Wyrok - II SA/Ke 615/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Weterynaria i ochrona zwierząt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Kielcach z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr 6/2025 w przedmiocie unieważnienia licencji kierowcy- osobie obsługującej zwierzęta oddala skargę. UZASADNIEOddalono skargę. Weterynaria i ochrona zwierząt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Kielcach z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr 6/2025 w przedmiocie unieważnienia licencji kierowcy- osobie obsługującej zwierzęta oddala skargę. UZASADNIE
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
znęcanie / przemoc domowa
kontrola administracyjna
powaga rzeczy osądzonej
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Przewodniczący
Beata Ziomek
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z 27 sierpnia 2025 r. nr 6.2025 Świętokrzyski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Kielcach utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kielcach z 24 czerwca 2025 r. nr 1/2025. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że ostatnim z ww. rozstrzygnięć unieważniono licencję kierowcy – osobie obsługującej zwierzęta, tj. M. F., o numerze 236/2604/2010 z 2 grudnia 2010 r., z uwagi na wniosek Powiatowego Lekarza Weterynarii w Rykach o unieważnienie licencji kierowcy w związku z prawomocnym skazaniem strony za znęcanie się ze szczególnym okrucieństwem nad dwoma krowami rasy mlecznej, polegające m.in. na wciągnięciu zwierząt na środek transportu pomimo niemożności poruszania się oraz transportowaniu ich mimo braku zdolności, czym narażał je na dalsze zranienia i cierpienie.W złożonym odwołaniu strona zarzuciła brak wykazania jak unieważnienie licencji kierowcy wpłynie na zgodność z przepisami, skoro nie orzeczono środków karnych wymienionych w art. 35 ust. 4 i 4a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1580), zwanej dalej "u.o.z.", wskazując ponadto na szereg nieprawidłowości w ustaleniach stanu faktycznego oraz w uzasadnieniu decyzji.Organ II instancji, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, przytoczył art. 35 ust. 1 i 1a u.o.z., podkreślając że zgodnie z ust. 3a ww. artykułu w razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, 1a Sąd może orzec tytułem środka karnego zakaz posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt. Taki właśnie środek karny – w postaci zakazu posiadania zwierząt na okres 3 lat – został orzeczony wobec strony. W tym zakresie zakwestionowano wyrażone w odwołaniu stanowisko co do konieczności orzeczenia w sprawie karnej również zakazu prowadzenia konkretnej działalności, w tym kierowcy – osoby obsługującej zwierzęta. Zakaz posiadania zwierząt dotyczy bowiem, zdaniem organu, także dzierżenia zwierzęcia, zaś środek karny wskazany w art. 35 ust. 3a i 3b u.o.z. obejmuje swoim zakresem zakaz fizycznego władania zwierzęciem jako właściciel, ale także m.in. posługiwania się cudzym zwierzęciem w pracy, bezpośrednim pobieraniem z niego pożytków, czy też stałej lub czasowej opieki nad nim. Dlatego też – wobec orzeczonego zakazu posiadania zwierząt – w sposób oczywisty nie można powierzyć osobie, wobec której taki zakaz orzeczono, wykonywania przewozu zwierząt ani też żadnej innej działalności związanej z nawet czasowym ich przetrzymywaniem. Niezależnie od powyższego organ, rozpatrując zarzuty odwołania, przytoczył art. 138 ust. 2 lit. j, art. 138 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/ 74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/ EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych - Dz.U.UE.L.2017.95.1), zwanego dalej "rozporządzeniem 2017/625". Z powołanych przepisów wynika, że ma ono zastosowanie do kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu weryfikacji zgodności z przepisami przyjętymi na szczeblu Unii lub