Postanowienie - II GZ 129/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 27 marca 2025
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 613/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 20 września 2024 r., nr SKO Gd/4274/23 w spUchylono zaskarżone postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 613/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 20 września 2024 r., nr SKO Gd/4274/23 w sp
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
27 marca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Małgorzata Rysz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej zwany: "WSA", "Sądem pierwszej instancji") postanowieniem z 3 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 613/24 odrzucił skargę G. z o.o. w G. (dalej zwanej: "skarżącą", "Spółką") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z 20 września 2024 r., w sprawie wygaśnięcia decyzji zatwierdzającej regulamin strzelnicy oraz zwrócił skarżącej uiszczony wpis sądowy w kwocie 200 złotych.W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał m.in, że skarga Spółki podpisana została przez dyrektora zarządzającego P. S. Zgodnie z załączonym do skargi wydrukiem z KRS, organem uprawnionym do reprezentowania spółki jest prezes zarządu, którym była inna osoba. Dlatego też zarządzeniem z 21 listopada 2024 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie jej przez osobę do tego uprawnioną, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki wezwanie nie zostało odebrane, wobec czego WSA uznał je za skutecznie doręczone w dniu 11 grudnia 2024 r. (k. 29 akt sądowych). W ocenie Sądu pierwszej instancji brak formalny skargi nie został usunięty, a zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Skarżąca pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach nieusunięcia braku formalnego skargi w zakreślonym terminie nie dokonała czynności, do której została zobowiązana, a zatem zachodziła podstawa do odrzucenia skargi.Pismem z 22 stycznia 2025 r. skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Gdańsku, zarzucając błędne zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego materiału dowodowego oraz brak oparcia wydanej decyzji o kryterium słuszności i sprawiedliwości społecznej. Spółka wniosła o "uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania".W uzasadnieniu Spółka podniosła m.in., że jej siedziba od blisko 10 lat pozostaje niezmienna i znajduje się w rejonie Poczty Głównej w G., w odległości około 500 metrów od niej. Wskazała, że pracownik Poczty Polskiej S.A. regularnie, praktycznie codziennie odwiedza siedzibę Spółki doręczając przesyłki zwykłe i polecone (rejestrowane). Na potwierdzenie, iż wszelka korespondencja kierowana do skarżącej była skutecznie i terminowo odbierana w jej siedzibie załączyła od zażalenia m.in. kserokopię książki korespondencyjnej. Podniosła również, że w jej interesie nie było jakiekolwiek unikanie korespondencji urzędowej do niej kierowanej. Zakwestionowała skuteczność doręczenia jej wezwania wskazując, że nie mogła zatem wypełnić nałożonego na nią zobowiązania, nie mając o nim wiedzy ani nawet świadomości. Jednocześnie skarżąca uzupełniła braki formalne skargi poprzez nadesłanie dokumentu pełnomocnictwa potwierdzającego uprawnienie do podpisania skargi w imieniu Spółki.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.Punktem wyjścia do rozważań w przedmiotowej sprawie jest rozstrzygnięcie sporu co do tego, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."). Wskazania wymaga, że w myśl ww. przepisu Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Należy jednak przypomnieć utrwalone w orzecznictwie stanowisko, wyrażone w postanowieniu Sądu Najwyższego z 7 lipca 1999 r., sygn. III RN 27/99 (OSNP 2000, nr 12, poz. 457), w którym wskazano, że "Odrzucenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi po upływie terminu wyznaczonego do uzupełnienia jej braków, gdy nie zostały zachowane warunki postępowania w przypadku niemożności doręczenia pisma, stanowi rażące naruszenie art. 44 k.p.a. i art. 27 ust. 2 w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), a w konsekwencji również konstytucyjnie gwarantowanego prawa strony do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP)." Stanowisko to, pomimo że wyrażone na tle przeszłego stanu prawnego, w swojej istocie zachowuje aktualność.Taka sytuacja miała też miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd administracyjny może bowiem odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. dopiero, gdy skarżąca nie uzupełni braków skargi w wyznaczonym terminie. Konieczne jest jednak, by bieg tego terminu w ogóle się rozpoczął. Zgodnie z regułami określonymi w art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma, składa się je na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia, należy pozostawić powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Jak wskazuje doktryna po upływie ostatniego dnia terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., ustanawia się fikcję prawną doręczenia. Innymi słowy, w razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. (por. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 73.). Sąd nie może przyjąć na podstawie formularza potwierdzenia odbioru, że doręczenie pisma sądowego w trybie art. 73 było skuteczne, jeżeli doręczyciel nie wskazał w tym formularzu przyczyny uniemożliwiającej doręczenie właściwe lub zastępcze (por. postanowienie SN z 25.08.1999 r., III CKN 621/99, OSNC 2000/3, poz. 52). Co więcej – domniemanie faktyczne doręczenia pisma w tym trybie może być obalone przez stronę postępowania, poprzez wykazanie, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością.Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, należy wskazać, że jak wynika ze znajdującej się w aktach koperty oraz dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 29 akt sądowych) przesyłka została awizowana w dniu 27 listopada 2024 r. i pozostawiona w Urzędzie Pocztowym (nie wskazano, w którym), zaś zawiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Doręczający przesyłkę listonosz nie wskazał na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru powodów awizacji przesyłki. Jak wynika zaś z załączonej do zażalenia kserokopii książki korespondencyjnej (k. 56 akt sądowych) – w dniu 27 listopada 2024 r., a zatem w dacie pierwszej awizacji przesyłki – skarżącej doręczono inną przesyłkę.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oświadczenie Spółki odnośnie do braku pozostawionego jej zawiadomienia o złożeniu przesyłki na Poczcie Głównej w G., poparte dokumentem w postaci kserokopii książki korespondencyjnej świadczącej o tym, że tego samego dnia listonosz doręczył jej inną przesyłkę, podważyło przyjęte domniemanie skuteczności doręczenia zastępczego w trybie art. 73 p.p.s.a. Skoro więc powyższe domniemanie zostało obalone, uznać należało, że nie rozpoczął swojego biegu termin do uzupełnienia przez skarżącą braku formalnego skargi, a zatem nie mógł on zostać uchybiony. W konsekwencji brak było podstaw do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zaś wydane postanowienie z 3 stycznia 2025 r. wymagało uchylenia.Wobec powyższego, rzeczą Sądu pierwszej instancji będzie dalsze procedowanie wniesionej skargi, z uwzględnieniem okoliczności, że wraz z zażaleniem, skarżąca wykazała prawidłową reprezentację Spółki przez osobę podpisaną pod wniesioną skargą.W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.