Wyrok - I OSK 1218/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1747/23 w sprawie ze skargi J.B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zOddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1747/23 w sprawie ze skargi J.B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
spadek
Role w sprawie
świadek
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Agnieszka Miernik
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 9 lutego 2024 r. (sygn. akt I SA/Wa 1747/23), Wojewódzki Sąd Administracyjny – orzekając na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a") i po rozpoznaniu skargi J.B. – uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 czerwca 2023 r. nr DAP-WOSRFR.7280.26.2023.KK o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody Opolskiego z dnia 27 lutego 2023 r. nr IN.VI-WS-7725-457/04, która potwierdzała J. B. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A. B. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, to jest nieruchomości położonych w miejscowości [...] w powiecie [...] w województwie lwowskim (obecnie na Ukrainie).W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie:I. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - prawa materialnego, to jest:1) art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (cyt.): "(Dz.U. z 2023 r. poz. 2097, z późn. zm.)", zwanej dalej "ustawą" - poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że osoba ubiegająca się o przyznanie prawa do rekompensaty (jej spadkobierca) nie musi wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, że była właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej (na tzw. Kresach Wschodnich),2) art. 6 ust. 1, 4 i 5 ustawy - poprzez nieuzasadnione uznanie przez Sąd, że skarżący wykazał, że A. B. pozostawił poza granicami RP nieruchomości, których był właścicielem, pomimo że nie przedłożył dokumentów, z których wynikałoby, jakie konkretnie nieruchomości pozostawił poza granicami RP oraz dokumentów potwierdzających jego tytuł prawny do tych nieruchomości, rodzaj tych nieruchomości oraz ich powierzchnię,3) art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm.), dalej "k.p.a." w zw. z art. 6 ust. 1, 4 i 5 ustawy - poprzez niezastosowanie, wynikające z błędnego ustalenia przez Sąd, że decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 27 lutego 2023 r. znak: IN.VI-WS-7725-457/04, nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, pomimo, że skarżący nie wykazał, że A. B. pozostawił poza granicami RP nieruchomości, których był właścicielem oraz pomimo sprzecznych danych, co do powierzchni tych nieruchomości;II. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:1) art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 6, art. 7, art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. - poprzez błędne uznanie, że organ zaniechał podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie odniósł się do wszystkich dowodów zebranych w sprawie, pomimo, że Minister SWiA zebrał cały materiał dowodowy niezbędny do oceny żądania skarżącego i dokonał prawidłowej subsumpcji tego materiału dowodowego z obowiązującymi przepisami prawa,2) art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 6, art. 7, art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. - poprzez błędną ocenę materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji nieuzasadnione uznanie, że na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zostały pozostawione dwie nieruchomości - jedna przez A. B., a druga przez B. B., pomimo, że w rzeczywistości została pozostawiona tylko jedna nieruchomość przez A. B., za którą złożono dwa wnioski i za którą rekompensata została już zrealizowana w postaci nabycia przez B. B. nieruchomości na obecnym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 6, art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a.- poprzez uwzględnienie skargi skarżącego, pomimo, że przedmiotowa decyzja nie była obarczona żadną z wad uzasadniających uchylenie powołanej na wstępie decyzji Ministra SWiA.Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby Sąd prawidłowo zastosował powołane w powyższym zarzucie przepisy, to nie doszedłby do wniosku, że organ naruszył art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 5 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. oraz art. 6, 7, 8 § 1, 9, 77 § 1 i 80 k.p.a., lecz uznałby, że stan faktyczny sprawy został ustalony przez Ministra SWiA w sposób wyczerpujący, a na podstawie tego stanu faktycznego organ prawidłowo zastosował art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co w konsekwencji prowadzić by musiało do oddalenia skargi skarżącego.Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący organ wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.Ponadto skarżący organ wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Oświadczył też, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania J. B. wnosił o jej oddalenie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych.Zarzuty te zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest na: obrazie prawa materialnego oraz istotnym naruszeniu przepisów postępowania. Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada zaś w pełni w/w wymaganiom. Wynika z niego, że decyzją z dnia 27 lutego 2023 r. nr IN.VI-WS-7725-457/04, Wojewoda Opolski, orzekając na wniosek B.B. z dnia 28 listopada 1990 r., potwierdził wnioskodawcy prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez jego ojca - A. B. opisanego na wstępie majątku.Decyzja ta stała się następnie przedmiotem postępowania nadzorczego, wszczętego z urzędu przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Zdaniem bowiem Ministra, decyzja ta rażąco – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - naruszała prawo.Uzasadniając powyższy pogląd, Minister wskazywał, że B. B. zrealizował już w części prawo do rekompensaty, gdyż wcześniej - na podstawie decyzji Kierownika Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa o wykonaniu aktu nadania z dnia 3 października 1966 r. - nabył on nieruchomość nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha (w tym dom mieszkalny, oborę, chlew i szopę), położoną we wsi [...]w powiecie [...]. W pkt 4 tej decyzji – jak podkreślał Minister - wskazano zaś, że B.B. przyznano uprawnienia repatrianta.Oceniając legalność w/w decyzji nadzorczej Ministra, na skutek skargi wniesionej przez J. B. (syna B.), Sąd Wojewódzki stanowiska tego jednak nie podzielił. Uznał, że w/w skarga zasługiwała na uwzględnienie. Analiza postępowania nadzorczego, zakończonego zaskarżoną decyzją nie uzasadniała bowiem – zdaniem Sądu - przyjęcia, że decyzja Wojewody Opolskiego dotknięta była wadami, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., w tym wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.Minister, jak podkreślił Sąd Wojewódzki, nie odniósł się bowiem do wszystkich dowodów zebranych w sprawie. Tymczasem, jak wynikało to z wniosku o przyznanie prawa własności nieruchomości ziemskiej (rolnej), złożonego w dniu 20 lutego 1948 r. przez B. B., w pkt 6 formularza, który zaczynał się od słów: "Poza obszarem Ziem Odzyskanych" wnioskodawca wpisał, że jako repatriant osobiście posiadał [...] ha ziemi, dom stajnię, stodołę w [...], powiat [...]. Podał także datę przybycia na Ziemie Odzyskane - 2 września 1946 r. i jako miejsce zamieszkania w dniu 1 września 1939 r. – wskazał również w/w miejscowość. Poza tym wymienił numer karty ewakuacyjnej. Z treści powyższego wniosku – jak wywodził Sąd – wynikało więc, że chodziło w nim o mienie pozostawione poza granicami państwa polskiego przez B. B., a nie przez jego ojca - A. . Powyższe korespondowało także z oświadczeniem repatriantów ze wsi [...] w osobach: M. M. i M. M., złożonego w dniu 20 grudnia 1966 r. w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...]. Z oświadczenia tego wynikało bowiem, że B. B. pozostawił we wsi [...] 