przez państwa członkowskie w celu stosowania prawodawstwa Unii w obszarach m.in. wymogów dotyczących dobrostanu zwierząt (lit. f).Kierując się treścią powyższych przepisów organ II instancji stwierdził, że katalog środków, o jakich mowa w art. 138 ust. 2 rozporządzenia 2017/625, tj. jakie mogą podjąć właściwe organy, ma charakter otwarty. Świadczy o tym przede wszystkim użyte w tym przepisie stwierdzenie "podejmują wszelkie środki, jakie uznają za odpowiednie, by zapewnić zgodność z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, obejmują następujące działania, ale nieograniczające się do nich (...)". Chodzi tu zatem o jakiekolwiek środki prowadzące w optymalny sposób do osiągnięcia celu, jakim jest zapewnienie zgodności z przepisami wymienionymi w art. 1 ust. 1 rozporządzenia, a zatem m.in. w obszarze wymogów dotyczących dobrostanu zwierząt. Z analizy przywołanego przepisu wynika, że w razie stwierdzenia niezgodności z przepisami w zakresie dobrostanu zwierząt organ ma obowiązek zastosowania odpowiednich środków prowadzących do osiągnięcia celu.Reasumując, organ odwoławczy podniósł, że w prawidłowo ustalonym przez Powiatowego Lekarza Weterynarii stanie faktycznym – dotyczącym znęcania się nad zwierzętami ze szczególnym okrucieństwem podczas wykonywania załadunku i transportu zwierząt – unieważnienie licencji było konieczne i uzasadnione.W skardze, skierowanej na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, M. F. sformułował zarzuty:1. naruszenia art. 138 ust. 2 lit. j w zw. z ust. 1 oraz ust. 3 ww. rozporządzenia nr 2017/625 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 6, art. 24, art. 35 ust. 2 w zw. z art. 35 ust. 1a u.o.z. w zw. z art. 10 ust. 1 lit. c, zał. I, rozdz. I ust. 1 oraz ust. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 – poprzez unieważnienie licencji kierowcy – osobie obsługującej zwierzęta od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna;2. naruszenia art. 138 ust. 1 lit. a i b w zw. z 138 ust. 2 lit. j oraz ust. 3 rozporządzenia 2017/625 poprzez:a) brak wykazania w zaskarżonej decyzji, że organ przeprowadził wszelkie działania konieczne do określenia przyczyny i zakresu niezgodności,b) brak wykazania, że przy podejmowaniu decyzji dotyczącej tego, jakie środki należy zastosować, organ uwzględniał rodzaj niezgodności i historię podmiotu,c) brak wykazania przez organ, jak unieważnienie licencji kierowcy wpłynie na zapewnienie zgodności z przepisami, skoro w wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie II Wydział Karny z 10 stycznia 2025 r. sygn. akt. II K 651/24 nie orzeczono środków karnych wymienionych w art. 35 ust. 4 lub art. 35 ust. 4 a u.o.z., a ponadto Powiatowy Lekarz Weterynarii w Rykach decyzją z 2 lipca 2025 r. nr 43/2025 umorzył postępowanie w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną prowadzoną przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Rykach;3. rażącego naruszenia art. 7, 8 i 77 K.p.a. w zw. z art. 138 ust. 1 rozporządzenia 2017/625 poprzez:a) brak uzasadnienia decyzji w zakresie wykazania, że organ uwzględnił rodzaj niezgodności oraz historię podmiotu,b) brak wykazania przez organ jak unieważnienie licencji kierowcy wpłynie na zapewnienie zgodności z przepisami,c) brak sprecyzowania, uzasadnienia i wykazania, z jakich powodów organ unieważnił decyzję w przedmiocie licencji kierowcy,d) brak odniesienia się przez organ do:- ww. decyzji z 2 lipca 2025 r. nr 43/2025 o umorzeniu wobec strony postępowania w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną;- wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie II Wydział Karny z 10 stycznia 2025 r. o sygn. akt. II K 651/24, zgodnie z którym nie orzeczono żadnego ze środków karnych wymienionych w art. 15 ust. 4 lub art. 35 ust. 4 a u.o.z.;4. naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania oraz o zakończeniu postępowania dowodowego i nieumożliwienie jej zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji oraz odniesienia do kwestii, jakie wynikły w toku prowadzonego postępowania - co pozbawiło stronę prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym;5. naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego.Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o:I. stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji - w całości oraz umorzenie postępowania administracyjnego;II. ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji - w całości oraz umorzenie postępowania administracyjnego;III. zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz.W uzasadnieniu skargi podkreślono pominięcie przez organ faktu, że przez 15 lat prowadzenia działalności gospodarczej nie odnotowano wobec skarżącego żadnych zarzutów ani naruszeń, które mogłyby wskazywać, że nie spełnia wymogów rzetelności i należytej staranności w prowadzeniu działalności w zakresie skupu i sprzedaży zwierząt na ubój. Ponadto skarżący wywiódł, że z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej "p.p.s.a.", przewidującego zasadę związania organu prawomocnym wyrokiem sądu karnego w zakresie przesądzającym o popełnieniu przestępstwa, wynika, iż organ nie może nakładać na osobę skazaną surowszych środków niż miało to miejsce na gruncie wyroku karnego. Działanie takie godzi w zasadę "podwójnego karania" oraz zasadę powagi rzeczy osądzonej, a także podważa autorytet orzeczeń sądów powszechnych. Skarżący podkreślił, że jest jedynym żywicielem rodziny i utrzymuje dwoje małoletnich dzieci, a zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie skupu i sprzedaży zwierząt stanowi jedyne źródło utrzymania jego rodziny. Okoliczności te wziął pod uwagę sąd powszechny. W praktyce cofnięcie licencji kierowcy jest równoznaczne z pozbawieniem skarżącego możliwości wykonywania podstawowej działalności gospodarczej. Skarżący podniósł również fakt niepoinformowania go o przekazaniu akt do organu II instancji, przez co w ogóle nie wiedział że postępowanie przed tym organem się toczy, co uniemożliwiło mu formalne odniesienie się do zgromadzonych dokumentów i złożenie wniosków dowodowych w postaci protokołów z kontroli działalności skarżącego po wydaniu wyroku, które wypadły w sposób wzorowy. Podniósł wreszcie, że dzierżenie nie stanowi posiadania w rozumieniu prawa cywilnego, a tym samym nie może być utożsamiane z naruszeniem środka karnego polegającego na zakazie posiadania zwierząt.W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.Na rozprawie sądowej 19 marca 2026 r.:- pełnomocnik skarżącego poparł skargę, przedkładając do akt pismo z 16 marca 2026 r. wraz z protokołem kontroli nr 4/25 - celem uzupełnienia skargi;- pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).Rozpatrując skargę w ramach powyżej zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zakwestionowanego rozstrzygnięcia.Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Kielcach, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o unieważnieniu licencji kierowcy - osoby obsługującej zwierzęta.Niespornym w sprawie był fakt, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w Kielcach wydał w dniu 2 grudnia 2010 r. na podstawie art. 17 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz.U.UE.L.2005.3.1), zwanego dalej "rozporządzeniem 1/2005", dla skarżącego M. F. licencję kierowcy/osoby obsługującej transport zwierząt.Drugą niewątpliwą okolicznością było to, że prawomocnym wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 10 stycznia 2025 r., sygn. II K 651/24, M. F. został uznany za winnego popełnienia zarzucanych mu dwóch czynów, stanowiących ciąg przestępstw z art. 35 ust. 2 w zw. z art. 35 ust. 1a u.o.z., polegających na tym, że w okresie od daty dziennej bliżej nieustalonej, we wrześniu 2023 r., w miejscowości [...], prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą [...] – M. F. znęcał się ze szczególnym okrucieństwem nad krową rasy mlecznej w ten sposób, że pomimo niemożności samodzielnego poruszania się i wstawania po uprzednim przywiązaniu lin do jej przednich kończyn (w drugim przypadku do rogów) przy zastosowaniu urządzenia mechanicznego w postaci "wciągarki", wciągnął ją na środek transportu przeznaczony do przewozu zwierząt, zmuszając tym samym do wykonywania ruchów powodujących ból, zbędne cierpienie i stres, a następnie transportując ją mimo braku zdolności, naraził ją na zranienie i dalsze cierpienie. Skarżącemu za czyny te została wymierzona kara grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 50 złotych każda oraz Sąd orzekł wobec niego na podstawie art. 35 ust. 3b w zw. z art. 35 ust. 4b u.o.z. zakaz posiadania zwierząt na okres 3 lat, a nadto orzekł nawiązkę i przepadek zwierzęcia.Spornym w sprawie było to, czy w tak zaistniałych okolicznościach zachodziły podstawy faktyczne i prawne do unieważnienia licencji kierowcy/osoby obsługującej zwierzęta. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organów, że odpowiedź na to pytanie jest pozytywna.Podstawą prawną wydanej decyzji był art. 138 ust. 2 lit. j w zw. z ust. 1 oraz ust. 3 rozporządzenia 2017/625. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że działając zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, właściwe organy podejmują wszelkie środki, jakie uznają za odpowiednie, by zapewnić zgodność z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, obejmujące następujące działania, ale nieograniczające się do nich:j) nakaz zawieszenia lub wycofania rejestracji lub zatwierdzenia danego zakładu, obiektu, gospodarstwa lub środka transportu, zatwierdzenia przewoźnika lub świadectwa kwalifikacji kierowcy.Z art. 1 ust. 2 ww. rozporządzenia wynika, że ma ono zastosowanie do kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu weryfikacji zgodności z przepisami przyjętymi na szczeblu Unii lub przez państwa członkowskie w celu stosowania prawodawstwa Unii w obszarach m.in. wymogów dotyczących dobrostanu zwierząt (lit. f).Stosownie do art. 2 ust. 1 tego samego aktu, na użytek niniejszego rozporządzenia "kontrole urzędowe" oznaczają czynności przeprowadzane przez właściwe organy, jednostki upoważnione lub osoby fizyczne, którym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przekazano pewne zadania w ramach kontroli urzędowych, podejmowane w celu weryfikacji m.in. przestrzegania przez podmioty niniejszego rozporządzenia oraz przepisów, o których mowa w art. 1 ust. 2 (lit. a).Zgodnie z art. 138 ust. 1 rozporządzenia 2017/625 w przypadku stwierdzenia niezgodności właściwe organy:a) przeprowadzają wszelkie działania konieczne, aby określić przyczynę i zakres niezgodności oraz aby ustalić obowiązki podmiotu; orazb) wprowadzają właściwe środki, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobieżenie dalszym przypadkom występowania niezgodności.Przy podejmowaniu decyzji dotyczącej tego, jakie środki należy zastosować, właściwe organy uwzględniają rodzaj niezgodności i historię podmiotu w zakresie zgodności.Po pierwsze należy odnotować, że z dokumentu licencji zawartego na k. 3 akt adm. wynika, że jest to licencja "zgodna z art. 17 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004". Chodzi tu o ww. rozporządzenie 1/2005, którego art. 17 ust. 2 zd. 1 i 3 stanowi, że licencje dla kierowców i osób obsługujących pojazdy drogowe przewożące domowe nieparzystokopytne lub gatunki domowego bydła, owiec, kóz lub świń lub drób, o których mowa w art. 6 ust. 5, są wydawane zgodnie z załącznikiem IV. Licencja zostanie wydana przez właściwe władze lub organ wyznaczony do tego celu przez Państwo Członkowskie zgodnie ze wzorem znajdującym się w rozdziale III załącznika III. Na tym właśnie wzorze opiera się ww. dokument