Wyrok - I GSK 1931/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 czerwca 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "M." Sp. k. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4767/21 w sprawie ze skargi "M." Sp. k. z siedzibą w W. na informację Dyrektora Wojewódzkiego UrOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "M." Sp. k. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 4767/21 w sprawie ze skargi "M." Sp. k. z siedzibą w W. na informację Dyrektora Wojewódzkiego Ur
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
25 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Bogdan Fischer
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 10 czerwca 2022 r., sygn. V SA/Wa 4767/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością G. sp.k. z siedzibą w W. (dalej zwanej skarżącą lub spółką) na akt (informację) Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy (WUP) w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, oddalił skargę.W stanie faktycznym sprawy spółka wystąpiła do WUP o wypłatę jej świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP, na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników, na podstawie art. 15gga ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., dalej zwanej ustawą o COVID-19). We wniosku spółka podała, że nie występują wobec niej przesłanki do ogłoszenia upadłości i nie jest prowadzone postępowanie restrukturyzacyjne lub likwidacyjne. Spółka nie zalegała z regulowaniem zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FGŚP, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca III kwartału 2019 r.W załączniku do wniosku – Formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc publiczną związaną z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 oraz jej skutków, spółka oświadczyła dodatkowo, że na dzień 31 grudnia 2019 r. wysokość niepokrytych jej strat przewyższała 50% wysokości jej kapitału według ksiąg spółki (pkt 1b części B) oraz, że w ciągu ostatnich 2 lat stosunek długów do kapitału własnego był większy niż 7,5 a stosunek zysku operacyjnego powiększonego o amortyzację do odsetek był niższy niż 1 (pkt 1d części B formularza).Pismem z dnia 26 sierpnia 2021 r. Dyrektor WUP poinformował spółkę o odmowie przyznania jej wnioskowanego wsparcia, z uwagi na oświadczenia zawarte w pkt 1b i 1d części B załącznika do wniosku – Formularza informacji. Organ wskazał, że w myśl art. 1 ust 4 pkt. c w związku z art. 2 pkt 18 lit. a i e rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014 r., zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 651/2014"), pomoc ta nie może być, co do zasady, udzielana przedsiębiorcom, którzy tak jak spółka w dniu 31 grudnia 2019 r. znajdowali się już w trudnej sytuacji. Ponadto spółka nie korzysta z wyłączeń od ww. zasady, tj. nie jest mikro, małym lub średnim przedsiębiorcą nowoutworzonym (funkcjonującym krócej niż 3 lata), jak również nie jest mikro lub małym przedsiębiorstwem, co pozwalałoby na udzielenie pomocy w związku z treścią sekcji 3.1 Komunikatu Komisji Europejskiej "Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii Covid-19 (2020 C 91 1/01 – dalej zwanego Komunikatem Komisji).WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi spółki na akt Dyrektora WUP oddalił przedmiotową skargę. Sąd stwierdził, że osią sporu w przedmiotowej sprawie jest zastosowanie rozporządzenia nr 651/2014 i Komunikatu Komisji.Odnosząc się wprost do zarzutów skargi Sąd doszedł do wniosku, że w art. 15zzzh ustawy o COVID-19 ustawodawca zawarł odesłanie do ww. Komunikatu Komisji w zakresie dookreślenia jakim podmiotom i w jakim zakresie można w czasie trwające epidemii COVID-19 udzielić wsparcia - jednolitego dla wszystkich krajów członkowskich UE. Wynika to z art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, który upoważnia Komisję do stwierdzenia zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym, jeżeli pomoc ta ma na celu "zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego". Krajowy ustawodawca zawarł takie odwołanie chcąc, aby wymienione w powołanym przepisie instrumenty wsparcia w czasie