15 ha ziemi, dom mieszkalny i inne wymienione w oświadczeniu nieruchomości. Wprawdzie zatem powierzchnia tej nieruchomości różniła się od powierzchni nieruchomości, wskazanej przez B. B. we wniosku z dnia 20 lutego 1948 r., jednakże nie miało to w tym przypadku istotnego znaczenia, a dowodziło, że B. B. pozostawił swoje mienie poza obecnymi granicami RP. W niniejszej natomiast sprawie B. B. wystąpił o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione przez jego ojca – A. , a jednocześnie wniosek A. B. o przydział ziemi został załatwiony odmownie (vide: pismo Starosty Powiatowego w [...] z dnia 4 września 1948 r.) i z akt sprawy nie wynikało, aby A. B. otrzymał rekompensatę za pozostawione przez siebie mienie.Poza tym, odnosząc się do oświadczeń dwóch świadków, złożonych w dniu 14 czerwca 1957 r., Sąd Wojewódzki stwierdził, że oświadczenie to zostało złożone przed notariuszem Państwowego Biura Notarialnego w [...]. Z treści tego oświadczenia wynikało, że świadkowie oświadczyli (cyt.): "iż znana nam jest treść art. 140 k.k. i skutki prawne za niezgodne z prawdą zeznania i pod sankcją tego artykułu zeznajemy w miejsce przyrzeczenia (...)". W dacie zaś złożenia tego oświadczenia obowiązywały przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r. kodeks karny (Dz. U. Nr 60, poz. 571), który w art. 140 § 1 przewidywał, że kto składając zeznanie, mające służyć za dowód dla sądu lub innej władzy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę, podlega karze więzienia do lat 5 lub aresztu. Stosownie natomiast do art. 140 § 2 tego kodeksu, warunkiem odpowiedzialności było, by przyjmujący zeznanie, działając w zakresie swoich uprawnień, bądź uprzedził zeznającego o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie, bądź odebrał od niego przysięgę albo zapewnienie, zastępujące przysięgę.W tej sytuacji, w ocenie Sądu Wojewódzkie, wyżej wskazane oświadczenie spełniało wymogi z art. 140 § 2 kodeksu karnego z 1932 r. Świadkowie znali bowiem treść art. 140 kodeksu karnego i byli świadomi konsekwencji związanych ze składaniem fałszywych oświadczeń, a co z kolei wskazywało, że byli o treści tego przepisu uprzedzeni. Oświadczenie to – jak dodał Sąd Wojewódzki - spełniało jednocześnie wymogi z art. 6 ust. 5 ustawy z dnia z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż zostało złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia i przed notariuszem. Świadkowie mieszkali w tej samej miejscowości, w której położony był majątek A. B..Ponadto – jak kontynuował Sąd - także z dokumentu "Zapewnienie w miejsce przyrzeczenia" z dnia 31 grudnia 1956 r., złożonego przed Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w [...], wynikało, iż świadek M. B. oświadczył, że nie był spokrewniony z A. B.. Oświadczenie to również przy tym złożył w trybie art. 140 kodeksu karnego z 1932 r. Jednocześnie nie wynikało też z akt sprawy, aby składający oświadczenie M.B. był spokrewniony lub spowinowacony z A. B. czy jego rodziną. Treść oświadczenia z dnia 14 czerwca 1957 r. oraz zapewnienia z dnia 31 stycznia 1956 r. dowodziła, że był on synem T. i w 1957 r. M. B. miał 46 lat podczas, gdy A. B. był synem M. i T. a urodził się w 1875 r. Jego jedynym synem był B.B.Ponadto Sąd Wojewódzki zwrócił też uwagę, że B. B. we wniosku z dnia 20 lutego 1948 r. o przyznanie prawa własności nieruchomości w pkt 6 formularza wniosku wskazał - jako dokument stwierdzający obywatelstwo polskie - kartę ewakuacyjną nr 7072. Z powyższego wniosku wynikało także, iż przed przybyciem na Ziemie Odzyskane (2 września 1946 r.) mieszkał w miejscowości [...].W ocenie składu orzekającego, biorąc powyższe pod uwagę, należało zatem stwierdzić, że przedstawiony wyżej stan faktyczny ( a który wynikał z zawartych w aktach sprawy materiałów dowodowych), świadczył o tym, iż Sąd Wojewódzki dokonał w tym przypadku bardzo sumiennej i dokładnej analizy wszystkich istniejących w aktach dokumentów. Tym samym nie można było zgodzić się z organem nadzoru, że dokonane przez niego ustalenia faktyczne, na które powoływał się w zaskarżonej decyzji, mogły doprowadzić do przyjęcia