Wyrok - II OSK 1103/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 czerwca 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1326/23 w sprawie ze skarg M.P. i P.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 20 czerwca 2023 r., nr SKO.415/Oddalono skargę kasacyjną. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1326/23 w sprawie ze skarg M.P. i P.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 20 czerwca 2023 r., nr SKO.415/
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
25 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Antas
Podstawa prawna
art. 9
kpa
art. 11
kpa
art. 80
kpa
art. 156
kpa
art. 8
kpa
art. 174
ppsa
art. 134
ppsa
art. 141
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1326/23, oddalił skargi M.P. i P.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 20 czerwca 2023 r., nr SKO.415/65/2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:Prezydent Miasta Rzeszowa, po rozpoznaniu wniosku K.C., decyzją z 24 kwietnia 2019 r., nr AR.6730.66.37.2018.GU66, ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego" na działce nr [...], obr. [...] w R.E.W., E.S., M.P., P.W., B.M., P.S., S.S., K.W., W.M. i A.M., złożyli wnioski o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Ich zdaniem decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Wnioskodawcy podali, że obszar sąsiedni w stosunku do działki nr ew. [...], obr. [...] w R. obejmuje zabudowę jednorodzinną. Nie funkcjonują na tym terenie budynki wielorodzinne, zatem nie mogło dojść do posadowienia na tym obszarze obiektu wielorodzinnego.Wskazaną na wstępie decyzją Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Kolegium decyzja Prezydenta nie zawiera wad, które pozwalałyby na wyeliminowanie analizowanego aktu z obrotu prawnego. Prezydent dopełnił wszelkich wymogów formalnych, a rozstrzygnięcie zostało wydane zgodnie z normami prawa materialnego.Odnosząc się do zarzutów dotyczących wadliwości analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, Kolegium uznało, że analiza ta jest kompletna i prawidłowa.W odniesieniu do zarzutów dotyczących spełnienia warunku kontynuacji planowanej inwestycji z zabudową istniejącą w obszarze analizowanym Kolegium stwierdziło, że kontynuacja istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie.Kolegium uznało też, że analiza urbanistyczna w sposób szczegółowy opisuje parametry istniejącej zabudowy i gabaryty budynków występujących w obszarze analizowanym, zawiera wszystkie wymagane elementy i nie budzi zastrzeżeń w kontekście wymogów jej sporządzenia. Zawiera dostateczne uzasadnienie dla przyjętych w decyzji ustaleń warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.Odrębne skargi (lecz o tożsamej treści) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli M.P. i P.W. Kwestionowanej decyzji zarzucili:1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 59 oraz art. 61 ust. 1 i 5a u.p.z.p. oraz w związku z § 3-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie planistyczne") przez uznanie, że decyzja Prezydenta z 24 kwietnia 2018 r. odpowiada prawu i w tym zakresie odmówiono stwierdzenia jej nieważności;2. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 107 § 1 w zw. z art. 9 k.p.a. przez wydanie decyzji nie spełniającej podstawowych wymogów przewidzianych dla tego typu aktu administracyjnego przez wydanie decyzji bez odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżących w treści odwołania, co stanowi również naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli oraz zasady informowania stron;3. obrazę przepisów postępowania przez naruszenie art. 7 oraz art. 11 k.p.a. przez brak rozpatrzenia wszystkich, istotnych elementów stanu faktycznego sprawy oraz wystarczającego wyjaśnienia zasadność przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji oraz brak szczegółowego wyjaśnienia zajętego w decyzji stanowiska wobec przedstawionych przez skarżących argumentów;4. obrazę przepisów postępowania przez naruszenie art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. w szczególności przez brak zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego.Wobec powyższych zarzutów skarżący zawnioskowali o uchylenie decyzji SKO w Rzeszowie oraz decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z 24 kwietnia 2019 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.Skarżący podkreślili, że w sprawie doszło do dowolnego ustalenia przez organ najistotniejszych wskaźników nowej zabudowy, bez oparcia o wyniki analizy urbanistycznej. Sama analiza w tym zakresie jest sporządzona w sposób rażąco wadliwy. Naruszone także zostały w sposób rażący przepisy rozporządzenia planistycznego, statuujące w jaki sposób mają być ustalane poszczególne wskaźniki nowej zabudowy. Na obszarze analizowanym nie istnieje zabudowa o parametrach spełniających wymogi inwestora, co więcej nie istnieje zabudowa wielorodzinna. Analiza