności czynności planistycznych bez przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu w tym zakresie i bez weryfikacji faktycznego zaawansowania prac planistycznych w okresie 5 miesięcy od podjęcia uchwały, tj. według stanu na dzień złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy;- utrzymaniu w mocy postanowienia o zawieszeniu wyłącznie na podstawie formalnego faktu podjęcia uchwały o przystąpieniu do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi brak wykonania funkcji kontrolnej organu II instancji i utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia wydanego z przekroczeniem granic uznania administracyjnego;2) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 144 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia, które opiera się na argumentach irrelewantnych prawnie (sprzeczność ze Studium, powołanie się na brak infrastruktury), które nie mają zastosowania do aktu zawieszenia postępowania, lecz do jego merytorycznej oceny;3) art. 8 § 1 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywatela do organów władzy publicznej oraz poprzez niewyjaśnienie w sposób należyty przesłanek, którymi kierował się organ II instancji, akceptując instrumentalne wykorzystanie instytucji zawieszenia postępowania do zablokowania zgodnej z prawem inwestycji;2. przepisów prawa materialnego:1) art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i naruszenie zasady proporcjonalności, polegające na przyjęciu, że samo formalne spełnienie przesłanki w postaci podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (uchwała nr [...] z dnia 25 października 2024 r.) automatycznie uzasadnia zawieszenie postępowania, z pominięciem zasady proporcjonalności i konieczności wykazania realnego a nie domniemanego konfliktu między inwestycją, a przyszłym planem;2) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 64 ust 3 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie, naruszenie hierarchii aktów prawnych oraz rażąco błędną wykładnię prawa, polegającą na:- uznaniu ustaleń Studium (uchwała nr [...]), które nie jest aktem prawa miejscowego, za wiążącą przesłankę do zawieszenia postępowania, wbrew zasadzie, że jedyną podstawą merytorycznej oceny wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest zamknięty katalog z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.;- oparciu rozstrzygnięcia na przesłance pozaustawowej (rzekomej sprzecznościze Studium - sprzeczność z utrzymaniem rolnego charakteru), co doprowadziłodo bezprawnego ograniczenia prawa własności;3) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i bezprawne wstrzymanie możliwości wykazania spełnienia ustawowych warunków zabudowy.Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonych postanowień organów I i II instancji, a także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i umotywował podniesione zarzuty.W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 tj.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrolata sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.W ramach swojej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2026 r., poz. 143 tj., dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzygaw granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Na wstępie należy wyjaśnić, że kwestię ewentualnej kolizji postępowaniaw sprawie ustalenia warunków zabudowy z postępowaniem dotyczącym uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego reguluje art. 62 ust. 1 ustawyo planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.). Zgodnie z jego treścią, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ma obowiązek podjąć postępowanie i wydać decyzję, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo jeżeli w okresie zawieszenia nie uchwalono planu lub jego zmiany (pkt 2).Konstrukcja prawna art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przyznaje organowi kompetencję do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stawiając przy tym dodatkowych wymogów procesowych. Uprawnienie to ściśle wiąże się z władztwem planistycznym gminy. Skoro plan miejscowy stanowi podstawowy instrument kształtowania ładu przestrzennego, uzasadnione jest przyznanie prymatu pracom nad jego uchwaleniem. Pozwala to na czasowe wstrzymanie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, aby umożliwić dokończenie prac nad nowym aktem prawa miejscowego (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2685/15).Zawieszenie postępowania jest szczególnie uzasadnione, gdy istnieje realne ryzyko sprzeczności między zamierzonym