poglądu, że decyzja Wojewody Opolskiego rażąco naruszała prawo. Wbrew stanowisku Ministra, Sąd Wojewódzki, wskazując na wyżej przedstawione fakty, prawidłowo dokonał ich oceny a to prowadziło do uznania, że organ istotnie nie w pełni przeanalizował tej sprawie cały materiał dowodowy. Wysnute przez Ministra wnioski nie miały pokrycia z treścią zawartą w dokumentach, które zawierały akta sprawy. Stąd zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej a określone jako istotne naruszenie: art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 6, art. 7, art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. – nie mogły okazać się skuteczne.Skuteczności takiej nie można też było przypisać zarzutom obrazy prawa materialnego.Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (błędnie wskazanego w skardze kasacyjnej jako opublikowanej w Dzienniku Ustaw z 2023 r. poz. 2097, z późn. zm., podczas, gdy właściwym miejscem publikacji tej ustawy był: Dz. U. z 2017 r. poz. 2097 ze m.), prawo do rekompensaty przysługuje właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on łącznie następujące wymogi:1) był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim i miał miejsce zamieszkania na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu przepisów: a) art. 3 ustawy z dnia 2 sierpnia 1926 r. o prawie właściwym dla stosunków prywatnych wewnętrznych (Dz. U. poz. 580) lub b) art. 24 Kodeksu Postępowania Cywilnego (Dz. U. z 1932 r. poz. 934), lub c) § 3-10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 maja 1934 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Skarbu co do § 2 ust. 3-5, z Ministrem Spraw Wojskowych co do §§ 20, 21, 22, 24 ust. 3, § 49 ust. 1 i 2, § 55 i § 56 oraz z Ministrem Spraw Zagranicznych co do § 18 ust. 1 i 2, § 51 i § 55, o meldunkach i księgach ludności (Dz. U. poz. 489)- oraz opuścił byłe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 1, lub z tych przyczyn nie mógł na nie powrócić;2) posiada obywatelstwo polskie.Po myśli zaś art. 6 ust. 1, 4 i 5 w/w ustawy, do wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1, należy dołączyć: 1) dowody, które świadczą o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 1, oraz o rodzaju i powierzchni tych nieruchomości; 2) dowody, które świadczą o posiadaniu obywatelstwa polskiego, o którym mowa w art. 2; 3) dowody potwierdzające miejsce lub miejsca zamieszkania wnioskodawcy, a w przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 2, również dowody potwierdzające miejsca zamieszkania po przybyciu na obecne terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osób, o których mowa w art. 2 lub art. 3; w przypadku braku tych dowodów do wniosku dołącza się oświadczenie wnioskodawcy o miejscu lub miejscach zamieszkania tych osób; 4) oświadczenie o wskazaniu osoby uprawnionej w przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 1; 5) oświadczenie o dotychczasowym stanie realizacji prawa do rekompensaty (ust. 1).Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, mogą być w szczególności: 1) urzędowy opis mienia; 2) orzeczenie wydane przez były Państwowy Urząd Repatriacyjny; 3) dokumenty urzędowe, w tym sądowe, a także dokumenty pozyskane z archiwów państwowych Republiki Białoruś, Republiki Litewskiej, Federacji Rosyjskiej, Ukrainy lub innych państw; 4) wydane przez władze polskie dokumenty, które świadczą o posiadaniu obywatelstwa polskiego (ust.4).W przypadku braku dokumentów, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być oświadczenia dwóch świadków złożone, pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, przed notariuszem, organem prowadzącym postępowanie lub w polskiej placówce konsularnej w kraju zamieszkania świadka, którzy: 1) zamieszkiwali w miejscowości, w której znajduje się nieruchomość pozostawiona poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, lub w miejscowości sąsiedniej; 2) nie są osobami bliskimi - w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147, z późn. zm.) - właścicieli lub