urbanistyczna daje "zafałszowany" obraz, niezgodny ze stanem faktycznym. W ocenie skarżących sporządzona analiza nie spełnia kryteriów z § 3-8 rozporządzenia planistycznego i art. 61 u.p.z.p., które pozwoliłyby na zakwalifikowanie jej, jako analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w rozumieniu przepisów rozporządzenia i u.p.z.p. Wskazane uchybienia w szczególności przyjęcie do analizy tylko obiektów jednorodzinnych i wydanie decyzji dla obiektu wielorodzinnego pozwalają przyjąć, że zachodzi przypadek oczywistego naruszenia prawa o charakterze rażącym. Wydane rozstrzygnięcie nie znajduje odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Proste zestawienie planowanego zamierzenia budowlanego z otoczeniem, nasuwa oczywisty wniosek naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa oraz ładu przestrzennego.W odpowiedzi na skargę Kolegium zawnioskowało o oddalenie skargi jako niezasadnej i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia.Postanowieniem z dnia 15 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1327/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygn. II SA/Rz 1326/23 oraz II SA/Rz 1327/23 i prowadzenie ich dalej pod sygn. akt II SA/Rz 1326/23.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skargi nie są zasadne i jako takie podlegają oddaleniu.Według Sądu organy prawidłowo zebrały i rozważyły materiał dowodowy w sprawie, czyniąc na jego podstawie właściwe ustalenia faktyczne. Również w warstwie materialnoprawnej kwestionowana decyzja nie wykazuje uchybień. Podstawa prawna decyzji, tak w ujęciu walidacyjnym – prawidłowości zastosowania przepisów – jak i w ujęciu derywacyjnym – prawidłowości wykładni stosowanych przepisów, nie budzi zastrzeżeń.Sąd zaakceptował stanowisko Kolegium, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, daje podstawy do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie prawidłowości i zgodności z prawem decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Rzeszowa. Analizowana przez Kolegium decyzja nie zawiera wad, które pozwalałyby na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, tj. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.Sąd uznał m.in., że odmienne oceny co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Sąd stwierdził, że kontynuacja funkcji rozumiana jako służąca zachowaniu ładu przestrzennego, umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie niewchodzące z nią w kolizję. Zatem, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i nie kolidujące z nią, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. W ocenie Sądu funkcja planowanego budynku, wbrew stanowisku skarżących, stanowi kontynuację funkcji występującej w obszarze analizowanym. Tak bowiem zabudowa wielorodzinna jak i jednorodzinna należą do tej samej kategorii zabudowy mieszkaniowej.Sąd przyjął również, że parametry ustalone dla planowanej inwestycji zostały wyznaczone w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa z wyjątkiem dostrzeżonego minimalnego błędu w obliczeniach dolnej granicy wskaźnika powierzchni zabudowy oraz lakoniczności uzasadnienia odstępstwa od średniej wskaźnika nowej zabudowy, które nie miały rażącego charakteru.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł P.W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.Wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."):1. w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a, rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na jego treść przez:– naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonej decyzji z pominięciem argumentów zaprezentowanych przez skarżącego w treści skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tym zakresie zaś dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego oraz nieprawidłową ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, skutkujące niesłusznym przyjęciem, że istnieje podstawa do oddalenia skargi. Ponadto zaś zmarginalizowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzutów skargi odnoszących się do nieprawidłowych ustaleń organów obydwu instancji w przedmiocie stanu faktycznego. W tym zakresie brak uzasadnienia, dlaczego Wojewódzki Sąd Administracyjny dał wiarę, co do prawidłowości ustalenia wskaźników nowej zabudowy organom, wobec konkretnych zarzutów skierowanych przez skarżącego,– naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku z pominięciem twierdzeń skarżącego wyrażonych w treści skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w zakresie spełnienia warunków określonych w treści rozporządzenia planistycznego.2. W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego przez:– naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 59 oraz art. 61 ust. 1 i 5a u.p.z.p. oraz w zw. z § 3-8 rozporządzenia planistycznego – z uwagi na nieprawidłowe w ocenie skarżącego przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż sporządzona w przedmiotowej sprawie analiza urbanistyczna wykonana została w sposób prawidłowy, a co za tym idzie wydana decyzja o warunkach zabudowy nie jest obarczona wadą w postaci rażącego naruszenia prawa. Ponadto zaś nieprawidłowe w ocenie skarżącego ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż w zakresie wskaźników zabudowy obejmujących: wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni określonej wnioskiem, wskaźnik szerokości elewacji frontowej budynku, wskaźnik wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalone zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, co skutkowało oddaleniem skargi w niniejszej sprawie. Dodatkowo również, przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, iż przedsięwzięcie inwestycyjne nie godzi w zastany stan zagospodarowania terenu analizowanego i zignorowanie w tym zakresie zarzutów strony skarżącej. Dodatkowo również nieprawidłowe przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że planowane zamierzenie wpisuje się w istniejące otoczenie (zasada kontynuacji funkcji).Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów poniesionych w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, wraz z kosztami zastępstwa według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, który wniósł skargę kasacyjną, zrzekł się rozprawy, zaś strona przeciwna nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu.W pierwszej kolejności należy podnieść, że zarzuty skargi kasacyjnej są obciążone wadami konstrukcyjnymi. Po pierwsze, wbrew przytoczonym wyżej przepisom art. 174 p.p.s.a., w podstawie kasacyjnej naruszenia prawa materialnego zabrakło wskazania, czy do zarzucanego naruszenia miało nastąpić przez błędną wykładnię, czy też przez niewłaściwe zastosowanie tego prawa. Sposób przedstawienia zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., nie spełnia zatem ustawowego kryterium sformułowania zarzutu kasacyjnego błędnej wykładni prawa materialnego lub niewłaściwego zastosowania tego prawa, o którym stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a trzeba pamiętać, że obowiązek sformułowania podstaw kasacyjnych jest jedną z normatywnych przyczyn ustanowienia przez ustawodawcę w art. 175 p.p.s.a. wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Błędem jest więc wskazywanie w ogólny sposób, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego bez wskazania, czy naruszenie to polegało na błędnej wykładni czy na niewłaściwym zastosowaniu.Po drugie, w zarzutach naruszenia przepisów postępowania (art. 8 k.p.a.) oraz prawa materialnego (art. 59, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 3-8 rozporządzenia planistycznego) skarżący kasacyjnie nie wskazuje, które z jednostek redakcyjnych, na które zostały podzielone te przepisy, zostały – w jego ocenie – naruszone zaskarżonym wyrokiem. Z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wyraźnie wynika, że to do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie, konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania stanowiących podstawy kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związanym granicami skargi, nie może domyślać się intencji skarżącej kasacyjnie i korygować, czy też formułować za nią zarzutów pod adresem skarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 17.05.2021 r., II OSK 3828/18, LEX nr 3192269). Wprawdzie w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie spełniają w pełni wymogów konstrukcyjnych określonych w art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a., to jednak Naczelny Sąd Administracyjny nie jest umocowany do ich konkretyzowania, czy też korygowania.Niezależnie do powyższego, ustosunkowując się do podniesionych zarzutów należy wziąć pod uwagę przedmiot kontroli sprawowanej przez Sąd I instancji. Przedmiotem tym jest decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś decyzja Kolegium wydana w toku kontroli instancyjnej. Przypomnienie to wydaje się istotne między innymi z uwagi na błędne posłużenie się przez skarżącego kasacyjnie w pierwszym zarzucie naruszenia przepisów postępowania zwrotem "organy obu instancji".Jednak dalece istotniejszą kwestią jest istota rażącego naruszenia prawa jako podstawy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Z utrwalonego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiska wynika, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Ponadto w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa (por. m.in. wyroki NSA: z 9.02.2005 r., OSK 1134/04, LEX nr 165717; z 19.09.2007 r., II OSK 1227/06, LEX nr 377389; z 8.04.2014 r., II FSK 1179/12, LEX nr 1454857 oraz z 12.07.2022 r., I OSK 1559/19, LEX nr 3421446). Zatem wyeliminowanie ostatecznej decyzji administracyjnej z obrotu prawnego, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa powinno następować tylko w okolicznościach bezspornych (por. wyrok NSA z 20.07.2023 