Wyrok - II GSK 2278/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Choroby zawodowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Po 574/21 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora SanitarOddalono skargę kasacyjną. Choroby zawodowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Po 574/21 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitar
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Skoczylas
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 31 marca 2022 r., (sygn. akt II SA/Po 574/21), oddalił skargę T.K. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca", "Strona") na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 maja 2021 r. nr DN-HP.906.1.2021 w przedmiocie choroby zawodowej.Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął następujące ustalenia faktyczne:1. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kole decyzją z dnia 11 grudnia 2020 r., nr 15/2020, działając na podstawie art. 104 § 1 i § 2 i art. 107 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r. poz. 256 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2019r. poz. 59 z późn. zm., dalej: "u.PIS"), art. 2351 i art. 237 § 1 pkt 3-6 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r.- Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 1320, dalej: "K.p.") oraz § 2-7 i § 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2013, poz. 1367, dalej: "r.c.z.") nie stwierdził u Skarżącej choroby zawodowej "[...]" wymienioną w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych określonych w r.c.z. oraz przepisów wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1(1) K.p.W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 13 grudnia 2019 r. do PPIS w Kole wpłynęło orzeczenie lekarskie nr BP 124/2019, wydane w dniu 10 grudnia 2019 r., przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu, Dział Konsultacyjno - Diagnostyczny i Profilaktyki, Poradnię Konsultacyjną Chorób Zawodowychi Profilaktyki, o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u Skarżącej. Do orzeczenia załączono: zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej z 26 listopada 2019 r., skierowanie na badania w związku z podejrzeniem choroby zawodowej z 2 stycznia 2019 r., przebieg pracy zawodowej, kartę oceny narażenia zawodowegow związku z podejrzeniem choroby zawodowej z 27 listopada 2018 r., kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej z 10 grudnia 2019 r.W dniu 29 czerwca 2020 r. do Organu wpłynęło orzeczenie lekarskie nr NKPCHZA/NKPCHZA/38/2020, wydane w dniu 19 czerwca 2020 r., przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodoweju Skarżącej: "[...]", wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych określonych w r.c.z.Wobec powyższego Inspektor Powiatowy na podstawie § 8 ust. 2 r.c.z. zwrócił się o dodatkowe uzasadnienia orzeczeń lekarskich do WCMP oraz Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi jednocześnie przesyłając im dodatkowe dokumenty przedłożone przez Skarżącą. Organ wskazał, że Dyrektor [...]potwierdził narażenie z dużym prawdopodobieństwem na wysiłek głosowy w trakcie wykonywania swoich obowiązków w latach 1984-2019.Organ wskazał, że uzupełnione opinie potwierdziły wcześniejsze ustalenia co do braku podstaw do rozpoznania u Skarżącej choroby zawodowej.Opisując stan faktyczny sprawy Organ wskazał, że Skarżąca zatrudniona była na stanowisku nauczyciela, bibliotekarza oraz wychowawcy świetlicy szkolnej od 16 sierpnia 1984 r. do 31 sierpnia 2019 r. w [...]. Skarżąca poddawana była badaniom profilaktycznym przez lekarza z zakresu medycyny pracy. Lekarze badający okresowo Skarżącą nie stwierdzili przeciwwskazania do wykonywania pracy. Biorąc pod uwagę charakter pracy Skarżącej (praca nauczyciela z wykorzystaniem narządu głosu) oraz długoletni okres zatrudnienia na stanowisku nauczyciela, Organ orzekający przyjął, iż Skarżąca z dużym prawdopodobieństwem była narażona w środowisku pracy na wysiłek głosowy, w stopniu stwarzającym ryzyko powstania choroby zawodowej. Organ uznał okoliczność tę za bezsporną i nie wymagącą dalszego postępowania dowodowego.W sprawie choroby zawodowej Skarżącej orzeczenie wydały dwie specjalistyczne