Wyrok - II GSK 137/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Transport, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 504/22 w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie zOddalono skargę kasacyjną. Transport, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 504/22 w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
sprawa karna dotycząca oszustwa kredytowego / pożyczkowego i niekorzystnego rozporządzenia mieniem
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
oszustwo / art. 286 § 1 k.k.
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej nazywany: "WSA", "Sądem pierwszej instancji") wyrokiem z 18 października 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 504/22 oddalił skargę D. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. (dalej nazywanego "skarżącym") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 12 maja 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji.Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.W dniu 17 stycznia 2022 r. Prezydent [...] otrzymał informację z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącą D. W.. Decyzją z 11 marca 2022 r. organ stwierdził utratę dobrej reputacji przez skarżącego. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z 12 maja 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ówcześnie Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej zwanej: "p.p.s.a.") wydał opisany na wstępie wyrok.W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że materialnoprawną podstawą decyzji były przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm., dalej: "u.t.d."), oraz przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L2009. 300.51 dalej: "rozporządzenie 1071/2009").Podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego stanowił prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z 2 kwietnia 2021 r. w sprawie sygn. akt [...] oraz prawomocny wyroku Sądu Okręgowego w [...] z 10 sierpnia 2021 r. sygn. akt [...], którymi to wyrokami skarżący został uznany za winnego popełnienia przestępstw z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1, w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k w zw. z art. 37a k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Wydanie prawomocnego wyroku w oparciu o wskazane podstawy prawne znajduje odzwierciedlenie w "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego". Skazanie za przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. zobowiązywało organ administracji publicznej do niezwłocznego wszczęcia postępowania oraz do wydania decyzji na podstawie art. 7d ust. 2 u.t.d. o utracie dobrej reputacji przez skarżącego jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie wykonywania krajowego transportu drogowego osób. Sąd podzielił stanowisko organu, że w stanie faktycznym sprawy, tj. w przypadku ustalenia, że skarżący został skazany wyrokiem karnym za jedno z przestępstw wymienionych w art. 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d., wydanie decyzji o utracie przez przedsiębiorcę i zarządzającego dobrej reputacji następuje automatycznie, co wynika wprost z art. 7d ust. 2 u.t.d. Tym samym Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia art. 7d ust. 5 pkt. 2 w zw. z 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez nieprzeprowadzenie oceny utraty dobrej reputacji.WSA w Olsztynie wskazał też, że stosownie do art. 107 § 4a Kodeksu Karnego w razie skazania na grzywnę, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania. Jak wynika z "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" wobec skarżącego wykonano karę grzywny 16 września 2021 r. Tym samym w dniu podjęcia rozstrzygnięcia przez organ nie doszło jeszcze do zatarcia skazania.Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Olsztynie, rozpoznanie sprawy na rozprawie, a także zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.1) naruszenie art 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art 3 § 1 w zw. z art 151 p.p.s.a. oraz art 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez wadliwe wykonanie przez WSA w Olsztynie funkcji kontrolnej, polegającej na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu I instancji jak i organu II instancji, mimo że decyzje te zostały wydane bez przeprowadzenia kompleksowego postępowania dowodowego w szczególności poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy oraz przez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie:w tym nierozpatrzenie złożonych przez Skarżącego dowodów w piśmie złożonym w trakcie postępowania, w tym nieprzesłuchanie w charakterze strony D. W., również na okoliczność terminu wykonania kary,2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art 3 § 1 w zw. z art. w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 oraz art. 7e ustawy o transporcie drogowym poprzez wadliwe wykonanie przez WSA w Olsztynie funkcji kontrolnej, polegającej na oddaleniu skargi i nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, mimo, że na dzień orzekania zastosowano środek rehabilitacyjny wobec D. W. i doszło do zatarcia skazania, zatem decyzja organu I jak i II instancji stała się bezprzedmiotowa i nie powinna pozostać w obiegu prawnym.