zamierzeniem inwestycyjnym a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu. Ustawodawca pozostawił stosowanie art. 62 ust.1 u.p.z.p. uznaniu administracyjnemu organów, którego granice wyznacza wstępna ocena zgromadzonych materiałów planistycznych (por. wyroki: WSA w Łodzi z 5 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Łd 741/25, WSA w Poznaniu z 3 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 975/24).Działania Rady Gminy K. oraz organu wykonawczego nie noszą znamion pozorności, o czym świadczą konkretne, podjęte już czynności faktyczne w tym finansowe:1. Czynność inicjująca o charakterze prawotwórczym w postaci podjęcia uchwałynr [...], z 25 października 2024 r., o przystąpieniu do sporządzenia m.p.z.p., jest oficjalnym aktem woli organu stanowiącego, który nadaje bieg procedurze przewidzianej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.2. Transparentność i partycypacja społeczna - organ dopełnił obowiązków informacyjnych (prasa, BIP, tablice ogłoszeń) oraz wyznaczył realny termin składania wniosków (do 7 marca 2025 r.); świadczy to o faktycznym zaangażowaniu gminyw proces konsultacji z mieszkańcami i właścicielami gruntów.3. Zaangażowanie środków publicznych; najsilniejszym dowodem na realność (brak pozorności) działań jest ogłoszenie z 16 kwietnia 2025 r. o zamówieniu publicznym na wykonanie projektu planu; wiąże się to z wydatkowaniem funduszy gminnych i wejściem w relacje kontraktowe z wykonawcą zewnętrznym, co jednoznacznie wyklucza tezę o działaniach pozorowanych jedynie w celu blokowania inwestycji.W ocenie Sądu, podniesiony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 144 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia postanowienia, uznać należy za bezzasadny.Skarżący upatruje wadliwości uzasadnienia w przywołaniu przez organ argumentów dotyczących sprzeczności inwestycji ze Studium oraz brakóww infrastrukturze, wskazując, iż są to kwestie merytoryczne, a nie procesowe.W przekonaniu Sądu argumentacja ta jest nietrafna.Instytucja zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (art. 62 ust. 1 u.p.z.p.) nie ma charakteru czysto technicznego. Organ, podejmując decyzję o zawieszeniu, nie ogranicza się jedynie do stwierdzenia faktu przystąpienia do sporządzania planu miejscowego, lecz dokonuje oceny, czy wstrzymanie biegu postępowania jest uzasadnione z punktu widzenia ochrony ładu przestrzennego.W tym kontekście, odwołanie się przez organ do zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stanowiło merytorycznej oceny wniosku o warunki zabudowy, lecz służyło wykazaniu, że projektowane w nowym planie miejscowym rozwiązania (które z mocy prawa muszą być zgodne ze Studium) będą odmienne od zamierzenia inwestora. Wskazanie na sprzeczność ze Studium jest zatem dopuszczalnym i pożądanym sposobem uzasadnienia, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy w tym momencie mogłoby doprowadzić do powstania zabudowy sprzecznejz przyszłym aktem prawa miejscowego.Również argumentacja dotycząca braku wystarczającej infrastruktury technicznej została przez organ przywołana prawidłowo w ramach funkcji informacyjnej uzasadnienia. Wskazuje ona na kontekst planistyczny danej jednostki terytorialnej i uzasadnia, dlaczego gmina przystąpiła do sporządzania planu (np. w celu uporządkowania zasad uzbrojenia terenu).Sąd stoi na stanowisku, że objęcie uzasadnieniem postanowienia o zawieszeniu szerszego kontekstu faktycznego – w tym odniesienie się do Studium i stanu infrastruktury – nie stanowi naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., lecz jest przejawem dbałości organu o wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek celowościowych zawieszenia. Okoliczność, że argumenty te mogą być również przedmiotem analizy w postępowaniu głównym, nie czyni ich irrelewantnymi na etapie postępowania wpadkowego, o ile służą one uzasadnieniu potrzeby ochrony przyszłych ustaleń planistycznych.W konsekwencji, uzasadnienie zaskarżonego aktu pozwala na odczytanie motywów organu i poddaje się kontroli sądowej, co czyni zarzut naruszenia przepisów postępowania bezpodstawnym.Zarzut instrumentalnego wykorzystania instytucji zawieszenia jest całkowicie chybiony. Działanie organu, polegające na wstrzymaniu biegu postępowania do czasu wyjaśnienia kluczowych uwarunkowań (np. wejścia w życie nowego aktu prawa miejscowego), stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej i dbałości o ład przestrzenny, a nie przejaw złej woli.Zasada zaufania (art. 8 k.p.a.) nie oznacza obowiązku wydawania rozstrzygnięć