trwającej epidemii, stanowiące pomoc publiczną w rozumieniu prawa wspólnotowego, nie naruszały postanowień art. 107 TFUE. W ten sposób z jednej strony konkretne instrumenty wsparcia w dobie kryzysu wywołanego epidemią COVID-19 wprowadzono do polskiego porządku prawnego mocą przepisu rangi ustawowej, z drugiej - zaznaczono, że odpowiadają one wspólnym dla wszystkich krajów członkowskich UE warunkom przyznawania pomocy publicznej określonym w powołanym Komunikacie Komisji, z trzeciej zaś dookreślono, że wsparcie to - jako dopuszczalna pomoc publiczna - ma na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce. Jak wskazuje się zaś w pkt 2.18 omawianego Komunikatu Komisji, "biorąc pod uwagę, że epidemia COVID-19 dotyka wszystkie państwa członkowskie, a wprowadzone przez nie środki ograniczające rozprzestrzenianie epidemii negatywnie wpływają na sytuację przedsiębiorstw, Komisja uważa, że pomoc państwa jest uzasadniona i może zostać uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE przez określony czas w celu zaradzenia niedoborowi płynności wśród przedsiębiorstw oraz zagwarantowania, że zakłócenia spowodowane epidemią COVID-19 nie zagrożą ich rentowności, szczególnie jeśli chodzi o MŚP." Dalej w pkt 2.19 wskazuje się, że: "W niniejszym komunikacie Komisja określa warunki zgodności z rynkiem wewnętrznym, które będzie stosowała w odniesieniu do pomocy przyznanej przez państwa członkowskie na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE. Państwa członkowskie muszą zatem wykazać, że środki pomocy państwa zgłoszone Komisji na mocy niniejszego komunikatu są konieczne, odpowiednie i proporcjonalne, aby zaradzić poważnym zaburzeniom w gospodarce danego państwa członkowskiego, oraz że wszystkie warunki określone w niniejszym komunikacie są w całości spełnione."W ocenie Sądu cytowany powyżej art. 15zzzh ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19 stanowił zatem podstawę kompetencji organu do analizowania wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek pod kątem sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy.Sąd nie zanegował stanowiska skarżącej, iż Komunikat Komisji nie stanowi źródła prawa. Stwierdził jednak, że źródło odesłania do tego Komunikatu i dalej do rozporządzenia 651/2014 ma charakter ustawowy, jako że norma odniesienia znajduje umocowanie w prawie powszechnie obowiązującym – ustawie o COVID-19, co czyni definicję "przedsiębiorstwa będącego w trudnej sytuacji" składnikiem treści normatywnej. Norma odniesienia jest więc w przedmiotowym przypadku rekonstruowana nie tylko z tzw. prawa miękkiego, tj. Komunikatu Komisji, lecz także z prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 91 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 288 TFUE, tj. rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014.Za niezasadną Sąd uznał argumentację skargi odnoszącą się do odmiennego uregulowania wnioskowanej pomocy w ramach sekcji 3.10 Komunikatu w stosunku do postanowień zawartych w jego sekcji 3.1. Sąd stanął na stanowisku, że regulacje zawarte w sekcji 3.1 Komunikatu Komisji mają charakter uniwersalny (ogólny) i odnoszą się do wszystkich form pomocy uszczegółowionych w kolejnych podsekcjach sekcji 3 "Tymczasowe środki pomocy państwa". W ramach sekcji 3.1 zawarto przepisy ogólne odnoszące się do "Ograniczonych kwot pomocy", zaś w kolejnych podsekcjach uszczegółowiono konkretne "formy" pomocy, takie jak np. pomoc w formie subsydiowania wynagrodzeń w celu uniknięcia zwolnień podczas epidemii COVID-19 (sekcja 3.10). Nie oznacza to jednak, że w przypadku tej ostatniej formy udzielenia pomocy nie znajdą również zastosowania ogólne zasady wyrażone w ramach sekcji 3.1 Komunikatu dotyczące ograniczonych kwot pomocy, w tym odnoszące się do zakazu udzielania pomocy przedsiębiorstwom, które w dniu 31 grudnia 2019 r. znajdowały się w trudnej sytuacji (pkt 22 lit. c).Podsumowując Sąd wskazał, że wniosek o udzielenie pomocy złożony przez stronę na podstawie art. 15zzzh ust. 1 pkt 1 ustawy o COVID-19 powinien być rozpatrzony w oparciu o Komunikat Komisji.Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniosła spółka, zaskarżając go w całości.Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) P.p.s.a. w zw. z art 15gga ust. 1 oraz 15gga ust. 3 pkt 1-3 w zw. z art. 15gga ust 6 pkt 4) ustany o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: ustawa C0VID-19) w zw. z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego - tj. art 15gga ust. 1 oraz 15gga ust. 3 pkt 1-3 w zw. z art. 15gga ust. 6 pkt 4) ustany COVlD-19 w zw. z Komunikatem Komisji Tymczasowe Ramy środków pomocy państwa wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii Comd-19 (Dz. Urz. UE C 911 z 20.03.2020) - poprzez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż przepisy te nie zawierają enumeratywnie wymienionych przesłanek przyznania świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy dotyczących kondycji finansowej przedsiębiorcy wnioskującego o przyznanie świadczenia, gdyż przesłanki uzupełniające przyznania pomocy wynikają z ww. Komunikatu Komisji, w tym z sekcji 3.1 rozdziału 3 Komunikatu, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów winna doprowadzić do ustalenia, że:- przesłanki wypłaty świadczenia związane z kondycją finansową przedsiębiorcy zostały wymienione w art 15gga ust 1 oraz 15gga ust 3 ustawy COV1D-19 w sposób wyczerpujący, ewentualnie- przesłanki wypłaty świadczenia związane z kondycją finansową przedsiębiorcy zostały wymienione w art 15gga ust 1 oraz art. 15gga ust 3 ustawy COVID-19 i uzupełniająco w pkt 3.10 rozdziału 3 Komunikatu Komisji w zw. z Komunikatem Komisji Tymczasowe Ramy środków pomocy państwa2. naruszenie art 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 15zzzh ust. 1 pkt 1) ustawy Covid-19 - w zw. z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego — poprzez błędną wykładnię przepisów prawa materialnego tj. art. 15zzzh ust. 1 pkt 1) ustawy COVID-19 polegającą na przyjęciu, iż przepis ten — przez odesłanie do Komunikatu Komisji — Tymczasowe Ramy środków pomocy państwa wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii Covid-19 ustala że wsparcie uregulowane w art. 15gga ww. ustawy nie przysługuje podmiotom znajdującym się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, podczas gdy przepis ten ogranicza się do wskazania, że pomoc uregulowana w wymienionych w nim przepisach stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonego aktu, i stwierdzenie obowiązku zawarcia przez Dyrektora WUP w Warszawie umowy o przyznanie skarżącej świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzeń pracowniczych.Oprócz tego skarżąca kasacyjnie wystąpiła o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że art. 15gga nie zawiera żadnych innych warunków względem kondycji finansowej wnioskującego przedsiębiorcy sprzed zaistnienia pandemii wirusa SARS-CoV-2. Brak zaległości w regulowaniu zobowiązań publicznoprawnych na koniec trzeciego kwartału 2019 r. oraz nieprowadzenie wobec niego postępowania upadłościowego i restrukturyzacyjnego na moment składania wniosku i przyznania wsparcia to jedyne wymogi dotyczące kondycji finansowej przedsiębiorcy-wnioskodawcy. Gdyby ustawodawca chciał dokonać odwołania do Komunikatu Komisji ze skutkiem takim, aby warunki przyznania wsparcia wymielone w Komunikacie zostały bezpośrednio nałożone na polskiego przedsiębiorcę wnioskującego o pomoc, to inaczej sformułowałby treść przepisu art. 15zzzh, np. analogicznie jak w art. 15zzzzl ustawy COVID-19.Odesłanie do innego aktu, według spółki, powinno być jasne i precyzyjne. Odesłanie po prostu do "Komunikatu Komisji" takiej cechy nie posiada, skoro dokument ten przewiduje kilkanaście rodzajów wparcia.