Wyrok - I GSK 1469/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, finanse publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant asystent sędziego Marta Górniak po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 sierpnia 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 285/23 w sprawie ze skargi E. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 lutego 2023 r. nr SKOOddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, finanse publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant asystent sędziego Marta Górniak po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 sierpnia 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 285/23 w sprawie ze skargi E. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 lutego 2023 r. nr SKO
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej
Typ sprawy
sprawa cywilna nieprocesowa - podział majątku wspólnego
Kwota główna
278.760,00 zł · kwota żądania
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Małgorzata Grzelak
Podstawa prawna
art. 36
krio
art. 31
krio
art. 35
krio
art. 7
kpa
art. 106
ppsa
art. 125
ppsa
art. 141
ppsa
art. 145
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 285/23 oddalił skargę E. Z. (dalej: "strona", "Skarżąca", "beneficjent") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 lutego 2023 r. nr SKO.FD/41.4/4/2023/582 w przedmiocie zwrotu dotacji.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:Decyzją z dnia 30 listopada 2022 r. Prezydent Miasta Mysłowice określił Pani E. Z. - prowadzącej niepubliczną placówkę "G." z siedzibą w M. przy [...] - do zwrotu część dotacji za rok 2020, jako niewykorzystanej do końca roku budżetowego w kwocie 278.760,00 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych począwszy od dnia 1 lutego 2021 r.W odwołaniu od decyzji Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji, że nie wykorzystała części dotacji w roku budżetowym 2020 bowiem faktycznie nie poniosła kosztów najmu nieruchomości, w której zlokalizowane było przedszkole. W jej ocenie, organ nie uwzględnił przy rozpatrywaniu sprawy aneksu do umowy najmu z 5 sierpnia 2013 r. zawartej nie między małżonkami lecz dwoma przedsiębiorcami. W konsekwencji czynsz najmu stanowił przychód wyłącznie jej męża, w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Ponadto wynajmowany budynek stanowił wyłączną własność męża. I to on dokonywał jego amortyzacji. Wreszcie w umownym czynszu mieściły się także opłaty za media.Decyzją z dnia 9 lutego 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta Mysłowice. SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym z wydatkowaniem środków z uzyskanej dotacji, w rozumieniu poniesienia wydatku jako formy rozdysponowania środków dotacyjnych, ma się do czynienia jeżeli nastąpiło przesunięcie tych środków dotacyjnych z masy majątku podmiotu dotacji do innego podmiotu. Odwołało się w tej kwestii do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku NSA z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 2506/18 i wyrażonego w nim poglądu, że dochód z czynszu najmu rzeczy w przypadku gdy nieruchomość wchodzi w skład majątku osobistego jednego z małżonków wchodzi także do ich majątku wspólnego, a więc i osoby fizycznej, pozostającej w związku małżeńskim, w tym wypadku prowadzącej niepubliczne przedszkole. Nie ulega również wątpliwości, że składniki majątku nabyte w czasie trwania wspólności ustawowej małżeńskiej nie stanowią odrębnego majątku danego małżonka, lecz dorobek małżonków bez względu na to, czy zostały zakupione na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez jednego z małżonków, czy też dla celów prywatnych.Dalej SKO stwierdziło, że wydatek oznacza przepływ środków finansowych od finansującego (dającego) do finansowanego (otrzymującego). Istotnym jest więc to, czy kwota z dotacji została wydana (w wyżej opisanym znaczeniu) i czy na cel zgodny z przeznaczeniem dotacji. Obie przesłanki muszą być spełnione łącznie.Odnosząc się do kwestii pozostałych wydatków SKO zauważyło, że nie zostały one zakwestionowane przez organ pierwszej instancji. Zakwestionowano wyłącznie wydatek na wynajem pomieszczeń.Z treści zawartej umowy wynika, że strony ustaliły czynsz w wysokości 20.000,0 zł netto + VAT w wysokości obowiązującej w dniu wystawienia faktury. Z dołączonych do akt sprawy faktur wynika, że firma męża Skarżącej Service Polska wystawiała w każdym miesiącu po dwie faktury z tytułu czynszu najmu nieruchomości na kwotę 11.000, zł