licencji wydany skarżącemu. Zawarto w nim także wersję tytułu w języku angielskim, tj. "Certificate of competence for drivers and attendants pursuant to Article 17 (2)". Jak widać zatem, określenie "licencja" w polskiej wersji aktu jest używane jako tłumaczenie zwrotu "certificate of competence". Ten ostatni zwrot pojawia się także w treści anglojęzycznej wersji art. 17 ust. 2 rozporządzenia 1/2005, jak również – co istotne – w takiej samej wersji art. 138 ust. 2 lit. j rozporządzenia 2017/625 (por. http://eur-lex.europa.eu/ - baza aktów prawnych Unii Europejskiej na oficjalnej stronie internetowej UE). Wynika z tego, że określenia te są spójne ze sobą w anglojęzycznych wersjach ww. aktów (jeśli chodzi o art. 17 ust. 2 rozporządzenia 1/2005 i art. 138 ust. 2 lit. j rozporządzenia 2017/625), a jedynie w polskich tłumaczeniach posłużono się odmiennymi formami "licencja" i "świadectwo kwalifikacji", oznaczającymi w istocie – jak się okazuje – ten sam dokument (por. też uzas. wyroku tut. Sądu z dnia 7 lutego 2024 r., sygn. II SA/Ke 679/23).Po drugie trzeba podnieść, że zgodnie z nieobowiązującym już art. 26 ust. 5 rozporządzenia 1/2005, w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia przez kierowcę lub osobę obsługującą posiadającą licencję określoną w art. 17 ust. 2, właściwe władze mogą zawiesić lub unieważnić licencję, w szczególności jeśli naruszenie pozwala stwierdzić, że kierowca lub osoba obsługująca nie posiada wystarczającej wiedzy o transporcie zwierząt zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Przepis ten został uchylony przez art. 154 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia 2017/625, zmieniającego rozporządzenie 1/2005 z dniem 14 grudnia 2019 r., jednakże zgodnie z art. 154 ust. 2 miał on w dalszym ciągu zastosowanie zamiast odpowiadających im przepisów rozporządzenia zmieniającego do dnia 14 grudnia 2022 r. lub wcześniejszej daty, która miała zostać określona w akcie delegowanym przyjętym zgodnie z art. 154 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego. Maksymalną datą, do której mógł obowiązywać przytoczony przepis, był zatem 14 grudnia 2022 r. Po tej dacie zaś zastosowanie znajdują – jak to określono w art. 154 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego – "odpowiadające im przepisy rozporządzenia zmieniającego". Chodzi tu właśnie o przepisy, jakie powyżej przytoczono. Trudno uznać, by poprzez derogację art. 26 ust. 5 rozporządzenia 1/2005 miało dojść do zawężenia środków stosowanych w przypadku naruszenia wymogów dotyczących dobrostanu zwierząt, wręcz przeciwnie – jak wyżej wykazano prawodawca wprowadził tu otwarty katalog środków, jakie mogą być stosowane wobec osób posiadających licencję (świadectwo kwalifikacji), określone w art. 17 ust. 2 rozporządzenia 1/2005. Wypada zauważyć, że jak wynika z pkt. 93 preambuły do rozporządzenia 2017/625, dokonana na jego podstawie zmiana m.in. rozporządzenia 1/2005 miała na celu zapewnienie spójności, co także świadczy o tym, że nie było zamiarem prawodawcy pozbawianie organów przysługujących im m.in. na podstawie 26 ust. 5 rozporządzenia 1/2005 uprawnień.Z kolei zarówno z ust. 1, jak i ust. 2 art. 138 rozporządzenia 2017/625 wynika, że katalog środków, o jakich mowa w art. 138 ust. 2 rozporządzenia 2017/625, tj. jakie mogą podjąć właściwe organy, ma charakter otwarty. Świadczy o tym przede wszystkim użyte w art. 138 ust. 2 stwierdzenie "podejmują wszelkie środki, jakie uznają za odpowiednie, by zapewnić zgodność z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, obejmujące następujące działania, ale nieograniczające się do nich (...)". Chodzi tu zatem o jakiekolwiek środki prowadzące w optymalny sposób do osiągnięcia celu, jakim jest zapewnienie zgodności z przepisami wymienionymi w art. 1 ust. 2 rozporządzenia, a zatem m.in. w obszarze wymogów dotyczących dobrostanu