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.Zaprezentowana w skardze kasacyjnej wykładnia przepisów prawa materialnego jest nieprawidłowa, a w konsekwencji zarzut popełnienia błędu w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji okazał się nietrafny.W pierwszym zarzucie kasacyjnym, skarżąca spółka zarzuciła błędną wykładnię art. 15gga ust. 1 oraz ust. 3 pkt 1 - 3 w zw. z art. 15gga ust. 6 pkt 4 ustawy o COVID-19, poprzez przyjęcie, że przepisy te nie zawierają enumeratywnie wymienionych przesłanek przyznania świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy dotyczących kondycji finansowej przedsiębiorcy wnioskującego o przyznanie świadczenia. Z kolei w drugim zarzucie kasacyjnym, autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie art. 15zzzh ust. 1 pkt 1 ustawy o COVID-19 poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wsparcie uregulowane w art. 15gga ustawy nie przysługuje podmiotom znajdującym się w trudnej sytuacji, w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014.Z uwagi na istotę podniesionych zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że należy je rozpoznać łącznie.Zgodnie z art. 15gga ust. 3 ustawy COVID-19 do świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy uprawniony jest przedsiębiorca: 1) który nie zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r., z wyjątkiem gdy zadłużony przedsiębiorca zawarł umowę z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych lub otrzymał decyzję urzędu skarbowego w sprawie spłaty zadłużenia i terminowo opłaca raty lub korzysta z odroczenia terminu płatności; 2) który nie spełnia przesłanek do ogłoszenia upadłości, o których mowa w art. 11 lub art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe; 3) wobec którego nie jest prowadzone postępowanie restrukturyzacyjne lub likwidacyjne. Przedsiębiorca został zobowiązany do złożenia oświadczenia, o spełnieniu ww. warunków w składanym w drodze elektronicznej wniosku (art. 15gga ust. 6 pkt 4 ustawy COVID-19). Z kolei w myśl art. 15zzzh ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19, wsparcie o którym mowa m.in. w art. 15gga - zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) (Dz. Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1) stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce.Ustosunkowując się do powyższej kwestii, wskazać należy, że jedną z konsekwencji członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej jest obowiązek respektowania ograniczeń w udzielaniu wsparcia przedsiębiorcom krajowym. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącej spółki, zgodnie z którym dla określenia przesłanek wspomnianej pomocy wystarczające jest odwołanie się do jednego tylko z przepisów ustawy krajowej, to jest do art. 15gga ust. 3 pkt 1-3 ustawy o COVID-19 z pominięciem innych regulacji prawnych. Co prawda we wskazanym przepisie rzeczywiście ustawodawca wskazał na warunki odnoszące się do kondycji finansowej przedsiębiorcy ubiegającego się o świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy, jednakże nie można przyjąć, aby regulacja ta wyłączała stosowanie innych regulacji prawnych, w szczególności tych odnoszących się do zasad udzielania pomocy publicznej.Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie spółki, konstrukcja pomocy publicznej dla przedsiębiorców z powodu pandemii nie opiera się na wyizolowanej normie krajowej, ale ma charakter złożony, albowiem obejmuje przepisy należące nie tylko do ustawy krajowej, ale także te, które znajdują się w Traktacie o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, rozporządzeniu oraz Komunikacie Komisji Europejskiej.Tak więc zakres uprawnienia skarżącej spółki ustalać należy nie tylko w oparciu o art. 15gga ust. 1 i 3 ustawy o COVID-19, ale także w oparciu o szereg innych unormowań, w tym art. 15zzzh ust. 1 ww. ustawy i innych przepisów, do których ten ostatni przepis odsyła - bezpośrednio i pośrednio. Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że art. 15zzzh ust. 1 ustawy o COVID-19 wskazuje, że wsparcie, o którym mowa w art. 15gga tej ustawy ma być zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19, a w tymże Komunikacie w sekcji 3.1 pkt 22 lit. c wprost wskazano, że pomoc nie może być przyznawana przedsiębiorstwom, które w dniu 31 grudnia 2019 r. znajdowały się już w trudnej sytuacji (w rozumieniu ogólnego rozporządzenia w sprawie włączeń grupowych) czyli art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Słusznie także przyjął Sąd pierwszej instancji, że w powyższym zakresie mamy do czynienia z odesłaniem podwójnym, bo wymieniony art. 15zzzh ust. 1 ustawy COVID-19 Komunikat Komisji UE