każda, co dawało łączną kwotę czynszu wynoszącą 22.000,00 zł miesięcznie. Jednocześnie w § 4 umowy najmu uregulowano, iż wszelkie koszty związane z wynajętą nieruchomością będzie ponosił Najemca. Najemca był zobowiązany do zwrotu kosztów za media, tj. energii elektrycznej, wody i odprowadzania ścieków, gazu nieczystości, usług telekomunikacyjnych na podstawie faktury VAT (refaktury). Z powyższego wynika, że czynsz za najem został ustalony w stałej ryczałtowej wysokości, natomiast ewentualne koszty opłat za media powinny były zostać opłacone na podstawie wystawionych odrębnie refaktur. Takich dokumentów Skarżąca nie przedstawiła. Nie wykazała poniesienia wydatku na rzecz firmy męża.Skarżąca, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, który wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 285/23 ją oddalił.Sąd I instancji podkreślił, że zawarta przez Skarżącą i jej męża w formie aktu notarialnego umowa darowizny z 28 marca 2023 r. mocą której Skarżąca darowała mężowi udziały w działkach stanowiących nieruchomość zabudowaną dwukondygnacyjnym budynkiem przeznaczeniu na cele oświatowe, nauki, kultury i sportu, położoną w M. przy [...] ([...]), będąca dotychczas przedmiotem wspólności małżeńskiej dorobkowe co do zasady była dopuszczalna, o ile nie zmierzała do dokonania podziału majątku wspólnego małżonków. Przedmiotami majątkowymi służącymi małżonkowi do wykonywania zawodu lub prowadzenia działalności zarobkowej małżonek ten zarządza samodzielnie. W razie przemijającej przeszkody drugi małżonek może dokonywać niezbędnych bieżących czynności - § 3 art. 36 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Oznacza to, że małżonek Skarżącej miał prawo zarządu nieruchomością zabudowaną budynkiem przedszkolnym. Miał co do zasady prawo do wynajęcia tej nieruchomości. Tyle tylko, że przepisy o zarządzie majątkiem dorobkowym nie niweczą samego prawa własności. Czynności podejmowane przez jednego z małżonków w celu prawidłowego funkcjonowania prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, obejmującego składniki stanowiące przedmiot majątku wspólnego obojga małżonków mieszczą się w granicach zwykłego zarządu majątkiem wspólnym, ale nie zmieniają charakteru tego majątku.Sąd I instancji wskazał, iż w sytuacji, gdy Skarżąca jest współwłaścicielem nieruchomości z prawem do jej posiadania trudno przyjąć, że możliwy był do zrealizowania istotny element umowy najmu, jakim jest wydanie przedmiotu najmu. W warstwie ekonomicznej poniesienie wydatku odznacza uszczuplenie w majątku organu prowadzącego przedszkole, które to uszczuplenie wyrównuje dotacja. Te dwie pozycje się bilansują. To zaś oznacza, że w istocie wydatek finansowany ostatecznie dotacją nie jest ciężarem dla organu prowadzącego. Dotacja nie służy i nie może służyć finansowaniu organu prowadzącego, nie może mu przynosić zysku.Ponadto, WSA w Gliwicach stwierdził, iż jeżeli małżonek prowadzi działalność gospodarczą, bez względu na to, do której z mas majątkowych należy przedsiębiorstwo w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej, uzyskiwany dochód z prowadzonej w oparciu o przedsiębiorstwo działalności zarobkowej również wchodzi do majątku wspólnego. Zatem dochód z czynszu najmu rzeczy wchodzącej w skład majątku osobistego jednego z małżonków może wejść do ich majątku wspólnego, a więc i osoby fizycznej, pozostającej w związku małżeńskim, prowadzącej niepubliczne przedszkole. W konsekwencji zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że Skarżąca nie poniosła ciężaru ekonomicznego wydatku określonego jako czynsz najmu.Odnosząc się do kwestii opłat za tzw. media tj., energii elektrycznej wody, odprowadzania ścieków, usług telekomunikacyjnych Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z treścią umowy najmu przedstawiona przez Skarżącą do akt postępowania administracyjnego opłaty za media miał być refakturowane na nią przez męża. Pełnomocnik Skarżącej powoływał się w toku postępowania na aneks do umowy. Wezwaniem z dnia 15 września 2022 r. organ pierwszej instancji, rozpoznając już ponownie sprawę po uchyleniu przez SKO pierwszej decyzji z dnia 23 maja 2022 r., w której, zdaniem organ odwoławczego niedostatecznie wyjaśniono kwestie poniesienia przez Skarżącą opłat za media, zobowiązał pełnomocnika do przedstawienia aneksu do umowy. W odpowiedzi pełnomocnik do pisma z dnia 10 listopada 2022 r. dołączył jedynie odpis umowy z dnia 5 sierpnia 2013 r. wraz z wyliczeniem opłat za media. Nie przedstawił innych