jednostki medyczne. Jednostka orzecznicza I stopnia Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu, stwierdziła brak podstaw do rozpoznaniau Skarżącej choroby zawodowej narządu głosu (vide: orzeczenie nr BP 124/2019z dnia 10.12.2019 r.). Skarżąca przeszła dwukrotnie badania: spirometryczne, audiometryczne, videostroboskopowe, u specjalisty medycyny pracy, laryngologai foniatry. Orzeczenie powyższe zostało wydane po przeanalizowaniu dokumentacji lekarskiej lekarza leczącego foniatry, lekarza rodzinnego, dokumentacji badań profilaktycznych, kart informacyjnych z pobytu w sanatoriach z 2019 r. i oceny narażenia zawodowego sporządzonej przez pracodawcę oraz lekarza w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej. Jednostka orzecznicza I stopnia stwierdziła u Skarżącej przewlekły prosty nieżyt krtani, niedosłuch odbiorczy średniego stopnia. Nie stwierdzono w narządzie głosu zmian o typie guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych oraz niedowładów mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które stanowią wyłączną podstawę do rozpoznania choroby zawodowej. Stwierdzone zmiany w narządzie głosu nie figurują w wykazie chorób zawodowych zawartym w r.c.z. jako choroba zawodowa narządu głosu.Skarżąca złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia - Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi im. prof. J. Nofera (w skrócie IMP w Łodzi), który stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu u Skarżącej (vide: orzeczenie nr NKPCHZA /NKPCHZA/38/2020 z dnia 19.06.2020 r.).W wyniku badania przeprowadzonego w IMP w Łodzi przez doświadczonego specjalistę z zakresu laryngologii i foniatrii rozpoznano u Skarżącej przewlekły prosty nieżyt krtani, cechy dysfonii hyperfunkcjonalnej. Obraz kliniczny choroby krtani opisywany przez laryngologa-foniatrę przeszkolonego z zakresu specyfiki zawodowych chorób narządu głosu nie dał podstaw do rozpoznania jednostek chorobowych wymienionych w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych określonychw r.c.z. Organ wskazał, że badanie przeprowadzone w trybie odwoławczym jest badaniem niezależnym, a IMP w Łodzi opiera się na własnych wynikach badań.Organ podkreślił, że dokumentacja medyczna przedłożona przez Skarżącąw dniu 9 lipca 2020 r. była przedmiotem oceny przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu oraz IMP w Łodzi przy wydawaniu orzeczeń. Niemniej jednak oba te podmioty sformułowały jednoznaczne wnioski o braku podstaw do rozpoznania u Skarżącej choroby zawodowej.2. Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 17 maja 2021 r. mr DN-HP.906.1.2021, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 84 k.p.a., art. 5 pkt 4a, art. 37 ust. 1 u.PIS, art. 2351 K.p., w związku z § 5 ust. 1 i § 8 ust. 1 r.c.z, utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.Organ odwoławczy wskazał, że dążąc do wyczerpującego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy pismem z dnia 22 stycznia 2021 r. znak: DN-HP.906.1.2021 działając na podstawie § 8 ust. 2 r.c.z. wystąpił do WCMP w Poznaniu z wnioskiemo zajęcie stanowiska i wydanie nowej opinii lekarskiej lub uzupełnienie już wydanej ze szczególnym odniesieniem się do załączonej przez Stronę do odwołania z dnia 22 grudnia 2020 r. dokumentacji medycznej.WPWIS podsumował, że w związku z podejrzeniem choroby zawodowej narządu głosu u Skarżącej wydane zostały dwa orzeczenia lekarskie (Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu nr BP 124/2019 z dnia 10 grudnia 2019 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi nr NKPCHZA/NKPCHZA/38/2020 z dnia 19 czerwca 2020 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z dnia 14 lipca 2020 r.), trzy opinie uzupełniające wydane przez lekarską jednostkę orzeczniczą I stopnia z dnia 24 września 2020 r., z dnia 22 lutego 2021 r. i z dnia 26 marca 2021 r. oraz jedna opinia uzupełniająca wydana przez lekarską jednostkę orzeczniczą II stopnia z dnia 13 listopada 2020 r. Organ odwoławczy stwierdził, iż stanowiska lekarskich jednostek orzeczniczych są spójne i w sposób jednoznaczny wskazują na brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu u odwołującej.3. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 maja 2021 r.4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w przywoływanym na wstępie wyroku z dnia 31 marca 2022 r. orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.).Sąd I instancji podkreślił, że zakwestionowanie orzeczenia lekarskiego można dokonać tylko pod względem formalnym (np. wydanie przez nieuprawnionego lekarza, czy w nieprawidłowej formie), co w sprawie nie miało miejsca. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest możliwe także w przypadku, gdyw materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionychw uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w takiej sytuacji organy ani sąd administracyjny nie są uprawnione do weryfikacji merytorycznej orzeczeń lekarskich, a co najwyżej organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez uprawnione jednostki organizacyjne celem ujednolicenia stanowiska. W opinii Sądu I instancji w sprawie taka sytuacja miała miejsce, bowiem Organy zwracały się do jednostek orzeczniczych o dodatkowe wyjaśnienia i weryfikację dokumentacji przedkładanej przez Skarżącą, jednak nie doprowadziło to do zmiany ich stanowiska w przedmiocie braku rozpoznania choroby zawodowej.Sąd I instancji podkreślił, że w kontrolowanej sprawie, w trakcie postępowania wyjaśniającego, uzyskano dwa orzeczenia, sporządzone przez lekarzy specjalistów zatrudnionych w upoważnionych do tego jednostkach oraz orzeczenie uzupełniające placówki II stopnia. Powyższe orzeczenia były w toku postępowania uzupełniane,w związku z przedłożeniem przez Skarżącą dodatkowej dokumentacji medycznej, na wniosek zarówno Organu I jak i II instancji. Lekarskie komisje I i II stopnia w toku sprawy nie zmieniły swojego stanowiska co do braku podstaw rozpoznaniau Skarżącej choroby zawodowej, gdyż nie stwierdzono trwałych zmian wymienionych w poz. 15 wykazu chorób zawodowych. Inaczej mówiąc, mimo że Skarżąca bezspornie cierpi na schorzenia związane z narządem głosu, to nie dały one podstawy do rozpoznania u niej choroby zawodowej.Zdaniem Sądu I instancji kontrolowane w sprawie decyzje są prawidłowe. Nie doszło przy ich wydawaniu do naruszenia ani przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego w stopniu skutkującym ich uchyleniem. Orzekającew sprawie organy wnikliwie ustaliły stan faktyczny sprawy, prawidłowo oceniłyi odniosły się do zgromadzonego materiału dowodowego, czemu dały wyrazw zaskarżonych decyzjach.5. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Skarżąca wnosząco uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1. naruszenie prawa materialnego tj. § 8 ust. 1 r.c.z. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wyłącznie na podstawie danych zawartych w opiniach lekarskich jednostek orzeczniczych I i II stopnia, w szczególności opiniach Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika, z pominięciem pozostałego materiału dowodowego, w szczególności; zaświadczenia lekarskiego z dnia 2 grudnia 2020 r., wystawionego przez prof. dr hab. med. W.G. - specjalistę chorób uszu, nosa, gardła i krtani otolaryngologa - chirurga głowy i szyi. specjalisty laryngologii dziecięcej, opisu badania z dnia 9 stycznia 2021 r., sporządzonego przez prof. dr hab. med. E.N. specjalistę otolaryngologa, audiologa i foniatrę, opisu badaniaz dnia 9 stycznia 2021 r., sporządzonego przez prof. dr hab. med. E.N. specjalistę otolaryngologa, audiologa i foniatrę;2. naruszenie prawa procesowego, tj.art. 80, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak wyczerpującej oceny całego materiału dowodowego, pominięcie przez organ oceny, w szczególności;a) zaświadczenia lekarskiego z dnia 2 grudnia 2020 r., wystawionego przez prof. dr hab. med. W.G. - specjalistę chorób uszu, nosa, gardłai krtani otolaryngologa - chirurga głowy i szyi, specjalisty laryngologii dziecięcej,z którego wynika, że u Skarżącej rozpoznano niedomykalność fonacyjną kości prawdopodobnie związaną z niedowładem mięśni wewnętrznych krtani,b) opisu badania z dnia 9 stycznia 2021 r., sporządzonego przez prof. dr hab. med. E.N. specjalistę otolaryngologa, audiologa i foniatręz którego wynika, że u Skarżącej występuje niedomykalność wrzecionowata głośni prawdopodobnie