odwołuje się do zdefiniowanego w innym akcie prawnym pojęcia przedsiębiorstwa będącego w trudnej sytuacji.Zgodzić się należało ze skarżącą spółką, że wskazany Komunikat Komisji nie stanowi źródła prawa, jednakże powyższego stanowiska nie kwestionował Sąd pierwszej instancji. Źródło odesłania do tegoż Komunikatu znajduje się w art. 15zzzh ust. 1 ustawy o COVID-19, a zatem ma charakter ustawowy bowiem norma odniesienia znajduje swoje umocowanie w przepisach powszechnie obowiązujących - ustawie COVID-19. Tym samym przyjąć należało, że odwoływanie się w Komunikacie Komisji wprost do aktu prawnego jakim jest rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 stanowiło dostateczną podstawę do przyjęcia, że przyznanie pomocy przedsiębiorcom musi uwzględniać przepisy unijne, a w tym przypadku definicję przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji (art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014).Słusznie wskazuje spółka w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że ustawowe odesłanie do innego aktu powinno być jasne i precyzyjne. Jednakże w realiach niniejszej sprawy, w szczególności mając na uwadze okoliczności w jakich była uchwalana ustawa o COVID-19 i jej kolejne nowelizacje oraz braku możliwości przewidzenia jakie konkretnie środki będą skutecznie wspierać gospodarkę w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (i zostaną zaaprobowane przez Komisję Europejską), ogólne odwołanie się w ustawie COVID-19 do warunków zawartych w Komunikacie Komisji należało uznać za dopuszczalne.Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym regulacje zawarte w sekcji 3.1. Komunikatu Komisji - "Ograniczone kwoty pomocy" mają charakter ogólny (uniwersalny) i odnoszą się do wszystkich form udzielania pomocy, uszczegółowionych w kolejnych podsekcjach sekcji 3 Komunikatu, w szczególności w zakresie podsekcji 3.10 - "Pomocy w formie subsydiowania wynagrodzeń pracowników w celu uniknięcia zwolnień podczas epidemii COVID-19". Ograniczenie kwotowe pomocy poprzez wskazanie, że pomoc nie może być przyznana przedsiębiorstwu, które na dzień 31 grudnia 2019 r. znajdowało się już w trudnej sytuacji (za wyjątkiem mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw) odnosi się również do pomocy polegającej na subsydiowaniu wynagrodzeń w celu uniknięcia zwolnień pracowników. Prawidłowości powyższej wykładni nie podważają argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, bowiem mają one charakter czysto polemiczny ze stanowiskiem zaprezentowanym przez sąd pierwszej instancji.Zaznaczyć przy tym należy, czego autor skargi kasacyjnej nie dostrzega, że w treści art. 15zzzh ust. 1 ustawy o COVID-10 ustawodawca wprost wskazał, że wsparcie udzielane jest zgodnie z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji, a zatem nie można przyjąć, że Komunikat ten jedynie wskazywał, że dane wsparcie stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce. O tym, że takie wsparcie stanowi pomocą publiczną, przesądzają przepisy art. 107 i 108 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dlatego też, przyjmując za trafną wykładnię wskazanej regulacji zaproponowaną przez skarżącą spółkę, w istocie okazałby się zbędna.W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, co implikuje wniosek o niepodważeniu stanu faktycznego tej sprawy, zgodnie z którym wysokość niepokrytych strat spółki przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, a także, że w ciągu ostatnich dwóch lat stosunek długów do kapitału własnego był większy niż 7,5, a stosunek zysku operacyjnego powiększonego o amortyzację do odsetek był niższy niż 1. Spełnione zatem zostały przesłanki znajdowania się skarżącej spółki w trudnej sytuacji, a w konsekwencji ziściła się podstawa odmowy udzielenia pomocy. Czyni to pogląd wyrażony w wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającym skargę prawidłowym, a zarzuty skargi kasacyjnej - nieuzasadnionymi.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 240 zł, obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego, reprezentującego organ za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).