dokumentów. Zatem organy miały podstawy do wysnucia wniosku, że przedstawione wyliczenie jest jakimś załącznikiem czy aneksem do umowy. W konsekwencji, wobec braku innych dokumentów miały podstawy do uznania, że Skarżąca faktycznie wydatków wskazanych w wyliczeniu nie poniosła. Brak bowiem na potwierdzenie tych faktów prawidłowych dokumentów księgowych. Warunkiem prawidłowego rozliczenia dotacji jest posiadanie prawidłowo sporządzonych dokumentów, faktur, rachunków, potwierdzających dotowane wydatki.Zdaniem WSA w Gliwicach, w odniesieniu do wydatków związanych z samymi mediami Skarżąca takich dokumentów nie przedstawiła.Sąd I instancji podkreślił, iż do skargi dołączono aneks z 5 sierpnia 2013 r. do umowy najmu z tej samej daty. W oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. z urzędu dopuścił dowód z tego dokumentu w celu usunięcia wątpliwości. Zgodnie tym dokumentem strony umowy ustaliły czynsz w formie zryczałtowanej. Kwota czynszu obejmowała także opłaty za media. Nie były one wyodrębnione. Realnie opłaty za media ponosił mąż Skarżącej i rozliczał je w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Natomiast Skarżąca, w ramach prowadzonego przez siebie przedszkola nie dysponuje dokumentacją pozwalającą na określenie wysokości poniesionych wydatków. Zaś czynsz, w powodów wyżej wskazanych nie był uznany za wydatek.Następnie Skarżąca wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w całości. W skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 125 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. poprzez brak zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie i odmowę zawieszenia postępowania sądowego.2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie oceny stanu faktycznego w sposób budzący uzasadnione podejrzenie, iż kontrola legalności postępowania organu administracji publicznej przeprowadzona została przez Sąd pierwszej instancji w sposób wybiórczy, nie uwzględniający w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego co uniemożliwiło merytoryczną kontrolę oceny zastosowania prawa materialnego wobec wątpliwości co do zakresu rozpoznania oko liczności spornych;3. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a poprzez nieuchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżonej decyzji, pomimo, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem:a) art. 7 k.p.a., gdyż nie zostały przyjęte w poczet materiału dokumenty złożone przez stronę wraz z pismem z dnia 10 listopada 2022 r. - chodzi o faktury za media oraz dowody przelewów, co oznacza, że organ samorządowy (Prezydent Miasta Mysłowice) prowadził postępowanie w sposób nie budzący zaufania do organu, co skutkowało zaakceptowaniem rozstrzygnięcia organu administracji i publicznej, a w konsekwencji oddaleniem skargi w wyroku.4. przepisów prawa materialnego, a to art. 251 ust. 1 i ust. 5 ustawy o finansach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na wadliwym uznaniu, że dotacja w niniejszej sprawie winna zostać zwrócona;5. przepisów prawa materialnego, a to art. 252 ust. 1, ust. 5 i ust. 6 pkt.1 ustawy o finansach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na wadliwym uznaniu, że dotacja w niniejszej sprawie winna zostać zwrócona jako wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem;6. przepisów prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2203, dalej "u.f.z.o.") poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na wadliwym uznaniu, ze wydatki poniesione na zryczałtowany czynsz zawierający koszt mediów płacony na rzecz współmałżonka będącego współwłaścicielem najmowanej nieruchomości nie może być pokryty z dotacji;7. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, że nie znajduje on bezpośredniego zastosowania do niniejszej sprawy, co winno skutkować uznaniem, że z dotacji można finansować wydatki na czynsz najmu nieruchomości, której współwłaścicielem jest strona dotowana;8. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 34¹ kodeksu rodzinnego i opiekuńczego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że strona skarżąca nie może finansować z dotacji czynszu za najem nieruchomości, której jest współwłaścicielem.W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Rozpoznanie sprawy na rozprawie.Argumenty na poparcie zarzutów przywołano w uzasadnienia skargi kasacyjnej.