spadkobierców ubiegających się o potwierdzenie prawa do rekompensaty.W przedmiotowej sprawie nikt a zwłaszcza Sąd Wojewódzki nie kwestionował treści w/w przepisów. Z tej przyczyny nie można było zarzucać Sądowi Wojewódzkiemu błędnej ich wykładni ani błędnego zastosowania.Dodatkowo podkreślić też trzeba, że jako, iż przedmiotowa sprawa dotyczyła decyzji wydanej w trybie nadzorczym, przepisy te nie występowały w niej samodzielnie a jedynie w powiązaniu z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zatem opierając w tym przypadku zarzuty kasacyjne na w/w przepisach ustawy zabużańskiej, przepisy te autor skargi kasacyjnej powinien powiązać z art. 156 § 1 k.p.a. Tymczasem ten ostatni przepis został wprawdzie wymieniony w treści zarzutów kasacyjnych, ale w sposób całkowicie oderwany od jakichkolwiek przepisów. W związku z tym nie bardzo było w istocie wiadome, który przepis – zdaniem skarżącego – miał być rażąco naruszony przez Sąd I instancji.Pomijając jednak powyższe uchybienie, należało uznać, że – jak wynikało to z treści argumentacji towarzyszącej w/w zarzutom prawa materialnego - skarżący organ nie tyle kwestionował ich zastosowanie czy wykładnię, jakiej miał dokonać Sąd Wojewódzki, a kwestionował ocenę wiarygodności dowodów, na których oparł się Wojewoda Opolski, wydając kontrolowaną decyzję. Organ nadzorczy nie podzielał bowiem stanowiska uczestnika postępowania – J. B., że zarówno A. B., jak i B. B. pozostawili poza obecnymi granicami Państwa Polskiego własne, odrębne majątki przy czym jedynie B. B. z tytułu pozostawienia swojego majątku na obecnym terytorium Ukrainy, zrealizował w części prawo do tzw. rekompensaty zabużańskiej. Z tytułu zaś pozostawienia przez A. B. majątku poza obecnymi granicami Państwa Polskiego to dopiero decyzja kontrolowana w trybie nadzorczym potwierdzała B.B. prawo do w/w rekompensaty. W konsekwencji skarżący organ zarzucał Sądowi Wojewódzkiemu, że w sposób nieuzasadniony nie podzielił on poglądu organu, że B. B. (jego spadkobierca) nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, iż A. B. pozostawił poza granicami RP nieruchomości, których był właścicielem.Rzecz jednak w tym, że czym innym jest wykładnia prawa materialnego jak również jego stosowanie a czym innym jest dokonywanie oceny wiarygodności zgromadzonych w sprawie dowodów. Formułując zaś powyższy zarzut skarżący podważał zatem nie dokonanie obrazy prawa materialnego a prawidłowość przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym. Z tego więc powodu również tak określone materialnoprawne zarzuty kasacyjne nie mogły odnieść zamierzonego skutku.Zauważyć też w tym miejscu wypada, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., generalnie może być prowadzone jedynie w przypadku, gdy decyzja rażąco naruszała prawo materialne a tylko w bardzo wyjątkowych przypadkach, gdy kontrolowana decyzja naruszała w taki właśnie sposób przepisy proceduralne. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostały wprawdzie omówione poszczególne przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, osobno – jak wyżej wspomniano - wyjaśniono także treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ale z uzasadnienia tej skargi nie wynikało jednak na czym miało w tym przypadku polegać sugerowane przez organ centralny naruszenie przez Wojewodę Opolskiego w sposób rażący prawa materialnego. Pamiętać także też trzeba, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest kolejnym postępowaniem odwoławczym, w którym jest miejsce na kolejne, wszechstronne badanie sprawy a w związku z tym można w nim prowadzić szeroko zakrojone postępowanie dowodowe, a jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym tego rodzaju postępowanie dowodowe winno być mocno ograniczone (tylko do niezbędnego zakresu).Z tych zatem powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie i – z mocy art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.Rozstrzygniecie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 204 pkt 2 p.p.s.a..