z powodu niedowładu mięśni wewnętrznych krtani, dysfonii utraconej.c) zaświadczenia lekarskiego z dnia 30 grudnia 2019 r. wystawionego przez prof. dr hab. med. A.O. specjalistę z otolaryngoloii, audiologii foniatrii, z którego wynika, że u Skarżącej występuje dysfonia hyperfunkcjonalnaz niedomykalnością fonacyjną głośni w części międzybłoniastej i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że u Skarżącej nie występuje choroba zawodowa wymieniona w poz. 15 pkt. 3 wykazu chorób zawodowych określonych w przepisach r.c.z.W uzasadnieniu Skarżąca przedstawiła argumenty mające wskazywać na zasadność zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.6. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.7. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie przesłanki nieważności, o których mowaw art. 183 § 2 p.p.s.a., nie zachodzą. Kontrola instancyjna została zatem ograniczona do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.8. W pierwszej kolejności Skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające - zdaniem Strony - na wydaniu decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wyłącznie na podstawie opinii lekarskich jednostek orzeczniczych I i II stopnia, z pominięciem pozostałego materiału dowodowego, w szczególności przedstawionej przez Skarżącą dokumentacji medycznej sporządzonej przez lekarzy specjalistów.Zarzut ten został więc skierowany przede wszystkim pod adresem działania Organów. Tymczasem w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje wyrok sądu pierwszej instancji, a nie decyzję administracyjną jako taką. Skarga kasacyjna powinna zatem wskazywać, na czym polegał błąd sądu w ocenie legalności działania organów. W tym zakresie argumentacja skargi nie odnosi się bezpośrednio do rozumowania przyjętego w zaskarżonym wyroku, lecz w istocie powtarza zarzuty formułowane wcześniej wobec decyzji administracyjnej. Ponadto, tak ujęty zarzut w istocie nie dotyczy sposobu zastosowania wskazanego przepisu prawa materialnego, lecz sposobu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca podważa bowiem zakres i sposób uwzględnienia przez Organy poszczególnych dowodów medycznych, a więc kwestionuje prawidłowość przeprowadzenia i oceny postępowania dowodowego. Tego rodzaju zastrzeżenia odnoszą się do standardów wynikających z przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., które określają obowiązek organu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonania wszechstronnej oceny materiału dowodowego. Natomiast § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych reguluje rolę orzeczenia lekarskiego w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej i wskazuje podstawę rozstrzygnięcia organu; nie odnosi się do zasad oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym.9. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych podstawę do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej stanowi w szczególności orzeczenie lekarskie wydane przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą. Konstrukcja postępowania w sprawach chorób zawodowych opiera się zatem na współdziałaniu organów administracji publicznej oraz wyspecjalizowanych jednostek medycznych, którym ustawodawca powierzył kompetencję do dokonywania oceny medycznych przesłanek rozpoznania choroby zawodowej.W realiach sprawy bezsporne jest, że w toku postępowania zostały wydane dwa orzeczenia lekarskie: przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu jako jednostkę orzeczniczą I stopnia oraz przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi jako jednostkę orzeczniczą II stopnia, w których jednoznacznie stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u Skarżącej choroby zawodowej narządu głosu.Z materiału sprawy wynika ponadto, że w postępowaniu administracyjnym uwzględniono również dodatkową dokumentację medyczną przedstawioną przez Skarżącą, a Organ odwoławczy zwrócił się do jednostki orzeczniczej o odniesienie się do tej dokumentacji i ewentualne uzupełnienie stanowiska. W odpowiedzi jednostki medyczne podtrzymały uprzednio wyrażone wnioski diagnostyczne.W tej sytuacji nie można podzielić stanowiska skargi kasacyjnej, jakoby