zgodnych z oczekiwaniami Inwestora, lecz obowiązek działania przewidywalnego i opartego na prawie. Organ II instancji, utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy, rzetelnie wyjaśnił, że zawieszenie służy zapobieżeniu wydania decyzji, która mogłaby stać się bezprzedmiotowa lub sprzeczna z przyszłym porządkiem prawnym. Nie można mówić o braku należytego wyjaśnienia przesłanek (art. 11 k.p.a.), gdy organ wprost wskazuje na konkretne uwarunkowania lokalne, które wymuszają przerwę w procedowaniu. Działanie to chroni system prawny przed chaosem inwestycyjnym, co w ujęciu długofalowym buduje a nie podważa zaufanie do organów władzy publicznej.Organ nie naruszył zasady proporcjonalności, ponieważ zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. jest ograniczone sztywnym terminem ustawowym (18 miesięcy). Jest to środek najmniej uciążliwy, a zarazem jedyny skuteczny, aby gmina mogła zrealizować swoje ustawowe uprawnienie do władztwa planistycznego. Inwestor nie traci prawa do zabudowy na zawsze (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), a jedynie doznaje czasowego ograniczenia w celu zapewnienia spójności urbanistycznej całego obszaru, co jest zgodne z konstytucyjną zasadą proporcjonalności.W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez przyznanie Studium roli wiążącej jest bezzasadny. Studium, jako akt zachowujący moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego, nie później niż do30 czerwca 2026 r., pełni funkcję aktu kierownictwa wewnętrznego, kształtującego politykę przestrzenną gminy, której organ nie może ignorować przy wykładni pojęć niedookreślonych, takich jak "ład przestrzenny" (art. 1 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688 ze zm.).W procesie wydawania decyzji o warunkach zabudowy organ ma obowiązek dbać o spójność urbanistyczną, co oznacza, że ustalenia Studium dotyczące utrzymania rolniczego charakteru terenu stanowią obiektywny punkt odniesienia dla oceny przesłanki pierwszeństwa władztwa planistycznego Gminy przed rozpatrzeniem niniejszej sprawy w trybie decyzyjnym. Przedstawiona argumentacja jednoznacznie świadczy o tym, że zaistniała realna, obiektywnie weryfikowalna okoliczność uzasadniająca zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 608/22).Oparcie rozstrzygnięcia na konieczności ochrony funkcji rolnej nie stanowi naruszenia hierarchii źródeł prawa ani "pozaustawowej przesłanki", lecz jest przejawem systemowej wykładni przepisów w duchu zasady zrównoważonego rozwoju.Jednocześnie Sąd wskazuje, że prawo własności chronione art. 64 ust. 3 Konstytucji nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom ustawowym w celu ochrony ładu przestrzennego. Skoro ustawodawca w art. 62 ust. 2 u.p.z.p. wprost dopuszcza zawieszenie postępowania w celu zapewnienia zgodności przyszłej zabudowy z przygotowywanym planem miejscowym (opartym na Studium), to działanie organu zmierzające do ochrony tych założeń jest w pełni legalne i proporcjonalne. Przyjęcie argumentacji skarżącego prowadziłoby do chaosu urbanistycznegoi całkowitego zniweczenia polityki planistycznej gminy, co byłoby sprzeczne z ratio legis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.Wbrew twierdzeniom skarżącego, zawieszenie postępowania nie jest "bezprawnym wstrzymaniem" możliwości wykazania spełnienia przesłanek zabudowy, lecz legalnym mechanizmem zabezpieczającym przyszłe ustalenia planistyczne. To właśnie hierarchiczna wyższość aktu prawa miejscowego (planu) nad decyzją administracyjną (W-z) uzasadnia priorytet prac nad planem. Skoro z ustaleń Studium (uchwała nr [...]) wynika konieczność utrzymania rolnego charakteru terenu, to organ, zawieszając postępowanie, działa w celu uniknięcia wydania decyzji, która mogłaby stać się rażąco sprzeczna z projektowanym ładem przestrzennym.Sąd podkreśla, że art. 61 ust. 1 u.p.z.p. znajdzie zastosowanie po upływie okresu zawieszenia lub w przypadku uchwalenia planu, o ile inwestycja będzie z nim zgodna. Tym samym organ nie "odmówił" zastosowania ustawy, lecz zastosował ją w sposób systemowy, uwzględniając dynamikę procesu planistycznego. Działanie takie chroni interes publiczny i zapobiega nadużyciu prawa podmiotowego do zabudowy kosztem trwałej degradacji struktury przestrzennej gminy.Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).Przeprowadzona w określonych wyżej ramach kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazała, że odpowiada on prawu, co obligowało Sąddo nieuwzględnienia skargi i jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a..