r., III OSK 2683/21, LEX nr 3588410). Oznacza to, że o rażącym naruszeniu prawa przesądza jego oczywistość i waga. Mając na względzie przywołane wyżej przesłanki uznania decyzji za wydaną z rażącym naruszeniem prawa, należało uznać, że skarżący kasacyjnie nie wykazał by do wydania decyzji o warunkach zabudowy z 24 kwietnia 2019 r. doszło z oczywistym naruszeniem przepisów stosowanych w ich bezpośrednim rozumieniu, którego skutki ekonomiczne lub gospodarcze przemawiałyby za wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego.Niezależnie bowiem od argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku należy podkreślić, że charakter przepisów rozporządzenia planistycznego powiązanych ściśle z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (w szczególności tych, których zastosowanie było kwestionowane przez skarżącego kasacyjnie, a więc dopuszczających odstępstwa od reguł określających wyznaczenie poszczególnych wskaźników i parametrów nowej zabudowy), sprawia nie można ich zaliczyć do przepisów, które w myśl przywołanej wyżej zasady mogą być stosowane w bezpośrednim rozumieniu, albowiem przewidują one luz decyzyjny w ramach, którego organ podejmuje konkretne rozstrzygnięcia dowołując się do treści analizy urbanistyczno-architektonicznej. Dlatego też w tym kontekście naruszenie ich nie może być traktowane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przybierającego postać dyrektywy w sposób ewidentnie i jaskrawo sprzecznej z jednoznaczną i niepodlegającą wariantowej interpretacji treścią przepisu prawa (por. wyroki NSA z 12.07.2023 r., I GSK 1551/19 LEX nr 3595180 oraz z 26.03.2025 r., II OSK 1973/22 LEX nr 3864492), co w niniejszej sprawie ze względu na charakter przepisów, których naruszenie podnosi skarżący kasacyjnie, nie mogło mieć miejsca.Mając na uwadze powyższe należało uznać za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 59 oraz art. 61 ust. 1 i 5a u.p.z.p. oraz w zw. z § 3-8 rozporządzenia planistycznego.Dodatkowo należy wyjaśnić, że przywołany w tym zarzucie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. został dodany przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 1986) z dniem 3 stycznia 2022 r., przy czym zgodnie z art. 4 tejże ustawy: "Do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym." Mając zaś na względzie to, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy zostało wszczęte wnioskiem strony (inwestora), który wpłynął do organu 29 października 2018 r., należało przyjąć że w niniejszej sprawie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. nie miał zastosowania, a zatem również z tego powodu nie mogło dojść do jego naruszenia.Nie sposób też zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a." Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zależy więc od wykazania, że Sąd I instancji rozpoznając skargę, dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy bądź przekroczył granicę rozpoznawanej sprawy. W odniesieniu do zaskarżonego wyroku zarzut ten jest nieuzasadniony, bowiem skarżący kasacyjnie nie wykazał, że Sąd I instancji dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy, w szczególności że odnosił się do innego stanu faktycznego niż wskazany w skardze.Odnosząc się do powiązanych z zarzutem naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. należy zauważyć, że skarżący kasacyjnie nie wskazał jaką argumentację pominięto abstrahując od jej istotności i wpływu na końcowe rozstrzygnięcie. Trzeba też przy tym zaznaczyć, że Sąd I instancji dostrzegł brak szczegółowego uzasadnienia co do przyjęcia na podstawie analizy architektoniczno-urbanistycznej konkretnych odstępstw od ustalonych wartości średnich, prawidłowo uznając, że uchybienie to, dotyczące zaniechania przeprowadzenia przez organ właściwej oceny tego dowodu, nie mogło stanowić skutecznej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy.Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Jak wynika z przytoczonego brzmienia art. 141 § 4 p.p.s.a., zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania. Ponadto naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy.Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanej decyzji, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołanego przepisu nie wynika zaś, by Sąd musiał się odnieść do wszystkich argumentów podnoszonych przez strony. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera stanowisko Sądu I instancji co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy sformułowane w stopniu umożliwiającym kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku i wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie także odniesienie do kwestii wskaźników i parametrów nowej zabudowy wyznaczonych przez organ na podstawie przepisów rozporządzenia planistycznego (zob. s. 11-14 uzasadnia zaskarżonego wyroku).W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.