Organy administracji poprzestały wyłącznie na mechanicznym powtórzeniu stanowiska jednostek medycznych. Z akt sprawy wynika bowiem, że materiał dowodowy był analizowany w całości, zaś przedstawione przez Skarżącą dokumenty zostały przekazane do oceny właściwym jednostkom orzeczniczym. Kontrolujący decyzję WSA prawidłowo zatem ocenił w tym zakresie rozstrzygnięcia Organów obu instancji.Podkreślić należy, że w sprawach dotyczących chorób zawodowych organ administracji nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania medycznej kwalifikacji schorzenia ani do zastępowania w tym zakresie wyspecjalizowanych jednostek orzeczniczych. Zadaniem organu jest ocena, czy wydane w sprawie orzeczenia lekarskie zostały sporządzone przez podmioty uprawnione, czy są kompletne oraz czy pozwalają na dokonanie ustaleń niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy.W konsekwencji nie można uznać, aby w tej sprawie doszło do naruszenia § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia.10. Drugi zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Skarżąca twierdzi, że materiał dowodowy nie został oceniony wszechstronnie, a część dokumentacji medycznej, w szczególności opinie lekarzy specjalistów przedstawione przez Stronę, została pominięta. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten także nie jest trafny.Ponownie należy zauważyć, że przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok sądu pierwszej instancji, a nie decyzje organów administracji. Naczelny Sąd Administracyjny ocenia więc, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z wymaganiami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.Oceniając powyższy zarzut należy wskazać, że WSA trafnie przyjął, że Organy administracji zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Z akt sprawy wynika, że ustalono zarówno przebieg zatrudnienia Skarżącej, jak i charakter wykonywanej przez nią pracy. Nie było sporne, że Skarżąca przez wiele lat wykonywała zawód nauczyciela, a więc pracę związaną z intensywnym używaniem narządu głosu. Z tego względu Organy przyjęły, że Skarżąca była narażona w środowisku pracy na wysiłek głosowy w stopniu mogącym stwarzać ryzyko powstania choroby zawodowej. Okoliczność ta została uwzględniona w toku postępowania i nie była kwestionowana.Kluczowe znaczenie miały natomiast ustalenia medyczne dokonane przez właściwe jednostki orzecznicze. Zarówno jednostka orzecznicza I stopnia, jak i jednostka II stopnia rozpoznały u Skarżącej przewlekły prosty nieżyt krtani oraz niedosłuch odbiorczy średniego stopnia. Jednocześnie w przeprowadzonych badaniach nie stwierdzono zmian w obrębie narządu głosu, które zgodnie z wykazem chorób zawodowych stanowią podstawę do rozpoznania choroby zawodowej nauczycieli, takich jak guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych czy niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią.Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał, że w takiej sytuacji Organy mogły oprzeć swoje rozstrzygnięcie na wnioskach wynikających z orzeczeń jednostek orzeczniczych. Z akt sprawy wynika również, że dokumentacja medyczna przedstawiona przez Skarżącą została w toku postępowania przekazana do oceny właściwym jednostkom medycznym i była przez nie analizowana. Sam fakt, że przedstawione przez Skarżącą opinie lekarskie nie doprowadziły do zmiany wniosków diagnostycznych, nie oznacza, że zostały pominięte w postępowaniu dowodowym.W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że materiał dowodowy został zebrany i oceniony w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Skarga kasacyjna nie wykazuje więc, aby WSA błędnie ocenił legalność działania organóww tym zakresie.11. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają trafności stanowiska zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który prawidłowo uznał, że Organy administracji publicznej przeprowadziły postępowanie w sposób zgodnyz obowiązującymi przepisami prawa oraz dokonały oceny zgromadzonego materiału dowodowego w granicach wyznaczonych przez przepisy regulujące postępowaniew sprawach chorób zawodowych.12. W konsekwencji, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.