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku odwoławczym przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu skargi kasacyjnej wskazać należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje podstawowe elementy konstrukcyjne, które musi zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku Sądu administracyjnego, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Naruszenie to, w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. musi być na tyle ważkie, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska Sądu I instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia 22 czerwca 2016r., sygn. I GSK 1821/14, z dnia 6 marca 2019 r., sygn. II GSK 985/17, tamże). Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zatem łączyć z ocenami i stanowiskiem, jakie prezentuje Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, a do tego właśnie częściowo zmierza uzasadnienie omawianych zarzutów w rozpatrywanej skardze kasacyjnej.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywód w sposób wystarczająco logiczny i jasny przedstawia stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Brak akceptacji strony wnoszącej skargę kasacyjną oceny prawnej Sądu I instancji wyrażoną w wyroku nie jest wystarczającą podstawą do jego skutecznego zakwestionowania z perspektywy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ocenianym uzasadnieniu w sposób prawidłowy przedstawił przesłanki oddalenia skargi. Podkreślić należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, lecz ewentualna wadliwość argumentacji, bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do zarzutów skargi w kwestach mających istotne znaczenie w sprawie poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie. Najistotniejsze jest to aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyroki NSA z dnia 18 listopada 2016r., sygn. II GSK 702/15; z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. II GSK 2336/16; z dnia 18 kwietnia 2018r., sygn. II GSK 2671/16; z dnia 4 października 2018 r., sygn. II GSK 2983/16, tamże). Zauważyć w związku z tym należy, że część analityczna uzasadnienia pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji, który doprowadził do stanowiska o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a tym samym możliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Nadmienić także należy, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie do tych, które miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego.Oczekiwanego przez skarżącego kasacyjnie skutku nie mógł odnieść także zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej). Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania na podstawie tej przesłanki ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, "który powinien rozważyć, czy w danym wypadku jest celowe wstrzymywanie biegu sprawy z uwagi na opisane okoliczności." (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III) Sąd może zwiesić postępowanie na podstawie powołanego powyżej przepisu jedynie w przypadku zaistnienia między dwoma postępowaniami tej szczególnej relacji, w której rozstrzygnięcie jednego postępowania zależy od wyniku drugiego toczącego się postępowania. Ocena zawieszenia pozostawiona została uznaniu sądu, który powinien rozważyć, czy w sprawie celowe jest wstrzymywanie jej biegu. Fakultatywność zawieszenia ma skutek taki, że nie można mówić o naruszeniu prawa procesowego, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, gdy sąd administracyjny nie zawiesi postępowania sądowego mimo wystąpienia przesłanki określonej przepisem art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie było uzależnione od toczącego się postępowania przed Sądem Rejonowym Katowice-Wschód w Katowicach.Także za usprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżonej decyzji, pomimo, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 7 k.p.a., gdyż nie zostały przyjęte w poczet materiału dokumenty złożone przez stronę wraz z pismem z dnia 10 listopada 2022 r. Organ wyjaśnił bowiem, iż pełnomocnik Strony, w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji - pismem z dnia 10 listopada 2022 r. - wniósł o dopuszczenie dowodu z umowy najmu z dnia 5 sierpnia 2013 r. wraz z aneksem z dnia 5 sierpnia 2013 r. i dołączył do pisma dwie umowy zawarte w tym dniu, zatem Kolegium nie mogło wiedzieć, że istnieje jakaś trzecia umowa z tej samej daty. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji organ nie miał obowiązku wielokrotnego wzywania pełnomocnika o nadesłanie dokumentu. To strona powoływała się na ten aneks, zatem miała obowiązek go dostarczyć.Analizę zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy poprzedzić wywodami prawnymi natury ogólnej.Zgodnie z art. 251 ust. 1 ustawy o finansach publicznych dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego.Natomiast zgodnie z art. 252 ust. 1 ustawy o finansach publicznych dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego:1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości- podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.Wykorzystanie dotacji celowej niezgodnie z przeznaczeniem polega w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji, za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielona albo na realizację innych celów niż cele wskazane w przepisach odrębnych stanowiących o sposobie udzielania i rozliczania dotacji.Stosownie zaś do art. 35 ust. 1 u.f.z.o., dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32 są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Istotne jest przy tym, że regulacja ta wskazywała rodzaje oraz - w odniesieniu do osób zatrudnionych w placówce - dopuszczalne limity finansowania wydatków.Jak słusznie zauważył Sąd I instancji w rozpatrywanej sprawie oś sporu stanowi kwestia poniesienia, czy też nie, przez Skarżącą koszów czynszu najmu, a także ustalenie, czy czynsz miał zryczałtowaną wysokość, obejmującą koszty tzw. mediów (opłat za wody, prąd, ogrzewanie), czy też niePrzy ocenie prawidłowości wypłaconych środków mężowi skarżącej, jest niezbędne jest wyjaśnienie, że zgodnie z art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej określanej skrótem "k.r.o.") z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Z kolei, zgodnie z art. 31 § 2 k.r.o. do majątku wspólnego należą w szczególności pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków, dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków. Dochód z czynszu najmu rzeczy w przypadku gdy nieruchomość wchodzi w skład majątku osobistego jednego z małżonków wchodzi także do ich majątku wspólnego, a więc i osoby fizycznej, pozostającej w związku małżeńskim, w tym wypadku prowadzącej niepubliczne przedszkole. Ponadto zgodnie z art. 35 k.r.o. w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.W prawie polskim nie ma przeszkód ku temu, ażeby jeden ze współmałżonków wynajął lokal użytkowy czy nieruchomość, stanowiące jego majątek osobisty, drugiemu małżonkowi. Skoro ogólną zasadą prawa cywilnego jest zasada swobody umów, a możliwości zawarcia takiej umowy nie sprzeciwia się ani społeczno-gospodarcze przeznaczenie prawa własności, ani też względy współżycia społecznego, to nie ma podstaw, aby, co do zasady, przyjmować niedopuszczalność takiego ukształtowania stosunku najmu. Umowa najmu jest umową dwustronnie zobowiązująca. Za jednej strony wynajmujący zobowiązuje się wydać przedmiot najmu w stanie pozwalającym na zrealizowanie celu umowy, a z drugiej stronu a najemca zobowiązuje się do zapłaty umówionego czynszu. Przy czym czynsz może przybrać formę pieniężną lub niepieniężną.Zgodnie z art. 31 § 2 k.r.i.o. do majątku wspólnego, powstałego na skutek zawarcia małżeństwa należą między innymi dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków. Wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność łączna, którą charakteryzuje to, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej, to znaczy obejmuje cały zbiór praw majątkowych takich jak własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności. Pomimo trwania wspólności każdy z małżonków ma zarówno prawo do udziału i rozporządzania tak całym majątkiem wspólnym, jak i w odniesieniu do poszczególnych składników majątku wspólnego. Wspólność majątkowa małżeńska nie jest bowiem samodzielnym i niezależnym od małżonków bytem, który realizuje swoje własne uprawnienia do określonych lub wszystkich składników tego mienia. Podmiotami uprawnionymi do dysponowania i zarządzania całym mieniem są zawsze małżonkowie tworzący wspólność majątkową małżeńską. Z powyższego wynika, że nawet prowadzenie przez małżonków odrębnych działalności nie ma wpływu na uprawnienie do dysponowania i zarządzania majątkiem, bowiem każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym. Wobec tego zgodnie z obowiązującymi przepisami Sąd I instancji za organem uznał, że przychody z najmu lokalu użytkowego, w którym umieszczono przedszkole, są przychodami wspólnie prowadzonego przez Skarżącą i jej męża gospodarstwa domowego. Zaś Skarżąca jest zatem zarówno dysponentem jak i właścicielem środków dotacyjnych. Zatem wydatek nie został dokonany, gdyż nie nastąpiło przesunięcie masy majątku z podmiotu dotacji do innego podmiotu.Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że proponowane przez Skarżącą rozumienie dyspozycji art. 35 ust. 1 u.f.z.o. (w brzmieniu obowiązującym w sprawie), sprowadzające się do uznania, że każdy wydatek związany w jakikolwiek sposób z działalnością podmiotu oświatowego może być finansowany dotacją pozostaje w oczywistej sprzeczności z brzmieniem ww. regulacji. Ustawodawca użył sformułowania, że "dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na:", po którym następowało wyliczenie owych kategorii wydatków (oraz ich limitów). Skoro zatem art. 35 ust. 1 u.f.z.o. precyzował jakie kategorie wydatków oraz jaka ich wysokość (w odniesieniu do niektórych z tych kategorii) mogą być finansowane dotacją, to nie można uznać, że każdy wydatek związany (w jakikolwiek sposób) z działalnością placówki może być finansowany dotacją. Stanowiłoby to bowiem wykładnię contra legem (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2025 r., sygn. akt I GSK 996/25). Prawidłowe jest zatem stwierdzenie organu, zaakceptowane przez Sąd I instancji, że warunkiem prawidłowego rozliczenia dotacji jest posiadanie prawidłowo sporządzonych dokumentów, faktur, rachunków, potwierdzających dotowane wydatki. W odniesieniu do wydatków związanych z samymi mediami Skarżąca takich dokumentów nie przedstawiła.Zwrócić należy również uwagę na przepis art. 126 ustawy o finansach publicznych, zgodnie z którym dotacje są podlegającymi szczególnym zasadom rozliczania środkami pochodzącymi z zasobów publicznych (w tym z budżetów władz publicznych) przeznaczonymi na podstawie ustawy o finansach publicznych, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Z punktu widzenia beneficjenta dotacji istotne są dwie zasadnicze, powiązane ze sobą cechy dotacji wynikające z jej definicji ustawowej zawartej w art. 126 ustawy o finansach publicznych, mianowicie: rozliczalność oraz określoność przeznaczenia. Wynika z nich (niezależnie od innych regulacji szczegółowych), że podmiot dotowany zobligowany jest do wykazania - w ramach rozliczania się - dokumentów, które potwierdzają realizację danych zadań, a zatem wykorzystanie ich zgodnie ze wskazanym w stosownych regulacjach przeznaczeniem. Skoro zatem ustawodawca dopuścił pokrycie wydatków jako jedyną formę wykorzystania dotacji oświatowej, to oczywiste jest, że dokumentem przedstawionym do rozliczenia wykorzystania dotacji ma być dokument potwierdzający poniesienie przez beneficjenta dotacji danego (tj. określonego przedmiotowo i podmiotowo) wydatku, czyli dokonania przez niego zapłaty na rzecz podmiotu trzeciego kwoty pieniężnej z określonego tytułu. Poniesienie wydatku odznacza uszczuplenie w majątku organu prowadzącego, które to uszczuplenie wyrównuje dotacja. Te dwie pozycje się bilansują. To zaś oznacza, że w istocie wydatek finansowany ostatecznie dotacją, nie jest ciężarem dla organu prowadzącego. Dotacja nie służy i nie może służyć finansowaniu organu prowadzącego, nie może mu przynosić zysku. Wydatkowanie środków z uzyskanej dotacji - w rozumieniu poniesienia wydatku jako formy rozdysponowania środków dotacyjnych - ma miejsce w przypadku przesunięcia środków dotacyjnych w całości z masy podmiotu dotacji do innego podmiotu. Dotacje, które nie zostały wydatkowane na rzecz innego podmiotu pozostały w majątku wspólnym stron. W realiach niniejszej sprawy zakwestionowana kwota nie została wydatkowana i dlatego też powinna zostać zwrócona (zob. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 2506/18).Zarzut naruszenia prawa materialnego podniesiony w pkt 7 petitum skargi kasacyjnej nie poddaje się kontroli kasacyjnej, ponieważ Sąd I instancji nie wyraził poglądu, iż art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "nie znajduje on bezpośredniego zastosowania do niniejszej sprawy". Skoro zatem analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wykazuje, że Sąd I instancji nie wyraził przypisanego mu poglądów, to tym bardziej nie mógł takim poglądem naruszyć jakiegokolwiek przepisu prawa, w tym i wskazanego w powyższym zarzucie.Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że skarga kasacyjna w zakresie zarzutów o charakterze materialnoprawnym, wskazanych w pkt 4 - 8 petitum skargi kasacyjnej są jest bezzasadna.W konsekwencji, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia i w oparciu o art. 184 p.p.s.a, orzekł o jej oddaleniu., orzekł o jej oddaleniu.