zwierząt. Za mieszczące się w tych kompetencjach należy uznać zatem także zastosowane przez organ unieważnienie licencji kierowcy osobie obsługującej zwierzęta.Trzeba także podnieść, że jakkolwiek rozporządzenie 2017/625 ma zastosowanie do kontroli urzędowych, uregulowanych szczegółowo w rozdziale II tego aktu, należy stanąć na stanowisku, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez kierowcę niezgodności nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania środków przewidzianych w art. 138 ust. 2 lit. j rozporządzenia. Nie może budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest zapewnienie zgodności z przepisami, o jakich mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia, a zatem m.in. w obszarze wymogów dotyczących dobrostanu zwierząt, a zakładając racjonalność prawodawcy brak jest argumentów dla wykazania, że tylko w sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie unieważnienia licencji kierowcy zostało wszczęte w wyniku przeprowadzonej kontroli, wobec takiej osoby można zastosować środki administracyjnoprawne, natomiast nieujawnienie tych okoliczności w wyniku kontroli znosi możliwość zastosowania tych środków. Przeprowadzenie kontroli urzędowej nie stanowi bowiem przesłanki zastosowania środka, lecz określa źródło informacji uzasadniające wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie np. unieważnienia licencji. Nadrzędne znaczenie należy przyznać w tej sytuacji osiągnięciu celu, jakim jest możliwość reagowania przez organ, który udzielił określonej licencji, na informacje mogące świadczyć o tym, że podmiot któremu została ona przyznana, nie spełnia wymogów związanych z prowadzeniem działalności objętej licencją, także w zakresie dochowania dobrostanu zwierząt.Taka sytuacja w ocenie Sądu zachodzi w niniejszym przypadku. Informację o prawomocnym skazaniu skarżącego powziął Powiatowy Lekarz Weterynarii w Rykach, który pismem z dnia 21 maja 2025 r. zwrócił się do Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kielcach o unieważnienie licencji kierowcy – osoby obsługującej transport zwierząt. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi podjęta w tym zakresie decyzja pozostaje adekwatna do okoliczności i nie narusza prawa. Przede wszystkim zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Adresatami wyrażonej w tym przepisie zasady związania ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego są pośrednio również organy administracji publicznej, które czynią w sprawie ustalenia faktyczne. Organ administracyjny jest zatem związany ustaleniami poczynionymi w sentencji prawomocnego wyroku skazującego wydanego w sprawie karnej (por. m.in. wyrok NSA z 4 listopada 2025 r., sygn. II OSK 1108/23). Pod pojęciem ustalenia prawomocnego wyroku w rozumieniu tego przepisu należy przy tym przyjąć te z nich, które wynikają z jego sentencji i dotyczą osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia, czyli ogólnie faktu popełnienia czynu stanowiącego określone przestępstwo (por. m.in. wyrok WSA w Olsztynie z 27 lutego 2025 r., sygn. I SA/Ol 464/24). Nie można zatem podzielić twierdzeń skargi związanych z tym, że związanie w rozumieniu art. 11 p.p.s.a. miałoby oznaczać brak możliwości zastosowania przez organ środków dalej idących niż te zastosowane w wyroku sądu powszechnego. Zakres nałożonych kar i środków karnych nie jest bowiem wiążący dla organu. Poza tym podkreślenia wymaga, że odpowiedzialność administracyjna i karnoprawna są od siebie niezależne. Skazanie kierowcy przez sąd prawomocnym wyrokiem nie stoi na przeszkodzie wszczęciu, czy kontynuowaniu postępowania administracyjnego, którego wynik skutkuje inną aniżeli karną odpowiedzialnością, odbywa się bowiem na odmiennej, niezależnej płaszczyźnie. Ich podmiotowe i przedmiotowe podobieństwo nie oznacza bowiem tożsamości (por. m.in. – na gruncie odpowiedzialności