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie postawionych w jej petitum zarzutów.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sadem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.Wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym, zdaniem autora skargi kasacyjnej, uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia. Zarzut błędnej wykładni wymaga przeprowadzenia wywodu prawnego na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna. W przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu prawa materialnego, uzasadnieniem jest wyjaśnienie dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego wyroku przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis powinien być w sprawie zastosowany. Zgłoszenie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga zaś wykazania, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym jest mowa w pkt 2 art. 174 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji byłby (mógłby być) inny.Przypomnienia jednak wymaga, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09. Mając jednak na uwadze przysługujące skarżącemu prawo do sądu, wyrażone wprost w art. 45 ust. 1 oraz zagwarantowane w art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, a także treść ww. uchwały o sygn. akt I OPS 10/09, tam, gdzie zarzut naruszenia konkretnej normy da się zidentyfikować, również przy pomocy uzasadnienia skargi kasacyjnej, Sąd drugiej instancji odniesie się do niego merytorycznie.Przedstawione ogólne uwagi mają istotne znaczenie dla oceny zarzutów wniesionej skargi kasacyjnej, rozpoznając ją bowiem w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie zawiera ona uzasadnionych podstaw.Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw w całości uznać należy podniesiony jako drugi zarzut skargi kasacyjnej, wskazujący na wadliwe wykonanie przez WSA funkcji kontrolnej poprzez naruszenie przepisów prawa materialnego.Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przytoczony przepis jest zatem przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Przepisy te wskazują cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 p.p.s.a. nie odnosi się wprost do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r., sygn. akt I OSK 266/08, te i kolejne orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl).O naruszeniu przepisów art. 3 p.p.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). W rozpoznawanej sprawie kontrolą Sądu pierwszej instancji objęta została decyzja SKO w Olsztynie utrzymująca w mocy decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji skarżącego. Tym samym prawidłowo została zastosowana przez WSA w Olsztynie norma kompetencyjna objęta art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którą sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie obejmującym orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Skarżący bezpodstawnie zarzuca naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a., bowiem z akt sprawy nie wynika, aby którakolwiek z wymienionych powyżej sytuacji w rozpoznawanej sprawie zaistniała. WSA w Olsztynie prawidłowo nie znalazł zatem podstaw do zastosowania regulacji zawartej w 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., gdyż w istocie wszystkie prawnie relewantne okoliczności sprawy zostały wyjaśnione.Zwrócić należy uwagę, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i niezbędnych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów – albowiem to one stanowią podstawę przyznania uprawnienia, zwolnienia z obowiązku czy też, nałożenia obowiązku, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień. Tym samym zakres postępowania wyjaśniającego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji wyznaczały przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180), a także rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.Na podstawie art. 5 ust. 2 u.t.d. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w rozporządzeniu nr 1071/2009. W art. 5 ust. 2a u.t.d. przewidziano, że za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa umyślne określone m.in. w art. 173-175, art. 178-180, art. 189a, art. 218-221, art. 296-306 i art. 308 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2024 r. poz. 17 i 1228) - art. 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d. Stosownie natomiast do art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d. organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, dyrektora wykonawczego, o którym mowa w art. 30076 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji wymienione w art. 5 ust. 2a i 2b. Zgodnie z art. 7d ust. 2 u.t.d. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji.Przesłanką wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, w zakresie spełniania przez skarżącego wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego stał się prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a Rozporządzenia nr 1071/2009. Poza sporem pozostaje fakt, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem wyrok Sądu Rejonowego w [...] z 2 kwietnia 2021 r. w sprawie sygn. akt [...] oraz prawomocnym wyroku Sądu Okręgowego w [...] z 10 sierpnia 2021 r. sygn. akt [...] i uznany za winnego popełnienia przestępstw z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1, w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k w zw. z art. 37a k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Ta okoliczność została stwierdzona dowodem z dokumentów – przekazanej przez Urząd Marszałkowski Województwa Warmińsko-Mazurskiego kopii prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z 2 kwietnia 2021 r., sygn. akt [...] (k. 8 akt administracyjnych) oraz prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w [...] z 10 sierpnia 2021 r. sygn. akt [...] (k. 9 akt administracyjnych), a także po wystąpieniu przez organ prowadzący postępowanie do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o skarżącym (k. 33 akt administracyjnych), udzielonej Prezydentowi Miasta informacji z KRK (k. 34 akt administracyjnych).W uzasadnieniu zarzutu oznaczonego w petitum skargi kasacyjnej jako pkt 2) jej autor akcentuje i odwołuje się do zatarcia skazania, wskazując w istocie na niezastosowanie przez organ w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 oraz art. 7e ustawy o transporcie drogowym i w tym zakresie wadliwe wykonanie przez WSA w Olsztynie funkcji kontrolnej.Tak skonstruowany zarzut świadczy o niezrozumieniu istoty kontroli jakiej dokonują sądy administracyjne w stosunku do aktów administracyjnych. Nie jest to model jaki w skardze kasacyjnej sugeruje jej autor. Stosownie do art. 133 §1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Sąd administracyjny orzeka na podstawie stanu faktycznego oraz prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji wynikającego z akt sprawy. To oznacza, że rozpoznanie przez sąd konkretnego stanu faktycznego sprawy wynikającego z akt administracyjnych pozwala na stwierdzenie, czy organ zastosował normy obowiązujące w danym stanie faktycznym prawa oraz czy zastosował je prawidłowo ( por. pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz . Wyd. C.H.BECK, 3. wydanie, str. 566/567).Tym samym mimo, iż w istocie zatarcie skazania orzeczonej w stosunku do skarżącego kary nastąpiło, to jednak dopiero po wydaniu w niniejszej sprawie decyzji organu I instancji, jak i kontrolowanej przez WSA w Olsztynie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie, co oznacza, że obie decyzje zostały wydane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W stosunku do skarżącego ziścił się podstawowy warunek wynikający z przepisów prawa materialnego, tj. skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo określone w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009, które w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie uległo zatarciu, a tym samym nie spełniał on przesłanki dobrej reputacji. Dlatego też organ nie miał możliwości zastosowania wskazanego przez skarżącego środka rehabilitacyjnego wskazanego w art. 7e pkt 1 u.t.d. oraz art. 6 ust. 3 Rozporządzenia nr 1071/2009 i z tych przyczyn nie można mu zarzucić naruszenia prawa poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy w tym zakresie, a w konsekwencji – Sądowi pierwszej instancji – nienależyte wykonanie funkcji kontrolnej w stosunku do zaskarżonego aktu.Odnosząc się do podniesionego w pierwszym zarzucie skargi kasacyjnej, naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., w zakresie wydania decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, NSA wskazuje, że obowiązek wynikający z art. 75 § 1 k.p.a. nie jest nieograniczony, a prowadzenie postępowania dowodowego nie może stanowić celu samego w sobie. Jak wskazano powyżej, zakres postępowania dowodowego wyznaczony jest normami prawa materialnego regulującymi przedmiotowe zagadnienie. To na ich podstawie organ ma obowiązek ustalenia prawnie relewantnych okoliczności. W postępowaniach dotyczących utraty dobrej reputacji, gdzie wymagana jest pewna dynamika ich prowadzenia, istotne jest aby prowadzone postępowanie odbywało się bez zbędnego jego przedłużania. Wynika to z faktu, że zgodnie z art. 94b u.t.d. nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu. Organ nie może więc dopuścić do przewlekania sprawy. Przeprowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie o jaki wnioskował skarżący (o przesłuchanie strony, czy zwrócenie się do Sądu Okręgowego o przedłożenie akt sprawy karnej) nie prowadziłoby do realizacji jego podstawowych celów. Prawnie relewantna okoliczność faktyczna, jaką jest skazanie prawomocnym wyrokiem sądu karnego została ustalona, jak już wcześniej wywiedziono na podstawie zgromadzonych przez organ dokumentów. Na podstawie informacji znajdujących się w dokumentach urzędowych organ prawidłowo ustalił, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem, a także, że do zatarcia skazania w dacie wydawania decyzji przez zarówno organ I, jak i II instancji, nie doszło.Postawiony zarzut mógłby być skuteczny jedynie wówczas, gdyby skarżący kasacyjnie wykazał pominięcie dowodów dotyczących okoliczności mających prawne znaczenie w sprawie, taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Tym samym należy uznać, że wnioski dowodowe skarżącego zostały prawidłowo ocenione przez organ, co następnie trafnie zaakceptował Sąd pierwszej instancji.W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.. orzekł, jak w sentencji wyroku.