diagnosty – wyrok NSA z 26 maja 2015 r., sygn. II GSK 1213/14, wyrok WSA w Poznaniu z 24 października 2023r., sygn. III SA/Po 452/23). Nie może mieć także istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przywoływany w skardze fakt umorzenia przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Rykach postępowania w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną. Są to bowiem dwa niezależne od siebie postępowania.Nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że organ nie uzasadnił decyzji w zakresie wykazania, że wziął pod uwagę przyczynę, zakres i rodzaj niezgodności, historię podmiotu, a także w zakresie tego w jaki sposób unieważnienie licencji kierowcy wpłynie na zapewnienie zgodności z przepisami. W ocenie Sądu dla takiego rozstrzygnięcia organu w pełni uzasadnione i wystarczające jest odwołanie się do wynikającego z opisu przypisanych skarżącemu czynów okoliczności i sposobu ich popełnienia – opisu zachowań wobec transportowanego zwierzęcia oraz umyślnego działania ze szczególnym okrucieństwem. Fakt, że czyny te zostały popełnione w związku z prowadzoną działalnością związaną z transportem zwierząt pozwala na ocenę, że skarżący nie wykazuje poszanowania dla elementarnych zasad w zakresie zachowania dobrostanu zwierząt, które przewozi, co w pełni uprawnia do przyjęcia wniosku, iż nie spełnia wymogów związanych z posiadaniem licencji kierowcy – osoby obsługującej zwierzęta. A zatem środkiem właściwym dla zapewnienia zgodności z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2017/625, jest unieważnienie tej licencji, co stanowi adekwatne działanie mające na celu zapobieżenie podobnym sytuacjom w przyszłości. Art. 3 rozporządzenia 1/2005, tj. aktu, na podstawie którego ta licencja została udzielona, wskazuje że nikt nie może przewozić zwierząt lub zlecać transportu zwierząt w sposób powodujący ich okaleczenie lub przyczyniający się do zadawania im cierpienia. Ponadto należy spełnić m.in. następujące warunki: środki transportu są przeznaczone, skonstruowane, utrzymywane oraz działają w sposób pozwalający zapobiec zranieniu i cierpieniu oraz w sposób zapewniający bezpieczeństwo zwierząt (pkt c); urządzenia do załadunku i wyładunku są odpowiednio zaprojektowane, skonstruowane, utrzymywane i obsługiwane tak, aby zapobiec zranieniu i cierpieniu zwierząt oraz w sposób zapewniający bezpieczeństwo zwierząt (pkt d); personel zajmujący się zwierzętami posiada odpowiednie wyszkolenie lub kompetencje wymagane w tym przypadku i wykonuje swoje obowiązki bez stosowania przemocy lub jakiejkolwiek metody powodującej niepotrzebny strach, zranienie lub cierpienie (pkt e).Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania oraz o zakończeniu postępowania dowodowego i nieumożliwienie jej zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji oraz odniesienia do kwestii, jakie wynikły w toku prowadzonego postępowania. Dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, koniecznym jest wykazanie, że jej naruszenie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w konsekwencji tego, realizację przysługujących jej praw, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z 7 października 2025 r., sygn. II OSK 849/23). W niniejszym przypadku skarżący podnosi, że na skutek powyższego naruszenia został pozbawiony możliwości złożenia wniosków dowodowych w postaci protokołów z kontroli skarżącego po wydaniu wyroku, które wypadły w sposób wzorowy. W ocenie Sądu jednak zarówno te okoliczności, jak i protokoły kontroli złożone na rozprawie, nie wykazujące niezgodności, nie mogły mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy skoro zasadniczą i wystarczającą okolicznością przemawiającą za unieważnieniem licencji był fakt prawomocnego skazania skarżącego za określone czyny, która to okoliczność była niewątpliwa.Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a..